II SA/Wa 1229/22

II SA/Wa 1229/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-07-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Joanna Kube /przewodniczący/
Mateusz Rogala
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Sygn. powiązane
III OZ 669/22 - Postanowienie NSA z 2022-11-08
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. K., uchylił rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] lutego 2022 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
KGP w uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem nr [...] dnia [...] grudnia 2021 r. Komendant Rejonowy Policji [...] wszczął przeciwko P. K. - wówczas [...] Rewiru Dzielnicowych [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...] postępowanie dyscyplinarne o sygn. akt [...] i przedstawił jej zarzut o to, że w dniu [...] grudnia 2021 r. w [...] przy ul. [...], w czasie wolnym od służby, będąc zobowiązaną do przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, od obowiązku tego odstąpiła w ten sposób, że podczas interwencji przeprowadzanej przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w [...] w miejscu jej przebywania, użyła słów wulgarnych wobec interweniujących policjantów, szarpnęła jednego z nich za mundur, odgrażała się, że dzięki swoim znajomościom doprowadzi do zwolnienia ze służby interweniujących policjantów, przez co nie przestrzegała zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej, a jej stosunek do innych policjantów nie był oparty na przestrzeganiu zasad poprawnego zachowania i poszanowania godności, czym popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta określone w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 7 i § 14 załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".
Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. zawiesił P. K., na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2021 r. na okres trzech miesięcy. Następnie wnioskiem personalnym z dnia [...] grudnia 2021 r. wystąpił do Komendanta [...] Policji o zwolnienie P. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podstawą tego wystąpienia był udział wymienionej w zdarzeniu mającym miejsce w dniu [...] grudnia 2021 r. w [...], w trakcie którego wymieniona, będąc pod wpływem alkoholu, uczestniczyła w kłótni ze swoją siostrą, z którą również szarpała się. Świadkami tego zdarzenia był małoletni syn P. K., a także małoletnia córka jej siostry. P. K. podczas przeprowadzanej interwencji policyjnej przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w [...] była agresywna, swoim zachowaniem prowokowała innego uczestnika tego zdarzenia, a także mimo wielokrotnego wezwania do zachowania zgodnego z prawem i uspokojenia - wybuchała agresją. Skutkowało to zastosowaniem wobec niej środków przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej. P. K. wygrażała się innym uczestnikom tego zdarzenia, że ich załatwi i pójdą siedzieć. Wielokrotnie powoływała się również na znajomości w prokuraturze i w Biurze Spraw Wewnętrznych Policji. Groziła funkcjonariuszom zwolnieniem ich ze służby, a także usiłowała wpłynąć na podejmowane przez nich działania w taki sposób, aby były one wykonywane z korzyścią dla niej. Podkreślała wielokrotnie, że jest funkcjonariuszem Policji Komendy Rejonowej Policji [...], co powoduje, że "wiele może". P. K. została przebadana w dniu [...] grudnia 2021 r. o godz. [...] na zawartość alkoholu w organizmie urządzeniem [...] z wynikiem [...] mg/l. Jednocześnie odmówiła ponownego badania. Ponadto w trakcie interwencji P. K. szarpnęła za mundur oraz pociągnęła za prawą klapę pagonu jednego z funkcjonariuszy Policji rozpinając go. W trakcie wychodzenia funkcjonariusza z mieszkania groziła mu, że zadzwoni do Prokuratury Rejonowej w [...], a także wypychała policjanta przeprowadzającego interwencję swym ciałem wielokrotnie krzycząc "Wypierdalać z mojego mieszkania", następnie "Skurwielu który się nie nadajesz do Policji". W ocenie wnioskodawcy P. K. swoim zachowaniem naruszyła nietykalność cielesną funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w [...] oraz znieważyła funkcjonariuszy przeprowadzających interwencję z jej udziałem, co skutkowało przyjęciem zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 226 § 1 Kk. Istotne jest również to, że w dniu zdarzenia wymieniona sprawowała opiekę nad swoim małoletnim dzieckiem, będąc w stanie nietrzeźwości. Naganny charakter czynu P. K. skutkował utratą przez nią nieposzlakowanej opinii, co uniemożliwia jej dalsze pozostawanie w służbie. Z tych też względów, w ocenie wnioskodawcy, zwolnienie wymienionej ze służby w Policji jest w pełni zasadne.
Do akt sprawy dołączono kopie materiałów dokumentujących przeprowadzoną interwencję w dniu [...] grudnia 2021 r., jak również protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej z dnia [...] grudnia 2021 r., tj. funkcjonariusza przeprowadzającego interwencję, który uprzedzony o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 i § 1a Kk, a także z art. 234 i art. 238 Kk złożył zeznania, które potwierdziły taki przebieg zdarzenia z dnia [...] grudnia 2021 r. jaki został odzwierciedlony w pozostałej dokumentacji z przeprowadzonej interwencji.
K[...]P pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. zawiadomił P. K. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Skarżącą pouczono o przysługujących uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 K.p.a., w tym w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Jednocześnie, na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, stronę wezwano do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia tego pisma. Pismo to zostało doręczone stronie w dniu [...] grudnia 2021 r. W dniu [...] grudnia 2021 r. skarżąca zapoznała się z aktami postępowania administracyjnego jak również wystąpiła o wykonanie kopii akt sprawy, nie złożyła w tym dniu żadnych żądań ani nie sformułowała zarzutów.
Skarżąca pismem dnia [...] stycznia 2022 r. (nadanym w dniu [...] stycznia 2022 r.) zajęła stanowisko wobec zebranych dowodów i materiałów w przedmiotowym postępowaniu, a także złożyła wnioski dowodowe. Jednocześnie zażądała umorzenia przedmiotowego postępowania z uwagi na brak dowodów stanowiących, że nie może ona pełnić służby z przyczyn pozamerytorycznych oraz z uwagi na brak rzetelnych i wiarygodnych dowodów popełnienia przez nią czynów, których jak sama oświadczyła, nie popełniła. Ponadto złożyła wniosek o zawieszenie tego postępowania do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego o sygn. akt [...]. Wskazała również, że dokumentacja sporządzona z przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2021 r. interwencji, w tym także protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej z dnia [...] grudnia 2021 r., w jej ocenie, z wysokim prawdopodobieństwem, wyczerpują znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 235 Kk oraz w art. 271 § 1 Kk. Zaprzeczyła, by relacje interweniujących policjantów polegały na prawdzie. Zmierzają one, jej zdaniem, do pomówienia jej. Stanowią również jedynie nieudolną linię obrony, której celem jest odwrócenie uwagi od niedopełnienia przez policjantów licznych obowiązków służbowych w trakcie przeprowadzanej interwencji, poprzez zaniechanie i nieudzielenie jej i jej dziecku pomocy. P. K. przedstawiła również swoją wersję zdarzenia. Zarzuciła także policjantom przeprowadzającym interwencję popełnienie przestępstw z art. 160 § 1 Kk i art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, a także art. 235 Kk w zw. z art. 271 § 1 Kk, jak również z art. 261 § 3 Kk w zw. z art. 267 § 4 Kk w zw. z art. 11 Kk. W związku z tym "skierowała sprawę do postępowania prowadzonego w trybie ustawy Kodeks postępowania karnego". Do swojego pisma załączyła obdukcję wraz z 34 zdjęciami, skrócony odpis aktu urodzenia jej syna, oraz zwolnienia lekarskie. Jednocześnie wskazała "Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów przy ul. [...], [...]", jako organizację związkową, która mają reprezentować w tym postępowaniu.
Pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia P. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Pismo to zostało doręczone w dniu [...] stycznia 2022 r. Strona związkowa nie zajęła w terminie, o którym mowa w art. 43 ust. 5 ustawy o Policji, ani w toku całego postępowania administracyjnego, stanowiska w kwestii zwolnienia P. K. ze służby w Policji.
K[...]P rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji zwolnił P. K. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2022 r. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., nadał rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona stronie w dniu [...] lutego 2022 r.
W dniu [...] lutego 2022 r. (data stempla pocztowego), w terminie ustawowym P.K. złożyła odwołanie od wyżej wskazanego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji, wnosząc o jego uchylenie w całości, wstrzymanie natychmiastowego jego wykonania, przywrócenie jej do służby, a także przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, po uprzednim zwróceniu się do organu I instancji, celem dostarczenia akt postępowania dyscyplinarnego o sygn. akt [...], a także po wykonaniu wymienionych przez skarżącą w odwołaniu dowodów. Zażądała także podjęcia postępowania dyscyplinarnego o sygn. akt [...]. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 32 Konstytucji RP. Wskazała, że decyzja o zwolnieniu jej ze służby w Policji nie posiada jakichkolwiek podstaw prawnych. Zarzuciła organowi I instancji brak dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. K[...]P nie znalazł podstaw do zmiany decyzji w trybie samokontroli i przesłał materiały postępowania w tej sprawie wraz z własnym stanowiskiem i odwołaniem Komendantowi Głównemu Policji.
KGP przechodząc do analizy niniejszej sprawy wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia P. K. ze służby w Policji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2014 r, sygn. akt I OSK1853/13). Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99). Dodał, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie P. K. w służbie narusza ważny interes służby.
KGP wskazał, że przedmiotem tego postępowania nie jest wyłącznie uzasadnione podejrzeniem popełnienia przez P. K. przestępstwa (z art. 226 § 1 Kk), bądź przewinienia dyscyplinarnego, chociaż czyny te mają istotne znaczenie w kontekście spełnienia przesłanki wynikającej z przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Należy mieć bowiem na uwadze całokształt okoliczności zaistniałych w tej sprawie i wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności jej towarzyszące (i to zarówno te, które nastąpiły przed jak i po zdarzeniu), a w szczególności zachowanie strony w dniu zdarzenia, tj. w dniu [...] grudnia 2021 r., a także w trakcie prowadzonych czynności mających na celu wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności tej sprawy. Organ prowadzący to postępowanie nie badał i nadal nie bada czy w istocie przestępstwo lub przewinienie dyscyplinarne zostały popełnione, a także czy w wyniku ich popełnienia policjant może pełnić dalej służbę, ale czy okoliczności stanowiące pewien ciąg zdarzeń (zależnych oraz niezależnych od woli skarżącej) spowodowały konieczność wykluczenia tego policjanta z szeregów formacji policyjnej, z uwagi na "ważny interes służby". Zatem punktem odniesienia (punktem centralnym) tego postępowania nie jest wyłącznie sam policjant, ale przede wszystkim dobro formacji konkretyzujące się w pojęciu ważnego interesu służby.
KGP stoi na stanowisku, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje.
KGP podkreślił, że P. K. w dniu [...] grudnia 2021 r. w czasie wolnym od służby, była uczestnikiem interwencji, podczas której, mimo wezwań do zachowania zgodnego z prawem i uspokojenia się, zachowywała się agresywnie i arogancko w stosunku do funkcjonariuszy Policji, do których kierowała słowa powszechnie uważane za obelżywe, nie chciała dobrowolnie wykonywać ich poleceń, powoływała się na wpływy w różnych instytucjach, a także stosując siłę fizyczną oraz werbalnie usiłowała wpłynąć na podejmowane przez policjantów działania w taki sposób, aby były one wykonywane z korzyścią dla niej. Istotnym jest również fakt, że skarżąca była wówczas pod wpływem alkoholu, co potwierdziło wykonane badanie na zawartość alkoholu w wydychanym przez nią powietrzu. Nie oznacza to jednak, że P. K., w czasie wolnym od służby nie może w ogóle spożywać alkoholu. Istotne jest jednak to, że policjant nawet w czasie wolnym od służby podlega pewnym ograniczeniom. Zobowiązany jest do przestrzegania nie tylko przepisów prawa, ale i zasad etyki zawodowej. Powinien zatem nie tylko wystrzegać się sytuacji, w których uczestnictwo może być oceniane jako wątpliwe moralnie czy etycznie, ale podejmować działania mające na celu zapobieganie takim zdarzeniom, bądź też minimalizować ich skutki. Nie ulega wątpliwości, że agresywne zachowania skarżącej mogą implikować wniosek, że zostały wywołane właśnie wskutek wprowadzenia do jej organizmu alkoholu, wskutek czego znajdowała się ona w stanie nietrzeźwości. Kluczowe jest zatem to, że P. K. spożywała alkohol sprawując jednocześnie opiekę nad małoletnim dzieckiem, a następnie, w trakcie interwencji z jej udziałem, wykazała się zachowaniem nielicującym z godnością i powagą piastowanej przez nią funkcji, tj. funkcjonariusza Policji. Zatem okolicznością obciążającą P. K. jest fakt, że po uprzednim spożyciu alkoholu w czasie poza służbą podjęła aktywne, agresywne działania wobec interweniujących funkcjonariuszy Policji, a także to, że łączyła spożywanie alkoholu z jednoczesnym sprawowaniem opieki nad małoletnim dzieckiem. Nie ulega wątpliwości, że takie zachowanie funkcjonariusza Policji było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Umożliwia to także ocenę jej postawy moralnej i etycznej jako nagannej. Stanowi przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą P. K. pełniła jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu. Nieodpowiedzialne zachowanie P. K. mogło wszak doprowadzić do tego, że w wyniku podjętych przez nią działań wyrządziłaby ona szkodę (zarówno w sferze materialnej, jak i niematerialnej) nie tylko sobie, ale również osobom trzecim, w tym interweniującym policjantom. Wiedza, w tym zakresie (jaką powinna posiadać P. K.), osoby posiadającej wieloletni staż służby w Policji, nie powinna budzić wątpliwości, zwłaszcza, że piastowała ona stanowisko [...], które dawało jej możliwość bezpośredniego zetknięcia się z takimi samymi lub bardzo podobnymi przypadkami. Wskutek zdarzenia z udziałem P. K. toczy się postępowanie karne, a także zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne, w którym zakwalifikowano jej zachowanie (w czasie wolnym od służby) jako zaprzeczające zasadom współżycia społecznego, zasadzie poprawnego zachowania, kultury osobistej i poszanowania godności innej osoby oraz pogłębiania społecznego zaufania do Policji, a także zasadzie dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której wymieniona służyła oraz zasadzie podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej. Uznano zatem, że świadomie podjęła ona działania kwalifikowane jako niezgodne z przepisami prawa, a także zasadami etyki zawodowej policjanta. Irrelewantne są natomiast motywy, dla których wymieniona tego dokonała. Istotny jest sam fakt uczestnictwa policjanta w takim zdarzeniu, zwłaszcza, że (jak wynika z relacji biorących udział w tym zdarzeniu policjantów) P. K. nie podejmowała żadnej aktywności, która mogłaby skutkować definitywną deeskalacją agresywnego i wulgarnego zachowania, a jedynie podejmowane przez nią próby koncentrowały się na usiłowaniu ograniczania lub uniemożliwienia wykonania czynności służbowych przez policjantów przeprowadzających interwencję. Również w toku przedmiotowego postępowania przedstawione stanowisko skarżącej w piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r., jak również w odwołaniu z dnia [...] lutego 2022 r., stanowi dobitne świadectwo tego, iż cała aktywność strony skoncentrowana jest wyłącznie na wykreowaniu tego typu argumentów, które wyłączyłyby lub ograniczyłyby jej zaangażowanie w całe zdarzenie i jednocześnie obciążyłyby wszelkimi konsekwencjami osoby trzecie, w tym w szczególności biorących udział w interwencji policjantów. Każe to z kolei przyjąć, że aktywność skarżącej nie była i nadal nie jest skoncentrowana na dogłębnym wyjaśnieniu tej sprawy, z uwagi na obawę przed odpowiedzialnością karną oraz dyscyplinarną, a także przed zwolnieniem ze służby w Policji. Skarżąca posiada ponad 10-letni staż służby. Jako doświadczony funkcjonariusz w służbie stałej musi być bowiem oceniana nie tylko w aspekcie posiadanej wiedzy fachowej, ale przede wszystkim przez pryzmat posiadanych przymiotów etyczno-moralnych. Postawa prezentowana przez policjanta z takim doświadczeniem służbowym musi być przykładem dla innych policjantów, w tym w szczególności o mniejszym doświadczeniu i stażu służby, zwłaszcza funkcjonariuszy nowoprzyjętych lub w służbie przygotowawczej. Bez tego może się okazać, że odpowiednie algorytmy zachowań wymagane przez przełożonych wobec nich nie będą miały właściwego podbudowania instrumentalnego. Zakotwiczenie wiedzy zawodowej w środowisku etosu zawodu policjanta stanowi zatem priorytet dla każdego przełożonego jednostki Policji. Nie może być zatem mowy o nieadekwatności podjętych działań wobec wymienionego policjanta. Brak stosownych (zdecydowanych) kroków ze strony przełożonego właściwego w sprawach osobowych stanowiłby przejaw irracjonalnego, bo nierównego traktowania poszczególnych członków tej formacji. Wpłynąłby z pewnością także na rozluźnienie dyscypliny służbowej, co z kolei skutkowałoby niemożnością egzekwowania obowiązków wobec funkcjonariuszy, które wynikają z charakteru i właściwości pełnionej służby, a także z przyjętej hierarchicznej struktury organizacyjnej Policji. Zdarzenie to, gdyby stało się znane opinii publicznej, niewątpliwie naruszyłoby również w istotny sposób wizerunek Policji. Brak reakcji na nie bezsprzecznie wykreowałby nieprawdziwy obraz tej formacji. Policja jest bowiem zobligowana do zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego, a co za tym idzie do egzekwowania od członków społeczeństwa przestrzegania przepisów prawa. Nie może być tym samym postrzegana jako organizacja, w której mogą kontynuować zatrudnienie osoby pozostające w kręgu podejrzeń o zachowania niezgodne z prawem, co do których nie mają zastosowania takie instrumenty jakie są podejmowane w stosunku do innych osób (niebędących policjantami) podejrzewanych o popełnienie czynów niezgodnych z przepisami prawa. Zaakcentowania także wymaga, że nie ma znaczenia, czy obecnie informacja o tym zdarzeniu znana jest opinii publicznej lub w jakim zakresie. Podstawa zwolnienia ze służby w Policji, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, pozwala bowiem nie tylko na usunięcie źródła naruszenia dobra prawnego jakim jest ważny interes służby, ale również jest instrumentem prawnym pozwalającym na podjęcie adekwatnych działań mających na celu zminimalizowanie skutków takiego naruszenia, a także zapobieżenia powstaniu w przyszłości innych negatywnych skutków. Przedmiotem oceny organu administracyjnego, z punktu widzenia spełnienia przesłanek wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie mogą być wyłącznie czyny polegające na popełnieniu przestępstwa lub przewinienia dyscyplinarnego, ale całokształt zachowań i postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał w dniu zdarzenia. KGP stwierdził, że ocena tego zachowania stanowi nie tylko dobitny przykład naruszenia jej obowiązków jako funkcjonariusza, ale przede wszystkim jest zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta. Organ wskazał m.in, że funkcjonariusz, który uczestniczy w zdarzeniu, które może zostać zakwalifikowane jako zachowanie naruszające przepisy prawa, w tym jako przestępstwo, nie może dążyć do utrudnienia lub też uniemożliwienia ustalenia prawdy materialnej, zwłaszcza jeśli konkretne zdarzenie dotyczy jego osoby. Musi wykazać się aktywnością, zwłaszcza jeśli zostanie wskazany jako sprawca określonego czynu mogącego wypełnić znamiona czynu zabronionego, jako przestępstwa, wykroczenia lub przewinienia dyscyplinarnego. Musi zatem dążyć do podjęcia takich działań, które oczyszczą go niezwłocznie ze stawianych mu zarzutów, w taki sposób, iż nie będzie on pozostawał w kręgu podejrzeń o zachowanie niegodne i sprzeczne z rotą złożonego przez niego ślubowania. Jego działanie nie może jednak być nakierowane na bezpodstawne oskarżanie innych osób. Jeśli nawet z jakichkolwiek względów policjant ma wątpliwości w jaki sposób postąpić, jak się zachować, wówczas jego postawa musi być ukierunkowana i zdeterminowana zasadami współżycia społecznego. Organ wskazał, że zachowanie funkcjonariusza Policji w okolicznościach tej sprawy umożliwia natomiast jednoznaczną ocenę jego postawy moralnej i etycznej. Nie budzi wątpliwości, że zachowanie to nie może zostać uznane jako zachowanie, w którym policjant kierował się zasadami współżycia społecznego i postąpił tak, aby jego działanie mogło być przykładem praworządności i prowadziło do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Stanowi ono dobitny i jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą P. K. pełniła jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu oraz etosu z nim związanego. Nie ma dostatecznego usprawiedliwienia dla takiego zachowania policjanta.
KGP podkreślił, że nawet po przybyciu na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy Policji, jak również w toku trwających wobec P. K. postępowań (administracyjnego i dyscyplinarnego) nie dążyła ona i nadal nie dąży do rzetelnego wyjaśnienia rzeczywistego przebiegu zdarzenia, co winno leżeć w jej interesie jako osoby, która czuje się niewinna. Stanowiło to niewątpliwie jej obowiązek jako policjanta, tj. osoby posiadającej przymiot nieposzlakowanej opinii, a więc osoby, której nie można nic zarzucić. Konieczne jest bowiem podkreślenie, że P. K. była policjantem doświadczonym. Pełniła służbę w Policji od 2011 r. Winna mieć zatem świadomość jakie obowiązki na niej spoczywają oraz jakie są konsekwencje ich niewypełnienia. W tym kontekście, uzasadnione wątpliwości budzi przede wszystkim opis przebiegu zdarzenia podany przez skarżącą - jej wersja przebiegu zdarzenia. Nie tylko sprowadza się on do zanegowania podjętych przez nią działań i negatywnie ocenianego przez policjantów przeprowadzających interwencję jej zachowania, ale do wysuwania oskarżeń w stosunku do innych osób, a tym samym do kreowania własnej osoby jako pokrzywdzonej całym zdarzeniem. P. K., mimo, że formułuje takie oskarżenia, nie przedstawia żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzić jej wersję. Nie może, w okolicznościach tej sprawy, z uwagi na status jaki posiada w tym postępowaniu, stanowić w szczególności argumentu potwierdzającego zasadność stawianych przez skarżącą zarzutów fakt ewentualnego złożenia przez nią zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa. W takiej sytuacji organ procesowy zobowiązany byłby dopiero zweryfikować czy wskazane przez zawiadamiającego okoliczności w ogóle wypełniają znamiona czynu zabronionego. Organ wskazał, że dopiero zmiana stadium postępowania karnego z in rem w ad personam mogłaby uprawdopodobnić wersję skarżącej. Jej twierdzenia poparte byłyby stosowną decyzją procesową niezależnego organu, opartą na stosownych dowodach zebranych w toku postępowania karnego. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów potwierdzających jej wersję, jak również nie wskazała by ewentualne jej "skierowanie sprawy do postępowania prowadzonego w trybie ustawy Kodeks postępowania karnego" skutkowało zainicjowaniem jakiegokolwiek postępowania, w tym karnego, a tym bardziej prowadzonego przeciwko konkretnej osobie. Wywodzenie zatem z faktu ewentualnego złożenia przez P. K. zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa daleko idących konsekwencji, byłoby niezasadne, bo niepoparte żadnymi dowodami. Stawianie zarzutów działania niezgodnego z prawem funkcjonariuszy Policji, w okolicznościach gdy nie zostało jeszcze potwierdzone, że określone zachowanie wyczerpuje znamiona przestępstwa, wykroczenia lub przewinienia dyscyplinarnego, jest zatem nieetyczne i nielicuje z godnością sprawowanej funkcji, zwłaszcza, że w okolicznościach tej sprawy istnieją podstawy do przyjęcia, że takie zgłoszenie było wyłączną reakcją na podjęte w stosunku do P. K. przez przeprowadzających interwencję funkcjonariuszy działania, które w konsekwencji skutkowały zainicjowaniem postępowania karnego i dyscyplinarnego z jej udziałem. Istotne jest to, że w dniu zdarzenia skarżąca nie kwestionowała legalności, prawidłowości i zasadności przeprowadzanej w stosunku do niej interwencji. Nie podjęła żadnych działań mających na celu zawiadomienie jakiegokolwiek podmiotu o ujawnionych nieprawidłowościach, w wyniku których sama stała się, jak deklaruje, pokrzywdzoną działaniem, najpierw osoby będącej członkiem jej rodziny, tj. jej siostry, a także osoby, która jej pomagała, tj. partnera siostry, a następnie przeprowadzających interwencję policjantów, którzy, w ocenie P. K., błędnie i niezgodnie z przepisami wykonywali swoje czynności. Każe to przyjąć, iż w istocie przedstawiony przez P. K. przebieg zdarzenia oraz wskazane okoliczności, nie odzwierciedlają zaistniałych faktów, ale są jedynie wersją zdarzenia podaną przez nią, wobec której istniały nie tylko podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo oraz dyscyplinarnego, ale także postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Uzasadnione wątpliwości budzą w istocie relacje skarżącej z dnia zdarzenia co do okoliczności związanych z jej zachowaniem oraz zachowaniem pozostałych uczestników zdarzenia. Stąd też w pełni zasadne jest twierdzenie, że mogło to stanowić w tych okolicznościach jaskrawy przykład naruszenia dyscypliny służbowej, a także świadczy w sposób bezpośredni o podejmowanych "podstępnych" zabiegach skarżącej, mających na celu utrudnienie lub też uniemożliwienie prawidłowej oceny całokształtu zdarzenia, w kontekście ustalenia prawdy materialnej. Jeżeli jednak skarżącą posiada informacje o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa (przestępstw), ma prawo zawiadomić o tym fakcie organy ścigania. KGP podniósł, że porównywanie czynności wykonywanych w toku postępowania karnego lub w postępowaniu dyscyplinarnym, bądź decyzji tam zapadłych, albo polemika z dokonaną oceną faktów i dowodów, których zebranie jest konieczne w sprawie o przestępstwo lub dyscyplinarnej, byłoby nieuprawnionym wkroczeniem w sferę kompetencji organu procesowego lub przełożonego dyscyplinarnego. Zasada prawdy materialnej panująca w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji zorientowana jest w odmiennym kierunku, niż ma to miejsce w postępowaniu w sprawie o przestępstwo lub dyscyplinarnym. Celem, w tym przypadku, jest bowiem wyłącznie ustalenie czy dane okoliczności, w których uczestniczył dany policjant albo które są z nim immanentnie związane, zagrażają dobru jakim jest ważny interes służby. Dobro służby stanowi bowiem granicę, w rozumieniu art. 7 k.p.a., decyzji uznaniowych. Podjęte działania mające na celu ochronę tego dobra muszą mieć prymat przed partykularnym interesem policjanta. Okoliczności, o których mowa wyżej, nie muszą być dowiedzione na zasadach i w granicach określonych w wyżej wskazanych postępowaniach, bo nie powodują ukarania sprawcy, tj. nie skutkują wymierzeniem mu kary za popełnione wykroczenie lub dyscyplinarnej. Ustalenie prawdy materialnej w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zmierza do potwierdzenia przesłanki wymienionej w tym przepisie, czego skutkiem jest zwolnienie policjanta ze służby w Policji.
Organ wskazał, że okoliczności, których dowodzenia domaga się skarżąca i które zostały wyszczególnione w odwołaniu pozostają bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia jej ze służby w Policji. Postępowanie karne lub dyscyplinarne są odrębnymi i niekonkurencyjnymi postępowaniami w stosunku do postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Wybór pomiędzy poszczególnymi instrumentami prawnymi zależny jest od różnych czynników, bo różne okoliczności warunkują byt tych postępowań. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zależne jest natomiast od uznania przełożonego, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o Policji.
Przewidziana w treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji klauzula generalna nie determinuje również do przyjęcia określonego katalogu zdarzeń, które mogą spełniać to kryterium. Nie są nimi wyłącznie popełnione przestępstwo lub przewinienie dyscyplinarne, albo podejrzenie ich popełnienia. Jest to okoliczność lub szereg okoliczności, które są oceniane jako całość. W żadnym też razie wynik danego postępowania (w tym przypadku w postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym) nie może jednoznacznie przesądzać o końcowej ocenie danego zdarzenia, w kontekście przesłanki wynikającej z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przedmiot postępowania administracyjnego wyznacza granice sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 k.p.a. Obliguje to organ do podejmowania tylko takiego działania w ramach tego postępowania (takich czynności), które są relewantne dla jego przedmiotu. Kwestia odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza pozostaje poza granicami sprawy administracyjnej dotyczącej zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stąd też ocena w tym postępowaniu okoliczności mających wpływ na odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza lub też zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, świadczyłaby o arbitralnym i nieuzasadnionym wykroczeniu poza granice sprawy administracyjnej wytyczone przez podstawę zwolnieniową zamieszczoną w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Procedura postępowania dyscyplinarnego i postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji nie są wobec siebie konkurencyjne. Wybór jednego instrumentu prawnego przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych nie pozbawia przełożonego dyscyplinarnego możliwości skorzystania z przypisanego mu przez pragmatykę służbową uprawnienia. Prowadzone i niezakończone merytorycznie postępowanie dyscyplinarne nie może wobec tego świadczyć o braku konieczności zastosowania najdalej ingerującego w sferę stosunku służbowego uprawnienia tego przełożonego, tj. zwolnienia ze służby w Policji, jeśli tego w danym czasie wymaga ważny interes służby.
W ocenie KGP przedstawione okoliczności omawianego przypadku sprawiają, iż skarżąca niewątpliwie utraciła przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Tym samym uznać należy, że P. K. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawienie wymienionej w służbie. KGP podkreślił, że brak stosownych działań wobec policjanta, którego zachowanie oceniono w sposób bezsporny jako naganne, mógłby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyjałby budowaniu autorytetu omawianej formacji zwłaszcza w oczach samych funkcjonariuszy. Sami policjanci muszą mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii i pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa i przestrzegający zasad etyki zawodowej, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji. Policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz, że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane (por. wyrok: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt IISA/Wa 810/15). Skarżąca utraciła przymiot "nieskazitelności charakteru". Utraciła również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach władzy publicznej. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby.
KGP zaznaczył, że treść decyzji nie narusza art. 7 k.p.a. W zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Podstawą do zwolnienia P. K. ze służby w Policji było ustalenie braku przymiotu nieposzlakowanej opinii. Fakt ten potwierdzały okoliczności towarzyszące zdarzeniu mającemu miejsce w dniu [...] grudnia 2021 r., w którym uczestniczyła skarżąca, a także budowana przez nią wersja sekwencji zdarzeń, która nie tylko nie skutkowała usunięciem wątpliwości co do posiadanych przez nią przymiotów, ale wręcz potwierdziła utratę jednego z nich, tj. nieposzlakowanej opinii. W tym kontekście zasadnym było podjęcie przez organ decyzji merytorycznej. Nie była natomiast przedmiotem badania postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Organ administracyjny nie kwestionował bowiem, że P. K. pełniąc służbę w Policji, cieszyła się w przeszłości nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający jej nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. Relewantna z punktu widzenia decyzji merytorycznej była wyłącznie sekwencja zdarzeń, w tym w szczególności postawa P. K., charakter zdarzenia i jego miejsce oraz rodzaj podjętych przez nią działań.
KGP za niezasadne uznał zarzuty zawarte w odwołaniu, tj. naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 32 Konstytucji RP. Organ zebrał cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej, a następnie w granicach swobodnej oceny dowodów dokonał jego kompleksowej oceny. Materiał ten w żaden sposób nie potwierdza, iż postępowanie było lub stało się na określonym etapie bezprzedmiotowe. Organ administracji publicznej w pełni zapewnił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania - stosownie do art. 10 k.p.a. W okolicznościach tej sprawy, istotna dla rozstrzygnięcia merytorycznego, była bowiem wyłącznie ocena całokształtu zachowania się P. K. w dniu [...] grudnia 2021 r. Okoliczność ta determinowała organ odwoławczy do potwierdzenia w sposób niebudzący wątpliwości, że wskutek utraty przez nią nieposzlakowanej opinii zostało naruszone dobro jakim jest ważny interes służby. Wszelkie dalsze rozważania na ten temat nie były zatem istotne dla przedmiotowej sprawy administracyjnej. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 1-5 k.p.a. Brak było także podstaw do fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 98 § 1 k.p.a. KGP wyjaśnił, że wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w postępowaniu dyscyplinarnym nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego dla przedmiotowej sprawy administracyjnej. Organ administracyjny nie może utrzymywać zatrudnienia z funkcjonariuszem, który obecnie nie spełnia warunków do pełnienia służby. Jeśli dysponuje w pełni zgromadzonym materiałem dowodowym, zobowiązany jest do wydania decyzji merytorycznej. KGP zaznaczył również, że przywrócenie do służby stanowi szczególną konstrukcję prawną umożliwiającą powrót do służby funkcjonariuszy uprzednio z niej zwolnionych. Instytucja ta została zawarta w art. 42 ustawy o Policji. Dotyczy jednak takich sytuacji, w których ostateczna decyzja o zwolnieniu ze służby zostanie uchylona albo stwierdzona jej nieważność. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji. Organ stwierdził też, że brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Ponadto stosownie do treści art. 110 k.p.a. zaskarżony rozkaz personalny (któremu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności) i który został doręczony stronie w dniu [...] lutego 2022 r. należało uchylić tę decyzję w części dotyczącej terminu zwolnienia policjanta ze służby w Policji i określić datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] lutego 2022 r.
Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie rozkazu personalnego KGP z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie unieważnienie decyzji, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji zobowiązanie Organu do wydania w określonym przez Sąd terminie decyzji, wskazując sposób załatwienia spawy; zasądzenie od Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania; kosztów zastępstwa procesowego tytułem wynagrodzenia pełnomocnika - według norm przepisanych, zarzucając organowi błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie wystąpił ważny interes prawny uzasadniający zwolnienie skarżącej ze służby w Policji podczas, gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe właściwa, racjonalna ocena wszystkich istotnych w sprawie dowodów winny prowadzić do wniosku, iż w sprawie nie występuje żadna realna przyczyna, uzasadniająca istnienie ważnego interesu służby, co w konsekwencji winno prowadzić do przyjęcia, że skarżąca może kontynuować służbę z uwagi na brak podstaw do jej zwolnienia, ponadto zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób tendencyjny i z góry przyjętym stanem faktycznym, zakończone wydaniem rozstrzygnięcia opartym na wewnętrznie sprzecznym materiale dowodowym, dotkniętym licznymi brakami, w konsekwencji czego Organ w sposób nieprawidłowy przyjął, że w dniu [...] grudnia 2021 r. skarżąca swoim zachowaniem naruszyła "ważny interes służby", art. 78 §1 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącą (dokumentacja medyczna sporządzona przez biegłego po zdarzeniu z dnia [...] grudnia 2021 r. - obdukcja lekarza, weryfikacja czynności podjętych przez funkcjonariuszy interweniujących przy wykorzystaniu terminali mobilnych itp.), służących wyjaśnieniu wszystkich wątpliwości i kwestii spornych, wynikających z wadliwie zebranego materiału dowodowego, a istotnych dla ustalenia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że organ w sposób nieprawidłowy przyjął, że w dniu [...] grudnia 2021 r. skarżąca swoim zachowaniem naruszyła "ważny interes służby"; art. 8 k.p.a. poprzez tendencyjne prowadzenie postępowania pod z góry ustaloną tezę oraz przyjęty stan faktyczny - opartego na nieuzasadnionym nieuwzględnieniu wniosków skarżącej i oparciu rozstrzygnięcia na dokumentach dotkniętych brakami, wewnętrznie sprzecznych, podczas, gdy organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, wyprowadzając wnioski logiczne oraz racjonalne winien ustalić prawidłowy stan faktyczny, będący konsekwencją rzetelnego postępowania dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że organ w sposób nieprawidłowy przyjął, że w dniu [...] grudnia 2021 r. skarżąca swoim zachowaniem naruszyła "ważny interes służby".
Skarżąca w uzasadnieniu przytoczyła przebieg postepowania oraz omówiła zarzuty skargi. Skarżąca podniosła, iż organ całkowicie pominął fakty kształtujące jej interes tj., iż skarżąca przez cały czas pełniła służbę w sposób nienaganny, wręcz wzorcowy; do osiągnięcia przez stronę wieku emerytalnego skarżącej pozostały [...] lata; sytuacja finansowa skarżącej (zaciągnięty kredyt oraz fakt samodzielnego wychowywania dziecka). O zwolnieniu ze służby zadecydował zatem wadliwie wyważony interes służby dokonany w świetle wadliwie zebranego materiału dowodowego oraz z całkowitym pominięciem interesu skarżącej. Powyższe - naruszenie prawa materialnego (decydujące o celowości zastosowanego przez organ środka) - jest w ocenie skarżącej konsekwencją rażących zaniedbań proceduralnych, skutkującym ustaleniem stanu faktycznego w sposób zupełnie odmienny, aniżeli miało to miejsce w rzeczywistości. To zaś z uwagi na charakter przesłanki materialnoprawnej zwolnienia (uznaniowy, blankietowy - co skutkuje koniecznością stosowania przepisu w sposób nader ostrożny), jawi się jako całkowicie niedopuszczalne. Wskazała, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest zwolnienie policjanta ze służby z uwagi na ważny interes postępowanie dowodowe powinno toczyć się w sposób niezwykle wnikliwy, staranny i wywarzony.
Skarżąca wskazała ponadto m.in., że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Organ w toku postępowania, którego celem jest należyte ustalenie okoliczności faktycznych nie może ograniczać się jedynie do własnej inicjatywy, ale powinien uwzględnić również działania strony i podjęte w tym zakresie czynności.
Skarżąca zaznaczyła, że "nieuzasadniona odmowa przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków i dokumentów stanowi rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 75 § 1, 77 § 1 oraz 78, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA, 7 października 1997 r., sygn. III SA 521/96, CBOSA i LEX nr 1689782). Jedynie w zakresie bezspornie wyjaśnionych okoliczności organ władny jest odmówić stronie przeprowadzenia dowodu. Organ wadliwie przyjął, że zawnioskowane przez stronę dowody na etapie postępowania były indyferentne z punktu widzenia przedmiotowej sprawy - służyły wykazaniu nieistotnych okoliczności. Po pierwsze notatka urzędowa z dnia [...] grudnia 2021 r. (dzień zdarzenia) wprost na początku wskazuje, iż policjanci interweniujący byli świadkami, gdy p. D. D. leżąc na łóżku "przytrzymywał ręce, uniemożliwiając ruch" skarżącej. Powyższe zdarzenie stoi w sprzeczności z dalszą treścią notatki, z której wynika, iż to rzekomo skarżąca była agresorem w trakcie zdarzenia. Po drugie skarżąca na etapie postępowania zawnioskowała o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej (obdukcja i badania przeprowadzone po zdarzeniu z dnia [...] grudnia 2021 r. Dokumenty te sposób bezsporny potwierdzają napaść oraz jej ewentualny przebieg w sposób opisany funkcjonariuszom trakcie zdarzenia (której częściowo byli bezpośrednimi świadkami - wprost wskazane w notatce służbowej). W notatce zaś brak jest jakiejkolwiek wzmianki o obrażeniach fizycznych, które potwierdził biegły, co poddaje pod poważną wątpliwość rzetelność prowadzonego postępowania. Skoro bowiem lekarz stwierdził szereg obrażeń (udokumentowanych również w formie fotografii), to trudno wytłumaczyć w sposób racjonalny, dlaczego w notatce służbowej nie ma żadnej informacji o poniesionych obrażeniach, skoro - co istotne - funkcjonariusze sami byli świadkami bezpośrednimi napaści. Po trzecie postępowanie nie wyjaśnia, dlaczego skarżącej nie udzielono pomocy (nie wezwano pogotowia), ani dlaczego funkcjonariusze interweniujący nie wyprowadzili z mieszkania, w którym doszło do zdarzenia p. D. D., który na mocy postanowienia Prokuratury Rejonowej w [...] października 2021 r. nie mógł wówczas przebywać w lokalu z uwagi na wydany nakaz opuszczenia. Po czwarte organ jako dowód w postępowaniu przyjął protokół z badania trzeźwości, na którym umieszczono datę jego sporządzenia oraz dane personalne skarżącej, ale nie uwzględniono okoliczności, iż dokument ten obarczony jest niedającymi się zaakceptować brakami (uniemożliwiającą jego precyzyjne zidentyfikowanie) - brak miejsca, w którym wykonano badanie, brak miejsca, którym sporządzono protokół, brak informacji o końcu wydruku testu. Wskazane powyżej braki właściwie dyskredytują ww. dokument jako dowód, który może w sposób rzetelny potwierdzić daną okoliczność – stan nietrzeźwości. Nie można bowiem jednoznacznie stwierdzić, w jakich okolicznościach faktycznych został sporządzony. Po piąte postępowanie nie wyjaśnia, czy oraz dlaczego funkcjonariusze interweniujący zaniechali czynności zweryfikowania tożsamości obecnych podczas zdarzenia w dniu [...] grudnia 2021 r. osób. Wskazana pasywność organu w tym zakresie jest niezrozumiała i nie daje podstaw do uznania postępowania jako prowadzonego w sposób rzetelny. Po szóste postępowanie nie wyjaśnia, dlaczego w protokole z interwencji w dniu [...] grudnia 2021 r. brak jest jakiejkolwiek informacji o tym, że świadkiem zdarzenia był małoletni syn skarżącej, który także zgłosił całe zdarzenie organom, dzwoniąc pod numer 112. Po siódme postępowanie nie wyjaśniło dlaczego wobec skarżącej nie zastosowano wymaganego prawem środka (zatrzymania, mandatu karnego), którego zastosowanie jest obligatoryjne w sytuacji napaści na funkcjonariusza bądź jego znieważenia, czego rzekomo dopuściła się strona w trakcie spornego zdarzenia.
Skarżąca stoi na stanowisku, że wyjaśnieniu wszystkich ww. wątpliwości, a tym samym przeprowadzeniu prawidłowego postępowania dowodowego służyć miały zawnioskowane przez nią dowody, których bezpodstawne oddalenie powoduje, że wymienione powyżej okoliczności świadczą o tendencyjnym prowadzeniu postępowania, z góry ukierunkowanego na określone rozstrzygnięcie. Skarżąca dodała, że nie miała możliwości złożenia żadnych dowodów, gdyż jej wnioski dowodowe zostały oddalone. Skarżąca podniosła, że Komendant odmówił skarżącej wglądu do akt postępowania. Tym samym z uwagi na istotne rozbieżności i wątpliwości co do stanu faktycznego, a także pominięcie żądań skarżącej w toku postępowania - wszelkie prawa strony w omawianym zakresie zostały w sposób rażący naruszone.
KGP, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym.
KGP w uzasadnieniu dodał, że bez znaczenia jest kto spowodował awanturę domową oraz jaką rolę odegrał w niej partner jej siostry. Bez znaczenia jest też fakt, iż przebywał on w miejscu mimo zakazu. Jak wynika zaś z poczynionych ustaleń, został on wezwany przez siostrę skarżącej, bowiem była ona atakowana przez skarżącą. Nie jest rolą organów Policji ustalanie przebiegu zdarzeń jakie rozegrały się w dniu [...] grudnia 2021 r. w [...]. Nie mają one bowiem znaczenia dla oceny, czy doszło do sytuacji, w której naruszony jest ważny interes służby. Bez znaczenia pozostaje także okoliczność, że skarżąca poniosła obrażenia w wyniku szamotaniny z siostrą i jej partnerem. Samo zdarzenie jest już wystarczającą okolicznością do stwierdzenia, iż winna ona zostać zwolniona ze służby z uwagi na dobro służby. Nie ma też istotnego znaczenia ustalanie wieku dziecka skarżącej, skoro i tak w dacie zdarzenia było ono małoletnie. Nie ma też powodu do kwestionowania informacji podawanych przez funkcjonariuszy, którzy podjęli interwencję. Wynika z nich, że w mieszkaniu miała miejsce awantura domowa z udziałem dorosłych będących pod wpływem alkoholu w obecności małoletnich dzieci. Przy czym wynika z nich także, że skarżąca w obecności funkcjonariuszy rzuciła się na swoją siostrę mimo, iż ta trzymała na ręku dziecko.
Skarżąca pismem z [...] maja 2023 r. wniosła do WSA w Warszawie o przeprowadzenie dowodu z płyty CD sygn. akt [...] znajdujące się w Sądzie Rejonowym w [...] Wydział [...] na okoliczność złożenia fałszywego zawiadomienia o popełnionym przestępstwie przez funkcjonariusza Policji z KPP [...] [...]. P. M., który podczas rozprawy oświadczył, że nie był szarpany, nie został mu odpięty pagon i nie był znieważony. Skarżąca do wniosku dołączyła płytę CD wskazując, że jest to płyta z rozprawy [...], świadectwo służby, skierowanie na badania, kartę wypisową ze szpitala.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącej wniósł nadto o dołączenie do akt niniejszej sprawy akt sprawy karnej Sądu Rejonowego z [...] o sygn. akt [...] i przeprowadzenie dowodu z protokołu rozprawy zawierającego zeznania osób uczestniczących w interwencji z dnia [...] grudnia 2021 r. w celu ustalenia przebiegu tego zdarzenia na okoliczność rozbieżności w ustalonym stanie faktycznym przedmiotowej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 9 lipca 2024 r. na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w piśmie procesowym skarżącej z dnia [...] maja 2023 r. oraz zgłoszonych na rozprawie.
Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W sprawie tej nie wystąpiły istotne wątpliwości, o których mowa w powołanym przepisie, wymagające ustalenia w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego. W świetle art. 106 § 3 P.p.s.a., Sąd nie ma podstaw do przeprowadzania uzupełniającego postępowania z innych źródeł niż dokumenty, co wynika wprost z powołanego przepisu ustawy. Celem postępowania uzupełniającego nie jest przy tym ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Z tego względu brak było podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
W ocenie Sądu zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu. Organy nie naruszyły w tej sprawie ani przepisu prawa materialnego wskazanego w zarzutach skargi, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (w skardze omyłkowo powołano art. 42 ust. 2 pkt 5) ani przepisów procedury administracyjnej, w tym m.in. wskazanych w skardze przepisów art. 8, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a.
Zdaniem Sądu, organy Policji miały prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – zastosować przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zarówno Komendant [...] Policji jak i Komendant Główny Policji dokonali prawidłowej wykładni i właściwie zastosowali przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, prawidłowo zastosowano też art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Organy w sposób wyczerpujący uzasadniły podjęte rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.), co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż dokonana przez nie ocena materiału dowodowego nie była dowolna.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga też, że organ zebrał wystarczający i niezbędny dla rozstrzygnięcia tej sprawy materiał dowodowy – pozwalający na ocenę zaistnienia przesłanki ważnego interesu służby – i należycie go rozważył, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego była wszechstronna.
Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W sprawie niniejszej organ oparł rozstrzygnięcie na przepisach prawa, tj. ustawie o Policji. Organ nie naruszył też art. 8 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Powołany przepis statuuje zasadę pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej. Z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby zasada ta została naruszona. Wbrew zarzutom skargi nie ma podstaw do twierdzenia o tym, że organ tendencyjnie prowadził to postępowanie "pod z góry założoną tezę". Prowadzenie postępowania z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. potwierdzają uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji. Odmienne stanowisko strony co do możliwości zastosowania w sprawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie świadczy o naruszeniu powołanej zasady.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia prawa procesowego, w tym reguł postępowania dowodowego trzeba wskazać, że stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Natomiast w myśl art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.
W sprawie tej organ nie naruszył prawa nie uwzględniając wniosków dowodowych wskazywanych przez stronę w toku postępowania administracyjnego.
Z uwagi na ustalenia faktyczne stanowiące podstawę podjętego rozkazu personalnego, tj. okoliczności w jakich skarżąca się znalazła w dniu [...] grudnia 2021 r. w czasie interwencji, nie było przesłanek do przeprowadzania przez organ dowodów z obdukcji, zdjęć wykonanych [...] grudnia 2021 r., z odpisu skróconego aktu urodzenia syna, ze zwolnienia lekarskiego.
Odnosząc się do zarzutów i argumentów skargi w zakresie postępowania dowodowego przed organem wskazania wymaga, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, w świetle której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy danego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu sprowadza się do oczekiwania na dowody przedstawione przez stronę. Zasada oficjalności wymaga, aby w toku postępowania organy administracji także z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Strona, zgodnie z art. 78 k.p.a., posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu. Podkreślenia wymaga jednakże, że uprawnienie to podlega ograniczeniom, które biorąc pod uwagę celowość i konieczności zapewnienia szybkości postępowania organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem poczynionych dotychczas ustaleń (v. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2191/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga w związku z tym, że w sprawie tej organy nie były uprawnione ani zobowiązane do rozstrzygania o winie skarżącej w rozumieniu przepisów prawa karnego w sprawie złożonego zawiadomienia o popełnieniu przez skarżącą przestępstwa z art. 226 § 1 kk, w tym także do oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym. Wskazać trzeba bowiem, że nie jest rolą organu w postępowaniu administracyjnym dokonywanie ustaleń w zakresie winy. W sprawie nie było też tym samym podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Postępowanie toczące się na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie było zależne od wyniku żadnego innego postępowania i zostało wszczęte z urzędu.
Materiał dowodowy był wystarczający dla dokonania przez organ Policji oceny możliwości pozostawienia skarżącej w służbie z uwzględnieniem przesłanki ważnego interesu służby. Kwestia winy nie mogła być i nie była przedmiotem ustaleń i oceny organu Policji w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Tym samym także kwestia przebiegu rozprawy karnej w sprawie o sygn. akt [...] nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy.
Istotne jest ustalenie przez organ w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby, że zachowanie skarżącej w dniu [...] grudnia 2021 r. podczas interwencji Policji skutkowało złożeniem zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przez skarżącą przestępstwa z art. 226 § 1 kk, tj. znieważenia funkcjonariusza. Okoliczność ta jest bezsporna.
Organy Policji wszechstronnie rozważyły w tej sprawie wszystkie istotne okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzuty naruszenia prawa procesowego Sąd uznał tym samym za nietrafne. W sprawie tej organ zapewnił też stronie czynny udział w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), co wynika jednoznacznie z akt sprawy (pismo organu z dnia [...] grudnia 2021 r., pismo strony z dnia [...] stycznia 2022 r., wnioski dowodowe). Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie P. K. w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia tym samym jej zwolnienie ze służby.
Jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, ustawa o Policji nie definiuje pojęcia ważnego interesu służby, jednakże jest bezsporne, że należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym zamachem.
W ocenie Sądu okoliczności, w jakich znalazła się skarżąca, tj. okoliczności przedstawione w materiałach dokumentujących przeprowadzoną w dniu [...] grudnia 2021 r. interwencję, których wynikiem było m.in. zawiadomienie przez funkcjonariusza Policji o podejrzeniu przez skarżącą popełnienia przestępstwa z art. 226 § 1 k.k., w stanie faktycznym tej sprawy dawały organowi Policji wystarczającą podstawę do przyjęcia, że skarżąca jako funkcjonariusz Policji, utraciła nieposzlakowaną opinię i dalej służby pełnić nie może. Organ w sposób jednoznaczny wykazał, że skarżąca z uwagi na ważny interes służby, tożsamy z interesem społecznym, służby w tej uzbrojonej formacji dalej pełnić nie może.
Za podstawę do wywiedzenia twierdzenia o braku możliwości pozostawienia skarżącej w służbie organ przyjął przebieg interwencji z dnia [...] grudnia 2021 r., której skarżąca była uczestnikiem. Organ stwierdził, na podstawie materiałów dokumentujących przeprowadzoną interwencję, że skarżąca w dniu [...] grudnia 2021 r. w czasie wolnym od służby, była uczestnikiem interwencji, podczas której, mimo wezwań do zachowania zgodnego z prawem i uspokojenia się, zachowywała się agresywnie i arogancko w stosunku do funkcjonariuszy Policji, do których kierowała słowa powszechnie uważane za obelżywe. Skarżąca powoływała się na znajomości w różnych instytucjach, usiłowała wpłynąć na podejmowane przez policjantów działania. Okolicznością, którą organ również uznał za istotną był także fakt, że skarżąca była wówczas pod wpływem alkoholu, co potwierdziło wykonane badanie na zawartość alkoholu w wydychanym przez nią powietrzu ([...] mg/l, badanie z godziny [...]). Organ stwierdził, że skarżąca jako funkcjonariusz także w czasie wolnym od służby podlega pewnym ograniczeniom. Organ wziął pod uwagę, że skarżąca spożywała alkohol sprawując jednocześnie opiekę nad małoletnim dzieckiem, a następnie, w trakcie interwencji wykazała się zachowaniem nielicującym z godnością i powagą piastowanej przez nią funkcji, tj. funkcjonariusza Policji. Organ stwierdził, że skarżąca, po uprzednim spożyciu alkoholu w czasie poza służbą podjęła aktywne, agresywne działania wobec interweniujących funkcjonariuszy Policji, a także łączyła spożywanie alkoholu z jednoczesnym sprawowaniem opieki nad małoletnim dzieckiem. W ocenie organu całokształt zachowania skarżącej wynikający z przebiegu interwencji z dnia [...] grudnia 2021 r. stanowi przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą skarżąca pełniła jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu. Organ zwrócił też uwagę na wieloletni staż służby skarżącej w Policji i zajmowanie stanowiska [...], które dawało jej możliwość bezpośredniego zetknięcia się z takimi samymi lub bardzo podobnymi przypadkami.
Zdaniem Sądu, przedstawione przez organ okoliczności interwencji z dnia [...] grudnia 2021 r. i wynikające z materiałów sprawy zachowanie skarżącej, w tym kierowanie do funkcjonariusza Policji słów wulgarnych, skutkujące zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przez skarżącą przestępstwa z art. 226 § 1 k.k., a także sprawowanie opieki nad małoletnim dzieckiem pozostając pod wpływem alkoholu dawały podstawę do wyprowadzenia przez organ twierdzenia, że ważny interes służby uniemożliwia pozostanie skarżącej w formacji policyjnej. Wskazywana przez organ odwoławczy okoliczność toczącego się postępowania karnego wobec skarżącej z art. 226 § 1 kk, tj. znieważenia funkcjonariusza Policji, jest bezsporna.
W ocenie Sądu organ w wystarczający sposób uzasadnił, że ważny interes służby tożsamy z interesem społecznym uniemożliwia pozostawienie skarżącej w Policji – formacji uzbrojonej, służącej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przedstawione przez organ okoliczności, a wynikające z akt postępowania administracyjnego, z materiałów dokumentujących przeprowadzoną przez funkcjonariuszy Policji interwencję w dniu [...] grudnia 2021 r. (w tym notatka urzędowa z dnia [...] grudnia 2021 r. z przebiegu interwencji w sprawie zgłoszenia do awantury domowej, raport [...]. K. M. z dnia [...] grudnia 2021 r., raport [...]. P. M., protokół badania stanu trzeźwości P. K. z dnia [...] grudnia 2021 r. o godz. [...], wydruk testu, protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej, tj. K. M. z dnia [...] grudnia 2021 r., meldunek z wydarzenia z udziałem funkcjonariusza Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r.) dawały wystarczająca podstawę do wyprowadzenia twierdzenia o utracie przez skarżącą przymiotu nieskazitelnego charakteru, utraty nieposzlakowanej opinii. Zdaniem Sądu, okoliczności, w jakich znalazła się skarżąca w dniu [...] grudnia 2021 r. a także jej zachowanie w odniesieniu m.in. do funkcjonariuszy, dawały podstawę do przypisania interesowi społecznemu pierwszeństwa nad interesem skarżącej, która chciałaby pozostać funkcjonariuszem Policji i egzekwować stosowanie prawa.
Wskazania wymaga, że "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego jak i prywatnego. Utratą przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie skutkuje tylko i wyłącznie karalność danej osoby. Może ją także spowodować – w konkretnych okolicznościach – znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej (v. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 48/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W odniesieniu do okoliczności interwencji i zachowania skarżącej – będącej wówczas funkcjonariuszem w czasie wolnym od służby – podkreślenia wymaga, że policjant powinien zachowywać się godnie nie tylko w czasie wykonywania czynności służbowych, ale także w życiu prywatnym. Podnoszone w postępowaniu administracyjnym argumenty, czy zarzuty wobec policjantów, którzy przyjechali do lokalu mieszkalnego, wskazanego w materiale dowodowym, a dotyczące sposobu przeprowadzenia badania stanu trzeźwości, czy niepodjęcia czynności wobec mężczyzny przebywającego w lokalu mieszkalnym, nie mogą zmienić wyniku tej sprawy.
Skarżąca w dniu zdarzenia nie kwestionowała przeprowadzonej interwencji.
W sprawie nie ma podstaw do podważania wersji przebiegu interwencji przedstawionej przez funkcjonariuszy Policji, którzy udali się na wezwanie. W szczególności nie ma podstaw do podważenia twierdzenia, że skarżąca pozostawała pod wpływem alkoholu, w tym czasie sprawowała opiekę nad małoletnim dzieckiem, powoływała się w trakcie interwencji na wpływy w różnych instytucjach i używała słów wulgarnych wobec funkcjonariusza (zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa). W sprawie o popełnienie czynu z art. 226 § 1 k.k. toczy się postępowanie.
Policjant powinien bezwzględnie unikać takich sytuacji, zachowań, które mogą negatywnie wpłynąć na wizerunek Policji. Przedstawione w rozkazach personalnych zachowanie skarżącej (jako funkcjonariusza Policji) wobec przeprowadzających czynności funkcjonariuszy – wynikające z materiałów z przeprowadzonej interwencji – z pewnością nie licuje z godnością i powagą zajmowanego przez skarżącą stanowiska ([...]). Samo zachowanie wobec funkcjonariusza Policji przeprowadzającego interwencję, tj. używanie słów wulgarnych, które to zachowanie skarżącej stało się podstawą zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przez skarżącą przestępstwa z art. 226 § 1 kk i toczącego się w tym przedmiocie postępowania, stanowi wystarczająca przesłankę przyjęcia, że skarżąca nie ma poszanowania dla zawodu policjanta. Kwestia wyniku postępowania karnego nie ma znaczenia dla tej sprawy.
Podnoszone przez skarżącą zarzuty nieprawidłowo przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego nie są zasadne. Skarżąca wskazuje, że funkcjonariusze przeprowadzający interwencję nie dopełnili szeregu obowiązków związanych z interwencją, jednakże kwestie te nie mają znaczenia w niniejszej sprawie dotyczącej zwolnienia skarżącej ze służby z uwagi na ważny interes służby. Trafnie w odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wskazał, że w sprawie nie ma znaczenia i nie wymaga w związku z tym dowodzenia, m.in. kto spowodował awanturę domową, kto wezwał Policję, jaką rolę odegrał jeden z uczestników zdarzenia i czy miał uprawnienie, aby przebywać w lokalu mieszkalnym, w którym przebywała siostra skarżącej. Zarzut skarżącej, że postepowanie administracyjne w sprawie zwolnienia jej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie wyjaśnia wszystkich tych kwestii, nie ma znaczenia w sprawie, albowiem to nie te kwestie były przedmiotem oceny organu. Także okoliczność poniesionych przez skarżącą w wyniku awantury domowej ewentualnych obrażeń, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, tak jak i ustalenie wieku dziecka. Istotne i bezsporne jednocześnie jest, że dziecko było małoletnie i pozostawało pod opieką skarżącej będącej pod wpływem alkoholu ([...] mg/l wynik z godziny [...], co potwierdza wydruk znajdujący się w aktach postępowania administracyjnego, z urządzenia pomiarowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. godz. [...] (karta 6 akt administracyjnych). Wydruk zawiera zapis "Koniec wydruku testu", badanie przeprowadził P. M. w obecności K. M..
Wskazania wymaga, że istotny – z punktu widzenia możliwości wykonywania zawodu policjanta - jest całokształt okoliczności i postawa, zachowanie skarżącej. Wszystkie pozostałe podnoszone przez skarżącą kwestie, w tym stawiane przez skarżącą zarzuty w odniesieniu do działań funkcjonariuszy Policji przybyłych na interwencję w zakresie prawidłowości legitymowania osób, udzielania pomocy, czasu sporządzenia protokołu, kwestionowania postępowania policjantów zgodnie z procedurą, pozostają bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.
Ustalenia faktyczne – istotne dla sprawy wszczętej na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji – zostały ustalone jednoznacznie i wystarczająco wyczerpująco. W tym zakresie żaden dodatkowy materiał dowodowy nie był niezbędny. Organ nie naruszył zatem prawa nie uwzględniając wniosków dowodowych zgłoszonych w postępowaniu (w tym zdjęć z obdukcji z dnia [...] grudnia 2021 r.).
Sąd nie stwierdził, aby postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby było prowadzone tendencyjnie, jak zarzuca skarżąca. Stan faktyczny będący podstawą wszczęcia tego postępowania wobec skarżącej wynikał z materiałów dokumentujących interwencję przeprowadzoną w dniu [...] grudnia 2021 r. W sprawie tej organ nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., ani innych przepisów postępowania administracyjnego. To, że skarżąca nie podziela twierdzenia organu o tym, że ważny interes służby nie pozwala na jej pozostawienie w szeregach Policji, nie oznacza, że postępowanie nie zostało należycie przeprowadzone. Zdaniem Sądu organ rozważył wszechstronnie wszystkie istotne okoliczności, w tym postawę przyjętą przez skarżącą po zdarzeniu z jej udziałem. Organ ocenił wszystkie okoliczności i trafnie stwierdził, że brak jest podstaw do kwestionowania dokumentacji przebiegu zdarzenia. Kierowanie do policjanta, który przybył na interwencję w dniu [...] grudnia 2021 r. słów wulgarnych, znieważających, powoływanie się na wpływy w różnych instytucjach mające na celu wpłynięcie na podejmowane przez Policję czynności, stanowi wyraz braku poszanowania formacji, jaką jest Policja i zawodu policjanta. Trudno sobie wyobrazić, aby skarżąca prezentująca taką postawę wobec Policji mogła nadal, jako funkcjonariusz, egzekwować prawo.
Twierdzenie organu, że powyższe czyni niemożliwym pozostawienie skarżącej w służbie zostało w rozkazie personalnym wykazane w stopniu wystarczającym. Organ miał w tej sprawie – w jej okolicznościach faktycznych – podstawy, aby stwierdzić, że zachowanie skarżącej w dniu zdarzenia stanowi zaprzeczenie etosu zawodu policjanta.
Nie sposób podważyć twierdzenie organu, że skarżąca utraciła przymiot "nieskazitelności charakteru" a także autorytet i wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to elementy są niezbędne do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji i wypełniania zadań nałożonych na tę formację. Zgodzić należy się z organem, który stwierdził, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony, a służbę w Policji powinni pełnić jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą służbą wymagania, których skarżąca nie spełnia. Organy nie kwestionowały wcześniejszej służby skarżącej i wypełniania obowiązków.
Warto podkreślić, że przed podjęciem służby policjant ślubuje m.in. strzec honoru, godności i dobrego imienia służby (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji).
W okolicznościach tej sprawy nie sposób stwierdzić, aby wartości te przyświecały działaniom skarżącej i niewątpliwie zachowanie skarżącej doprowadziło do utraty nieposzlakowanej opinii wymaganej w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji.
Pamiętać trzeba, że do zadań Policji należy ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, a także ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy miały prawo stwierdzić, że zachowanie, postawa skarżącej w okolicznościach tej sprawy, skutkuje utratą przymiotu koniecznego do pozostania w szeregach Policji.
Organy Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadniły, że dalsze pozostawanie skarżącej w Policji nie jest możliwe. Nie został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienia obu rozkazów personalnych nie pozostawiają żadnych wątpliwości, co do faktów, które organ wziął pod uwagę, jak również nie pozostawiają wątpliwości, co do przesłanek, z powodu których zdaniem organu dobro służby przeważyło w tej sprawie nad dobrem indywidualnego interesu funkcjonariusza. Negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta określane mianem "słusznego interesu strony".
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, co wynika z treści art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych (v. wyrok NSA z dnia 6 września 2022 r. sygn. akt III OSK 2592/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie tej interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja (v. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OSK 1034/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W sprawie tej organ wypełnił także obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Organ pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. wezwał stronę do wskazania, w zakreślonym terminie, zakładowej organizacji związkowej ją reprezentującej. Skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. wskazała "Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów" przy ul. [...] w [...]. Organ zwrócił się do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów K[...]P o wydanie opinii. Opinii w sprawie skarżącej nie wydano.
Podkreślenia wymaga, że organ zobowiązany był jedynie do wystąpienia o taką opinię, stosownie do art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. W sprawie nie ma znaczenia, że opinia taka nie została w sprawie wydana. Co do zasady opinia związku nie wiąże organu w sposób merytoryczny. Zgodnie z wymienionym przepisem nie jest konieczne uzyskanie zgody związków zawodowych do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Nadany rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. był uzasadniony interesem społecznym, przejawiającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnie organ stwierdził, że Policja nie może wypełniać swej roli w przypadku, gdy w jej szeregach pozostają funkcjonariusze, którzy służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. Organ nie naruszył zatem art. 108 § 1 k.p.a. Funkcjonariusz Policji ma służyć społeczeństwu, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Interes skarżącej, choć zrozumiały, nie przeważył w tej sprawie nad interesem służby.
W świetle powyższego wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Sąd nie stwierdził nadto żadnych innych naruszeń prawa, które miałyby wpływ na wynik niniejszej sprawy.
Zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Rozkaz personalny organu I instancji doręczony został w dniu [...] lutego
2022 r. Prawidłowo w tym stanie faktycznym organ odwoławczy uchylił rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącej ze służby i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] lutego 2022 r. zaś w pozostałej części rozkaz personalny organu I instancji prawidłowo utrzymał w mocy.
Podkreślić należy jednocześnie, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcia nie były dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia. To biorąc pod uwagę Sąd stwierdził, że organy miały podstawy do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i przepis ten został zastosowany prawidłowo.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.