II SA/Wa 122/21

II SA/Wa 122/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-11-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania
Ewa Marcinkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Maciejuk
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Stopnie i tytuły naukowe
Sygn. powiązane
III OSK 410/22 - Wyrok NSA z 2025-04-23
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1789
art. 14 ust. 2, art. 21 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 35 ust. 2 i 3
Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędzia WSA Danuta Kania Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie nieprzyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej i odmowy nadania stopnia naukowego doktora oddala skargę
Uzasadnienie
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz.1789 z późn. zm.) w zw. z art. 179 ust 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669) utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] odmawiającą przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej i odmawiającą nadania M. S. stopnia doktora w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...].
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
M. S. podaniem z dnia [...] września 2013 r. wystąpił o otwarcie przewodu doktorskiego na Wydziale [...] Politechniki [...].
Rada Wydziału na posiedzeniu w dniu [...] września 2013 r. poparła wniosek o otwarcie przewodu doktorskiego M. S. "[...]".
Na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu [...] grudnia 2014 r. powołano recenzentów rozprawy doktorskiej w osobach [...] G. D. z Politechniki [...],[...] R. S. z Akademii [...] w [...] oraz [...] K. F. z Politechniki [...]j. Powołana została także Komisja ds. przewodu doktorskiego.
Wszyscy recenzenci rozprawy doktorskiej w sporządzonych recenzjach stwierdzili, że rozprawa doktorska spełnia wymagania wynikające z ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a także opowiedzieli się za dopuszczeniem jej autora do publicznej obrony. Jednocześnie jednak wszyscy recenzenci zawarli w recenzjach uwagi krytyczne dotyczące rozprawy doktorskiej.
M. S. ustosunkował się do sporządzonych recenzji rozprawy doktorskiej w pismach datowanych na [...] stycznia 2016 r.
W dniu [...] kwietnia 2016 r. odbyła się publiczna obrona rozprawy doktorskiej M. S. W wyniku tajnego głosowania, Komisja doktorska powołana przez Radę Wydziału nie przyjęła publicznej obrony rozprawy doktorskiej.
Rada Wydziału w dniu [...] kwietnia 2016 r. podjęła uchwałę nr [...] o odmowie nadania M.S. stopnia doktora nauk [...] w dyscyplinie [...] i [...].
Na skutek wniesionego przez M. S. odwołania od powyższej uchwały Centralna Komisja decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. uchyliła zaskarżoną uchwałę z dnia [...] kwietnia 2016 i sprawę przekazała Radzie Wydziału do ponownego rozpatrzenia wskazując, że dokumentacja przewodu doktorskiego była prowadzona mało starannie, uchwała odmawiająca przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej została podjęta przez zespół osób niepowołowych stosowną decyzją Rady Wydziału, nadto, komisja doktorska nie została powołana w składzie określonym w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz postępowaniu o nadanie tytułu profesora.
Rozpoznając ponownie sprawę Rada Wydziału, stosując się do wskazań zawartych w decyzji Centralnej Komisji, na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2017 r. powołała nowy skład Komisji doktorskiej w przewodzie doktorskim M. S.
Następnie na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2017 r. Rada Wydziału podjęła uchwałę o przyjęciu i dopuszczeniu do publicznej obrony rozprawy doktorskiej M. S.
Publiczna obrona rozprawy doktorskiej odbyła się w dniu [...] marca 2018 r. W trakcie obrony M. S. przedstawił dokumenty w postaci dwóch suplementów do pracy doktorskiej. Komisja doktorska powołana przez Radę Wydziału w wyniku głosowania nie przyjęła publicznej obrony rozprawy doktorskiej oraz postanowiła nie rekomendować Radzie Wydziału przyznania M. S. stopnia doktora.
W dniu [...] marca 2018 r. M. S. przedłożył Radzie Wydziału dokumenty w postaci suplementów do pracy doktorskiej, które zostały przez niego przedstawione podczas obrony pracy doktorskiej.
Rada Wydziału na posiedzeniu dniu [...] kwietnia 2018 r. podjęła uchwałę nr [...], w której, w wyniku nieprzyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej, odmówiła nadania M. S. stopnia doktora nauk [...] w dyscyplinie [...] i [...].
W odwołaniu od powyższej uchwały M. S., reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił organowi I instancji:
1) naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały oraz brak merytorycznego odniesienia do stanu faktycznego sprawy, nadto niekompletność uchwały i brak doręczenia wymienionych załączników;
2) naruszenie art. 107 § 1 pkt 7 K.p.a. w zw. z art. 21 ww. ustawy, poprzez brak pouczenia o tym, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania,
3) naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak zamieszczenia uzasadnienia faktycznego zaskarżonej uchwały oraz wydanie uchwały w oparciu o niepełny materiał dowodowy i dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, w konsekwencji - brak możliwości odniesienia się do treści podjętej uchwały w świetle art. 80 K.p.a.;
4) naruszenie art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. poprzez brak zebrania całokształtu materiału dowodowego, na podstawie którego winno być wydawane rozstrzygnięcie;
5) naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa z uwagi na brak przedstawienia odwołującemu dokumentów objętych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] marca 2018 r. oraz wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r., a także brak odpowiedzi na pismo z dnia [...] października 2017 r. - w konsekwencji uniemożliwienie odwołującemu pełnej reprezentacji i obrony jego praw;
6) naruszenie art. 67 K.p.a. poprzez nierzetelne sporządzenie protokołu w postaci braku odnotowania, iż jeden z członków komisji doktorskiej poinformował, że nie zapoznał się z przedłożoną pracą przed obroną, a także braku załączenia do protokołu wymienionych w nim na stronie 10 załączników - w konsekwencji uniemożliwienie pełnego wglądu do prowadzonego postępowania;
7) naruszenie art. 13 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 ww. ustawy, poprzez uznanie, że wartość rozprawy doktorskiej M. S. nie pozwala na nadanie mu stopnia doktora nauk [...] w dyscyplinie [...], w sytuacji gdy spełnione zostały wszystkie konieczne warunki do nadania stopnia doktora;
8) naruszenie art. 14 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, poprzez niepodjęcie przez radę jednostki organizacyjnej uchwały o nadaniu M. S. stopnia doktora w sytuacji, gdy zostały przez niego spełnione wszelkie wymogi konieczne do nadania stopnia naukowego;
9) naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji powołanie sprzecznego z prawem składu komisji doktorskiej.
W związku z powyższymi zarzutami wniósł o:
1) uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w sprawie nieprzyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej i odmowy nadania stopnia naukowego doktora;
2) przekazanie sprawy, stosownie do brzmienia art. 21 ust. 2 ww. ustawy o stopniach naukowych (...), do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej.
W uzasadnieniu odwołania M. S. zarzucił, że Rada Wydziału, podejmując zaskarżoną uchwałę, nie dokonała należytej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, opierając rozstrzygnięcie na skrótowo uargumentowanym stanowisku Komisji doktorskiej, której skład został powołany niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zwrócił też uwagę na uchybienia w zakresie: braku uzasadnienia, tak co do zasady jak i szczegółowości, niejasności podstawy prawnej i faktycznej przyjętego rozstrzygnięcia, braków formalnych w zakresie pouczenia go o możliwości odwołania, niekompletności doręczonej uchwały.
Podkreślił, że uchwała nie posiada uzasadnienia, przewidzianego treścią art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) i art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a., ponieważ za jej uzasadnienie nie można uznać ani załączonego do uchwały wyciągu z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału, ani też protokołu z obrony rozprawy doktorskiej, tym bardziej, że zaskarżona uchwała nie zawiera w swej treści odesłania do któregokolwiek z ww. protokołów. Nadto, protokoły te nie są ze sobą spójne treściowo, co poddaje w uzasadnioną wątpliwość tak bezstronność i obiektywizm w podejmowaniu decyzji, jak też wskazuje na brak zgromadzenia całości materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i oparcie wydanego rozstrzygnięcia na dowodach zebranych wybiórczo i dowolnie.
Skarżący zarzucił również, że z protokołu z obrony rozprawy doktorskiej wynika, że złożone przez niego suplementy, sporządzone w związku z uwagami zawartymi w recenzjach jego pracy doktorskiej, nie zostały rzetelnie przeanalizowane, a ocena została podjęta po pobieżnym zapoznaniu się z nimi. Ponadto, protokół został sporządzony nierzetelnie, ponieważ nie zostały w nim zapisane słowa jednego z członków komisji doktorskiej o braku zapoznania się z pracą doktorską. Protokół nie zawiera też jego odpowiedzi na uwagi zawarte w recenzjach, co uniemożliwia pełny obraz przewodu doktorskiego.
Skarżący zarzucił również, że skład Komisji doktorskiej, powołanej podczas posiedzenia Rady Wydziału w dniu [...] listopada 2017 r. był nieprawidłowy, gdyż żaden z jej członków nie był ani recenzentem, ani też promotorem pracy doktorskiej, co jest niezgodne z § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. Wątpliwości skarżącego wzbudziła nadto kwestia, który z członków Komisji doktorskiej obecny był podczas, po pierwsze obrony, a po drugie podczas posiedzenia, na którym został podjęta decyzja o nierekomendowaniu Radzie Wydziału wniosku o nadanie stopnia doktora nauk [...].
W związku z wniesionym odwołaniem Centralna Komisja zwróciła się do prof. [...] T. P. oraz [...] K. G. o sporządzenie opinii dotyczących zasadności odwołania M. S.
Obaj recenzenci w sporządzonych opiniach ocenili odwołanie jako niezasadne rekomendując jego odrzucenie.
Sekcja Nauk [...] Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] marca 2019 r., po wysłuchaniu opinii recenzentów, w wyniku przeprowadzonego głosowania, nie poparła odwołania M. S. od uchwały Rady Wydziału.
Centralna Komisja decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału z dnia [...] kwietnia 2018 r. odmawiającą przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej i nadania stopnia doktora.
Na skutek złożonej przez M. S. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1747/19 uchylił zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2019 r.
W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie za trafne uznał sformułowane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdy chodzi o obowiązek właściwego wyjaśnienia sprawy. Sąd zaznaczył jednocześnie, że w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu tym trzeba bezwzględnie stosować przepisy K.p.a. i wszystkie zawarte w nich reguły wprost. Wobec tego za niesłuszne Sąd uznał zarzuty podnoszone w skardze jakoby całe przedmiotowe postępowanie było wadliwie przeprowadzone wobec braku uzasadnienia uchwały Rady Wydziału. Nie musi to świadczyć o wadliwości tegoż aktu. Uchwała ta - jako efekt głosowania tajnego przez organ kolegialny - nie musi zawierać szczegółowego uzasadnienia, gdy nie ma to istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. W rozpatrywanym przypadku do uchwały załączono wyciąg z protokołu posiedzenia Rady Wydziału. Wynikają z niego ogólne motywy przemawiające za podjęciem danego aktu. Jest on zaś następstwem tajnego głosowania.
Jeśli chodzi jednak o rozstrzygnięcie organu II instancji Sąd wskazał, że jest on zobowiązany odnieść się w uzasadnieniu swojej decyzji do wszystkich zarzutów i istotnych aspektów sformułowanych w odwołaniu. W tym kontekście Sąd zwrócił uwagę na to, że w niniejszej sprawie w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji podniesiono, że doręczony protokół z posiedzenia Rady Wydziału sporządzono w sposób nierzetelny. W szczególności, nie zaprotokołowano w nim słów jednego z członków Komisji doktorskiej, które miały wpływ na ostateczny wynik przewodu. Jeden z członków Komisji doktorskiej prosił bowiem o wgląd do pracy doktorskiej z uwagi na brak zapoznania się z nią w terminie wcześniejszym. W odwołaniu wskazano także, że skład Komisji doktorskiej powinien zostać uznany za nieprawidłowy, przy czym powoływano konkretne regulacje rozporządzenia. W kontekście tych zarzutów – podnoszonych w odwołaniu – Centralna Komisja ograniczyła się jedynie do sformułowania, że Rada Wydziału powołała Komisję doktorską w nowym składzie wykonując wytyczne Centralnej Komisji. Tymczasem wytycznych tych nawet nie przytoczono, a w aktach sprawy nie znajduje się nawet dokument je zawierający (uprzednio wydana, wedle stanowiska organu, decyzja kasatoryjna). Nie daje to nawet pewności, że organ rozpoznając niniejszą sprawę wytyczne te w aktach posiadał. Tym niemniej jeśli nawet tak było to - w związku z zarzutami podniesionymi w odwołaniu – powinien konkretnie wskazać i wyczerpująco wyjaśnić, jakie były te wytyczne oraz, czy Komisję doktorską powołano prawidłowo, w kontekście uregulowań normatywnych zawartych w rozporządzeniu, w szczególności wobec treści powołanego w odwołaniu § 3 pkt 2. Z uwagi na to, że prawidłowość obsadzenia organu, który zajmował stanowisko w sprawie przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia nie może być uznana za kwestię nieistotną, a organ w tym zakresie nie zajął dotychczas żadnego stanowiska, nie można uznać, że sprawę w tym aspekcie wystarczająco rozważono. Sąd - badający legalność działania organów administracji - nie może z kolei na tym etapie (kontrola legalności orzeczenia) czynić nowych ustaleń faktycznych. Uchybiono tym samym przepisom postępowania, co do obowiązku właściwego rozpatrzenia sprawy (art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.).
Sąd wskazał jednocześnie, iż rację ma Centralna Komisja podnosząc, że Rada Wydziału ma uprawnienia do sformułowania oceny niezgodnej z opiniami recenzentów. Jednak by odnieść się do tego aspektu, jak i do ewentualnego naruszenia przepisów prawa materialnego przez organ - poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia o odmowie nadania skarżącemu stopnia doktora - należy najpierw wyjaśnić kwestię prawidłowości obsadzenia organów procedujących na etapie rozpoznania sprawy w I instancji. Powinno to zostać wyjaśnione w toku ponownego rozpatrzenia sprawy.
Na marginesie Sąd zaznaczył, że podnoszona zarówno w skardze, jak i w odpowiedzi na skargę wadliwość doręczenia decyzji Centralnej Komisji mogłaby mieć znaczenie jedynie w kontekście terminowości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast w niniejszej sprawie bezspornie skarżona decyzja weszła do obiegu prawnego choć nie została prawidłowo doręczona - jej treść była znana skarżącemu. Mógł ją skutecznie zaskarżyć, co zresztą uczynił.
W wykonaniu ww. wyroku, Centralna Komisja rozpoznając ponownie sprawę w dniu [...] września 2020 r. wydała decyzję nr [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału z dnia [...]kwietnia 2018 r.
W uzasadnieniu decyzji, powołując się na związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu (art. 153 P.p.s.a.) Centralna Komisja wyjaśniła, że z uwagi na treść przepisu art.179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669), w sprawie znalazła zastosowanie ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.
Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych, Centralna Komisja wyjaśniła, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio i tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie o stopniach naukowych. Organ odwoławczy wyjaśnił zatem, że uchwały podejmowane są przez organy kolegialne w procedurze odmiennej od wydawania decyzji administracyjnych, po tajnym głosowaniu, zatem ograniczone uzasadnienie decyzji jest wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania, a brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej uchwały, czy decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do ich uchylenia.
Centralna Komisja zaznaczyła, że dwóch recenzentów powołanych w postępowaniu odwoławczym negatywnie zaopiniowało odwołanie, uznając je za niezasadne. W ocenie recenzentów przewód doktorski został przeprowadzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nie wystąpiły uchybienia proceduralne, które mogły stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej uchwały, a stanowisko ww. recenzentów Centralna Komisja przyjęła za własne.
Organ odwoławczy wyjaśnił też, że Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy oraz w wyniku głosowania tajnego podjęło uchwałę o odmowie poparcia odwołania skarżącego od ww. uchwały Rady Wydziału o odmowie nadania stopnia doktora w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...], uznając je za niezasadne (wynik głosowania tajnego Prezydium Centralnej Komisji za przyjęciem odwołania: TAK-0/NIE-11/W-0). Tym samym Prezydium to postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę.
Nadto, Centralna Komisja uznała zarzuty dotyczące materiału dowodowego oraz prowadzenia postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i dowolną ocenę dowodów za niezasadne. Wskazała, że sam skarżący zaprzecza tym zarzutom powołując się w uzasadnieniu odwołania na doręczone dokumenty, których domagał się w złożonych wnioskach. Argumentacja odwołania, zdaniem Centralnej Komisji, sprowadza się w zasadzie do polemiki z oceną pracy doktorskiej, opiniami recenzentów, opinią Komisji i uchwałą Rady Wydziału.
Nadto, w ocenie organu odwoławczego, niezasadne są zarzuty dotyczące sprzecznego z prawem powołania składu komisji doktorskiej.
Powołując treść przepisu § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Nauk ii szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r., Centralna Komisja wyjaśniła, że Rada Wydziału w dniu [...] listopada 2017 r. powołała komisję doktorską wybierając do niej członków wybieralnych, natomiast pozostali weszli w skład komisji z mocy samego prawa. Podkreślone zostało, że na liście obecności, załączonej do protokołu obrony rozprawy doktorskiej M. S. z dnia [...] marca 2018 r. widnieją podpisy członków komisji doktorskiej. W obradach tajnych uczestniczyli wszyscy obecni członkowie komisji, natomiast w głosowaniu uczestniczyli zarówno promotor, obecni recenzenci oraz członkowie komisji, zgodnie z wymogami ww. rozporządzenia. Wyszczególnienie w dokumencie zatytułowanym "Lista obecności" składu komisji wyłącznie w zakresie członków wybieralnych jest konsekwencją przyjęcia ww. koncepcji wskazywania wyłącznie członków wybieralnych, co jest zgodne z wykładnią celowościową cytowanego rozporządzenia.
Organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do wadliwej oceny rozprawy pracy doktorskiej przez Komisję doktorską i błędnej uchwały Rady Wydziału. Zdaniem Centralnej Komisji zarzuty stawiane w odwołaniu stanowią w zasadzie polemikę z niską oceną przedstawienia pracy doktorskiej przez skarżącego. Zaznaczono przy tym, że wszyscy recenzenci podkreślali słabości pracy, jedna z nich została nawet określona, jako recenzja warunkowa. Organ odwoławczy zaakcentował nadto, że ani przed pierwszą, ani przed drugą obroną skarżący nie uzupełnił wskazywanego w ww. recenzji braku w postaci przepisów odsyłających do materiałów źródłowych. Można więc wnioskować, że ww. recenzja miała charakter negatywny, ponieważ nie został spełniony warunek konieczny do akceptacji rozprawy zgodnie z wymaganiami ustawy o stopniach naukowych (...). Doktorant, dopiero w trakcie trwania obrony, przekazał aneks składający się z przypisów do tekstu głównego. Przy czym w większości dotyczą one ilustracji użytych w pracy i nie mają charakteru naukowego. W większości są to odniesienia do stron internetowych.
Organ odwoławczy zaznaczył, że w recenzjach pracy doktorskiej wyrażono wiele negatywnych opinii, świadczących o niskim poziomie naukowym rozprawy. Tak więc sugestia, że recenzje mają czysto pozytywny charakter jest nieprawdziwa, co potwierdzili również dwaj obecni w czasie obrony recenzenci. Wyjaśniono też, że obowiązujące przepisy nie przewidują dyskusji kandydata z recenzentami, a recenzja nie ma na celu ustalenia obiektywnego stanu faktycznego. Posiada natomiast walor subiektywny, co oznacza, że ta sama kwestia może zostać oceniona przez dwie osoby w różny sposób. Ocena dorobku naukowego wynika zaś z opinii recenzentów, które są podstawową częścią materiału dowodowego w postępowaniach o nadanie stopnia naukowego. Nadto, dotychczasowe orzecznictwo sądowe potwierdziło, że negatywne oceny recenzentów nie mogą być zaprzeczane wyjaśnieniami kandydata do tytułu, czy do stopnia. Samo postępowanie dowodowe przed Centralną Komisją ograniczone jest natomiast tylko do uzyskania opinii jej recenzentów.
Odnosząc się do zarzutu, że złożone przez skarżącego suplementy nie zostały w należyty sposób przeanalizowane, Centralna Komisja wyjaśniła, że ww. suplementy zostały dostarczone w czasie obrony podczas odpowiedzi na recenzję. W związku z tym Komisja nie mogła wcześniej ich przeanalizować. Jednakże, nawet z pobieżnej analizy wynikało, że zwłaszcza suplement dotyczący typów domów, nie niesie żadnych naukowych jakości, jest on zrobiony pobieżnie bez wartościowych naukowo analiz.
Centralna Komisji wyjaśniła też, że oceny rozprawy doktorskiej dokonują: recenzenci, komisja doktorska oraz rada wydziału. Wynik oceny zawarty jest w recenzjach, rekomendacjach komisji doktorskiej dla rady wydziału, oraz uchwale rady wydziału.
Z przebiegu dyskusji części jawnej obrony wynika natomiast, że recenzenci ocenili negatywnie argumenty kandydata w odpowiedzi na recenzje. Z przebiegu dyskusji części niejawnej obrony wynika pogłębienie negatywnej oceny kandydata. Podkreślono słabe przygotowanie kandydata, brak wartości naukowej dostarczonych w czasie obrony uzupełnień, wytknięto też brak przygotowania wartościowych materiałów uzupełniających przy tak długiej odległości czasowej od poprzedniej obrony. W konsekwencji powyższego wynik głosowania zarówno przed Komisją doktorską, jak i przed Radą Wydziału, nad przyjęciem obrony M. S. był negatywny.
Centralna Komisja zaznaczyła też, że powołani w postępowaniu odwoławczym recenzenci jednoznacznie wykazali, że odwołanie nie zawiera istotnych argumentów uzasadniających jego przyjęcie. W ocenie recenzentów Centralnej Komisji Rada Wydziału zapewniła zgodny z prawem przebieg przewodu doktorskiego M. S., a zarzut "prowadzenia postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa" nie znajduje uzasadnienia w dostępnych dokumentach. Podniesiony zarzut braku pouczenia w tekście zaskarżonej uchwały został uznany za zasadny, jednak wskazano, że fakt ten nie wpłynął na przebieg postępowania, bo skarżący miał świadomość możliwości odwołania i odwołanie to skutecznie złożył, na co wskazuje stan faktyczny.
Zarzut powołania sprzecznego z prawem składu Komisji doktorskiej recenzenci Centralnej Komisji uznali za niezasadny. W skład Komisji doktorskiej weszło bowiem siedmiu członków Rady oraz z mocy prawa, promotor i trzech recenzentów. Stąd zamieszczenie na liście obecności tylko osób wybranych spośród członków Rady Wydziału nie może być podstawą do kwestionowania składu Komisji i w konsekwencji, do przyjęcia odwołania. Nieścisłości nazewnicze w tekście uchwały i na liście obecności nie miały wpływu na prawomocność działania komisji doktorskiej. Pozostałe zarzuty skarżącego sformułowane w odwołaniu uznane zostały za prezentację jego opinii i mające charakter polemiki z recenzentami, lecz nie znajdujące potwierdzenia w dokumentach, faktach i argumentach organów Wydziału prowadzącego przewód i nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia odwołania.
W skardze na decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] września 2020 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił zaskarżonej decyzji:
1) naruszenie art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 140 K.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez organ wytycznych WSA w Warszawie zawartych w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 6 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1747/19 i niewskazanie w decyzji pełnego i kompletnego uzasadnienia, w szczególności co do powołania nowego składu Komisji doktorskiej przez Radę Wydziału;
2) naruszenie art. 78 Konstytucji RP, art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 75, art. 104 i art. 107 § 4 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. wskutek wydania zaskarżonej decyzji z pominięciem zasady dwuinstancyjności postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i braku jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego sprawy i wręcz szczątkowym uzasadnieniem wydanej decyzji, jak również nie rozpoznanie zarzutów podniesionych w odwołaniu;
3) naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak dokonania przez organ w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i podjęcie rozstrzygnięcia bez należytego uzasadnienia oraz brak wskazania podstawy faktycznej i prawnej;
4) naruszenie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy o stopniach naukowych poprzez bezpodstawne utrzymanie zaskarżonej uchwały w mocy, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie, już na wcześniejszym etapie, materiał dowodowy pozwalał na jej uchylenie i w konkluzji nadanie skarżącemu stopnia doktora.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Rady Wydziału z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że pomimo wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2020 r., Centralna Komisja w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniła kwestii prawidłowości składu Komisji doktorskiej, wskazując jedynie przepis ustawy określający skład Komisji, oraz podkreślając, że została ona prawidłowo ustanowiona.
Ponowiony też został w skardze zarzut braku odniesienia się przez Centralną Komisję do wszystkich zarzutów odwołania. Skarżący zaznaczył przy tym, że znaczna część uzasadnienia decyzji skupia się na przytaczaniu poszczególnych przepisów prawa bez wyjaśnienia ich zastosowania do sprawy, oraz, że pomimo obszerności uzasadnienia, nie jest ono zgodne z prawem. Centralna Komisja nie wyjaśniła, z jakich przyczyn Komisja doktorska, przy recenzjach pozytywnych, nie zaopiniowała pozytywnie wniosku skarżącego o nadanie stopnia naukowego doktora, a także dlaczego nie skorzystała z możliwości wysłuchania doktoranta.
Skarżący podniósł też, że do postępowania w sprawie nadania stopni i tytułów naukowych mają "odpowiednie" zastosowanie przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej, a takim jest Centralna Komisja, ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Tymczasem, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarte są ogólnikowe stwierdzenia, które nie pozwalają ocenić, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Jednocześnie, w ocenie skarżącego, z uzasadnienia decyzji w żaden sposób nie można ustalić na podstawie jakich przepisów decyzja została podjęta i na podstawie jakich dowodów Centralna Komisja wydała zaskarżoną decyzję, którą utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.
To, że organ nie miał w pełni obowiązku wypełnić dyspozycji zawartej w art. 107 § 3 K.p.a., nie oznacza bowiem, że swojego rozstrzygnięcia nie powinien uzasadnić w sposób umożliwiający skarżącemu dokonanie kontroli tego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej, która na mocy art. 179 ust. 10 ustawy z dnia 3 lipca 2018 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, z dniem 1 stycznia 2021 r. wstąpiła w prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, wniosła o oddalenie skargi w całości, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi Rada Doskonałości Naukowej zaznaczyła, że skarżący uzyskał szansę poprawienia rozprawy doktorskiej oraz powtórną obronę, jednak nie przekazał uzupełnionej lub poprawionej rozprawy doktorskiej przed publiczną obroną [...]marca 2018 r. Natomiast [...] marca 2018 r. (a więc po dniu obrony) przekazał dwa suplementy do rozprawy doktorskiej. Suplementy te zostały jedynie przedstawione i omówione podczas ww. obrony, a ich prezentacja w czasie obrony [...] marca 2018 r. spotkała się z krytyczną oceną recenzentów (uznano, że nie mają one wartości naukowej, a przy tak długiej odległości czasowej od poprzedniej obrony można było przygotować wartościowsze materiały uzupełniające).
W ocenie Rady Doskonałości Naukowej rozprawa doktorska przedstawiona przez M. S. nie spełniała warunków określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...), a w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 r. Centralna Komisja utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] odmawiającą przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej i odmawiającą nadania M. S. stopnia doktora w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] i [...].
Podkreślić należy, że ww. decyzja został wydana w następstwie uchylenia przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1747/19 wcześniejszej decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymującej w mocy uchwałę organu I instancji.
W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Warszawie za trafne uznał sformułowane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania wskazując, że Centralna Komisja nie odniosła się w uzasadnieniu swojej decyzji do wszystkich zarzutów i istotnych aspektów sformułowanych w odwołaniu.
Centralna Komisja rozpoznając ponownie sprawę związana była treścią art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
W ocenie Sądu, wydając zaskarżoną decyzję Centralna Komisja, wbrew zarzutom skargi, nie dopuściła się naruszenia art. 153 P.p.s.a., gdyż uwzględniła ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2020 r., odnosząc się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów odwołania oraz wyjaśniając dlaczego uznała je za niezasadne.
Sąd administracyjny, w ramach swej kognicji nie jest natomiast uprawniony do oceny wartości naukowej dokumentacji złożonej przez kandydata, czy trafności opinii recenzentów. Sąd nie jest bowiem uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki (por. np. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08, publ. CBOSA). Z tych względów wszelka argumentacja skargi polemizująca z oceną wartości naukowej rozprawy doktorskiej skarżącego w dyscyplinie [...] nie może być przedmiotem oceny Sądu orzekającego w niniejszym postępowaniu. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu naukowego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych (...) oraz K.p.a. Innymi słowy, sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji (por. np. wyroki NSA: z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11, z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1700/10, publ. CBOSA).
Oceniając przebieg postępowania Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które miałyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
W przewodzie doktorskim zakończonym uchwałą Rady Wydziału z dnia [...] kwietnia 2018 r. podjęto prawidłowo czynności przewidziane w art. 14 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...).
Należy przy tym zwrócić uwagę, że mimo, iż wszyscy powołani recenzenci rozprawy doktorskiej w sporządzonych recenzjach stwierdzili, że rozprawa doktorska spełnia wymagania wynikające z ustawy o stopniach naukowych (...), a także opowiedzieli się za dopuszczeniem jej autora do publicznej obrony, to jednak wszyscy recenzenci zawarli jednocześnie w recenzjach szereg uwag krytycznych dotyczących przedstawionej rozprawy doktorskiej. Z faktu, iż recenzenci opowiedzieli się za dopuszczeniem M. S. do dalszych etapów przewodu doktorskiego nie można w żadnym razie wywodzić, że było to równoznaczne z opowiedzeniem się przez nich za nadaniem skarżącemu stopnia naukowego doktora.
Te uwagi krytyczne recenzentów były znane skarżącemu, który ustosunkował się do sporządzonych recenzji w pismach datowanych na [...] stycznia 2016 r.
Recenzenci uwagi krytyczne zgłosili także podczas publicznej obrony rozprawy doktorskiej w dniu [...] kwietnia 2016 r. Skarżący, mimo to, nie skorzystał z możliwości poprawienia rozprawy doktorskiej przed powtórną obroną.
Z treści protokołu z ponownej publicznej obrony rozprawy doktorskiej w dniu [...] marca 2018 r. wynika, że recenzenci uczestniczących w obronie rozprawy doktorskiej podtrzymali krytyczne uwagi dotyczące rozprawy doktorskiej. W trakcie publicznej obrony rozprawy doktorskiej w dniu [...] marca 2018 r. skarżący przedstawił dwa suplementy do rozprawy doktorskiej, ale ich prezentacja w czasie obrony spotkała się z krytyczną oceną recenzentów (uznano, że nie mają one wartości naukowej). W czasie obrad tajnych recenzenci wskazywali na bardzo słabe przygotowanie doktoranta. Poddali krytyce dostarczone w czasie obrony dwa suplementy. Wskazywali, że przy tak długiej odległości czasowej od poprzedniej obrony można było przygotować wartościowe materiały uzupełniające. Z protokołu z obrony z obrony rozprawy doktorskiej wynika, że w czasie dyskusji głos zabrał m. in. [...] J. G., który odniósł się krytycznie zarówno do rozprawy, jak i wystąpienia doktoranta. Z treści jego zaprotokołowanej wypowiedzi nie sposób wywieść, aby nie zapoznał się on z rozprawą doktorską przed obroną.
W wyniku tajnego głosowania Komisja doktorska nie przyjęła publicznej obrony rozprawy doktorskiej oraz postanowiła nie rekomendować Radzie Wydziału przyznania M. S. stopnia doktora.
W tej sytuacji, Rada Wydziału na posiedzeniu dniu [...] kwietnia 2018 r. podjęła uchwałę o nieprzyjęciu publicznej obrony rozprawy doktorskiej oraz odmówiła nadania M. S. stopnia naukowego doktora. Wbrew zarzutom skargi, przed podjęciem tej uchwały, Rada Wydziału nie miał obowiązku wysłuchania doktoranta.
Wskazać przy tym należy, że czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej, co wynika z art. 14 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...). Przejście do kolejnego etapu postępowania uzależnione jest od pozytywnego wyniku głosowania uchwały dotyczącej etapu poprzedzającego. W przypadku ustalenia na danym etapie postępowania, iż nie zostały spełnione ustawowe warunki do uzyskania stopnia doktora, możliwe jest podjęcie uchwały negatywnej, która zamyka drogę do kolejnego etapu postępowania. W tym wypadku, na skutek podjęcia uchwały o nieprzyjęciu publicznej obrony rozprawy doktorskiej, Rada Wydziału nie mogła podjąć uchwały pozytywnej o nadaniu M.S.stopnia naukowego doktora.
W postępowaniu odwoławczym przed Centralna Komisją, stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych (...), powołano dwóch recenzentów, którzy przedstawili jednoznaczne stanowisko o braku podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania.
Motywując zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2020 r. Centralna Komisja odwołała się do ww. recenzji, przyjmując stanowisko powołanych recenzentów za własne.
Odnosząc się do zarzutu, że skład Komisji doktorskiej został powołany w sposób niezgodny z treścią przepisu § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r., gdyż w jej skład nie zostali powołani recenzenci oraz promotor rozprawy doktorskiej, Centralna Komisja wyjaśniła, że Rada Wydziału na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2017 r. powołała Komisję doktorską wybierając do niej tylko członków wybieralnych, natomiast promotor rozprawy doktorskiej oraz recenzenci weszli w skład Komisji doktorskiej z mocy samego prawa (§ 3 ust. 1 pkt 2 lit. b) i c) rozporządzenia). Podkreślono też, że na liście obecności, załączonej do protokołu z obrony rozprawy doktorskiej M. S. z dnia [...] marca 2018 r. widnieją podpisy wszystkich członków Komisji doktorskiej, w tym promotora i obecnych na obronie recenzentów. W obradach tajnych oraz w głosowaniu uczestniczyli wszyscy obecni członkowie Komisji doktorskiej, tj. promotor, obecni recenzenci oraz pozostali wybrani członkowie Komisji. Wyszczególnienie w dokumencie zatytułowanym "Lista obecności" składu Komisji wyłącznie w zakresie członków wybieralnych było natomiast konsekwencją przyjęcia ww. koncepcji wskazywania wyłącznie członków wybieralnych Komisji doktorskiej. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, zarzut co do niewłaściwego składu Komisji doktorskiej Sąd uznał za nieuzasadniony.
Za nietrafny Sąd uznał także podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., gdyż Centralna Komisja wyczerpująco ustaliła okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonała oceny zebranego w toku postępowania materiału dowodowego. Procedura postępowania przed Centralną Komisją nie wskazuje na takie uchybienia przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym należy, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter wynikających ze specyfiki tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) w postępowaniu tym przepisy K.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdują w tym postępowaniu zastosowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., I OSK 1661/06, publ. CBOSA). Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest natomiast wyłącznie do uzyskania recenzji jednego lub dwóch recenzentów, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy.
Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób wystarczający dla oceny podjętego rozstrzygnięcia. Zaznaczyć przy tym należy, że uzasadnienie decyzji wydawanych w głosowaniu tajnym przez wieloosobowy organ kolegialny, jakim jest Centralna Komisja, nie może przybierać takiej samej formy jak w zwykłych postępowaniach administracyjnych, zwłaszcza wobec treści art. 29 ustawy o stopniach naukowych (...), który przewiduje odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że decyzja Centralnej Komisji jest wynikiem tajnego głosowania i jej uzasadnienie nie musi odpowiadać ściśle przepisowi art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie uchwały nie może być wyczerpujące, ponieważ znany jest tylko wynik, natomiast nieznane są motywy, jakimi kierowali sią głosujący. W konsekwencji nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem w mocy uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego. Dlatego też ograniczone uzasadnienie decyzji nie stanowi naruszenia prawa (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08; z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11; z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2371/15; z dnia 13 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2222/16; publ. CBOSA).
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. nie może odnieść zamierzonego skutku.
Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., bowiem przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcia wydawane przez Centralną Komisję w postępowaniu odwoławczym określa art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) i wobec treści art. 29 tej ustawy stanowi on regulację wyczerpującą w odnośnym zakresie. Zgodnie z art. 21 ust. 2 ww. ustawy Centralna Komisja, po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostce organizacyjnej.
Z tego rozwiązania, w powiązaniu z art. 14 ust. 2 ustawy wynika, że Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie przyjęcia obrony rozprawy doktorskiej oraz nadania stopnia naukowego doktora. W razie nieprzyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej oraz odmowy nadania stopnia naukowego doktora przez Radę Wydziału kontrola ta sprowadza się do kontroli prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie.
Sąd zgadza się z oceną wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania przed Radą Wydziału nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o nieprzyjęciu publicznej obrony pracy doktorskiej oraz odmowie nadania stopnia naukowego doktora.
Podsumowując Sąd stwierdza, iż analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, że Centrala Komisja nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych ustaleń niezasadny jest też zarzut, że Centralna Komisja dopuściła się naruszenia art. 13 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy o stopniach naukowych (...), poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały Rady Wydziału.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.