II SA/Wa 1195/24

II SA/Wa 1195/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski. /sprawozdawca/
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący/
Joanna Kruszewska-Grońska
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OZ 209/25 - Postanowienie NSA z 2025-05-13
Skarżony organ
Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego (dalej "organ") odmówił Stowarzyszeniu [...] w [...] (dalej "skarżący") informacji publicznej
w zakresie protokołów kontroli brokerów ubezpieczeniowych przeprowadzonych
w okresie od 2019 roku do dnia [...] sierpnia 2023 roku.
W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 16 w związku z art. 17 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p.").
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że [...] września 2023 r. do Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego (dalej "UKNF"), wpłynął wniosek skarżącego, o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: protokołów kontroli brokerów ubezpieczeniowych przeprowadzonych w okresie od 2019 r. do dnia [...] sierpnia 2023 r. oraz wydanych w tym okresie decyzji, o których mowa w art. 84 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń. Organ podał, że pismem z [...] grudnia 2023 r. poinformowano skarżącego, iż w zakresie żądania udostępnienia protokołów kontroli brokerów ubezpieczeniowych przeprowadzonych
w okresie od 2019 r. do [...] sierpnia 2023 r. wnioskowane informacje spełniają kryteria kwalifikacji informacji publicznej jako informacji przetworzonej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W związku z tym skarżący powinien wykazać, że uzyskanie wnioskowanej informacji publicznej w tym zakresie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, do czego wezwano skarżącego w terminie 14 dni. Organ podał, że skarżący udzielił odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia [...] stycznia 2024 r.
Dalej organ wskazał, że nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że wniosek skarżącego dotyczy informacji publicznej.
Następnie organ podał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje również możliwość uzyskania "informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ przedstawił poglądy wyrażone w doktrynie i orzecznictwie dotyczące interpretacji pojęcia "informacja przetworzona".
Następnie organ podniósł, że w stanie faktycznym sprawy, informacje objęte wnioskiem istnieją, lecz tylko w ujęciu cząstkowym. Nie ma bowiem gotowej informacji, której treść odpowiadałaby intencjom i zakresowi żądania skarżącego, natomiast dla zaistnienia informacji w ujęciu całościowym, odpowiadającym żądaniu, konieczne jest jej opracowanie (wytworzenie), aby informacja miała taką treść i formę, jakiej oczekuje skarżący. Przedmiotem żądania skarżącego są bowiem protokoły kontroli brokerów ubezpieczeniowych przeprowadzonych w okresie 2019 r. do [...] sierpnia 2023 r. W ocenie organu wytworzenie takiej informacji wymaga przeprowadzenia pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane materiały źródłowe (informacje proste). Z całego zbioru posiadanych przez Urząd KNF protokołów należy wybrać tylko te odpowiadające zakresowi żądania skarżącego, a następnie przeanalizować treści zawarte w protokołach pod kątem możliwości udostępnienia ich skarżącemu lub ochrony ze względu na obowiązek tajemnicy zawodowej, o której mowa w art. 88a ust. 1 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń. Organ zauważył, że wniosek
o udostępnienie informacji publicznej obejmuje wprawdzie informacje proste będące
w posiadaniu Urzędu KNF, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie rzeczy mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej.
W ocenie organu kwalifikując wnioskowane dane jako informację publiczną przetworzoną zasadne jest także odniesienie się do rozmiaru przedmiotowych żądań oraz ich zakresu czasowego. Zakresowi żądania skarżącego odpowiada bowiem aż 28 protokołów z kontroli działalności brokerskiej przeprowadzonych w okresie od 2019 r. do [...] sierpnia 2023 r., natomiast każdy z wnioskowanych protokołów jest dokumentem obszernym, często liczącym powyżej kilkudziesięciu stron. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Odwołując się do orzecznictwa organ wyjaśnił, że informacja przetworzona to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje - to jest nie posiada gotowej informacji podlegającej żądaniu - w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem określonych środków osobowych i finansowych.
Organ stwierdził, że sporządzenie zestawienia według kryteriów wskazanych przez skarżącego wymagałoby podjęcia określonych czasochłonnych czynności analitycznych i organizacyjnych w znacznym stopniu angażujących zasoby kadrowe Urzędu KNF. Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego
w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji
i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Urząd KNF zidentyfikował aż 28 takich protokołów, o czym poinformował skarżącego w piśmie z [...] września
2023 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek z [...] sierpnia 2023 r. Jednak aby mógł je udostępnić musiałby każdy ze zidentyfikowanych protokołów przeanalizować pod kątem ochrony treści stanowiących tajemnicę zawodową, o której mowa w art. 88a ust. 1 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń oraz anonimizacji danych osobowych.
Przepis ten stanowi, że członkowie organu nadzoru, pracownicy Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, osoby wykonujące pracę w tym Urzędzie na podstawie umowy
o dzieło, umowy zlecenia albo innych umów cywilnoprawnych, osoby posiadające od organu nadzoru umocowanie do wykonywania obowiązków wynikających
z prowadzonego postępowania naprawczego lub likwidacyjnego są obowiązani do nieujawniania osobom nieupoważnionym informacji, z którymi zapoznały się w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z ustawy, z wyjątkiem informacji uniemożliwiających rozpoznanie pojedynczego dystrybutora ubezpieczeń. Tym samym, zdaniem organu, w każdym z 28 protokołów z przeprowadzonych kontroli należałoby zidentyfikować treści stanowiące tajemnicę zawodową. Organ wskazał, że mając na uwadze zakres przedmiotowy tajemnicy zawodowej, chodziłoby o identyfikację tych informacji, z którymi organ nadzoru "zapoznał się" w tracie wykonywania czynności kontrolnych. W istocie ochroną objęte są informacje, które wpłynęły do organu nadzoru, zaś konsekwencją tej ochrony jest zakaz nieuprawnionego udostępniania tych informacji przez poszczególne osoby zaangażowane w sprawowanie nadzoru, które weszły w ich posiadanie. Zdaniem organu obserwacja ta ma bardzo daleko idącą konsekwencję praktyczną: z perspektywy organu nadzoru można "zapoznać się" jedynie z taką informacją, która została wytworzona bez bezpośredniego udziału organu nadzoru - jedynie do niego dotarła. W przypadku, w którym twórcą informacji jest sam organ nadzoru, nie można mówić o "zapoznaniu się". Owo "zapoznanie się" jest bowiem efektem percepcji (poznania), tymczasem w sytuacji, gdy kreatorem zjawiska (tutaj: informacji) jest sam organ, nie dochodzi do aktu poznania, gdyż wiedza o określonej okoliczności wynika z samego aktu kreacji tej okoliczności. Organ stwierdził, że na mocy omawianego przepisu ochronie podlegają informacje, które dotyczą zjawisk zewnętrznych w stosunku do organu nadzoru (czyli takich, względem których dokonuje się "zapoznanie"). Przede wszystkim chodzi o informacje o podmiotach nadzorowanych. Nie podlegają natomiast ochronie na gruncie omawianego przepisu informacje o samym organie nadzoru i jego działaniach, oczywiście o ile ich ujawnienie nie prowadzi do ujawnienia informacji o podmiotach nadzorowanych.
Organ podniósł, że mając na uwadze powyższą wykładnię zakresu tajemnicy zawodowej w odniesieniu do żądanych protokołów z kontroli działalności brokerskiej, treści przedstawione w protokole będą stanowiły przede wszystkim opis informacji,
z którymi pracownicy organu nadzoru "zapoznali się" podczas wykonywanych czynności kontrolnych. Informacje zawarte w dokumentach pozwalają na rozpoznanie pojedynczego dystrybutora ubezpieczeń, a zatem zgodnie z brzmieniem tajemnicy zawodowej są objęte zakazem ich ujawniania. Tym samym ustalenie to prowadzi do wniosku, że znacząca treść protokołów stanowi tajemnicę zawodową. Organ zauważył przy tym, że przygotowanie dla skarżącego każdego z 28 protokołów nie byłoby czynnością prostą, mogącą być przeprowadzoną automatycznie i bez refleksji. Są to bez wątpienia czynności czasochłonne oraz wymagające zaangażowania kilku pracowników Departamentu Inspekcji Ubezpieczeniowych UKNF. Zdaniem organu ze względu na przywołane okoliczności przedmiotowy wniosek należy zatem potraktować jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej. Zakres żądanych danych wskazuje, że UKNF musiałby przygotować dla skarżącego specjalny zestaw informacji przy użyciu dodatkowych sił oraz środków. Przygotowanie wnioskowanej informacji wymagałoby od Urzędu KNF zaangażowania czasu pracy pracowników, który nie byłby wykorzystany na realizację zadań wynikających z podstawowego celu funkcjonowania Urzędu KNF. Oczywiście ich źródłem byłyby dane posiadane przez UKNF, niemniej ich ocena byłaby dokonywana przy uwzględnieniu kryteriów i wymogów dookreślonych wprost przez skarżącego. Przygotowana informacja byłaby w konsekwencji kompilacją posiadanych przez UKNF informacji zawartych w dokumentacji, które zostałyby specjalnie przygotowane skarżącego. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie organu wskazuje to na proces przetworzenia informacji, co pozwala zakwalifikować wnioskowaną informację jako informację, o której mowa w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., której udostępnienie skorelowane jest z koniecznością zachodzenia szczególnie istotnego interesu publicznego.
Następnie organ wyjaśnił, że pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem szerokim i nieostrym, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje ono interes ogółu (określonej wspólnoty), a nie jedynie interesy indywidualne. Zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Odwołując się do orzecznictwa organ podniósł, że w związku z tym brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana
w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa.
Następnie organ wskazał, że pozyskanie informacji publicznej przetworzonej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., musi być nie tylko istotne dla interesu publicznego, ale istotność ta musi mieć również charakter szczególny. Żądane dane mogą być więc istotne dla interesu publicznego, jednakże w wyniku np. zestawienia kosztów ich wytworzenia, a przede wszystkim potrzeby ich pozyskania, nie będą miały szczególnie istotnej wartości dla wskazanego interesu publicznego. W konsekwencji, charakter czy też pozycja podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej przetworzonej, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot tak uzyskanych danych, ma wpływ na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu żądanych informacji. Organ powołując się na pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 4 września 2014 roku, sygn. akt I OSK 2932/13, wskazał, że nie chodzi zatem, by udzielenie informacji publicznej było jedynie istotne dla interesu publicznego, lecz ma być dla tegoż interesu publicznego szczególnie istotne. W przypadku informacji publicznej przetworzonej, jej udostępnienie poprzedzone jest procesem tworzenia nowej informacji, nieistniejącej w chwili skierowania wniosku w takim kształcie i w takiej postaci, jakiej oczekuje wnioskodawca. Wspomniany proces powstawania tej informacji skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadaną informację prostą obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że ciężar oceny, czy w okolicznościach sprawy zachodzi szczególny interes publiczny, spoczywa na podmiocie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Odnosząc się do argumentów przytoczonych przez skarżącego odnośnie do zachodzenia szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanej przez niego informacji publicznej organ wskazał, że w żaden sposób nie ukazują one w swej istocie okoliczności przemawiających za występowaniem szczególnego interesu publicznego. Skarżący uzasadniając przesłankę szczególnie istotnego interesu publicznego wskazał, że anonimizacja danych pozwalających na identyfikację pojedynczego dystrybutora ubezpieczeń nie stanowi przetworzenia i nie może stanowić podstawy odmowy udzielenia informacji. Jednocześnie skarżący przedstawił szereg okoliczności istotnych, w jego ocenie, dla zagadnienia istnienia szczególnego interesu publicznego. Po pierwsze, wskazał, że uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne z punktu widzenia celów społeczno- gospodarczych Stowarzyszenia, ze względu na jego status jako organizacji pożytku publicznego oraz cele statutowe. Po drugie, skarżący wskazał, że aktywnie działa na rzecz rozpowszechniania wiedzy z zakresu ubezpieczeń, w związku z czym dostęp do aktualnych protokołów kontroli KNF przeprowadzonych w już funkcjonujących przedsiębiorstwach, pomoże upowszechnić prawidłowe stosowanie przepisów prawa. Po trzecie - w ocenie Stowarzyszenia wykładnia przepisów prawa dokonana przez Urząd KNF w protokołach z kontroli stanowiłaby doskonałą wiedzę prawną dla arbitrów Sądu Arbitrażowego, którego Stowarzyszenie jest patronem. Po czwarte, skarżący wskazał, że dostęp do wnioskowanych protokołów umożliwiłby weryfikację i poszerzenie bazy naruszeń w ramach prowadzonego przez Stowarzyszenie Referatu [...].
W ocenie organu treść odpowiedzi skarżącego z [...] stycznia 2024 r. jak
i powtórzoną w piśmie z [...] lutego 2024 r. w żaden sposób nie ukazuje okoliczności przemawiających za występowaniem szczególnego interesu publicznego. Brak ten jest o tyle ważny, że na gruncie unormowań u.d.i.p., nie wystarczy aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator, przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Wynika z tego, że skarżący ma nie tylko działać w interesie indywidualnym i w interesie "ponadindywidualnym", ale owo działanie musi cechować "szczególna istotność dla interesu publicznego". Treść żądań zawartych we wniosku nie przemawia jednak w żaden sposób za uznaniem, że w analizowanej sprawie otrzymanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Analiza sprawy nie pozwala na ustalenie zachodzenia logicznego i realnego związku pomiędzy przekazaniem wnioskowanych informacji, a realizacją szczególnie istotnego interesu publicznego. Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowym powszechny jest pogląd zgodnie z którym, interes taki istnieje, jeżeli sposób wykorzystania pozyskanej informacji daje podstawy do oceny, że realizacja wniosku przyczyni się do poprawy funkcjonowania administracji publicznej a nie do prywatnego interesu. W ocenie organu w tej sprawie trudno dostrzec natomiast jak uzyskanie przez skarżącego szeregu zanonimizowanych protokołów kontroli mogłoby wpłynąć na poprawę funkcjonowania lub usprawnienie działalności podmiotów publicznych. Zdaniem organu w okolicznościach analizowanej sprawy udostępnienie informacji publicznej w formie przetworzonej, zgodnie z żądaniem skarżącego, nie stwarza realnej możliwości wykorzystania tej informacji dla poprawy funkcjonowania organów administracji ani lepszej ochrony interesu publicznego. Samo istnienie określonych celów statutowych Stowarzyszenia nie daje podstaw do uznania, że uzyskanie wnioskowanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Za takim uznaniem nie przemawia również okoliczność, że skarżący prowadzi szkolenia dla brokerów i osób zainteresowanych wykonywaniem tego zawodu. KNF nie jest podmiotem właściwym do dokonywania wiążącej wykładni przepisów prawa. W celu rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych należy raczej kierować się analizą powszechnie dostępnych stanowisk doktryny oraz orzeczeniami sądów administracyjnych i powszechnych. Zdaniem organu, również istnienie [...], na który wskazuje skarżący nie przemawia za istnieniem w tej sprawie szczególnie istotnego interesu publicznego.
Organ stwierdził, że skarżący nie wykazał konkretnych możliwości wykorzystania wnioskowanej informacji dla dobra społeczeństwa. Nie można odnaleźć bezpośredniego związku pomiędzy żądanymi informacjami, a ich konkretnym wykorzystaniem dla interesu publicznego poprzez np. pomoc w praktyce tworzenia prawa, egzekwowaniem jego stosowania, czy też usprawnienia wykonywania publicznego nadzoru nad działalnością brokerską. W ocenie organu w sprawie dominuje interes indywidualny, osobisty skarżącego (przejawiający się w działaniu na rzecz członków Stowarzyszenia), a nie interes ogółu. Na ocenę spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego ma wpływ realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji, a nie wyłącznie indywidualne przekonanie wnioskodawcy co do istnienia takiej możliwości. Zdaniem organu trudno dostrzec w stanie faktycznym okoliczności, które uzasadniałyby, że skarżący stworzy realną możliwość wykorzystania uzyskanej informacji dla interesu publicznego.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię skutkującą zakwalifikowaniem żądanej przez skarżącego informacji publicznej, jako informacji przetworzonej, podczas gdy żądana przez skarżącego informacja publiczna jest informacją prostą,
ewentualnie,
2. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że udostępnienie wnioskowanej informacji nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, podczas gdy uzyskanie wnioskowanych informacji, z uwagi na prowadzoną przez skarżącego działalność statutową, stwarza rzeczywistą możliwość wykorzystania uzyskanych danych do poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego.
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie:
1. art. 5 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieuzasadnioną odmowę udostępnienia całości żądanego dokumentu w postaci protokołów kontroli brokerów ubezpieczeniowych
w okresie od 2019 r. do dnia [...] sierpnia 2023 r. lub całości dokumentu z zakreślonymi wyłącznie danymi osobowymi;
2. niewłaściwe zastosowanie art. 88a ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przepisie nieistniejącym, w chwili składania przez skarżącego wniosku wszczynającego postępowanie zakończone skarżoną decyzją.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; zobowiązanie organu do wydania decyzji zgodnej z żądaniem skarżącego - tj. zobowiązanie do udostępnienia skarżącemu żądanych protokołów kontroli brokerów ubezpieczeniowych przeprowadzonych w okresie od 2019 roku do dnia [...] sierpnia
2023 r.; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumentację na poparcie postawionych zarzutów. Skarżący zanegował stanowisko organu co tego, że jego żądanie dotyczyło informacji przetworzonej. Odwołując się do orzecznictwa skarżący wskazał, że w wyniku anonimizacji nie powstaje informacja publiczna jakościowo nowa oraz że informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez proces anonimizacji. Zdaniem skarżącego jakakolwiek forma anonimizacja nie jest przetworzeniem.
Skarżący podniósł również, że po jego stronie występuje szczególny interes publiczny w udostępnieniu wnioskowane informacji. W tym zakresie skarżący odwołał się do argumentacji zawartej w udzielonej organowi odpowiedzi na wezwanie o wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu tej informacji. Powołał się także na swoje cele statutowe. Skarżący podniósł, że nie można uznać, iż wyłącznie na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazanie tej przesłanki.
Skarżący zwrócił nadto uwagę, że w treści art. 88a ustawy o dystrybucji ubezpieczeń nie uwzględniono Przewodniczącego KNF, jako organu, lecz jedynie członków KNF. Zdaniem skarżącego na podstawie tego przepisu zobowiązane są do zachowania tajemnicy wskazane w nim osoby a nie organ.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2024 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Wskazał nadto, że organ nie przytoczył w zaskarżonej decyzji istotnych faktów, które potwierdzałyby jego ocenę co do charakteru żądanej informacji publicznej. Odwołując się do orzecznictwa skarżący podniósł, że organ winien wykazać jakie konkretnie działania należy podjąć celem przetworzenia informacji, ilu pracowników
i przez jaki czas będzie zaangażowanych w ten proces. Ponadto skarżący przedstawił dodatkową argumentację na poparcie zarzutów zawartych w skardze.
W kolejnym piśmie procesowym z dnia 24 marca 2025 r. skarżący przedstawił stanowisko dotyczące kontroli przeprowadzanych przez KNF i sporządzanych w ich wyniku protokołów.
W piśmie procesowym z dnia 1 września 2025 r. organ wskazał, że okoliczności przedstawione przez skarżącego w piśmie z dnia 24 marca 2025 r. nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy.
Na rozprawie w dniu 5 września 2025 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że według jego pamięci najmniejszy z protokołów miał około 50-60 stron zaś pozostałe ok. 70.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych
w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji,
o których mowa w tym artykule, określają ustawy.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Otwarty katalog desygnatów odnośnego pojęcia zawiera art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Przewodniczący KNF jako organ władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie było również sporne to, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną.
Powodem odmowy udostępnia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej było uznanie, że informacje te mają charakter informacji przetworzonej a skarżący nie wykazał, iż jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Wskazać należy, że pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane.
W orzecznictwie wskazuje się, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją; informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (wyroki NSA: z dnia 5 marca 2015 r.; sygn. akt I OSK 863/14, z dnia 4 sierpnia 2015 r.; sygn. akt I OSK 1645/14 oraz z dnia 9 sierpnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 977/11).
Wskazuje się również, że informacja przetworzona to tak informacja, która jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu – przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2013 r.; sygn. akt I OSK 953/13, sygn. akt I OSK 866/13 oraz sygn. akt I OSK 865/13); proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2010 r.; sygn. akt I OSK 1737/12);
Ponadto o przetworzonym charakterze informacji może świadczyć to, że jej przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów – informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy
o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych
i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących
w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem
o udostępnienie informacji publicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego:
z dnia 2 października 2014 r.; sygn. akt I OSK 140/14, z dnia 21 września 2012 r.; sygn. akt I OSK 1477/12, z dnia 9 sierpnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 792/11, z dnia 8 czerwca 2011 r.; sygn. akt I OSK 426/11, z dnia 17 października 2006 r.; sygn. akt I OSK 1347/05,).
W referowanym powyżej nurcie orzeczniczym przyjmuje się więc – ogólnie rzecz ujmując – że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznana za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Podkreślić przy tym należy, na co zwraca się również uwagę w judykaturze, że
w każdym wypadku, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powołuje się na to, że ma ona charakter przetworzony i okoliczność ta stanowi podstawę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, zobowiązany jest w uzasadnieniu tej decyzji podać fakty, które będą tę ocenę potwierdzać.
W ocenie Sądu organ w niniejszej sprawie wykazał, że żądane przez skarżącego dane mają charakter informacji przetworzonej.
Organ przede wszystkim zwrócił uwagę, że wniosek skarżącego dotyczy protokołów kontroli brokerów ubezpieczeniowych przeprowadzonych w okresie od
2019 r. do [...] sierpnia 2023 r. Organ podał, że zakresowi żądania skarżącego odpowiada 28 protokołów. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że protokoły te są dokumentami obszernymi, liczącymi "powyżej kilkudziesięciu stron". Na rozprawie w dniu 5 września 2025 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że według jego pamięci najmniejszy z protokołów miał około 50-60 stron zaś pozostałe ok. 70.
Zdaniem organu aby udostępnić skarżącemu te protokoły musiałby przeanalizować treści zawarte w protokołach pod kątem możliwości ich udostępnienia lub ochrony ze względu na obowiązek tajemnicy zawodowej, o której mowa w art. 88a ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń (Dz. U. z 2024 r. poz. 1214, z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że członkowie organu nadzoru, pracownicy Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, osoby wykonujące pracę w tym Urzędzie na podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innych umów cywilnoprawnych, osoby posiadające od organu nadzoru umocowanie do wykonywania obowiązków wynikających z prowadzonego postępowania naprawczego lub likwidacyjnego są obowiązani do nieujawniania osobom nieupoważnionym informacji, z którymi zapoznały się w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z ustawy, z wyjątkiem informacji uniemożliwiających rozpoznanie pojedynczego dystrybutora ubezpieczeń.
Wbrew twierdzeniom skarżącego ocena czy protokoły te zwierają dane stanowiąca tajemnicę zawodową określoną w powołanym wyżej przepisie stanowi proces przetworzenia. Ocena taka wymaga bowiem podjęcia działań analitycznych związanych z określonym wysiłkiem intelektualnym. Tylko w ten sposób możliwe jest ustalenie, czy protokoły te zwierają dane chronione. Realizacja wniosku skarżącego nie polegałaby zatem na prostym wyszukaniu odpowiednich protokołów i usunięcia z niech danych osobowych. Konieczne byłoby dokonanie skrupulatnej analizy ich treści, co w oczywisty sposób wiązałoby się z zaangażowaniem pracowników organu. Niewątpliwie byłyby to działania ponadstandardowe, zakłócające pracę organu. Czas poświęcony tym działaniom nie byłby wykorzystany na realizację zadań wynikających z podstawowego celu funkcjonowania Urzędu KNF.
Skarżący neguje stanowisko organu wskazując, że anonimizacja danych nie stanowi przetworzenia. W tym zakresie skarżący powołuje się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 1988/21, w który wskazano, że w wyniku anonimizacji nie powstaje informacja publiczna jakościowo nowa oraz że informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez proces anonimizacja. Naczelny Sąd Administracyjny w tym samym wyroku wskazał jednak, że "(...) konieczność dokonania anonimizacji w przypadku informacji prostej może powodować przyjęcie, że dojdzie do uznania, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej, ale wyłącznie wówczas, gdy zakres anonimizacji będzie miał znaczący wpływ na konieczne nakłady pracy związane z przygotowaniem odpowiedzi na wniosek (...). Taka sytuacja zachodzi zaś w niniejszej sprawie. Ewentualne usunięcie części danych z przedmiotowych protokołów w celu ich udostępnienia skarżącemu wymagałoby bowiem dokonanie ich dokładnej analizy, nie tylko pod względem zwartości danych osobowych, ale tych treści które można by uznać za tajemnicę zawodową, o której mowa w art. 88a ust. 1 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń.
Zdaniem Sądu organ w wystarczający sposób uzasadnił swoje stanowisko dotyczące tego, że żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną przetworzoną. Organ podał w tym zakresie, na czym polegałby procesie przetworzenia informacji i jakie działania musiałby podjąć. Podał również w przybliżony sposób, że te działania wymagają zaangażowania kilku pracowników Departamentu Inspekcji UKNF. Organ wskazał wystarczający w okolicznościach niniejszej sprawy zbiór informacji, które pozwalają Sądowi na pozytywną weryfikację przyjętego w decyzji stanowiska, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną.
Niezasadne są te zarzuty skargi, które kwestionują możliwość odwołania się przez organ do tajemnicy zawodowej określonej w art. 88a ust. 1 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, z uwagi na datę wejścia w życie tego przepisu. Przepis ten został wprowadzony do ustawy na podstawie art. 32 pkt 22 ustawy z dnia 16 sierpnia 2023 r.
o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem rozwoju rynku finansowego oraz ochrony inwestorów na tym rynku (Dz. U. poz. 1723) i obowiązuje od dnia 29 września 2023 r. Ustawodawca nie przewidział w tym przypadku żadnych przepisów przejściowych. Zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] maja 2024 r. Organ załatwiając wniosek skarżącego z dnia [...] września 2023 r. zobowiązany był zatem do uwzględnienia treści art. 88a ust. 1 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do tego aby uznać, że tajemnicą przewidzianą w tym przepisie nie mogą być objęte informacje, z którymi pracownicy organu nadzoru zapoznali się w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z ustawy przed dniem [...] września
2023 r.
Jeżeli chodzi o zakres podmiotowy tajemnicy określonej w art. 88a ust. 1 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń to przepis ten obejmuje członków organu nadzoru, pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, osoby wykonujące pracę w tym Urzędzie na podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innych umów cywilnoprawnych, osoby posiadające od organu nadzoru umocowanie do wykonywania obowiązków wynikających z prowadzonego postępowania naprawczego lub likwidacyjnego.
Zdaniem Sądu zobowiązany do zachowania omawianej tajemnicy jest również Przewodniczący KNF. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń użyte w tej ustawie określenie "organ nadzoru" oznacza Komisję Nadzoru Finansowego. W myśl zaś art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 135, z późn. zm.) w skład Komisji Nadzoru Finansowego wchodzą Przewodniczący, trzech Zastępców Przewodniczącego
i dziewięciu członków. Stosownie do treści art. 16 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym Przewodniczący Komisji, jego Zastępcy, członkowie Komisji, pracownicy Urzędu Komisji i osoby zatrudnione w Urzędzie Komisji na podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innych umów o podobnym charakterze są obowiązani do nieujawniania osobom nieupoważnionym informacji chronionych na podstawie odrębnych ustaw. Obowiązek ten trwa również po ustaniu pełnienia funkcji, rozwiązaniu stosunku pracy lub rozwiązaniu umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innych umów o podobnym charakterze. Art. 16 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym wskazuje zatem, że jeżeli inne ustawy statuują określony rodzaj tajemnicy – to osoby pełniące funkcje w KNF są zobowiązane do ich przestrzegania. Takimi przepisami są również przepisy statuujące tajemnicę zawodową w ustawie o dystrybucji ubezpieczeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 427/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niezależnie zatem od tego czy obowiązek zachowania tajemnicy przez Przewodniczącego KNF wynika wprost z art. 88a ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, czy też nie, to niewątpliwie organ ten obowiązany jest od jej zachowania na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym. Ponadto z treści art. 88a ust. 2 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń wynika, że do przestrzegania tajemnicy, o której mowa w ust. 1, są również obowiązane inne osoby, którym udostępniono informacje objęte tą tajemnicą, chyba że na ich ujawnienie zezwalają przepisy ustawowe. W świetle art. 88a ust. 2 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń zakres podmiotowy tajemnicy określonej w art. 88a ust. 1 tej ustawy jest więc szeroki i obejmuje wszystkie osoby, którym udostępniono informacje objęte tajemnicą.
W ocenie Sądu prawidłowa jest również ocena, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie wykazał, że udostępnienie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W tym zakresie skarżący podnosił, że uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne z punktu widzenia celów społeczno- gospodarczych skarżącego, ze względu na jego status jako organizacji pożytku publicznego oraz cele statutowe; że aktywnie działa na rzecz rozpowszechniania wiedzy z zakresu ubezpieczeń, w związku z czym dostęp do aktualnych protokołów kontroli KNF przeprowadzonych w już funkcjonujących przedsiębiorstwach, pomoże upowszechnić prawidłowe stosowanie przepisów prawa; z uwagi na to, że wykładnia przepisów prawa dokonana przez Urząd KNF w protokołach z kontroli stanowiłaby doskonałą wiedzę prawną dla arbitrów Sądu Arbitrażowego, którego skarżący jest patronem; oraz że dostęp do wnioskowanych protokołów umożliwiłby weryfikację i poszerzenie bazy naruszeń w ramach prowadzonego przez skarżącego Referatu [...].
Wyjaśnić należy, że art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla skuteczności wniosku
o udostępnienie informacji wymaga wykazania po stronie podmiotu, który go złożył, szczególnie istotnego interesu publicznego. Pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego nie zostało zdefiniowane, a jego treść ukształtowała praktyka oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Przyjmuje się, że na to pojęcie składają się trzy przesłanki:
1) przesłanka działania wnioskodawcy dla szerszej grupy osób; wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów (por. m.in. M. Jabłoński, K. Wygoda, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2002, s. 35),
2) przesłanka działania służącego społecznie akceptowalnym celom związanym
z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych,
3) przesłanka związana z możliwością rzeczywistego wykorzystania przez wnioskodawcę informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por.m.in. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2111/13; podobnie: (w:) wyroki NSA: z 3 sierpnia 2010 r., I OSK 787/10, z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11, z 5 marca 2013 r., I OSK 3097/12).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być "szczególnie istotne", co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Kwalifikowana forma interesu publicznego – "szczególnie istotnego" - oznacza, iż uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej przyczyni się do bardzo ważnych dla Państwa czy społeczeństwa działań i jest bardzo istotne dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców (zob. wyroki NSA z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05 i z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10). Brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie jest w stanie zapewnić, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa (zob. wyrok NSA z 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12). Innymi słowy, wnioskodawca powinien posiadać obiektywne i autentyczne, a nie tylko potencjalne, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 5040/21).
Słusznie organ ocenił, że podane przez skarżącego okoliczności, związane z jego działalnością statutową nie wskazują istnienia po jego stronie szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanej informacji publicznej przetworzonej.
W przypadku skarżącego dominuje jego interes indywidualny przejawiający się w działaniu na rzecz członków Stowarzyszenia, a nie interes ogółu. Skarżący nie wykazał konkretnych możliwości wykorzystania wnioskowanej informacji dla dobra społeczeństwa. Podane przez skarżącego okoliczności w istocie wskazują na chęć wykorzystania wnioskowanych informacji w bieżącej działalności skarżącego. Zasadnie organ stwierdził, że nie można w tym przypadku odnaleźć bezpośredniego związku pomiędzy żądanymi informacjami, a ich konkretnym wykorzystaniem dla interesu publicznego poprzez np. pomoc w praktyce tworzenia prawa, egzekwowaniem jego stosowania, czy też usprawnienia wykonywania publicznego nadzoru nad działalnością brokerską. Prawidłowo przy tym organ zwraca uwagę, że na ocenę spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego ma wpływ realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji, a nie wyłącznie indywidualne przekonanie wnioskodawcy co do istnienia takiej możliwości. Przytoczne przez skarżącego okoliczności nie wskazują, że skarżący stworzy realną możliwość wykorzystania uzyskanej informacji dla interesu publicznego.
Końcowo należy jeszcze wskazać, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 u.d.i.p., albowiem przepis ten nie był stosowany w niniejszej sprawie przez organ.
W tej sytuacji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa
a podniesione w skardze oraz w pismach procesowych zarzuty są niezasadne.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 1685, z późn. zm.), orzekł jak sentencji wyroku.