II SA/WA 1227/24

II SA/Wa 1227/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący/
Andrzej Wieczorek
Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne
Straż graniczna
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia obowiązków służbowych oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Straży Granicznej (dalej "KGSG" lub "organ II instancji"), decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (dalej "K[...]OSG" lub "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] o powierzeniu J. M. (dalej "skarżąca") pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku [...] Zespołu do spraw [...] do spraw [...] Placówki SG kat. II w [...].
Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych:
Skarżąca pełniła służbę na stanowisku [...] Zespołu [...] Grupy [...] Placówki SG kat. II w [...].
Komendant Placówki SG kat. II w [...] wystąpił do K[...]OSG z wnioskiem o powierzenie do dnia [...] listopada 2024 r. skarżącej obowiązków służbowych na stanowisku [...]Zespołu do spraw [...] Grupy do spraw [...] Placówki SG kat. II w [...] bez zmiany składników uposażenia. Powyższy wniosek został uzasadniony ograniczeniami zawartymi w wydanym w stosunku do skarżącej orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. - służba bez broni.
Rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] K[...]OSG, powołując się na art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z
2023 r., poz. 1080, z poźn.zm.) w związku z § 2 ust. 1, 5, 6, § 8 ust. 1-3 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 2424, z późn. zm.) powierzył skarżącej pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku [...] Zespołu do spraw [...] Grupy do spraw [...] Placówki SG kat. II w [...], bez zmian składników uposażenia.
W uzasadnieniu K[...]OSG wskazał, że zgodnie z tabelą nr 2 stanowiącą załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, stanowisko starszego kontrolera przyporządkowane jest 05 grupy uposażenia zasadniczego. Organ I instancji podał, że mając na uwadze dyspozycję art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej przy powierzeniu obowiązków służbowych na stanowisku zaszeregowanym do niższej grupy uposażenia, należy ww. funkcjonariuszowi zachować składniki uposażenia przyznane na obecnie zajmowanym stanowisku służbowym.
Dalej K[...]OSG wyjaśnił, że na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej funkcjonariuszowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku na czas nieprzekraczający 12 miesięcy. W okresie tym funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie stosownie do powierzonego stanowiska, lecz nie niższe od dotychczasowego.
Organ I instancji wskazał, że zgodnie z ustawą o Straży Granicznej komendant oddziału Straży Granicznej, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy w oddziale, ma prawo kształtować określoną politykę kadrową i w jej ramach decydować o obsadzie stanowisk służbowych we wszystkich podległych jednostkach organizacyjnych. Funkcjonariusz natomiast, z uwagi na szczególną podległość służbową i dyspozycyjność, ma obowiązek wykonywać decyzje przełożonego. Pociąga to za sobą między innymi możliwość przeniesienia, mianowania bądź powierzenia obowiązków funkcjonariuszowi na inne stanowisko służbowe lub w inne miejsce pełnienia służby, które będzie zgodne
z zaistniałymi potrzebami.
Ponadto K[...]OSG podał, że nawiązanie stosunku służbowego funkcjonariusza następuje w drodze mianowania i powstaje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Istotą służby jest dyspozycyjność, a stosunek służby ma charakter administracyjnoprawny, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Kandydat do służby w Straży Granicznej oprócz posiadania szeregu predyspozycji, wymienionych w ustawie o Straży Granicznej winien mieć na uwadze, że służba w Straży Granicznej podlega szczególnej dyscyplinie, której gotów jest się podporządkować. Dyspozycyjność funkcjonariusza jest jednym z podstawowych elementów służby w Straży Granicznej. Ponadto instytucja powierzenia obowiązków jest całkowicie uznaniowa i uznanie to pozostawione jest właściwym przełożonym, którzy mogą podległemu funkcjonariuszowi powierzyć obowiązki służbowe na innym stanowisku niż dotychczas zajmowane na czas nieprzekraczający 12 miesięcy.
Zdaniem K[...]OSG, mając na względzie orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. oraz konieczność zabezpieczenia skuteczności realizacji zadań
w Zespole do spraw [...] Grupy do spraw [...] Placówki SG kat. II w [...] zasadnym jest powierzenie obowiązków skarżącej na opisanym wyżej stanowisku.
Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego organ I instancji nadał rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes funkcjonariusza przejawiający się koniecznością zmiany warunków służby w związku z ograniczeniami zawartymi
w orzeczeniu.
Od powyższego rozkazu personalnego skarżąca wniosła odwołanie. W odwołaniu podniosła m.in., że zaskarżony rozkaz personalny nie został jej doręczony w prawidłowy sposób.
Decyzją z dnia z dnia [...] maja 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.", utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu stanowi art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Treść powyższego przepisu wskazuje, że decyzja o powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku wydawana jest w oparciu o uznanie administracyjne. Przy podejmowaniu tego rozstrzygnięcia właściwy przełożony dokonuje oceny potrzeb kadrowych podległych mu komórek organizacyjnych. KGSG podkreślił, że z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia wtedy, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie tego wyboru organowi administracyjnemu. Mając na względzie administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego, cechującego się służbowym podporządkowaniem
i niezbędną w służbie dyspozycyjnością funkcjonariusza, ustawodawca w zakresie decydowania o powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, wyposażył przełożonego właściwego w sprawach osobowych we władzę dyskrecjonalną, skutkującą podejmowaniem decyzji kadrowych wobec podległych mu funkcjonariuszy
w formie uznania administracyjnego.
Następnie KGSG podniósł, że Komendant Oddziału Straży Granicznej, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy w Oddziale, ma prawo kształtować określoną politykę kadrową i w jej ramach decydować o obsadzie stanowisk służbowych we wszystkich podległych jednostkach organizacyjnych. Funkcjonariusz natomiast, z uwagi na szczególną podległość służbową i dyspozycyjność, ma obowiązek wykonywać decyzje przełożonego. Pociąga to za sobą między innymi możliwość powierzenia funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku na czas nieprzekraczający 12 miesięcy zgodne z zaistniałymi potrzebami służby.
Organ II instancji wyjaśnił, że w dniu [...] lutego 2024 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wystąpił z wnioskiem o powierzenie obowiązków służbowych skarżącej na stanowisku [...] Zespołu do spraw [...] Grupy do spraw [...] Placówki Straży Granicznej w [...]. Z przedmiotowym dokumentem funkcjonariuszka zapoznała się w dniu [...] lutego 2024 r. oraz została poinformowana o prawie pisemnego wypowiedzenia się w sprawie powierzenia obowiązków w terminie 7 dni od daty zapoznania się z wnioskiem, Skarżąca korzystając z przysługującego jej prawa do wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie wskazała, że nie zgadza się z uzasadnieniem powołanego wniosku oraz zwróciła uwagę, że komendant placówki SG nie wyjaśnił, w jaki sposób przytoczone w uzasadnieniu wniosku orzeczenie lekarskie wpływa na konieczność powierzenia jej obowiązków na niższym stanowisku służbowym.
KGSG wskazał, że orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r, skarżąca została uznana za zdolną do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym z ograniczeniem - służba bez broni. Mając na względzie powyższą okoliczność oraz stosowny wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], w dniu [...] lutego 2024 r. K[...]OSG zaskarżonym rozkazem personalnym powierzył skarżącej pełnienie obowiązków od dnia [...] marca 2024 r. do dnia [...] listopada 2024 r. na stanowisku [...] Zespołu do spraw [...] Grupy do spraw [...] Placówki Straży Granicznej w [...].
Organ II instancji wyjaśnił, że było to podyktowane potrzebami służby, koniecznością zabezpieczenia skuteczności realizacji zadań w Zespole do spraw [...] Grupy do spraw [...] Placówki Straży Granicznej w [...]. Wzięto też pod uwagę stwierdzone orzeczeniem lekarskim z dnia [...] stycznia 2024 r. ograniczenie skarżącej do pełnienia służby (służba bez broni). Na stanowisku, na którym powierzono służbę funkcjonariuszce, co do zasady nie pobiera się broni do służby.
W związku z powyższym, w ocenie KGSG, organ I instancji prawidłowo uznał interes społeczny za mający prymat nad interesem funkcjonariusza. Interes społeczny
w niniejszym przypadku jest rozumiany poprzez prawidłowe funkcjonowanie [...] Oddziału Straży Granicznej. Jednym z fundamentalnych zadań spoczywających na K[...]OSG jest potrzeba zapewnienia prawidłowego toku służby
w podległych mu komórkach wewnętrznych oddziału. W tym kontekście ważny interes społeczny wyraża się koniecznością zapewnienia ciągłości na stanowiskach ważnych z punktu widzenia funkcjonowania jednostki.
Ponadto KGSG stwierdził, że w ramach niniejszej sprawy istotne jest, iż powierzenie funkcjonariuszowi obowiązków służbowych na innym stanowisku stanowi jedno z podstawowych narzędzi kadrowych służących do zabezpieczenia prawidłowego wykonywania zadań wyznaczonych dla Straży Granicznej. Wobec tego K[...]OSG miał prawo ponownie powierzyć skarżącej obowiązki służbowe na stanowisku [...] Zespołu do spraw [...] Grupy do spraw [...] , co miało na celu zapewnienie prawidłowego toku służby w Placówce Straży Granicznej w [...]. KGSG stwierdził, że istotnym dla niniejszej sprawy jest fakt, iż powyższe powierzenie nastąpiło na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy, zatem jest zgodne z art. 41 ust. 1 ustawy pragmatycznej.
Organ II instancji zauważył, że możliwość powierzenia obowiązków ze względu na potrzeby służby znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 13 grudnia 2017 r. (sygn. akt I OSK 314/16, LEX 2441382), w którym wskazano cyt.: "Przepis art. 41 ust. 1 cyt. ustawy ma bowiem umożliwiać przełożonym czasowe powierzanie obowiązków funkcjonariuszom stosownie do aktualnych potrzeb służbowych, dając jednocześnie gwarancję funkcjonariuszowi dotyczącą maksymalnego dopuszczalnego czasu powierzenia obowiązków na innym stanowisku. Z treści art. 41 ust. 1 ustawy wynika, że powierzenie obowiązków służbowych jest czasowe i dotyczy z reguły wyższych od zajmowanych przez funkcjonariusza stanowisk. O długości okresu powierzenia obowiązków służbowych decydują przełożeni właściwi w sprawach osobowych, po uwzględnieniu istniejących potrzeb służbowych. Ponadto powierzenie obowiązków może ustać bądź z upływem czasu, na który je wyznaczano, bądź przed tym terminem w sytuacji, gdy właściwi przełożeni uznają za niecelowe jego kontynuowanie. Przełożony funkcjonariusza ma prawo kształtować określoną politykę kadrową i w jej ramach decydować o obsadzie stanowisk służbowych we wszystkich podległych jednostkach organizacyjnych."
Dodatkowo, zdaniem KGSG, hierarchiczny charakter formacji mundurowej i służby nieodzownie wymaga zdyscyplinowania i dyspozycyjności, co jest jednym
z podstawowych warunków wykonywania zadań Straży Granicznej. Funkcjonariusz podejmujący służbę w Straży Granicznej godzi się w sposób oczywisty z wynikającymi
z tej służby ograniczeniami, a także uprawnieniami przełożonych względem dowolności kształtowania stosunku służbowego. Konsensusu wymaga jedynie zdecydowanie
o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia.
W ocenie organu II instancji powierzenie skarżącej obowiązków służbowych na wskazanym wyżej stanowisku nastąpiło zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, a K[...]OSG w sposób właściwy skorzystał z przyznanych mu ustawowo prerogatyw.
Odnosząc się do zarzutów odwołania KGSG stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 39 § 2 pkt 2 k.p.a.
w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Natomiast w myśl art. 47 § 1 k.p.a., jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego
w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata (§ 2).
KGSG podniósł, że w niniejszej sprawie w dniu [...] lutego 2024 r. dwie funkcjonariuszki Placówki Straży Granicznej w [...], działając na polecenie Komendanta ww. placówki, udały się do miejsca zamieszkania skarżącej, celem doręczenia jej rozkazu personalnego nr [...] K[...]OSG z dnia [...] lutego 2024 r. Skarżąca odmówiła odebrania rozstrzygnięcia, w związku z czym została ona poinformowana o treści przedmiotowego rozkazu. Zdaniem organu II instancji zarzut skarżącej, że celem wizyty dwóch funkcjonariuszek nie było doręczenie jej rozkazu personalnego jest chybiony. Po opisanym zdarzeniu Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] pismem z dnia [...] marca 2024 r. przesłał do Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia [...] Oddziału Straży Granicznej, egz. nr 2 zaskarżonego rozstrzygnięcia, jego potwierdzoną za zgodność kopię oraz notatkę na okoliczność odmowy przyjęcia rozkazu personalnego przez skarżącą. Logicznym zatem jest, że w dniu [...] lutego 2024 r. funkcjonariuszki, wysłane do miejsca zamieszkania strony, posiadały ze sobą egz. nr 2 ww. rozkazu personalnego oraz jego potwierdzoną za zgodność kopię, tj. egz. nr 2 przewidziany dla skarżącej oraz kopię
z naniesioną pieczęcią z miejscem na podpis strony potwierdzający doręczenie. Tym samym w ocenie organu II instancji działanie K[...]OSG w zakresie doręczenia zaskarżonego rozkazu personalnego było prawidłowe. Zaś rozkaz personalny należy uznać za doręczony w dniu [...] lutego 2024 r.
Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie jej o toczącym się postępowaniu, jej uprawnieniach i obowiązkach jako strony postępowania oraz uniemożliwienie jej końcowego zapoznania się z aktami postępowania, podczas gdy skarżąca uprawniona była do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do przeprowadzonych i zebranych
w sprawie dowodów i materiałów;
2. art. 109 § 1 k.p.a. oraz art. 14 § 2 k.p.a. poprzez ustne zapoznanie skarżącej z rozkazem personalnym K[...]OSG nr [...] z dnia [...] lutego 2024 r., podczas gdy decyzję doręcza się na piśmie, a ustnie ogłoszenie decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawna nie stoi temu na przeszkodzie;
3. art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów skutkującą błędnym przyjęciem, że skarżąca odmówiła odbioru zaskarżonej decyzji, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że skarżąca złożyła wniosek o doręczenie jej rozkazu personalnego K[...]OSG nr [...] z dnia [...] lutego 2024 r. za pośrednictwem poczty tak, aby mogła się z nim skutecznie zapoznać;
4. art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na interes funkcjonariusza przejawiający się koniecznością zmiany warunków służby w związku z ograniczeniami zwartymi w orzeczeniu lekarskim podczas, gdy z przedmiotowego orzeczenia nie wynika konieczność zmiany warunków służby, ani wyjątkowo ważny interes strony;
5. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy rozkazu personalnego organu I instancji podczas, gdy zaistniały przesłanki do jego uchylenia.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych (Dz.U. z 2022 poz. 854) poprzez nieuzyskanie od Niezależnego Samodzielnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy Straży Granicznej zgody na zmianę skarżącej warunków pracy w sytuacji, gdy pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może zmienić na niekorzyść warunków pracy wskazanemu uchwałą zarządu członkowi tej organizacji związkowej;
2. art. 75c ust. 1 pkt 6 ustawy o Straży Granicznej, poprzez nieskierowanie skarżącej na badania lekarskie w celu ustalenia zdolności do wykonywania obowiązków na stanowisku [...] Zespołu ds. [...] Grupy ds. [...] Placówki Straży Granicznej kat. II w [...] w sytuacji, gdy do wystawienia takiego skierowania K[...]OSG był zobowiązany;
3. art. 229 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku Kodeks Pracy (Dz.U. z 2023 r. poz.1465) poprzez powierzenie skarżącej obowiązków służbowych bez wymaganego prawem orzeczenia lekarza medycyny pracy o braku przeciwwskazań zdrowotnych do służby na stanowisku [...] Zespołu do spraw [...] Grupy do spraw [...] Placówki Straży Granicznej kat. II w [...] w sytuacji, gdy pracodawca nie może dopuścić do wykonywania obowiązków służbowych przez funkcjonariusza nie posiadającego aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do służby na określonym stanowisku.
Skarżąca wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonej decyzji
2. stwierdzenie, że zaskarżona decyzja wydana została przez KGSG
z naruszeniem prawa;
3. rozważenie możliwości uchylenia decyzji I organu instancji oraz umorzenia postępowania;
4. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;
5. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów.
Skarżąca opisała również okoliczności związane z doręczaniem jej rozkazu personalnego organu I instancji. Skarżąca wyjaśniła, że od [...] lutego 2024 r. do [...] marca 2024 r. przebywała na zaplanowanym wcześniej urlopie wypoczynkowym. W dniu [...] lutego 2024 r. dwie funkcjonariuszki Placówki Straży Granicznej w [...] na polecenie kierownika tej jednostki udały się do miejsca zamieszkania skarżącej celem zapoznania jej z przedmiotowym rozkazem personalnym. [...] SG I. C. poinformowała skarżącą, że od dnia [...] marca 2024 r. zostają jej powierzone obowiązki w Zespole [...] Grupy do Spraw [...] . [...] I. C. nie podjęła próby doręczenia skarżącej egzemplarza przedmiotowego rozkazu, zaproponowała natomiast odczytanie jego uzasadnienia, do czego z uwagi na fakt, iż skarżąca była w trakcie opuszczenia miejsca zamieszkania, nie doszło. Skarżąca wyjaśniła, że dwukrotnie wniosła o doręczenie jej przedmiotowego rozkazu pocztą tak, aby mogła się z nim osobiście zapoznać. Wniosek skarżącej nie został rozpatrzony, a rozkaz nie został skarżącej wysłany. W dniu [...] lutego 2024 r. [...] SG I. C. sporządziła notatkę służbową dot. sposobu zapoznania skarżącej z rozkazem personalnym organu I instancji. Po powrocie z urlopu skarżąca ponownie zwróciła się z wnioskiem o doręczenie przedmiotowego rozkazu personalnego. Została poinformowana, że nie ma takiej możliwości, gdyż decyzja została skutecznie doręczona w dniu [...] lutego 2024 r. W tej sytuacji w dniu [...] marca 2024 r. z ostrożności procesowej skarżąca złożyła odwołanie od ww. rozkazu personalnego zrzucając K[...]OSG naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Nie precyzowała zarzutów z uwagi na brak możliwości zapoznania się z zaskarżanym rozstrzygnięciem.
Ponadto skarżąca wyjaśniła, że od ponad 4 lat jest [...] Zarządu Terenowej Organizacji Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy Straży Granicznej. Skarżąca jako osoba funkcyjna NSZZ FSG, na podstawie uchwały Zarządu Oddziałowego NSZZ FSG w [...] podlega szczególnej ochronie przejawiającej się między innymi tym, że pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może jednostronnie zmienić na jej niekorzyść warunków służby lub wynagrodzenia.
Skarżąca podniosła, że z akt sprawy nie wynika, aby K[...]OSG zwrócił się do Zarządu Oddziałowego NSZZ FSG z wnioskiem o wyrażenie zgody na zmianę skarżącej warunków służby, a co za tym idzie naruszył art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych.
W odpowiedzi na skargę KGSG wniósł o oddalenie skargi bądź o jej odrzucenie.
Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ II instancji podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. KGSG podał też przykłady postanowień sądów administracyjnych odrzucających skargi na rozstrzygnięcia w przedmiocie powierzenia obowiązków służbowych. Stąd też, jako alternatywny, złożył wniosek o odrzucenie skargi.
Dalej organ II instancji odniósł się do zarzutów skargi. W tym zakresie KGSG wskazał, że zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych, poprzez nieuzyskanie od NSZZ Funkcjonariuszy Straży Granicznej zgody na zmianę skarżącej warunków pracy, w sytuacji gdy pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może zmienić na niekorzyść warunków pracy wskazanemu uchwałą zarządu członkowi tej organizacji związkowej, nie znajduje potwierdzenia w treści powyższego przepisu, a ponadto skarżąca nie poinformowała organu prowadzącego postępowanie o tych okolicznościach, które podnosi dopiero w skardze, zaś stosowna uchwała organu związkowego nie wpłynęła do organu. Organ II instancji podkreślił, iż trudno w niniejszej sprawie mówić o zmianie warunków pracy na niekorzyść skarżącej, biorąc pod uwagę, iż zachowano jej warunki placowe, podobny zakres obowiązków, zmiana zasadniczo spowodowana była ograniczeniem wynikającym z treści orzeczenia lekarskiego.
W ocenie organu II instancji chybiony jest zarzut naruszenia art. 75c ust. 1 pkt 6 ustawy o Straży Granicznej, poprzez nieskierowanie skarżącej na badania lekarskie.
Z przepisów nie wynika bowiem konieczność skierowania strony na badania lekarskie, szczególnie, iż powierzono jej pełnienie obowiązków na podobnym stanowisku, na którym zakres czynności jest zbliżony do dotychczasowego, wreszcie zmiana podyktowana była wskazaniem lekarskim wobec funkcjonariuszki - w jego wykonaniu - dotyczącym pełnienia służby bez broni.
KGSG stwierdził, że bezzasadny jest też zarzut dotyczący powierzenia skarżącej obowiązków służbowych bez orzeczenia lekarza medycyny pracy o braku przeciwskazań zdrowotnych do służby na stanowisku [...] Zespołu do spraw [...] Grupy do spraw [...] PSG kat. II w [...]. Zdaniem organu II instancji warunki pracy skarżącej nie uległy zmianie, nie było zatem podstaw do kierowania jej do lekarza medycyny pracy i wydawania orzeczenia przez lekarza medycyny pracy.
W piśmie procesowym z dnia [...] października 2024 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko i wnioski zawarte w skardze. Ponadto wniósł o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, o jakim mowa w art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Pełnomocnik skarżącej podniósł, że skarżąca nie zaprzecza temu, że w dniu [...] lutego 2024 r. została zapoznana z wnioskiem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] o powierzenie jej obowiązków na stanowisku [...] Zespołu [...] Grupy ds. [...] PSG kat II w [...]. Nie neguje również okoliczności potwierdzenia tego faktu własnoręcznym podpisem. Bezpośrednio po zapoznaniu się z wnioskiem wystąpiła jednak o udostępnienie jej kopii przedmiotowego pisma, jednakże kopii tej nie otrzymała. Zdaniem pełnomocnika skarżącej doszło w ten sposób do naruszenia art. 73 §1 k.p.a. oraz do ograniczenia stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w tym możliwości skorzystania z pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika (strona chciała skonsultować się w tej kwestii z profesjonalnym pełnomocnikiem).
Ponadto skarżąca nie została poinformowana, że wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] stanowi podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego. Nie pouczono jej o prawach i obowiązkach strony postępowania, w efekcie czego skarżąca nie miała wiedzy o przysługujących jej uprawnieniach. Doprowadziło to do ograniczenia jej aktywności w postępowaniu do dwóch czynności - zwrócenia się z wnioskiem o udostępnienie akt postępowania oraz wyrażenia stanowiska w zakresie wniosku o powierzenie obowiązków. Dalszych pism procesowych skarżąca nie składała, gdyż nie miała wiedzy o przysługującej jej w tym zakresie legitymacji.
Ponadto pełnomocnik skarżącej podniósł, że skarżąca przed wydaniem przez K[...]OSG rozkazu personalnego nie miała możliwości zapoznania się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie mogła wyrazić swojego stanowiska w zakresie dołączonych do akt sprawy dokumentów. Brak pouczenia
o przysługujących skarżącej prawach ograniczył jej aktywność. Nie ulega wątpliwości, że gdyby skarżąca została właściwie pouczona i miała możliwość końcowego wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego rozstrzygnięcie byłoby inne. Skarżąca zwróciłaby między innymi uwagę na fakt, iż w aktach sprawy brak pełnej dokumentacji medycznej z zakresu medycyny pracy, w tym w szczególności opinii lekarza psychiatry. Zawnioskowałaby o zwrócenie się do Zarządu Oddziałowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjonariusz Straży Granicznej na wyrażenie stanowiska w zakresie zmiany warunków jej zatrudnienia.
Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że KK[...]OSG wydając rozkaz personalny posiadał wiedzę o tym, że skarżąca jest przewodniczącą Zarządu Terenowego NSZZ FSG przy PSG w [...]. Celowo nie zwrócił się jednak do Zarządu Oddziałowego NSZZ FSG o wyrażenie zgody na zmianę skarżącej warunków służby. Dokonał zmiany warunków pracy na niekorzyść funkcjonariuszki bez uzyskania wymaganej prawem zgody reprezentującego skarżącą związku. Z posiadanych przez skarżącą informacji wynika, iż Zarząd Oddziałowy NSZZ FSG zamierzał negatywnie zaopiniować propozycję zmiany warunków jej służby. Brak zgody musiałby doprowadzić do umorzenia wszczętego na wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] postępowania.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej za chybiony należy uznać również zarzut niedostarczenia organowi informacji o przynależności skarżącej do Zarządu Oddziałowego NSZZ FSG. Komendant powinien się zwrócić ze stosownym zapytaniem do Zarządu Oddziałowego NSZZ FSG i informacja w powyższym zakresie z całą pewnością zostałaby mu udzielona. Skarżąca pozostawała w przekonaniu, że KGSG posiada wiedzę o składzie Zarządu Oddziałowego NSSZ FSG zwłaszcza, że uchwała, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych, została przekazana KNOSG przez Zarząd Oddziałowy NSZZ FSG w 2019 r.
Ponadto pełnomocnik skarżącej podniósł, że rozkaz personalny organu I instancji, w ocenie skarżącej, zmienił warunki jej służby na mniej korzystne i nie chodzi tu tylko i wyłącznie o zmianę lub niezmienność warunków płacowych. Zmianie uległy m.in. godziny służby skarżącej - praca w systemie indywidualnym 24 - godzinnym, została zamieniona na służbę w systemie jednozmianowym tj. 8 - godzinnym, co w ocenie funkcjonariuszki jest dla niej mniej korzystne, gdyż wiąże się m.in. z koniecznością ponoszenia trzykrotnie wyższych kosztów dojazdu do służby. Skarżąca jest matką samotnie wychowującą małoletniego syna, zmiana warunków służby przyczyniła się do ograniczenia jej możliwości zapewnienia dziecku właściwej opieki. Między innymi z powyższych powodów zmianę warunków służby ocenia jako niekorzystną. Pełnomocnik skarżącej stwierdził również, że ocena tego czy warunki są mniej, czy bardziej korzystne dla pracownika dokonywana jest w oparciu o subiektywne odczucia osoby zatrudnionej, a nie na podstawie przekonań pracodawcy. Inne podejście do powyższej kwestii prowadziłoby do sytuacji, że pracodawca miałby niczym nie ograniczone możliwości zmiany warunków pracy, bo zawsze byłyby one w jego ocenie co najmniej tak samo korzystne dla pracownika, jak na poprzednio zajmowanym przez niego stanowisku. Prowadziłoby to również do ograniczenia funkcjonowania związków zawodowych, albowiem osoby funkcyjne permanentnie narażone byłyby na niekorzystne dla nich działania ze strony pracodawców. Ograniczałoby to również niezależność związków zawodowych.
Dalej pełnomocnik skarżącej zarzucił, że każdy pracodawca ma obowiązek skierowania pracownika na badania z zakresu medycyny pracy. Obowiązek ten wynika m.in, z art, 75c ustawy o Straży Granicznej, który stanowi, że każdy funkcjonariusz przed podjęciem czynności służbowych ma obowiązek poddania się badaniom lekarskim z zakresu medycyny pracy. Celem badań jest orzeczenie, czy dana osoba jest zdolna do wykonywania zadań, na określonym w skierowaniu stanowisku.
Pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, że powierzenie skarżącej obowiązków
w Zespole ds. [...] niewątpliwie doprowadziło do zmiany miejsca (adresu) pełnienia służby. Nowe miejsce (budynek) nie jest wyposażone w dźwig osobowy, a nowe stanowisko pracy skarżącej znajduje się na trzeciej kondygnacji czterokondygnacyjnego budynku. Funkcjonariuszka zmuszona jest pokonywać dużą ilość schodów, co ma wpływ na jej zdrowie i może prowadzić do uznania, że z uwagi na warunki techniczne pełnienie przez skarżącą służb w takich warunkach nie jest wskazane. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że skarżąca w lipcu 2020 r. uległa wypadkowi w służbie w wyniku, którego doznała trwałego uszkodzenia czynności stawu skokowo - goleniowego lewego. Powikłania - niestabilność więzadeł, mają charakter stały i powodują u skarżącej nawracające problemy ze swobodnym przemieszczaniem się.
Pełnomocnik skarżącej zwrócił też uwagę, że w przeszłości w Placówce Straży Granicznej w [...] powszechną praktyką było pełnienie służby
w Zespole Kontroli Ruchu Granicznego przez funkcjonariuszy, którzy do służby nie pobierali broni i wykonywali swoje obowiązki wyposażeni wyłącznie w kajdanki oraz gaz pieprzowy. Podobnie było w przypadku skarżącej, która w okresie od dnia [...] stycznia 2024 r. przez prawie dwa miesiące pełniła służbę wyposażona wyłącznie w gaz pieprzowy. Wyposażenie funkcjonariuszki w ocenie jej przełożonych było wystarczające do pełnienia przez nią służby w kontroli ruchu granicznego. Orzeczone przez lekarza medycyny pracy ograniczenie - służba bez broni, nie doprowadziło do zwolnienia skarżącej z obowiązku świadczenia pracy. Nie spowodowało też natychmiastowego zwrócenia się Komendanta PSG w [...] z wnioskiem
o powierzenie skarżącej pełnienia obowiązków na innym stanowisku. Wniosek taki został sformułowany dopiero po prawie miesiącu od wydania orzeczenia lekarza medycyny pracy. Zdaniem pełnomocnika skarżącej powoływanie się więc na przedmiotowe orzeczenie lekarskie jest jedynie próbą zalegalizowania bezpośrednich działań przełożonych. Brak broni służbowej podczas wykonywania zadań w Zespole Kontroli Ruchu Granicznego nie miał wpływu na jakość wykonywanych przez skarżącą zadań służbowych. Do służby stawiano jej zadania takie same jak innym funkcjonariuszom. Zadania te były przez nią wykonywane w prawidłowy sposób, co znajduje potwierdzenie w Systemie Wspieranie Kierownictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Zgodnie
z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna
z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
W skarżąca skardze wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, organ zaś nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja KGSG utrzymująca w mocy rozkaz personalny K[...]OSG z dnia [...]lutego 2024 r. o powierzeniu skarżącej pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku [...] Zespołu do spraw [...] Grupy do spraw [...] Placówki SG kat. II w [...]. Powyższy rozkaz personalny wydany został na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Przepis ten stanowi, że funkcjonariuszowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku na czas nieprzekraczający 12 miesięcy. W okresie tym funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie stosownie do powierzonego stanowiska, lecz nie niższe od dotychczasowego.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do wniosku organu o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność.
Zauważyć należy, że na gruncie art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej występują dwie linie orzecznicze. Jedna stoi na stanowisku, że sprawy w przedmiocie powierzenia obowiązków służbowych nie są rozstrzygane w formie decyzji administracyjnej i tym samym nie podlegają zaskarżeniu (wyrok WSA w Warszawie z 29 maja 2007 r., II SA/Wa 532/07, LEX nr 470163). Zupełnie inne stanowisko zostało przedstawione przez WSA w Warszawie w wyroku z 22 września 2010 r., wydanym w sprawie II SA/Wa 439/10 (LEX nr 755322), w którym Sąd wskazał, że instytucja powierzenia obowiązków jest całkowicie uznaniowa, w konsekwencji czego podlega kontroli sądowej w bardzo ograniczonym zakresie (podobnie wyrok WSA w Warszawie z 5 listopada 2015 r., II SA/Wa 436/15, LEX nr 1992233; wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., I OSK 1496/13, LEX nr 1769201; wyrok NSA z 13 grudnia 2017 r., I OSK 314/16). W doktrynie wskazuje się, że rozstrzygnięcie o powierzeniu obowiązków służbowych, chociaż nie wynika to wprost z treści przepisu art. 36 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, ma formę decyzji uznaniowej, która podlega kontroli sądowej (Derlatka Marta (red.), Służba w Straży Granicznej. Komentarz do art. 31 – 147b ustawy o Straży Granicznej, opublikowano: LEX/el. 2018, komentarz do art. 41, teza 3).
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela dominujący
w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, w myśl którego powierzenie obowiązków służbowych na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej następuje w formie decyzji administracyjnej o charakterze uznaniowym, w konsekwencji czego podlega kontroli sądowej. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 314/16, "umocowanie do wydania decyzji na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy wynika z art. 36 ust. 1, w myśl którego do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne stanowisko oraz zwalniania z tego stanowiska właściwi są przełożeni: Komendant Główny Straży Granicznej, komendanci oddziałów Straży Granicznej, komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej oraz komendanci ośrodków Straży Granicznej. Stosownie do ust. 2 art. 36 od decyzji, o których mowa w ust. 1, funkcjonariuszowi służy odwołanie do wyższego przełożonego, oraz dochodzenia roszczeń na drodze sądowej. Z powołanego przepisu wynika prawo właściwego organu do kształtowania stosunku służbowego funkcjonariusza Straży Granicznej, w tym do powierzenia wykonywania określonych obowiązków służbowych na innym stanowisku.
Przeniesienie na inne stanowisko służbowe, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy, zawsze wiąże się z powierzeniem obowiązków właściwych dla tego stanowiska, co oznacza, że zawiera się w pojęciu "przenoszenia na inne stanowisko" w rozumieniu wymienionego art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. W ramach prawa organu do powierzenia funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku mieści się również prawo do odwołania z pełnienia tych obowiązków. Przepis art. 41 ust. 1 cyt. ustawy ma bowiem umożliwiać przełożonym czasowe powierzanie obowiązków funkcjonariuszom stosownie do aktualnych potrzeb służbowych, dając jednocześnie gwarancję funkcjonariuszowi dotyczącą maksymalnego dopuszczalnego czasu powierzenia obowiązków na innym stanowisku. Z treści art. 41 ust. 1 ustawy wynika, że powierzenie obowiązków służbowych jest czasowe i dotyczy z reguły wyższych od zajmowanych przez funkcjonariusza stanowisk. O długości okresu powierzenia obowiązków służbowych decydują przełożeni właściwi w sprawach osobowych, po uwzględnieniu istniejących potrzeb służbowych"
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 314/16, zwrócił uwagę, iż "(...) zarówno decyzja o powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, jak i decyzja o odwołaniu z pełnienia tych obowiązków mają charakter uznaniowy", podkreślając, że "w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że decyzja wydana na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej ma charakter uznaniowy (por. wyroki NSA z 6 maja
2011 r. I OSK 23/11, z 20 lipca 2012 r. I OSK 2222/11, z 14 stycznia 2015 r. I OSK 1496/13, orzeczenia.nsa.gov.pl)".
Biorąc zatem pod uwagę przedstawioną powyżej argumentację i poglądy prawne, uznać należało, że skarga na rozstrzygnięcie organu Straży Granicznej o powierzeniu funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku jest dopuszczalna (zob. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 250/24, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji wyjaśnić należy, że
w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że decyzja wydana na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej ma charakter uznaniowy (por. wyroki NSA z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 23/11, z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 2222/11, z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1496/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przepis art. 34 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej stanowi, że mianowanie będące źródłem stosunku służbowego funkcjonariusza następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby.
Z przepisów ustawy wynika generalna zasada (istnieją od niej nieliczne wyjątki np. przeniesienie na niższe stanowisko służbowe), zgodnie z którą przełożony służbowy ma władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego.
Analiza treści art. 34 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej wskazuje, iż funkcjonariusz dobrowolnie zgłaszając się do służby w Straży Granicznej musi godzić się na warunki jej pełnienia, funkcjonariuszowi można także na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku. Organ dokonując takiego powierzenia kieruje się potrzebami służby. Powierzenie obowiązków na innym stanowisku, jako element polityki kadrowej, pozostawione zostało uznaniu właściwego przełożonego (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 162/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). KNOSG ma zatem prawo kształtowania polityki kadrowej według własnej oceny w celu najskuteczniejszej realizacji zadań służbowych.
W konsekwencji, uznanie w przedmiocie powierzenia pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku, w bardzo ograniczonym zakresie podlega kontroli sądowej. Ogranicza się ona właściwie do kontroli czasu trwania powierzenia i kontroli zapewnienia funkcjonariuszowi na czas tego powierzenia uposażenia, zgodnie z wymogami zawartymi w zdaniu drugim art. 41 ust. 1 ustawy pragmatycznej (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1496/13).
W niniejszej sprawie organ I instancji w uzasadnieniu rozkazu personalnego
o powierzeniu skarżącej pełnienia obowiązków na opisanym wyżej stanowisku służbowym powołał się na potrzeby służby. Jak podniósł organ w zaskarżonej decyzji podyktowane to było koniecznością zabezpieczenia skuteczności realizacji zadań
w Zespole do spraw [...] Grupy do spraw [...] Placówki Straży Granicznej w [...] z uwzględnieniem stwierdzonego orzeczeniem lekarskim
z dnia [...] stycznia 2024 r. ograniczenia skarżącej do pełnienia służby (służba bez broni). KGSG wyjaśnił, że na stanowisku, na którym powierzono służbę skarżącej, co do zasady nie pobiera się broni do służby.
Takie działanie organów w niniejszej sprawie jest elementem kształtowanej przez te organy polityki kadrowej. Skoro więc skarżąca nie może pełnić służby z bronią, a na dotychczasowym stanowisku służbę taką pełniła, to trudno uznać za nieuzasadnione podjęcie działań przez organ I instancji mających na celu zmianę tej sytuacji. Nie można bowiem negować uprawnienia organów Straży Granicznej do podejmowania działań, mających na celu zapewnienie jak najefektywniejszego wykorzystania zasobów kadrowych w celu realizacji ustawowych zadań formacji. Ponadto jak słusznie zauważa K[...]OSG w wydanym przez ten organ rozkazie personalnym istotą służby w Straży Granicznej jest dyspozycyjność, a stosunek służby ma charakter administracyjnoprawny, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Funkcjonariusz Straży Granicznej winien mieć zatem świadomość, że podlega on szczególnej dyscyplinie, której gotów jest się podporządkować. Dyspozycyjność funkcjonariusza jest bowiem jednym z podstawowych elementów służby w Straży Granicznej.
Bez znaczenia pozostaje podnoszony przez pełnomocnika skarżącej w piśmie procesowym z dnia [...] października 2024 r. fakt, iż skarżąca w okresie od dnia [...] stycznia 2024 r. przez prawie dwa miesiące pełniła służbę wyposażona wyłącznie w gaz pieprzowy. Skoro bowiem skarżąca uzyskała w dniu [...] stycznia 2024 r. orzeczenie lekarskie wskazujące na ograniczenie w postaci służby bez broni, to oczywistym jest, że do czasu powierzenia jej obowiązków służbowych na innym stanowisku nie mogła pełnić służby z bronią. Nie oznacza to jednak tego, że organy Straży Granicznej nie były uprawnione do podjęcia działań mających na celu doprowadzenie do efektywnego wykorzystania zasobów kadrowych z uwzględnieniem ograniczeń w możliwości pełnienia służby przez skarżącą. Takie rozwiązanie zostało przez organ I instancji znalezione poprzez powierzenie skarżącej pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym, na którym nie jest wymagane noszenia broni.
Słusznie KGSG stwierdził w zaskarżonej decyzji, że organ I instancji prawidłowo uznał interes społeczny, rozumiany jako prawidłowe funkcjonowanie [...] Oddziału Straży Granicznej, za mający prymat nad interesem skarżącej. Jak zasadnie zauważa organ II instancji jednym z fundamentalnych zadań spoczywających na K[...]OSG jest potrzeba zapewnienia prawidłowego toku służby w podległych mu komórkach wewnętrznych oddziału. W tym kontekście ważny interes społeczny wyraża się koniecznością zapewnienia ciągłości na stanowiskach ważnych z punktu widzenia funkcjonowania jednostki.
Podkreślenia też wymaga, że powierzenie skarżącej pełnienia obowiązków służbowych na przedmiotowym stanowisku nie przekroczyło maksymalnego, 12-miesięcznego, okresu wskazanego w art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Ponadto uposażenie skarżącej w zgodzie z tym przepisem nie uległo zmianie.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych. Zgodnie z art. 32 ust. 1 tej ustawy pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może:
1) wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku prawnego ze wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z inną osobą wykonującą pracę zarobkową będącą członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnioną do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy,
2) zmienić jednostronnie warunków pracy lub wynagrodzenia na niekorzyść osoby wykonującej pracę zarobkową, o której mowa w pkt 1
- z wyjątkiem przypadku ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także jeżeli dopuszczają to przepisy odrębne.
Odnosząc się do tej kwestii należy wyjaśnić, iż na tle regulacji zawartych w ustawie o Policji Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2021 r. w sprawie sygn. akt III OSK 3668/21, dotyczącej zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki, zauważył, iż stosownie do art. 67 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjanci mogą zrzeszać się w związku zawodowym policjantów, lecz przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem że policjanci zrzeszeni w związkach zawodowych nie mają prawa do strajku. Przepis ten statuuje zatem "odpowiednie", a nie bezpośrednie stosowanie ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, w tym jej art. 32 ust. 1 pkt 2. Regulacja ta znajduje potwierdzenie w art. 2 ust. 6 ustawy o związkach zawodowych, w myśl którego do praw związkowych funkcjonariuszy Policji (...) stosuje się odpowiednio przepisy ustawy, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z odrębnych ustaw.
NSA wyjaśnił, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na zwykłym stosowaniu wprost określonych przepisów odniesienia, z tym jednak, że całkowicie nie mają zastosowania bądź też w pewnej części swej treści ulegają zmianie te (i tylko te) spośród nich, które ze względu na treść swych postanowień są bezprzedmiotowe lub całkowicie sprzeczne z przepisami normującymi dane stosunki, do których mają być one zastosowane (por. J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, "Państwo i Prawo" 1964, nr 3, s. 372-373). Przy odpowiednim stosowaniu wszelkich przepisów - w razie wątpliwości co do tego, który przepis trzeba zmodyfikować - modyfikacji powinny podlegać przepisy odpowiednio stosowane, a nie te, które są przez nie uzupełniane (zob. J. Nowacki: Analogia legis, Warszawa 1966, s. 143, 145-146.). Tym samym należy zawsze wybierać rozwiązanie bliższe naturze stosunków podstawowych oraz specyfice i celom regulacji podstawowej. W procesie tym trzeba także brać pod uwagę aktualne orzecznictwo i poglądy doktryny odnoszące się do danego zagadnienia (por. M. Hauser, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa - uwagi porządkujące, "Przegląd Prawa i Administracji" 2005, t. LXV, s. 161-162).
Dalej NSA wskazał, że jak spostrzega się w doktrynie na gruncie art. 67 ust. 2 ustawy o Policji, "generalne odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o związkach zawodowych do praw związkowych funkcjonariuszy służb mundurowych oznacza, że przepisy tej ustawy mogą być stosowane wprost lub mogą być modyfikowane w celu dostosowania ich treści do specyfiki zatrudnienia w służbach mundurowych. Niekiedy zaś przepisy ustawy o związkach zawodowych nie będą mogły być stosowane ze względu na ich bezprzedmiotowość lub też ze względu na ich sprzeczność z celami, jakie realizują pragmatyki służb mundurowych." (zob. W. Witoszko, Pojęcie zakładowej organizacji związkowej w służbach mundurowych, w: Związkowe przedstawicielstwo pracowników zakładu pracy, red. Z. Hajn, Warszawa 2012, pkt 2). Przyjąć zatem należy, że przepis art. 67 ustawy o Policji statuuje zatem "odpowiednie", a nie bezpośrednie stosowanie ustawy o związkach zawodowych, albowiem używając sformułowania "odpowiednio", ustawodawca założył konieczność uwzględnienia, w zakresie ochrony funkcjonariuszy pełniących funkcje związkowe, specyfiki stosunków służbowych w Policji, w szczególności zaś dyspozycyjności funkcjonariusza wobec przełożonych (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2005 r., I OSK 538/05, ).
Wobec powyższego, zdaniem NSA, nie może budzić wątpliwości, że pierwszeństwo w stosowaniu znajdują przepisy ustawy o Policji, zaś ustawa o związkach zawodowych może być uwzględniona tylko w takim zakresie, w jakim nie koliduje ona z przepisami pragmatyki służbowej (tj. ustawy o Policji), w tym jej celami. Uwzględnić należy tutaj także funkcję i zdania Policji oraz jej konstrukcję opartą na hierarchicznej podległości służbowej i dyspozycyjności funkcjonariuszy (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2015 r., I OSK 2219/13).
Ponadto NSA wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się również, iż wykonywanie uprawnień związkowych nie może wpływać bądź naruszać istoty stosunku służbowego. Zmiana warunków pracy (służby), o której traktuje art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, jest konsekwencją przeniesienia policjanta na inne stanowisko służbowe. Przeniesienie policjanta na inne stanowisko jest elementem polityki kadrowej prowadzonej w służbie mundurowej. Sytuację, w której nie ma zgody na przeniesienie policjanta określa jedynie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji - i zgodnie z tym przepisem policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, może zostać zwolniony ze służby. Konstrukcja prawna przewidziana w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji nie przewiduje natomiast uczestnictwa w procedurze przeniesienia żadnego podmiotu. Normy ustawy o Policji nie przewidują także możliwości wyrażenia braku zgody na przeniesienie na inne stanowisko służbowe policjanta przez inny podmiot. Zauważyć też należy, że gdyby dopuścić stosowanie art. art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, brak zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej uniemożliwiałby przeniesienie (zmianę jednostronnie warunków pracy na niekorzyść) policjanta wskazanego uchwałą zarządu jego członka lub innego policjanta będącego członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnionym do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy. Oznaczałoby to, że organ nie mógłby w takiej sytuacji dokonać przeniesienia policjanta na inne stanowisko służbowe. Sprawiłoby to, że odpowiednio stosowane przepisy dopełnienia (ustawy o związkach zawodowych) wykluczałyby możliwość zastosowania przepisów regulacji podstawowej dla stosunku prawnego (ustawy o Policji). Interpretacja taka jest niedopuszczalna, gdyż jest sprzeczna z opisaną wyżej konstrukcją modelową odpowiedniego stosowania przepisów prawa (por. wyrok NSA jw.). Uprawnienie do jednostronnego i władczego kształtowania sytuacji prawnej policjanta stanowi istotę stosunku służbowego. Zwalnianie i przenoszenie policjantów mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych składających się na kształtowanie dyscypliny służbowej, której policjant musi się podporządkować.
NSA wskazał również, że zbieżne z powyższym stanowisko prezentowane jest w doktrynie prawa. Jak zauważa Wioletta Witoszko, specyfika zatrudnienia w służbach mundurowych powoduje, że pragmatyki nie przewidują instytucji wypowiedzenia zmieniającego, występuje bowiem przeniesienie służbowe, co rodzi wątpliwości w zakresie objęcia ochroną działaczy związkowych w tych sytuacjach (zob. W. Witoszko, jw., pkt 2. Z kolei A. Świątkowski twierdzi, że specyfika regulacji prawnej służbowego stosunku pracy w Policji uniemożliwia bezpośrednie stosowanie przepisu art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych do ochrony policjanta będącego działaczem związkowym przed decyzją podjętą przez przełożonego o zmianie warunków pracy i płacy (zob. glosę A. Świątkowskiego do uchwały SN z 4 lutego 1993 r., III AZP 38/92, OSP 1994, Nr 3, poz. 38). (tak: NSA w wyroku z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3668/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Powyżej przedstawiona wykładnia art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych pozostaje – w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę – aktualna na tle przepisów ustawy o Straży Granicznej. Analogicznie bowiem jak w przypadku policjantów, funkcjonariusze Straży Granicznej mogą – jak stanowi art. 72 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej – zrzeszać się w związkach zawodowych, z tym że nie przysługuje im prawo do strajku. W myśl natomiast art. 72 ust. 2 tej ustawy przepisy ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio.
Z uwagi właśnie na owe "odpowiednie" stosowanie przepisów ustawy o związkach zawodowych, nie budzi wątpliwości, że analogicznie jak w przypadku ustawy o Policji – pierwszeństwo w stosowaniu znajdują przepisy ustawy o Straży Granicznej, zaś ustawa o związkach zawodowych może być uwzględniona tylko w takim zakresie, w jakim nie koliduje z przepisami pragmatyki służbowej, w tym jej celami. Zmiana warunków służby, o której stanowi art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, jest konsekwencją powierzenia pełnienia obowiązków na innym stanowisku. Konstrukcja prawna przewidziana w art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej nie przewiduje uczestnictwa w procedurze powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku żadnego podmiotu. Nie jest zatem – w ocenie Sądu – dopuszczalne, z uwagi na specyfikę regulacji prawnej stosunku służbowego w Straży Granicznej, bezpośrednie stosowanie art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych do ochrony funkcjonariusza Straży Granicznej będącego działaczem związkowym. Z uwagi na powyższe zarzut nieuzyskania od Niezależnego Samodzielnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy Straży Granicznej zgody na zmianę skarżącej warunków pracy jest nieuzasadniony.
W związku z tym na uwzględnienie nie mógł również zasługiwać zarzut wskazujący, iż powierzenie skarżącej obowiązków służbowych na przedmiotowym stanowisku byłą zmianą warunków służby na niekorzyść skarżącej. Skoro bowiem art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych nie miał zastosowania w sprawie to organ nie musiał oceniać tej kwestii.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez organ art. 75c ustawy o Straży Granicznej, poprzez nieskierowanie skarżącej na badania lekarskie w celu ustalenia zdolności do wykonywania obowiązków na stanowisku, na którym w wyniku zaskarżonej decyzji powierzono jej pełnienie obowiązków służbowych.
Przepis ten art. 75c ust. 1 ustawy o Straży Granicznej stanowi, że w celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie wskazanym w skierowaniu na takie badanie.
Podkreślić należy, że czynnym innym jest uprawnienie organu do powierzenia funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w oparciu
o art. 41 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, a czym innym zdolność do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym. Są to dwie różne kwestie. Z treści art. 41 ust.1 ustawy nie wynika zaś, że powierzenie funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku musi być poprzedzone ustaleniem, czy funkcjonariusz jest zdolny do wykonywania zadań na stanowisku służbowym, na którym ma być mu powierzone pełnienie obowiązków. Warto przy tym zwrócić uwagę, że art. 75c ust. 1 ustawy o Straży Granicznej mówi o "ustalaniu zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym". Przepis ten dotyczy więc sytuacji, gdy tego rodzaju ocenie poddawany jest funkcjonariusz pełniący już służbę na określonym stanowisku służbowym.
Zdaniem Sądu niezasadne są również zarzuty dotyczące niedoręczenia skarżącej rozkazu personalnego organu I instancji.
Słusznie skarżąca podnosi, że stosownie do treści art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie. Tryb dokonywania doręczeń regulowany jest w Dziale I Rozdziale 8 k.p.a. Zgodnie z 39 § 2 k.p.a. w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 (tj. na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych), organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem:
1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo
2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.
W niniejszej sprawie organ I instancji próbował doręczyć skarżącej rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2024 r. za pośrednictwem swoich pracowników. Szczegóły tej sytuacji opisane zostały w notatkach służbowych pracownika doręczającego z dnia [...] lutego 2024 r. oraz z [...] maja 2024 r. Z notatki z dnia [...] lutego 2024 r. wynika, że funkcjonariusz doręczający "skierował dokumenty" w stronę skarżącej i zapytał, czy skarżąca zechce zapoznać się z nimi. Skarżąca w odpowiedzi na to poprosiła
o przesłanie rozkazu personalnego pocztą.
Zgodnie zaś z art. 47 § 1 k.p.a. jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia [...] listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata (art. 47 § 2 k.p.a.).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżąca uzewnętrzniła wolę odmowę przyjęcia przedmiotowego rozkazu personalnego. Zachowanie skarżącej podczas próby doręczenia jej tego rozkazu słusznie zostało zatem zinterpretowane jako odmowa jego przyjęcia. Zastosowanie zatem miał art. 47 ust. 2 k.p.a. pozwalający na uznanie rozkazu personalnego organu I instancji za doręczony.
Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie jej o toczącym się postępowaniu, jej uprawnieniach i obowiązkach jako strony postępowania oraz uniemożliwienie jej końcowego zapoznania się z aktami postępowania.
Z akt sprawy nie wynika, aby organ I instancji przed wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2024 r. powiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania oraz umożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W sprawie doszło zatem o naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. jednak, zdaniem Sądu, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Przede wszystkim należy podnieść, że skarżąca została poinformowana o treści wniosku Komendanta Placówki SG kat. II w [...] skierowanego do K[...]OSG o powierzenie jej dnia [...] listopada 2024 r. obowiązków służbowych na stanowisku [...] Zespołu do spraw [...] Grupy do spraw [...] Placówki SG kat. II w [...]. Organ nie gromadził żadnych innych dowodów w sprawie. Skarżąca miała więc świadomość, że K[...]OSG może podjąć działania w celu realizacji powyższego wniosku Komendanta Placówki SG kat. II w [...]. Skarżąca podjęła też próbę zajęcia stanowiska co do powyższego wniosku, kierując do organu pismo z dnia [...] lutego 2024 r., choć uczyniła to nieskutecznie, albowiem nie podpisała tego pisma. Organ nie wezwał skarżącej do uzupełnienia braku formalnego tego pismo, co również jest jego uchybieniem, niemniej jednak sytuacja ta wskazuje, że materiał dowodowy na podstawie, którego organy I i II instancji rozstrzygały sprawę był znany skarżącej. Samo zaś niewezwanie skarżącej do podpisania powyższego pisma również nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.
Zauważyć należy, że pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia [...] października 2024 r. próbuje dowieść, że gdyby skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, to rozstrzygnięcie organu byłoby inne. Skarżąca zwróciłaby bowiem uwagę na to, iż w aktach sprawy brak jest pełnej dokumentacji medycznej
z zakresu medycyny pracy, w tym w szczególności opinii lekarza psychiatry oraz wnioskowałaby o zwrócenie się do Zarządu Oddziałowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjonariusz Straży Granicznej o wyrażenie stanowiska w zakresie zmiany warunków jej zatrudnienia. Kwestie te związane są zatem z zarzutami skarżącej dotyczącymi naruszenia art. 75c ustawy o Straży Granicznej oraz art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, które to zarzuty, jak to już podniesiono wyżej, są niezasadne. Nawet zatem gdyby uznać, że naruszenie przez organ art. 10 § 1 k.p.a. mogło utrudnić skarżącej podjęcie wskazanych wyżej czynności w sprawie, to jednak były to takie czynności, które nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
Wyjaśnić należy, że podniesienie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. tylko wtedy może być skuteczne, jeżeli równocześnie strona wykaże możliwość istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, to jest, że została wydana decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po umożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Można zatem stwierdzić, że do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1370/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
Nie są również usprawiedliwione zarzuty skargi dotyczące bezzasadnego nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przede wszystkim stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego, która nosi cechy ostateczności i tym samym wykonalności z mocy prawa. Istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnych jest to, że decyzja staje się wykonalna pomimo tego, że nie jest ostateczna. Instytucja ta dotyczy zatem wykonalności decyzji nieostatecznych. W przypadku gdy decyzja natychmiast wykonalna staje się ostateczna, nie obowiązują już żadne ograniczenia w jej wykonaniu. Tym samym nadanie rygoru na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. wywołuje skutki wyłącznie w sferze tymczasowej wykonalności decyzji i w takiej też sferze pozostaje aktualne kontestowanie prawidłowości zastosowania owego rygoru (zob. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1134/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydanie decyzji ostatecznej, jak miało to miejsce w badanej sprawie, zamyka ową sferę. Z momentem wydania decyzji ostatecznej kwestia rygoru natychmiastowej wykonalności przestaje mieć znaczenie, bowiem wykonalność decyzji zostaje przeniesiona na inny poziom, na którym wykonalność staje się zasadą, co wynika z ostateczności decyzji (art. 130 § 1 i 2 k.p.a.). Z tego też powodu zarzucanie na tym etapie postępowania naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. zupełnie abstrahuje od kwestii stanu sprawy, którą kontroluje Sąd, rozpatrując skargę na ostateczną decyzję w sprawie powierzenia skarżącej pełnienia obowiązków służbowych na wskazanym wyżej stanowisku (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 968/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a.
Resumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem,
a podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie .
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.