II SA/Wa 1167/20

II SA/Wa 1167/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /sprawozdawca/
Janusz Walawski /przewodniczący/
Karolina Kisielewicz
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 5116/21 - Wyrok NSA z 2023-10-10
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 32  ust. 1, art. 36  ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz M. M. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., działając na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą o Policji, zwolnił z dniem [...] lutego 2020 r. M.M. - wówczas kierownika Sekcji [...], delegowanego do czasowego pełnienia służby w Centrum Szkolenia Policji w [...], z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] marca 2020 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Następnie w dniu [...] marca 2020 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) ustanowiony w sprawie pełnomocnik strony złożył, z zachowaniem ustawowego terminu, do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie, do którego załączył kopie: rozkazów personalnych dotyczących M.M, dokumentów potwierdzających nabycie przez ww. określonych kwalifikacji zawodowych, podziękowań dla M.M, wniosku personalnego z dnia [...] lutego 2020 r. oraz wydruk ze strony [...]
Uzasadniając złożone odwołanie, pełnomocnik strony zarzucił skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 32 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 263, z późn. zm.) w związku z art. 67 ust. 1 ustawy o Policji, art. 7 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.) - zwanej dalej Kpa. Jednocześnie na podstawie art. 136 § 1 Kpa wniósł o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez: przyjęcie w charakterze dowodów załączonych do odwołania dokumentów, ustalenie sytuacji kadrowej w Centralnym [...] i Komendzie [...] Policji na dzień wydania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz ustalenie pełnienia przez M.M. funkcji z Zarządzie Wojewódzkim NSZZ Policjantów KGP i podlegania ochronie przewidzianej w art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych.
Reasumując złożone odwołanie pełnomocnik strony wniósł na podstawie art. 132 § 1 Kpa o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego lub zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylenie omawianej decyzji i umorzenie przedmiotowego postępowania w całości. Ponadto na podstawie art. 135 Kpa pełnomocnik strony wniósł o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji, której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.) utrzymał w mocy rozkazu personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie zwolnienia z dniem [...] lutego 2020 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego kierownika Sekcji [...] delegowanego do dnia [...] lutego 2020 r. do czasowego pełnienia służby w Centrum Szkolenia Policji w [...], i z dniem [...] marca 2020 r. przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komedzie [...] Policji oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Organ wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. stanowi art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm.), zgodnie z którym policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa. Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej. Komendant BSWP w odniesieniu do policjanta BSWP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami, a także między CBŚP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji oraz między BSWP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę, w przypadku przeniesienia do CBŚP - Komendant CBŚP, a w przypadku przeniesienia do BSWP - Komendant BSWP. Jednocześnie, na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o Policji Komendant [...] Policji, na obszarze o którym mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o Policji, wykonuje zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta wojewódzkiego Policji.
Zgodnie zaś z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Przepis ten ma co prawda charakter kompetencyjny, ale w praktyce działania organów Policji, zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjęte zostało, że stanowi on samodzielną podstawę do podjęcia decyzji o mianowaniu funkcjonariusza Policji na inne równorzędne stanowisko służbowe. Żaden inny bowiem przepis tej ustawy nie normuje przesłanek: "mianowania na stanowisko’' i "zwalniania ze stanowiska".
W tym miejscu Minister wskazał, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...]lutego 2020 r. o zwolnieniu M.M. z dniem [...] lutego 2020 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska kierownika Sekcji [...], delegowanego do dnia [...] lutego 2020 r. do czasowego pełnienia służby w Centrum Szkolenia Policji w [...] i przeniesieniu ww. z urzędu z dniem [...] marca 2020 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji, został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne.
Jednocześnie Minister podkreślił, że wskazanym w powyżej cytowanych przepisach prawa przełożonym - odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie bądź w ramach jednostki organizacyjnej - przyznano uprawnienia do kształtowania polityki kadrowej, przy czym kreują ją oni tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji. Podkreślił, że ustawa nie określa żadnych warunków przeniesienia policjanta, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Przeniesienie policjanta do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości pozostawione zostało zatem uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji.
Minister podkreślił, że ustawodawca nie uzależnił możliwości przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej od przebiegu jego służby, kwalifikacji zawodowych czy wykształcenia ogólnego, ani też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku.
W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej. Zadania realizowane przez tę formację mają służyć społeczeństwu. Wykonywanie ich przez jednostki tworzące szeregi tej formacji powoduje konieczność zastosowania szczególnej więzi prawnej (jaka ma zaistnieć pomiędzy nią a organizacją Policji), która legitymować będzie funkcjonariusza do działania w imieniu państwa. Stosunek służbowy ma zatem przede wszystkim stwarzać warunki umożliwiające w sposób jak najbardziej pełny realizację zadań wytyczonych dla tej formacji. Odpowiedzialnością za właściwy dobór i liczebność funkcjonariuszy w poszczególnych jednostkach Policji lub w komórkach organizacyjnych tych jednostek ustawodawca obciążył właściwych komendantów, którzy są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania (art. 6f ustawy o Policji). Są oni uprawnieni do wykonywania nałożonych na nich zadań przy pomocy podległych im komend, czy jednostek niższego szczebla podległych tym komendom (art. 6g ustawy o Policji). Niemniej jednak to Komendant Główny Policji jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji (art. 5 ust. 2 ustawy o Policji). Oznacza to nie tylko konieczność kierowania przez niego Komendą Główną Policji jako urzędem, a także zespołem osobowym tworzącym szeregi funkcjonariuszy pełniących służbę w podległej mu jednostce Policji, ale przede wszystkim dbałość o sprawne, szybkie i efektywne funkcjonowanie Policji jako formacji, w tym poszczególnych jej jednostek organizacyjnych. Komendant Główny Policji występuje w podwójnej roli.
Ponadto Minister podniósł, że należy mieć również na względzie fakt, iż Policja jest organizacją posiadającą strukturę zhierarchizowaną, co wynika wprost z § 1 pkt 6 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji 2 dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2018 r., poz. 89 z późn. zm.), zgodnie z którym jest to stan wewnętrznego zorganizowania Policji w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji oraz policjantów i pracowników Policji. Organizacja hierarchiczna ma na celu zapewnienie Jednolitości, sprawności, szybkości, ekonomiczności i efektywności czynności służbowych, zdolności struktur organizacyjnych Policji do działań uporządkowanych, ustalenia odpowiedzialności indywidualnej w przypadku naruszenia prawa, bezczynności pomimo obowiązku działania albo wykonania zadań służbowych w sposób wadliwy (§ 3 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r.).
Jak wynika ze stanowiska do odwołania Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r., dotychczasowe doświadczenie zawodowe M.M.i jego wieloletnia (od 2005 r. do 2009 r.) służba w pionie prewencji, tj. w Oddziale Prewencji Policji w [...], w Komendzie Rejonowej Policji [...], a także w Komisariacie Policji [...] daje gwarancję szybkiego wdrożenia się przez policjanta w realizację nowych obowiązków służbowych. Ponadto ww. będzie mógł służyć wiedzą i doświadczeniem policjantom z krótszym stażem służby i mniejszym doświadczeniem. W tym ujęciu organ stwierdził, iż przeniesienie skarżącego, stanowiąc wzmocnienie stanu osobowego Komendy [...] Policji, przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa na obszarze działania powyższej jednostki leży w interesie społecznym.
Konkludując, Minister wskazał, że dyspozycyjność każdego policjanta zobowiązuje go do pełnienia służby nie tam gdzie w ocenie policjanta, albo też innych podmiotów, pełniłby służbę w sposób najbardziej efektywny, ale tam gdzie w ocenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych wymaga tego dobro służby. To na nim spoczywa obowiązek realizacji zadań danej jednostki organizacyjnej Policji i to on posiada najbardziej pełną wiedzę o potrzebach służby w podległych sobie jednostkach. Uzależnienie decyzji uprawnionego przełożonego od stanowiska innego podmiotu, w tym od stanowiska organizacji związku zawodowego policjantów, jeśli nie pociąga za sobą niekorzystnych zmian dla policjanta, którego dotyczy, naruszyłoby istotę konstrukcji prawnej przeniesienia, o której mowa w art. 36 ustawy o Policji, a tym samym spowodowałoby, iż byłby to instrument prawny nieskuteczny niezdatny do osiągnięcia zamierzonego celu. Policjant, którego ta decyzja dotyczy, albo też inny podmiot (organizacja związku zawodowego policjantów) kieruje się bowiem partykularnym interesem jednostki. Obowiązek uwzględnienia stanowiska dającego prymat takiej wartości skutkowałby zmianą celów służby. Należałoby zatrudnić policjanta nie po to by w sposób najbardziej efektywny realizował swoje zadania dla dobra służby, ale by stworzono mu najlepsze warunki do realizacji celów statutowych organizacji związku zawodowego policjantów. W przypadku zatem kolizji między tymi wartościami, niewątpliwie należy dać prymat dobru służby. Realizacja tego celu wymaga, aby kompetencja wynikająca z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji należała wyłącznie do przełożonego właściwego w sprawach osobowych, o którym mowa w art. 36 ust. 2 ustawy o Policji. Tym samym nie była zależna od opinii, bądź stanowiska innych podmiotów, jeśli nie wiąże się to z pogorszeniem sytuacji prawnej policjanta, którego taka decyzja dotyczy. Sama natomiast zmiana miejsca pełnionej służby, albo też zmiana zakresu obowiązków, stanowią immanentne elementy stosunku służbowego. Dyspozycyjność policjanta wymaga od niego świadczenia służby w zakresie koniecznym dla zapewnienia i ochrony wartości jaką jest dobro służby. Działalność w strukturach związku zawodowego musi zatem ustąpić przed interesem społecznym, który w tym przypadku konkretyzuje się w interesie służby.
Na gruncie rozpatrywanej sprawy stwierdzono, iż organ I instancji, wydając przedmiotową decyzję, wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Komendant Główny Policji, biorąc pod uwagę interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby – orzekł o przeniesieniu z urzędu M.M. do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji.
W ocenie Ministra, uzasadnienie decyzji jest wystarczające z punktu widzenia interesu służby, bowiem w uzasadnieniu prawnym wskazano i przeanalizowano podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów (art. 107 § 3 Kpa). Decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane w oparciu o art. 107 § 1 Kpa. Organ I instancji nie naruszył zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 Kpa), wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 Kpa), w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy (art. 77 Kpa) i ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że zasadnym jest zastosowanie dyspozycji art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji (art. 80 Kpa).
Tym samym, w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, należy uznać za zasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie zwolnienia Pana M.M. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia ww. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji.
M.M., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę ma decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. o utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...]lutego 2020 r.
Przedmiotową decyzję zaskarżył w całości, zarzucając:
1. rażące naruszenie art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji w zw. 2 art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych poprzez wydanie decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i o przeniesieniu z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji bez uprzedniej zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej, co do zmiany warunków służby i wynagrodzenia na niekorzyść skarżącego będącego podlegającym ochronie Przewodniczącym Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów [...] i Członkiem Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów KGP,
2. naruszenie art. 7 Kpa i art. 8 Kpa w zw. z art 32 ust 1 ustawy o Policji i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez wydanie orzeczenia kadrowego pozostającego w sprzeczności z interesem społecznym tożsamym z interesem służby w postaci prawidłowego wykonywania zadań przez poszczególne wyspecjalizowane jednostki organizacyjne Policji oraz w postaci należytego wykorzystywania kwalifikacji i umiejętności funkcjonariuszy.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych wydruków z rachunku skarżącego potwierdzających wysokość otrzymywanych kwot tytułem "mundurówki". Ponadto wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 roku, z uwagi na wydanie obu z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż narusza ona prawo.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy przy wydawaniu skarżonego rozstrzygnięcia organ poruszał się w granicach prawa.
Podstawą prawną badanego rozkazu personalnego organ uczynił przepis art. 36 ustawy o policji zgodnie z którym policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Sposób sformułowania w/przytoczonej normy prawnej świadczy o tym, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z decyzją opartą o tzw. uznanie administracyjne.
Co do zasady kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona do oceny ich zgodności z prawem. Rozpatrując skargę, Sąd zobowiązany jest zatem badać, czy przy podejmowaniu decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Nie może natomiast ingerować w słuszność dokonanego przez organ wyboru i tym samym oceniać celowości, opłacalności finansowej lub przedmiotowej, ani racjonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uwzględnienie powyższych elementów należy do wyłącznej kompetencji organów policji, które za przedsięwzięte rozstrzygnięcia ponoszą odpowiedzialność przed swoją władzą zwierzchnią.
Powyższe stwierdzenia znajdują potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym jednolicie akcentuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy jedynie tej części treści decyzji uznaniowej, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10). Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji, wypełniając treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizują określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia czy odwołania sądy badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal piastować określoną funkcję w danej jednostce organizacyjnej.
Pamiętać należy także o tym, że do podjęcia omawianej decyzji uznaniowej, nie jest konieczne udowodnienie wszystkich faktów stanowiących podstawę podjęcia decyzji. Organ jest jednak zobowiązany powołać w uzasadnieniu rozstrzygnięcia owe okoliczności i fakty, które w jego mniemaniu przesądzają o konieczności wydania danego aktu. W takim wypadku, w sytuacji gdy organ okoliczności takie przywoła, wystarczającym jest potwierdzenie wystąpienia zdarzeń będących przyczyną określonego działania przełożonego.
Dokonywanie przez przełożonego określonych "ruchów kadrowych" jest zaś kategorią subiektywnej oceny zaistniałych faktów, opartej na konkretnych okolicznościach mogących wywoływać wątpliwości co do celowości pozostawienia danej osoby na określonym stanowisku (vide np. wyroki NSA z 28.02.2007r. sygn. akt I OSK 324/06 czy z 26.01.2012r. sygn. akt I OSK 921/11).
Przenosząc powyższe rozważania na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, iż skarżone rozstrzygnięcie nie zostało w sposób właściwy uzasadnione.
Jak to już wyjaśniono na wstępie niniejszych rozważań, uznaniowość decyzji nie oznacza, że organ może działać w sposób dowolny. Wspomnianą uznaniowość należy oceniać przez pryzmat normy art.7 K.p.a. Konieczne jest więc wyważenie interesu służby (postrzeganego generalnie jako interes społeczny) ze słusznym interesem strony.
Aby możliwym było wyważenie w/w dóbr, konieczne jest uprzednie dokonanie stosownych ustaleń faktycznych. Rezultat tych ustaleń musi zaś znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w którym organ powinien wyjaśnić powody, dla jakich zwolnił funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniósł do konkretnej jednostki.
Analiza badanej decyzji prowadzi do wniosku, iż takich ustaleń zabrakło w sprawie. Bardzo obszerne uzasadnienie skarżonego rozstrzygnięcia składało się w dominującej większości z ogólnych tez i poglądów doktryny i judykatury. Nielicznych prób konkretyzacji rozstrzygnięcia nie sposób zaś ocenić mianem udolnych. Organ w ani jednym akapicie nie przedstawił bowiem twierdzeń, by sytuacja kadrowa w jednostce gdzie strona pełniła służbę i w jednostce do jakiej została przeniesiona, uzasadniała tego typu roszady personalne. Stwierdzenie zawarte w skarżonej decyzji, iż sporne przeniesienie przyczyni się do wzmocnienia stanu osobowego Komendy Stołecznej Policji niczego nie wyjaśnia. Jest to stwierdzenie ze wszech miar oczywiste. Oczywistym przecież skutkiem zwiększenia obsady osobowej jest właśnie wzmocnienie stanu osobowego. Organ, poza w/w (nic nie wnoszącym do sprawy) stwierdzeniem, nie podjął jednak żadnej próby wyjaśnienia, że zachodziła konieczność owego wzmocnienia. Nie zajął się także wyjaśnieniem skutków owego przeniesienia, jakie będą miały miejsce dla jednostki, gdzie strona dotychczas pełniła służbę.
Reasumując, skarżona decyzja z uwagi na czysto teoretyczny charakter uzasadnienia, jawi się jako akademicki przykład decyzji bankietowej. Niemal w całości mogłaby bowiem znaleźć zastosowanie do każdego rozstrzygnięcia w tego typu sprawach osobowych.
Powyższe sprawia więc, że organ de facto pozbawił tut. Sąd prawa do oceny poprawności spornego rozstrzygnięcia. Skoro zaś nie przedstawił powodów dokonanego przeniesienia, to tym samym w sposób niewątpliwy naruszył normy art.107 par.3 i 7 K.p.a.
W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt. 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).
O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni argumentację przedstawioną przez Sąd i uzasadni decyzję na tyle dokładnie, by nie nosiła cech dowolności.