II SA/Wa 1252/22

II SA/Wa 1252/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-10-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-07-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Tomasz Szmydt /przewodniczący/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 113 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2022 r. sprawy ze skargi Komendanta Głównego Policji na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej również "organ") postanowieniem z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] działając na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) dalej k.p.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) sprostował oczywistą omyłkę pisarską w treści decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2022 r. (znak: [...]),
wydanej w sprawie skargi Pani J. i Pana B. S. oraz Pani W. C. zam. w [...] przy ul. [...] dotyczącej udostępnienia ich adresu zamieszkania przez nadinsp. Pana D. A.
[...] Komendanta Głównego Policji [...], w trakcie posiedzenia Sejmowej Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych w dniu [...] października 2021 r., poprzez zastąpienie:
- na stronie 1 decyzji w wersie trzynastym od góry i w wersie dwudziestym siódmym od góry słowa "[...] " na "[...]", znajdującego się w opisie miejsca zamieszkania Pani J. i Pana B. S. oraz Pani W. C.,
- na stronie drugiej decyzji w wersie siódmym od góry słowa "[...]" na "[...]", znajdującego się w opisie miejsca zamieszkania Pani J. i Pana
B. S. oraz Pani W. C.,
- na stronie trzeciej decyzji w wersie szesnastym od góry, w wersie osiemnastym od góry, w wersie dziewiętnastym od góry, w wersie dwudziestym pierwszym od góry
i w wersie dwudziestym trzecim od góry każdorazowo słowa "[...]" na "[...]", znajdującego się w punkcie 2 ustaleń stanu faktycznego, w opisie wypowiedzi nadinsp. Pana D. A. - [...] Komendanta Głównego Policji.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano między innymi, że do Urzędu
Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga Pani J. i Pana B. S. oraz Pani W. C. zam. w [...] przy ul. [...], zwanych dalej Skarżącymi, dotycząca udostępnienia ich adresu zamieszkania przez nadinsp. Pana D. A. [...] Komendanta Głównego Policji [...], w trakcie posiedzenia Sejmowej Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych w dniu [...] października 2021 r.
W dniu [...] kwietnia 2022 r. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zwany dalej Prezesem UODO, wydał decyzję administracyjną (znak:
[...]).
Następnie, w terminie, do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęło pismo Komendanta Głównego Policji reprezentowanego przez radcę prawnego Panią E. G. z dnia [...] maja 2022 r. stanowiące skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa UODO z dnia [...] kwietnia 2022 r.
W treści ww. decyzji omyłkowo użyto słowa "[...]" zamiast "[...]",
zarówno w opisie miejscowości miejsca zamieszkania Skarżących, jak i w opisie wypowiedzi nadinsp. Pana D. A. - [...] Komendanta
Głównego Policji, we fragmentach odnoszących się do miejsca interwencji funkcjonariuszy policji oraz siedziby Komendy Powiatowej Policji, podczas gdy
w sprawie oczywistym jest, iż miejscem zamieszkania Skarżących, wskazanym
w skardze inicjującej postępowanie w sprawie oraz miejscem czynności
funkcjonariuszy i nazwy miejscowości siedziby tej komendy jest miejscowość [...], oznaczona kodem pocztowym [...] , a nie [...]. Powyższe wynika w sposób nie budzący wątpliwości z materiału dowodowego sprawy.
Organ powołał się na treść z art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Zgodnie z poglądami doktryny za błąd pisarski uważa się cyt.: "(...) widoczne, wbrew zamierzeniu władzy, niewłaściwe użycie wyrazu,"
widocznie mylną pisownię albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów itp. (...)" - por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck Warszawa 2005, str. 536. Zauważyć
również należy, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie z dnia 8 listopada 2012 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1241/12) błąd
rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania
lub dzielenia, a błąd pisarski - widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe
użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi
z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a więc tylko omyłki polegające na tym, że
w decyzji wyrażono coś, co jest widocznie niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie w decyzji, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Do tej ostatniej kategorii zalicza się przykładowo podanie błędnej daty bądź jej niewłaściwy zapis, błędy popełnione w zakresie danych strony
np. miejsca i daty jej urodzenia oraz miejsca zamieszkania. Podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 14 marca 2014 r. (sygn. akt II SA/G1 1857/13) wskazując, że przez "błąd" należy rozumieć niezgodność
z regułami pisania, liczenia, wymowy. Chodzi więc o błędy ortograficzne, maszynowe, zecerskie. Omyłka musi by widoczna w samej treści orzeczenia lub uzasadnienia,
a więc polegać np. na niezamierzonym użyciu wyrazu, widocznie mylnej pisowni, błędzie gramatycznym, a w przypadku błędu rachunkowego oczywistym błędnym działaniu matematycznym.
Wobec powyższego organ stwierdził, iż użycie słowa "[...]" zamiast "[...]",
tak w opisie miejsca zamieszkania Skarżących, jak i w treści cytowanej wypowiedzi nadinsp. Pana D. A. - [...] Komendanta Głównego Policji, niewątpliwie stanowi niezamierzoną omyłkę pisarską w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., wynikającą z przeoczenia, jest to tzw. "literówka", wskutek której niepotrzebnie użyto
we wskazanym wyrazie literę "l", tworząc w sposób niezamierzony błędną nazwę miejscowości.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego w Warszawie wywiódł Komendant Główny Policji zarzucając wydanie postanowienia z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 113 § 1 k.p.a. mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie wbrew normy wynikającej z tego przepisu, że zmiana w treści decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2022 r. (znak: [...])
1) poprzez zastąpienie na stronie 1 decyzji w wersie trzynastym słowa "[...]"
na "[...]", znajdującego się w opisie miejsca zamieszkania Pani J. i B. S. oraz Pani W. C. stanowi sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej podczas gdy zmiana ta w tym przypadku dotyczy zmiany przedmiotu przeprowadzonego postępowania administracyjnego przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zwanego dalej "Prezesem UODO", w sprawie sygn. akt [...], którego przedmiotem było udostępnienie danych osobowych w zakresie adresu zamieszkania skarżących - Państwa J. i B. S. oraz Pani W. C. określonego przez ten organ jako "zam.
w [...] przy ul. [...]" co wynika z materiałów zawartych w aktach sprawy, w tym ze wszystkich pismach kierowanych do Komendanta Głównego Policji, a także
z materiałów dowodowych wytworzonych przez Prezesa UODO, a także przez błędne uznanie, iż wada decyzji w zakresie błędnego oznaczenia przedmiotu sprawy to jest miejsca zamieszkania skarżących w zakresie nazwy miejscowości jest wadą nieistotną
i może być sprostowana jako oczywista omyłka pisarska pomimo, iż wada ta dotyczy istoty sprawy rozstrzygniętej przez Prezesa UODO decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. [...] oraz jest wadą istotną wydanej decyzji administracyjnej
i postępowania administracyjnego sygn. akt [...] niepodlegającą usunięciu w trybie przepisów art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego,
2) poprzez zastąpienie na stronie 1 decyzji w wersie dwudziestym siódmym słowa "[...]" na "[...]" znajdującego się w opisie miejsca zamieszkania Pani J.
i B. S. oraz Pani W. C. stanowi sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej podczas gdy zmiana ta w tym przypadku dotyczy istoty rozstrzyganej sprawy i zmiany treści rozstrzygnięcia (sentencji) decyzji z dnia [...] kwietnia 2022 r. sygn. akt [...] w zakresie zmiany przedmiotu sprawy i zmiany opisu czynu [...] Komendanta Głównego Policji zakwalifikowanego przez Prezesa UODO jako naruszenie art. 5 ust. 1 lit. a i b, art. 5 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia PE i Rady (UE) 2016/679 a w konsekwencji zmiany naruszenia, o którym rozstrzygnął Prezes UODO w tej decyzji, a także poprzez błędne uznanie, iż wada decyzji w zakresie treści rozstrzygnięcia obejmująca zmianę przedmiotu sprawy, zmianę opisu czynu [...] Komendanta Głównego Policji
a w konsekwencji zmianę naruszenia, o którym rozstrzygnął Prezes UODO polegająca na zmianie nazwy miejscowości jest wadą nieistotną i może być sprostowana jako oczywista omyłka pisarską pomimo, iż wada ta dotyczy istoty sprawy rozstrzygniętej przez Prezesa UODO decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. [...] oraz jest wadą istotną wydanej decyzji administracyjnej i postępowania administracyjnego sygn. akt [...] niepodlegającą usunięciu w trybie przepisów art.
113 Kodeksu postępowania administracyjnego,
3) poprzez zastąpienie na stronie drugiej decyzji w wersie siódmym od góry słowa "[...]" na "[...]", znajdującego się w opisie miejsca zamieszkania Pani J.
i Pana B. S. oraz Pani W. C. oraz na stronie trzeciej decyzji w wersie szesnastym od góry, w wersie osiemnastym od góry, w wersie dziewiętnastym od góry, w wersie dwudziestym pierwszym od góry i w wersie dwudziestym trzecim od góry każdorazowo słowa "[...]" na "[...]", znajdującego się w pkt 2 ustaleń stanu faktycznego, w opisie wypowiedzi nadinsp. Pana D. A. - [...] Komendanta Głównego Policji stanowi sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej podczas gdy zmiana ta w tym przypadku dotyczy zmiany ustaleń faktycznych dokonanych przez Prezesa UODO zawartych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2022 r. [...] oraz w przeprowadzonym przez ten organ postępowaniu administracyjnym w tej sprawie, a także przez błędne uznanie, iż wada decyzji w zakresie błędów w ustaleniach faktycznych - dotyczących nazwy miejscowości jako miejsca zamieszkania skarżących, które to miejsce zamieszkania jest przedmiotem rozstrzyganej sprawy oraz jako miejsca interwencji
i działania funkcjonariuszy Policji, a także nazwy miejscowości, w której znajduje się komenda powiatowa Policji, z której funkcjonariusze dokonywali tej interwencji
i działań - stanowiących błąd w ustaleniu miejsca zamieszkania skarżących oraz
w ustaleniu treści wypowiedzi [...] Komendanta Głównego Policji, jest wadą nieistotną i może być sprostowana jako oczywista omyłka pisarska, pomimo iż wada
ta dotyczy istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych sprawy rozstrzygniętej przez Prezesa UODO decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. [...] oraz jest wadą istotną wydanej decyzji administracyjnej i postępowania administracyjnego sygn. akt [...] niepodlegającą usunięciu w trybie przepisów art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego,
- czego konsekwencją jest niedopuszczalne w trybie określonym w art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego dokonanie zmiany treści merytorycznej decyzji Prezesa UODO z dnia [...] kwietnia 2022 r. sygn. [...] w zakresie zmiany przedmiotu przeprowadzonego postępowania administracyjnego, zmiany przedmiotu i treści rozstrzygnięcia (sentencji) oraz zmiany ustaleń faktycznych zawartych w decyzji oraz dokonanych przez Prezesa UODO w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie sygn. [...].
Komendant Główny Policji domagał się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia z dnia [...] maja 2022 r. sygn. akt [...]; oraz zasądzenia na rzecz Komendanta Głównego Policji kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty podkreślając, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych poprawia de facto błędy proceduralne
i błędy w ustaleniach faktycznych w zakresie miejsca zamieszkania skarżących i opisu adresu ich zamieszkania.
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wniósł
o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez
sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ
na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego,
które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145
§ 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny
zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w wydanej decyzji. De facto sprostowanie powyższe polegało na zastąpieniu słowa "[...]" słowem "[...]".
Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sama istota instytucji prawnej sprostowania oznacza, że omyłka podlegająca na rektyfikacji w tym trybie ma charakter oczywisty, a jej "poprawienie" ma charakter jedynie redakcyjny, co jest możliwe, ponieważ określona treść nie budziła wątpliwości już w dacie wydania rozstrzygnięcia dotkniętego tą oczywistą omyłką, o ile ten fakt można uznać za omyłkę pisarską nie mającą wpływu
na merytoryczną treść decyzji.
Uregulowana w przytoczonej wyżej regulacji instytucja sprostowania zawartych
w rozstrzygnięciach organów błędów i omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tych organów
a jej wyrażeniem na piśmie.
W judykaturze za błąd pisarski uważa się widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Natomiast inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w rozstrzygnięciu wyrażono coś, co jest niezgodne z myślą organu, a zostało wypowiedziane (zob. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2759/12).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 1232/21 "Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też
innymi okolicznościami."
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taka oczywistość błędu zaistniała,
a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że Komendant Główny Policji odpowiadając na pisma organu ustosunkowywał się do tych pism doskonale wiedząc o jaką sprawę chodzi. Również Skarżący w skardze inicjującej postępowanie
w sprawie wskazali jako miejsce swojego zamieszkania miejscowość [...],
oznaczoną kodem pocztowym [...], a nie [...].
Błąd w nazwie miejscowości nastąpił na samym początku postępowania prowadzonego przez organ i był konsekwentnie powielany, nie oznacza to jednak
w ocenie Sądu, że sprawa była prowadzona z inicjatywy Państwa Skarżących zamieszkałych przy ul. [...] w [...] a nie w [...], co wynika
z całokształtu niniejszego postępowania.
Reasumując należy podzielić stanowisko organu i stwierdzić, że użycie słowa "[...]" zamiast "[...]", tak w opisie miejsca zamieszkania Skarżących, jak i w treści cytowanej wypowiedzi nadinsp. Pana D. A. - [...] Komendanta Głównego Policji, niewątpliwie stanowi niezamierzoną omyłkę pisarską w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., wynikającą z przeoczenia, jest to tzw. "literówka", wskutek której niepotrzebnie użyto we wskazanym wyrazie literę "l", tworząc w sposób niezamierzony błędną nazwę miejscowości, która to "literówka" była niejako "akceptowana" przez
KGP przez cały tok niniejszego postępowania, dla którego, mimo istnienia tej omyłki, przedmiot niniejszego postępowania nie budził żadnych wątpliwości, i dlatego też jako "oczywista omyłka" pozostała bez wpływu na to postępowanie i wydane w nim rozstrzygnięcie. Natomiast z uwagi na brzmienie art. 113 § 1 k.p.a. była możliwa do sprostowania dopiero w treści wydanej ww. decyzji.
Biorąc powyższe pod rozwagę działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.