II SA/Wa 1242/24

II SA/Wa 1242/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa /sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska /przewodniczący/
Mateusz Rogala
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej "Prezesem UODO") decyzją z [...] maja 2024r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie ze skargi J. S. (zwany dalej "Skarżącym") na nieprawidłowość w procesie przetwarzania Jego danych osobowych przez [...] Bank [...] S.A. z siedzibą w [...] (zwany dalej "Bankiem"), polegające na przetwarzaniu danych osobowych Skarżącego w zakresie wysokości dochodu netto Skarżącego bez podstawy prawnej.
W podstawie prawnej decyzji powołano art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024r., poz. 572, zwany dalej "k.p.a.") w związku z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z 10 maja 2018r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019r., poz. 1781, zwana dalej "u.o.d.o.") i art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.Urz.UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz.Urz.UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz.Urz.UE L 74 z 4.03.2021, str. 35; zwane dalej "RODO").
Prezes UODO w uzasadnieniu decyzji wskazał, że do Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej "UODO") wpłynęła skarga na nieprawidłowość w procesie przetwarzania danych osobowych Skarżącego przez Bank, polegającą na przetwarzaniu danych osobowych Skarżącego w zakresie danych dotyczących wysokości dochodu netto Skarżącego, bez podstawy prawnej.
W toku postępowania ustalono, że Skarżący w skardze wskazał, że Bank bezpodstawnie przetwarza nadmiarowe dane osobowe Skarżącego w zakresie dochodu netto, których Bank nie ma prawa przetwarzać bez wyraźnej zgody Skarżącego. Bank nie odpowiedział we właściwy sposób na żądanie Skarżącego o podanie podstawy prawnej, która obliguje Bank do przetwarzania ww. danych osobowych dotyczących wysokości dochodu netto. W związku z tym Skarżący zażądał zaprzestania przetwarzania ww. danych, a także usunięcia wszystkich skutków przetwarzania tych danych (odblokowania konta bankowego, które Bank zablokował). Skarżący wskazał też, że nie przekazał Bankowi informacji, w jakim przedziale zawiera się Jego dochód netto, a Bank w polu "Dochód netto w przedziale" przetworzył informację, że nie wskazał przedziału dochodu i na tej podstawie podjął działania uniemożliwiające Skarżącemu korzystanie z rachunku. Żądanie Skarżącego dotyczy tego, żeby Bank nie przetwarzał nie tylko informacji o przedziale dochodu netto, ale żeby nie przetwarzał informacji o tym, że dochód netto nie został przez klienta podany. Bank przetworzył informację, że Skarżący nie podał przedziału dochodu i skutkiem tego są działania Banku uniemożliwiające Skarżącemu korzystanie z rachunku, zgodnie z umową z Bankiem. Skutki te wskazują, że Bank przetwarza informacje o dochodzie netto bez zgody Skarżącego i bez podstawy prawnej.
Bank poinformował UODO, że pozyskał dane osobowe Skarżącego (imię, nazwisko, data urodzenia, seria i numer dowodu osobistego, data wydania i ważności dowodu osobistego, adres zameldowania, adres korespondencyjny, numer telefonu, adresu e-mail) [...] maja 2022r., w wyniku zawarcia ze Skarżącym umowy o prowadzenie rachunku bieżącego. Aktualnie Bank przetwarza ww. dane osobowe Skarżącego w celach: a) wykonywania umów (art. 6 ust. 1 lit. b RODO); b) rozpatrywania reklamacji i ustalania, obrony i dochodzenia roszczeń - podstawą jest realizacja uzasadnionego interesu Banku (art. 6 ust. 1 lit. f RODO); c) realizacji obowiązków prawnych (art. 6 ust. 1 lit. c RODO) wynikających z: - art. 34 ust. 1, 2 i 4, art. 36 - art. 37, art. 49 ustawy z 1 marca 2018r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz.U. z 2023r., poz. 1124 ze zm., zwana dalej AML). Bank nie pozyskał danych osobowych Skarżącego w zakresie zajmowanego stanowiska i zakresu wysokości dochodów. Bank zwrócił się do Skarżącego z informacją o konieczności przekazania tych danych, aby spełnić obowiązek, o którym mowa w art. 34 ust. 1 pkt 4 lit. a) AML. Bank ma obowiązek weryfikować, czy transakcje wykonywane na rachunkach Klientów są zgodne z wiedzą Banku o tych Klientach. W celu wykonania tego obowiązku niezbędna jest informacja o przedziale dochodów Skarżącego, czy nie odbiega ona od dochodów osiąganych na podobnych stanowiskach, a także czy transakcje, które Skarżący wykonuje mieszczą się w zakresie tych dochodów lub potencjalnych możliwości finansowych Skarżącego. Skarżący [...] grudnia 2023r. zażądał podania podstaw prawnych domagania się przez Bank podania informacji o dochodzie netto. Bank [...] stycznia 2024r. udzielił Skarżącemu odpowiedzi, w której podał podstawy prawne, nakładające na Bank taki obowiązek. Skarżący [...] grudnia 2023r. zwrócił się do Banku z reklamacją, która dotyczyła zablokowania dostępu do konta. Bank [...] stycznia 2024r. wyjaśnił Skarżącemu, dlaczego zablokował dostęp do konta.
Prezes UODO w związku z tymi ustaleniami wskazał, że jako organ administracji publicznej, przeprowadzając postępowanie w oparciu o przepisy k.p.a., ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowodami w postępowaniu mogą być w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizację powyższego zapewniają zwłaszcza gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. NSA w wyroku z 26 października 1984r. sygn. akt II SA 1205/84 orzekł, że z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że obowiązek wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza, że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Po wyczerpaniu możliwości dokonania niezbędnych dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych organ prowadzący postępowanie jest uprawniony, a nawet zobowiązany do przyjęcia takiej wersji zdarzeń, która odpowiada logicznie pozostałemu materiałowi dowodowemu (ONSA 1984, Nr 2, poz. 98). Organ administracji publicznej może też uznać stan faktyczny sprawy za ustalony jedynie na podstawie niebudzących wątpliwości dowodów i nie może poprzestać w tym zakresie na uprawdopodobnieniu, chyba, że przepisy k.p.a. stanowią inaczej. NSA w wyroku z 9 lipca 1999r. sygn. akt III SA 5417/98 stwierdził, że organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia i wewnętrznego przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. W postępowaniu administracyjnym również obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne.
Prezes UODO, odnosząc się do zakwestionowanego przez Skarżącego przetwarzania przez Bank danych osobowych w postaci wysokości dochodu netto Skarżącego, wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza tego zarzutu. Bank wyjaśnił bowiem, że nie pozyskał tych danych, wobec czego nie przetwarza danych osobowych Skarżącego w zakresie wysokości Jego dochodu netto. Jednocześnie Skarżący sam poinformował Prezesa UODO, że nie udostępnił Bankowi swoich danych osobowych w zakresie wysokości dochodu netto. Dowody zebrane w sprawie nie potwierdziły tym samym, że Bank przetwarzał dane osobowe Skarżącego w zakresie wysokości Jego dochodu netto. Nie można więc uznać, że kwestionowany przez Skarżącego proces przetwarzania Jego danych osobowych przez Bank zaistniał w kwestionowanym zakresie.
Przedmiotem postępowania przed Prezesem UODO może być tylko zaistniały, a nie hipotetyczny proces naruszenia danych osobowych.
Prezes UODO - w zakresie zarzutu uniemożliwienia przez Bank korzystania przez Skarżącego z rachunku - wyjaśnił, że Prezes UODO jest organem właściwym w zakresie ochrony danych osobowych i nie posiada kompetencji do oceny prawidłowości wykonywania przez Bank umowy zawartej ze Skarżącym.
W związku z tym Prezes UODO podzielił pogląd doktryny, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2006, s. 489). Ustalenie przez organ publiczny zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., zobowiązuje do umorzenia postępowania. Nie ma bowiem w sytuacji zajścia tej przesłanki podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy.
Bezprzedmiotowość postępowania może być także wynikiem zmiany stanu faktycznego sprawy. Zgodnie, bowiem z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. WSA w Warszawie w wyroku z 5 października 2017r. sygn. akt VI SA/Wa 1093/17 wskazał, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.
Prezes UODO, podzielając ww. stanowisko, stwierdził, że zaszła w sprawie przesłanka bezprzedmiotowości postępowania i postępowanie należało umorzyć na mocy art. 105 § 1 k.p.a., z uwagi na brak jednoznacznych i bezspornych dowodów na zaistnienie kwestionowanego w treści skargi procesu przetwarzania danych osobowych Skarżącego. Postępowanie administracyjne prowadzone przez Prezesa UODO służy kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych i jest ukierunkowane na wydanie decyzji administracyjnej przywracającej stan zgodny z prawem na podstawie art. 58 ust. 2 RODO. Ocena dokonywana przez Prezesa UODO w każdym przypadku służy zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu nakazu odpowiadającego dyspozycji art. 58 ust. 2 RODO, służącego przywróceniu stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych - jest więc ona uzasadniona i potrzebna tylko o tyle, o ile zarzucany proces przetwarzania danych osobowych zaistniał.
2. W skardze do Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] lutego 2024r. Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Prezesa UODO i nakazanie organowi wydania decyzji:
- zakazującej przetwarzania przez Bank w jakikolwiek sposób miesięcznego dochodu netto i stanowiska Skarżącego (łącznie z informacją, że nie przekazałem Bankowi tych danych);
- zawierającej żądanie bezzwłocznego usunięcia przez Bank wszystkich skutków przetwarzania powstałych w wyniku przetworzenia przez Bank pól odnoszących się do dochodu netto i stanowiska Skarżącego z formularza aktualizacji danych z sekcji "Ankieta finansowa", z uwagi na: - nie uwzględnienie, że przetwarzanie danych osobowych zaczyna się już na etapie zbierania danych osobowych, - niesłuszne zawężenie przetwarzania danych do przetwarzania wyłącznie predefiniowanych przez Bank odpowiedzi w poszczególnych polach wyboru w formularzu do pozyskiwania danych osobowych,
- bez ustalenia wszystkich okoliczności, a w szczególności bez zbadania, jak Bank przetwarza informacje zawarte w formularzu aktualizacji danych i jakie skutki wywołuje ich przetworzenie,
- w której nie ma stanowiska Prezesa UODO, czy podstawa prawna, na którą powołuje się Bank pozwala przetwarzać informacje o dochodzie.
W ocenie Skarżącego w sprawie szczególnie istotne jest rozważenie definicji przetwarzania, o której mowa w art. 4 pkt 2 RODO. Użyto w niej słowa "zbieranie", które wskazuje, że faktyczne przetwarzanie danych osobowych rozpoczyna się przed przekazaniem danych osobowych administratorowi danych. W ocenie Skarżącego z ww. definicji wynika, że rozpoczęcie przez Bank przetwarzania dochodu netto Skarżącego nastąpiło już w chwili przedstawienia przez Bank do wypełnienia formularza aktualizacji danych, w którym w sekcji "Ankieta finansowa" Bank umieścił pola obowiązkowe do wypełnienia: "Miesięczny dochód netto" i "Stanowisko". "Ankieta finansowa", a w szczególności odpowiedzi udzielone w tym kwestionariuszu lub brak udzielenia odpowiedzi, mogą być przez Bank przetwarzane w dowolny sposób już na etapie zbierania danych osobowych. Bank po przetworzeniu informacji na etapie zbierania danych osobowych stwierdził, że nie udzieliłem odpowiedzi w polach "Miesięczny dochód netto" i "Stanowisko" i dlatego zablokował dostęp do kont przez bankowość mobilną i internetową. Ta blokada dostępu jest bezpośrednim skutkiem przetworzenia "Ankiety finansowej" zawierającej pola "Miesięczny dochód netto" i "Stanowisko" na etapie zbierania danych osobowych. W związku z tym Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Prezesa UODO, że Bank nie przetwarzał danych osobowych Skarżącego w ww. zakresie. Zdaniem Skarżącego organ dokonał zawężającej wykładni pojęcia "przetwarzanie", a współczesne rozwiązania informatyczne pozwalają przetwarzać nie tylko predefiniowane odpowiedzi w poszczególnych polach wyboru formularzy z danymi osobowymi, ale bez problemu potrafią przetworzyć informację o tym, czy konkretne pole wypełniono lub czy jest puste i automatycznie podjąć na tej podstawie decyzję dotyczącą podmiotu danych. Manualne przetwarzanie danych daje jeszcze więcej możliwości. Skarżący odwołał się też do konsekwencji w postaci blokady rachunku bankowego, wynikającej z niepodania ww. danych. Skarżący załączył też zrzuty ekranu z pól "Miesięczny dochód netto" i "Stanowisko" w "Ankiecie finansowej", które wskazują na przetwarzanie danych, przez zaznaczenie pół na czerwono.
Skarżący wskazał także, że w zaskarżonej decyzji brak jest stanowiska Prezesa UODO w kwestii, czy Bank ma prawo przetwarzać informacje o miesięcznym dochodzie netto i stanowisku Skarżącego, czy w przypadku, jeśli dane to nie zostaną podane, Bank ma prawo stosować wobec Skarżącego środki mające na celu wymuszenie podania danych. Skarżący ocenił, jako niewystarczające, wyjaśnienia Banku w zakresie podstaw do żądania ww. danych. W AML nie ma mowy o przetwarzaniu informacji o dochodzie netto klienta. Jedyny zapis, którym można uzasadnić pozyskiwanie informacji o miesięcznym dochodzie netto klienta to art. 34 ust.1 pkt 4b AML (badanie źródła pochodzenia wartości majątkowych będących w dyspozycji klienta w ramach bieżącego monitorowania stosunków gospodarczych klienta - może odbywać się tylko w przypadkach uzasadnionych okolicznościami). W ocenie Skarżącego "uzasadnioną okolicznością" w rozumieniu ww. przepisu nie jest aktualizacja danych Skarżącego w Banku, który dotychczas nie przedstawił innych okoliczności uzasadniających badanie źródła pochodzenia wartości majątkowych Skarżącego. Na mocy art. 36 ust. 1 AML listą danych, jakie instytucja zobowiązana może przetwarzać w przypadku klienta fizycznego nie objęto dochodu netto. Tym samym w świetle art. 6 ust. 1 RODO przetwarzanie informacji o stanowisku i miesięcznym dochodzie netto Skarżącego przez Bank było bezprawne.
3. Prezes UODO w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw.
2. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.") Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle ww. przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, np. decyzję, konieczne jest stwierdzenie przez Sąd administracyjny, że w akcie tym doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.).
W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
3. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie naruszała prawa.
Sąd wskazuje na wstępie, że Prezes UODO, zgodnie z art. 55 RODO, jest właściwy do wypełniania zadań i wykonywania uprawnień powierzonych mu zgodnie z RODO na terytorium Polski. Na podstawie art. 57 ust. 1 lit. f RODO organ ten rozpatruje skargi wniesione m.in. przez osobę, której dane dotyczą oraz w odpowiednim zakresie prowadzi postępowania w przedmiocie tych skarg. Katalog uprawnień naprawczych organu nadzorczego określono w art. 58 ust. 2 RODO i jest on dla organu wiążący. Wprawdzie przepisy RODO stosuje się bezpośrednio w porządku prawnym kraju członkowskiego Unii Europejskiej, to akt ten modyfikuje system podziału kompetencji organów państwa w zakresie, w jakim wynika to wprost z jego treści. Nie wskazano zaś wprost w przepisach RODO, aby wolą prawodawcy na szczeblu unijnym było przypisanie wyspecjalizowanemu organowi administracji kompetencji rozstrzygania wszelkich kwestii co do ustalenia stanu prawnego, gdy ma to znaczenie w kontekście oceny legalności przetwarzania danych osobowych osób fizycznych - także, gdy właściwymi w tych sprawach są inne organy państwa. Nie sposób też uznać, aby w demokratycznym państwie prawnym - tak art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) - było dopuszczalne procedowanie przed dwoma, odrębnymi organami państwa (tu organem wyspecjalizowanym w sprawach ochrony danych osobowych - Prezesa UODO oraz Sądem powszechnym), w kwestii prawidłowego wykonywania stosunków zobowiązaniowych między stronami, także gdy miałoby to przesądzać o legalności przetwarzania danych osobowych. W takim przypadku istniałaby bowiem możliwość sformułowania w tym samym przedmiocie odmiennych konkluzji. Uchybiałoby to fundamentalnej regule pewności prawa.
Tym samym trafne było wskazanie przez Prezesa UODO w zaskarżonej decyzji, że organ ten nie posiada kompetencji do oceny prawidłowości wykonywania przez Bank umowy zawartej ze Skarżącym, w związku z podnoszonym w skardze z [...] lutego 2024r. zarzutem o uniemożliwieniu Skarżącemu korzystania z rachunku w ww. Banku, w wyniku nie podania przez Skarżącego danych w zakresie wysokości dochodu netto Skarżącego. Prezes UODO jest bowiem organem właściwym w zakresie ochrony danych osobowych i może podejmować działania przewidziane w ww. przepisach, gdy przedmiotem postępowania jest istniejący proces naruszenia danych osobowych, a nie hipotetyczny proces naruszenia ww. danych osobowych. Z ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym wynikało też, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji, że Bank wykonał obowiązek informacyjny w zakresie możliwość żądania od Skarżącego podania danych osobowych, wskazując na art. 34 ust. 1, 2, 4, art. 36-37, art. 49 ww. AML. Przepisy te należy odczytywać w kontekście definicji, które zawiera art. 2 AML, w tym ust. 2 pkt 1 AML.
Sąd w związku z tym nie znalazł podstaw do uznania zarzutów skargi o zawężającej wykładni przez Prezesa UOOD pojęcia przetwarzania, jakim posługuje się art. 4 pkt 2 RODO, także w kontekście bezprawnego zablokowania przez Bank rachunku bankowego Skarżącego (jako konsekwencji niepodania żądanych informacji), także w kontekście prawidłowego wyjaśnienia przez Prezesa UODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że poza zakresem ocen tego organu pozostaje prawidłowość zablokowania rachunku bankowego Skarżącego (jako konsekwencji niepodania żądanych informacji) przez Bank. Do kompetencji Prezesa UODO nie należy dyscyplinowanie Banku w ww. zakresie.
Sąd uznał ponadto - w okolicznościach faktycznych sprawy ustalonych, stosownie do zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - za zasadne stanowisko Prezesa UODO o potrzebie umorzenia postępowania. Warto wskazać, że Umorzenie postępowania nie jest zależne ani od woli organu administracji, ani tym bardziej pozostawione do uznania organu – organ ten jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Okoliczności powodujące bezprzedmiotowość muszą być stwierdzone i wykazane w decyzji o umorzeniu postępowania (M. Wolanin, Bezprzedmiotowość a bezzasadność roszczenia o zwrot nieruchomości wywłaszczonej, PS 2000, nr 7–8, s. 18). Zdaniem Sądu miało to miejsce w sprawie, na co wskazuje zarówno zgromadzony materiał dowodowy w związku z wniesioną przez Skarżącego skargą, jak również uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
Przepis art. 105 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ administracyjny do umorzenia postępowania w sytuacji, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (por. m.in. wyrok NSA z 27 stycznia 1998r. sygn. akt I SA/Łd 1025/96, LEX nr 1690657). Prawidłowo zatem wskazał Prezes UODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2006, s. 489). W takiej sytuacji nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, co do istoty, a dalsze prowadzenie postępowania stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 5 października 2017r. sygn. akt VI SA/Wa 1093/17).
Sąd, mając powyższe rozważania na względzie, wskazuje, że skoro Prezes UODO przed wydaniem zaskarżonej decyzji prawidłowo i zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. podjął działania zmierzające do ustalenia, czy rzeczywiście doszło do naruszenia ww. danych osobowych Skarżącego – w zakresie wysokości dochodu netto - w związku z procesem ich przetwarzania, w wyniku których Prezes UODO ustalił - na podstawie oświadczeń Skarżącego wyrażonych w skardze oraz wyjaśnień Skarżącego i Banku przedłożonych w toku postępowania – że Bank nie pozyskał danych osobowych Skarżącego w zakresie wysokości dochodów netto, a Skarżący nie podał ich Bankowi, to nie było podstaw do dalszego prowadzenia przez Prezesa UODO postępowania zainicjowanego ww. skargą i konieczne było jego umorzenie, stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., gdyż Bank nie przetwarzał danych osobowych Skarżącego w zakresie wysokości dochodu netto, bo Skarżący nie udostępnił ww. danych. Prezes UODO wyjaśnił też Skarżącemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 11, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., dlaczego pozostałe argumenty podnoszone w skardze złożonej w postępowaniu administracyjnym nie mogą być uwzględnione, powołując się na brak kompetencji w rozumieniu art. 55 RODO.
4. Sąd, działając na mocy art. 151 P.p.s.a., uznał, że skarga z ww. przyczyn, jako niezasługująca na uwzględnienie, podlegała oddaleniu.