II SA/WA 1197/24

II SA/Wa 1197/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Kozub-Marciniak /sprawozdawca/
Joanna Kube /przewodniczący/
Łukasz Krzycki
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , Protokolant starszy referent Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi Z. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Związek [...] w W.(dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska (dalej, jako: Minister lub organ) z dnia [...] maja 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2024 r. o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, na wniosek z dnia [...] lutego 2024 r., w zakresie kopii/skanów pism, opinii, stanowisk, interpretacji prawnych dotyczących zagospodarowania bioodpadów (w szczególności w zakresie odpadów o kodach [...] l oraz [...]), w latach 2018-2023.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w decyzji z dnia [...] kwietnia 2024 r. wyjaśniał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej, jako: ustawa ooś), Minister Klimatu i Środowiska jako organ władzy publicznej generalnie jest obowiązany do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w jego posiadaniu lub informacjami dla niego przeznaczonymi, a definicja informacji o środowisku i jego ochronie zawarta jest w art. 9 ust.1 ustawy ooś.
Ponadto informacje żądane przez skarżącego dotyczą kwestii określonych w art. 9 ust. 1 ust. 1 i 3 ustawy ooś, a także stanowią również informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej, jako: u.d.i.p.), zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Organ stwierdził, że co do zasady, wnioskowane informacje stanowią informacje publiczne dotyczące środowiska, a do rozpatrzenia wniosku zastosowanie mają przepisy ustawy ooś jako lex specjalis wobec u.d.i.p.
Organ po weryfikacji zakresu wnioskowanych informacji oraz posiadanych danych ustalił, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Minister nie dysponuje gotowym wyselekcjonowanym zbiorem dokumentów, w zakresie objętym wnioskiem. Wyjaśnił, że Departament Gospodarki Odpadami Ministerstwa Klimatu i Środowiska ([...] ) nie prowadzi rejestru pism, opinii, stanowisk, interpretacji prawnych, z podziałem na ustawy, rozporządzenia oraz zagadnienia, których dotyczą zapytania. Przygotowanie odpowiedzi specjalnie dla skarżącego, w zakresie wskazanym we wniosku, wymagałoby od organu przeszukania tysięcy spraw zarejestrowanych w systemie elektronicznego obiegu dokumentów - EZD (Elektroniczne Zaczadzanie Dokumentacją). Do [...] w okresie objętym przedmiotem wniosku tj. w latach 2018- 2023 w EZD wpłynęło łącznie [...] koszulek (przekazanych, udostępnionych, skopiowanych lub zwróconych), z tego [...] z nich zostało przypisanych do spraw prowadzonych w [...] . W samym [...] zarejestrowano 1[...] koszulek (wpływów) oraz [...] spraw. Organ wyjaśnił, że [...] mogło przekazać swoje stanowisko dotyczące zagospodarowania bioodpadów również w ramach spraw prowadzonych przez inne departamenty (np. petycje, interpelacje poselskie, sprawy wymieniane z innymi organami), które również mogą dotyczyć wskazanych zagadnień i wpisują się w sformułowany we wniosku zakres żądania. W świetle powyższego, w ramach realizacji niniejszego wniosku należałoby przeanalizować większość z [...] koszulek w EZD, które dotarły do [...] oraz [...] , które [...] sam zarejestrował. Po wyodrębnieniu dokumentów odpowiadających zakresowi wniosku z ww. zbioru, niezbędne byłoby dokonanie anonimizacji każdego z nich, w celu usunięcia przed udostępnieniem danych chronionych prawem. Powyższe czynności konieczne do przeprowadzenia na posiadanym zbiorze danych spowodowałyby, że powstałby nowy zbiór danych nieistniejący w chwili obecnej, co oznacza że mamy do czynienia z przekształceniem informacji prostej w informację przetworzoną. Realizacja wniosku wymagałaby zaangażowania co najmniej 9 pracowników organu, tj. jednego pracownika z każdego wydziału i zespołu [...] oraz współpracy pracownika sekretariatu departamentu. Biorąc pod uwagę, że ww. pracownicy będą mieli różną ilość koszulek do przeanalizowania oraz biorąc pod uwagę zmiany organizacyjne, które zaszły na przestrzeni lat 2018-2023 w [...] , trudno jest oszacować, zdaniem organu, czas pracy niezbędny do opracowania wnioskowanej informacji, wydaje się, że byłby to okres minimum trzech miesięcy. W konsekwencji, realizacja wniosku zakłóciłaby znacznie normalny tok pracy organu oraz utrudniłaby wykonywanie bieżących zadań, w tym przypisanych ustawowo Ministrowi. Zaangażowanie pracowników w realizację ww. wniosku spowodowałoby opóźnienia w terminowej realizacji zadań, m.in. takich jak analiza uwag w ramach konsultacji publicznych, aktualizacja prowadzonych aktów prawnych, udzielaniu odpowiedzi na interpelacje, inne wnioski o dostęp do informacji, analiza i weryfikacja sprawozdań składanych do Ministra, obsługa interesantów infolinii BDO. Przeprowadzona analiza stanu faktycznego sprawy doprowadziła organ do wniosku, że mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną.
Z kolei informacja przetworzona podlega udostępnieniu tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Organ zbadał szczególnie istotny interes w uzyskaniu wnioskowanych informacji, określony przez skarżącego we wniosku i ocenił, że interes ten w tym konkretnym przypadku nie występuje.
Minister podniósł dalej, że po ponownej analizie sprawy podzielił wskazane wyżej ustalenia poczynione w I instancji.
Ogromna ilość dokumentów wymagających przeszukania, a następnie poddania procesowi anonimizacji sprawia, że wnioskowane informacje nabierają cech informacji publicznej przetworzonej. Zakres prac niezbędnych do wykonania w celu przygotowania żądanej informacji do udostępnienia zakłóciłaby znacznie normalny tok pracy organu oraz utrudniłaby wykonywanie bieżących zadań.
Dalej Minister wskazał, że informacja przetworzona podlega udostępnieniu tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W orzecznictwie NSA wskazuje się, że interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator oceny, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania (wyrok NSA z 27.01.2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10).
Działanie danego wnioskodawcy nie tylko w interesie indywidualnym, lecz w interesie "ponadindywidualnym" nie jest samoistnie wystarczające dla przyjęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego" takiego działania. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że kategoria "szczególnej istotności" dla interesu publicznego kształtuje prawo indywidualnego podmiotu stojącego na zewnątrz wobec podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej. Kwalifikowana forma interesu publicznego – "szczególnie istotnego" - oznacza, że uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej przyczyni się do bardzo ważnych dla Państwa, czy społeczeństwa, działań i jest bardzo istotna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców. Wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa wart. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, której "znaczność" jest wyznaczona materią żądanej informacji - ale również, że jej otrzymanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego.
Skarżący wskazał, że zrzesza obecnie 45 podmiotów działających w szeroko pojętej branży odpadowej. Stwierdził, że działania podejmowane jako Związek [...]([...] ), ich szeroki zakres dotyczący ważnych zagadnień z zakresu stosowania przepisów m. in. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, ustawy z dnia [...] września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach czy rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] sierpnia 2021 r. w sprawie sposobu obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych może, jako inspiracja dla działań właściwych podmiotów w przyszłości, mieć znaczenie dla funkcjonowania Państwa. Skarżący przywołał również swój statut, zgodnie z którym celami i zadaniami Związku [...]są m. in.: ochrona praw i reprezentowanie interesów, w tym gospodarczych, zrzeszonych w niej pracodawców wobec związków zawodowych, organów władzy i administracji publicznej, w tym organów samorządu terytorialnego; ochrona środowiska, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki odpadami; zrzeszanie pracodawców w celu podejmowania działań na rzecz ochrony środowiska; inicjowanie i wdrażanie zasad racjonalnej gospodarki odpadami; działanie na rzecz dobrej legislacji, usuwania barier dla działań organizacji społecznych i przedsiębiorczości oraz wspieranie tych podmiotów; wypracowywanie stanowisk w kwestiach strategicznych i bieżących oraz ich publikowanie w celu ukierunkowania rozwoju gospodarki odpadami, a także wspieranie budowy efektywnego ekonomicznie i ekologicznie systemu gospodarowania odpadami w kraju. Skarżący wskazał, że swoje cele i zadania statutowe realizuje poprzez m. in.: przedstawianie swoich stanowisk i opinii, występowanie z inicjatywą prawodawczą w sprawach ochrony środowiska i gospodarki odpadami, występowanie do organów władzy i administracji publicznej. Ponadto wyjaśnił, że jest podmiotem, który aktywnie działa w zakresie ochrony środowiska i gospodarki odpadami, jest również wpisany na listę konsultacyjną Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a także regularnie występuje na konferencjach i forach, publikuje pisma, petycje, artykuły, które mają działać na rzecz dobrej legislacji i usuwać bariery dla podmiotów z branży w celu osiągania wspólnych dla wszystkich celów środowiskowych. Skarżący wyjaśnił również, że chciałby przeanalizować dotychczasowe stanowiska organu w związku z koniecznością stworzenia wspólnego, spójnego stanowiska w zakresie zagospodarowania bioodpadów. Informacje, o które wnioskuje są niezbędne do dokonania pełnej analizy stanu prawnego i faktycznego.
W ocenie Ministra przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie uzasadnia, występowania w niniejszej sprawie szczególnie interesu publicznego. Biorąc pod uwagę zakres działania [...] , który nie jest związany z uzyskiwaniem poziomów recyklingu (spalanie lub przekształcenie odpadów na paliwa nie jest recyklingiem), należało stwierdzić, zdaniem Ministra, że cel wykazany we wniosku nie pokrywa się z zakresem działalności [...] i w efekcie uzyskana informacja nie zostanie wykorzystana we wskazanym celu. Zgodnie ze statutem [...] cele w nim określone dotyczą w dużej mierze działania w interesie pracodawców zrzeszonych w Związku, a nie dla poprawy funkcjonowania organów administracji czy lepszej ochrony interesu publicznego. W ocenie organu, pozycja [...] jako organizacji zrzeszającej i reprezentującej interesy [...], nie czyni realnym wykorzystania żądanych informacji do realizacji szczególnie istotnego interesu publicznego. Sama teoretyczna możliwość analizy opinii i stanowisk organu w celu utworzenia wspólnego, spójnego stanowiska w zakresie zagospodarowania bioodpadów, nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Organ podkreślił, że pozyskanie opinii, stanowisk, interpretacji prawnych dotyczących zagospodarowania bioodpadów, wydanych przez [...] od 2018 r. we wskazanym celu jest niezasadne, gdyż w międzyczasie przepisy prawa ulegały zmianie (przykładowo do 2020 r. bioodpady nie były wliczane do poziomu recyklingu).
Jednocześnie organ wskazał, że na stronie Ministerstwa Klimatu i Środowiska opublikowane zostały szczegółowe wytyczne dotyczące zaliczania bioodpadów do poziomu recyklingu (w zakładce: co robimy - odpady - odpady komunalne, pod linkiem: [...]).
W ocenie Ministra, brak jest podstaw do uznania, iż [...] uczyni z żądanej informacji użytek dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Jeśliby nawet przyjąć, że zamierza rozpowszechnić przedmiotową informację publiczną, to cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego. Proces zaś przetworzenia informacji musi zawsze znajdować uzasadnienie w przesłance szczególnej istotności dla interesu publicznego. W ocenie organu udostępnienie żądanych informacji pozostanie bez wpływu na usprawnienie funkcjonowania struktur państwa.
Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, a to:
1. art. 7 i 8 K.p.a. w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie za własne ustaleń organu I instancji, przy jednoczesnym:
a. niedostatecznym wyjaśnieniu przez organ kwestii rzekomego braku wykazania przez skarżącego istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego,
b. braku wskazania, dlaczego w ocenie organu żądane informacje nie są szczególnie istotne dla interesu publicznego,
c. błędnym uznaniu, że zakres działania skarżącego nie jest związany z uzyskiwaniem poziomów recyklingu, podczas gdy skarżący jako związek pracodawców zrzesza podmioty odbierające i zagospodarowujące odpady komunalne, które to podmioty w sposób pośredni dotyczą kwestie związane z osiąganiem ww. poziomów (umowy na odbiór i zagospodarowanie odpadów zawierane z gminami);
2. art. 7a K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez niedokonanie interpretacji definicji "szczególnie istotnego interesu publicznego" i w konsekwencji uznanie, na niekorzyść skarżącego, że nie wykazał on istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w niniejszej sprawie;
3. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez wydanie decyzji odmownej bez podstawy prawnej pod pretekstem, że żądane informacje, a więc ich treść, nieznana jeszcze skarżącemu, nie jest szczególnie istotna dla interesu publicznego,
4. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, niewyjaśniającego przesłanek faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia, co powoduje niemożność zastosowania się skarżącego do treści decyzji podjętej w sposób arbitralny;
5. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji uznanie, na niekorzyść skarżącego, że wykazany przez skarżącego interes publiczny w uzyskaniu żądanych informacji nie spełnia przesłanek "szczególnie istotnego interesu publicznego".
W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Skarżący m. in. wskazał, iż organ prawidłowo uznał, że żądane informacje dotyczą kwestii określonych szczegółowo w ustawie ooś, jak też, że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną. Jednakże wadliwa jest ocena organu, że skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego. Skarżący odniósł się do zakresu swojego działania, do celów i zadań statutowych i podniósł, że zamierzał działać w interesie wspólnoty (Członków), których reprezentuje, a w konsekwencji w interesie gmin, na których to spoczywa obowiązek osiągania ww. podmiotów. Skarżący zamierzał dokonać analizy wydanych przez organ pism, opinii, stanowisk, interpretacji prawnych dotyczących zagospodarowania bioodpadów (w szczególności w zakresie odpadów o kodach [...] oraz [...]), w celu podjęcia dalszych czynności mających na celu zwiększenie osiąganych przez ww. podmioty (a co za tym idzie gminy) poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.
W ocenie skarżącego nie ma wątpliwości, że osiągniecie poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu jest niezwykle istotne dla interesu gmin i całego Państwa. Dla osiągnięcia tego celu konieczna jest współpraca wszystkich podmiotów biorących udział w tym procesie i wypracowanie jednolitego stanowiska w kwestii zagospodarowania odpadów komunalnych – w tym również bioodpadów. Konieczne jest zatem przeanalizowanie dotychczasowych stanowisk organu w omawianym zakresie i stworzenie wspólnego, spójnego stanowiska w zakresie zagospodarowania bioodpadów. Informacje, o które wnioskuje skarżący są zaś niezbędne do dokonania pełnej analizy stanu prawnego i faktycznego. Przemyślane i prawidłowo prowadzone działania mogą w dużym stopniu przybliżyć gminy do osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący został wykazany szczególnie istotny interes publiczny. Odmowa udzielenia informacji żądanych przez skarżącego jest nieuzasadniona i w żadnym wypadku nie przybliży Polski do osiągnięcia stawianych celów związanych z osiągnięciem wymaganych prawem poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Minister odniósł się do zarzutów skargi, uznając je za pozbawione racji.
W piśmie procesowym z dnia [...] września 2024 r. skarżący odniósł się do stanowiska organ przedstawionego w odpowiedzi na skargę i podtrzymał dotychczasowe zarzuty i wnioski.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że nie ma sporu miedzy stronami, że Minister Klimatu i Środowiska jest obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej organem władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), natomiast wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2024 r. dotyczy działalności tego organu, zatem żądana informacja stanowi informację publiczną. Nie jest również sporne, że żądana przez skarżącego informacja publiczna jest informacją przetworzoną.
Przypomnieć zatem jedynie należy, iż informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji prostych, dostępnych bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej, nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usunięcia danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią z informacji prostej informację przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Ponadto przetworzenie informacji może polegać na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów, które nie zawsze są prowadzone w sposób umożliwiający proste udostępnienie zgromadzonych w nich danych, i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy, choćby poprzez opracowanie prostego zestawienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt III OSK 5668/21).
W tym kontekście należy również przywołać poglądy judykatury, gdzie zauważa się, że także znaczne ilości informacji tzw. prostych kwalifikować wypada - gdy konieczne jest ich dodatkowe opracowanie (np. sporządzenie szerszego zestawienia) - jako informację przetworzoną. Pogląd ten jest w pełni zasadny, skoro powinnością organu jest wyłącznie udostępnienie posiadanych informacji, nie zaś ich opracowywanie dla potrzeb konkretnych wnioskodawców.
Nie sposób jednak pominąć, że udostępnienie każdej informacji wymaga określonego procesu przygotowania - jako szeregu konkretnych czynności technicznych jak: wyszukanie, transpozycja na konkretny nośnik umożliwiający zapoznanie się z nią przez zainteresowanego oraz jej przetransferowanie. Nie każda więc niezbędna aktywność, związana z udostępnianiem informacji, może być kwalifikowana jako potrzeba jej przetworzenia.
Kluczowe dla oceny, czy udostępniane informacje należy klasyfikować jako przetworzone jest zatem zestawienie zakresu czynności, niezbędnych dla udostępnienia informacji. W szczególności dotyczy to ewentualnej trudności w odszukaniu informacji, pobraniu i sporządzeniu zestawienia. Gdy chodzi o udostępnienie treści dokumentów także istotny jest zakres czynności, niezbędny dla ich zgromadzenia, a następnie sporządzenia kopii - gdy nie utrwalono ich w formie cyfrowej. Okolicznościami istotnymi może być tu sposób segregowania informacji w zbiorach, gdzie się znajdują (w kontekście trudności odszukania), ilości samych danych - koniecznych do wydobycia ze zbiorów - czy liczba koniecznych do skopiowania dokumentów. Wskazane wyżej wiadomości umożliwiają realnie ocenę, czy żądanie dotyczy informacji przetworzonej.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie wykazano, że żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej. Organ szczegółowo, w sposób prawidłowy zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, swoje stanowisko w tej kwestii. Organ w sposób rzeczowy i wystarczający wskazał, jakie kolejne czynności wiązałyby się z opracowaniem informacji żądanej przez skarżącego.
Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie było natomiast to czy skarżący w sposób należyty wykazał przesłankę "szczególnie istotnego interesu publicznego" w uzyskaniu żądanych informacji. Uznanie bowiem, że mamy do czynienia z informacja publiczną przetworzoną implikuje powinność jej udostępnienia pod warunkiem, że za jej udostępnieniem przemawia szczególnie istotny interes publiczny (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
Dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, ma znaczenie nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. W przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. chodzi bowiem m.in. o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności.
Sąd podziela stanowisko organu, iż w tej sprawie skarżący nie wykazał, że uzyskanie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że przedmiot dzielności statutowej skarżącego świadczy o jego działaniu w interesie publicznym. Jak słusznie jednak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 647/22, "działanie dla dobra ogółu" nie w całości wypełnia istotę regulacji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Sąd wskazywał, że działanie w szeroko pojętym interesie "ponadindywidualnym" nie jest samoistnie wystarczające do przyjęcia warunku "szczególnej istotności dla interesu publicznego". Każde działanie w interesie ogółu, jako określonej wspólnoty publicznoprawnej, jest działaniem w interesie publicznym. Wobec tego działanie "szczególnie istotne", o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., musi charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia interesu ogółu. W art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. niewątpliwie bowiem chodzi nie tylko o interes publiczny, ale o istotny interes publiczny, w dodatku o stopniu istotności określonym jako szczególny, a więc określonym jeszcze dodatkowym kwalifikatorem.
Sąd w powołanym wyroku wskazywał, że "charakter lub pozycję podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej uznaje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, jako okoliczności mające wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego. Niemniej jednak, nie są to jedyne warunki, które kreują "szczególną istotność udostępnienia informacji dla interesu publicznego", a których spełnienie wymagane jest dla udostępnienia przetworzonej informacji publicznej. Możliwość uzyskania informacji publicznej o charakterze przetworzonym uzasadnia bowiem tylko takie żądanie, które w swej precyzyjnej konstrukcji nie budzi wątpliwości, że uczynienie mu zadość pozwoli na efektywne wykorzystanie tej informacji w celu realizacji szczególnego interesu publicznego. Zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie ten, kto jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w sposób niedostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Tylko w tym przypadku można mówić o realizacji szczególnie istotnego interesu publicznego. Nie chodzi przy tym o jakieś indywidualne cechy określonego podmiotu, zwłaszcza takie, na które nie ma on żadnego wpływu, lecz o możliwość realnego zaangażowania się przez ten podmiot w wykorzystanie dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 34/19). Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym uzyskaniem informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego.".
Mając powyższe na uwadze Sąd rozpoznający sprawę niniejszą doszedł do przekonania, że sam zamiar dokonania analizy wydanych przez organ pism, opinii, stanowisk, interpretacji prawnych dotyczących zagospodarowania bioodpadów w celu podjęcia dalszych czynności mających na celu zwiększenie osiąganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, nawet w jakimś formalnym opracowaniu nie przemawia za uznaniem, iż spełniona została przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego", bez względu na cele i działalność skarżącego. Właściwie organ podniósł, że skarżący nie wykazał, choćby hipotetycznie, że żądane informacje stwarzają możliwość ich wykorzystania w taki sposób, aby miały wpływ na określone działania (np. wyeliminowanie niewłaściwych praktyk czy doprowadzenie do zmian w prawie) lub sytuację (np. poprawa funkcjonowania struktur państwowych). Tym samym nie wykazano, że istnieją indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu żądanej informacji publicznej.
Samo powołanie się na formę prawną, cele statutowe i działanie wnioskodawcy stanowi jedynie domniemanie dla wykorzystania wnioskowanej informacji. Tymczasem podmiot obowiązany nie może domyślać się, jaki użytek z udostępnionej informacji uczyni wnioskodawca, zwłaszcza na podstawie domniemań. Natomiast inicjatywa wykazania szczególnego interesu dla interesu publicznego leży po stronie wnioskodawcy. Skarżący nie wyjaśnił natomiast, jakim konkretnie działaniom lub sytuacjom ma służyć uzyskanie żądanych informacji. Skarżący wręcz wskazał, że działa w interesie wspólnoty – członków, których reprezentuje, a uzyskane informacje miałyby służyć skarżącemu i umożliwić dokonanie analizy na potrzeby działalności skarżącego (i zrzeszonych członków). Brak przy tym wykazania realnej i konkretnej możliwości wykorzystania żądanych informacji publicznych dla dobra ogółu. Fakt, iż skarżący (z w zasadzie zrzeszone podmioty) bierze udział w szeroko pojętej branży odpadowej nie jest wystarczające.
W następstwie powyższych rozważań stwierdzić należy, iż organ poczynił stosowne ustalenia i w konsekwencji zasadnie stwierdził (w obu instancjach), że istnieją podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącego we wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. z przyczyn określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Tym samym nie jest trafny zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 7a art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sformułowane prawidłowo, w sposób odpowiadający wymogom przepisów prawa, a argumentacja zaprezentowana przez organ poddaje się kontroli sądu administracyjnego.
Natomiast zupełnie niezrozumiały okazał się zarzut naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej. Podstawa prawna decyzji istnieje i została przez organ właściwe wskazana tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 u.d.i.p., a dodatkowo w decyzji wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a.
Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji.