III OSK 1800/24

III OSK 1800/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący/
Rafał Stasikowski
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2342/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-11-22
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 105 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 882
art. 13 ust. 1 art. 14 ust. 2 pkt. 5 art. 16 ust 1
Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Justyna Skwarek-Światłoń po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2342/23 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 29 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2342/23 oddalił skargę J.K. (dalej Skarżący lub Habilitant) na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 29 października 2018 r. nr BCK-VI-O/RW-149/2018 utrzymującą w mocy uchwałę Rady Wydziału Architektury Politechniki [...] im. [...] z dnia 18 października 2017 r. nr 3/rk/10, którą odmówiono Skarżącemu nadania stopnia doktora habilitowanego.
W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 2391/21, którym uchylono zapadły uprzednio w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 347/19 oraz przekazano sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącego kwestii dotyczącej konieczności umorzenia postępowania w niniejszej sprawie wyjaśniono, że pismem z 19 kwietnia 2017 r. Skarżący złożył do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wniosek o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego na Wydziale Architektury Politechniki [...] na podstawie monografii pt. "O architekturze na styku obszaru zurbanizowanego i krajobrazu otwartego". Do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego została powołana komisja habilitacyjna, a także zostały sporządzone trzy recenzje ww. rozprawy habilitacyjnej wraz z oceną dorobku naukowego i dydaktycznego. Pismem z 20 września 2017 r. Habilitant cofnął wniosek o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego. Uchwałą z 18 października 2017 r. Rady Wydziału Architektury Politechniki [...] został on jednak odrzucony, a Rada Wydziału odmówiła umorzenia postępowania habilitacyjnego wskazując na skierowane przez recenzentkę pod adresem Habilitanta zarzuty nierzetelności naukowej i oszustwa naukowego polegającego na przywłaszczeniu cudzego dorobku, z zatajeniem jego autorów i źródeł pozyskania oraz kierując się względami "interesu społecznego", a więc, że umorzenie wniosku może wpłynąć na inne osoby do zaniechania starań o zachowanie wysokiego poziomu pracy naukowej. W ocenie Sądu, wbrew argumentacji Skarżącego powyższe działanie Rady Wydziału jest zgodne z prawem, bowiem znajduje swoje umocowanie w art. 105 § 2 K.p.a., który wiąże możliwość umorzenia postępowania na wniosek strony z sytuacją, gdy "nie jest to sprzeczne z interesem społecznym". Wobec wskazanych zarzutów postawionych w recenzji pracy habilitacyjnej umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie należy wiązać niewątpliwie ze sprzecznością z interesem społecznym, dlatego też zarzut Skarżącego o konieczności umorzenia postępowania z powodu wycofania wniosku o jego wszczęcie nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Dokonując oceny prawidłowości toku prowadzonego przez organy obu instancji postępowania Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r. poz. 882 z późn. zm.) dalej zwanej ustawą o stopniach naukowych, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Podjęta uchwała jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony, jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną decyzję o sposobie załatwienia sprawy. Samo merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji, ich rzetelność i fachowość, mogło zostać wyrażone tylko w dyskusji i następnie głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Jak jednoznacznie przyjęło Prezydium Centralnej Komisji w konkluzji uzasadnienia skarżonej decyzji, Skarżący nie posiada dorobku naukowego, który spełniałby wymogi art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o stopniach naukowych, a więc stanowiącego znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej.
Zaakcentowano, że dorobek naukowy Skarżącego został oceniony na etapie postępowania w pierwszej instancji (opinie trzech recenzentów), jak również w postępowaniu odwoławczym przez dwóch recenzentów Centralnej Komisji. Opinie recenzentów powołanych w postępowaniu odwoławczym odnosiły się aspektów sprawy związanych przede wszystkim z naruszeniem praw autorskich w monografii habilitacyjnej. Błędnie jednak podnosi w rozpoznawanej skardze strona skarżąca, że Rada Wydziału pominęła fakt, że dwie z trzech opinii w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zawierały pozytywne stanowiska odnośnie nadania Skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Na fakt ten wyraźnie wskazano w uchwale z 18 października 2017 r. jak i w zaskarżonej decyzji, zaznaczając, że Komisja habilitacyjna nie pominęła pozytywnych recenzji. Zwrócono także uwagę na silne osadzenie Habilitanta w praktycznej działalności naukowej, co zostało odpowiednio docenione przez wszystkich recenzentów i członków Komisji Habilitacyjnej. Treść uchwały w odmowe nadania stopnia doktora habilitowanego nie jest i nie musi być odzwierciedleniem wniosków lub konkluzji recenzentów. Sąd podniósł jednak, że przepisy ustawy o stopniach naukowych nie stwarzają kandydatowi na stopień naukowy możliwości dyskutowania na temat recenzji. Podobnie sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny trafności opinii recenzentów ani tym bardziej do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Recenzje stanowią warunek niezbędny wydania decyzji przez Centralną Komisję, ale nie jest ona nimi w żaden sposób związana. Podobnie nieuwzględnienie przez Radę Wydziału postanowienia Rzecznika Dyscyplinarnego ds. Nauczycieli Akademickich Politechniki [...] jak również opinii sporządzonej w toku postępowania wyjaśniającego wobec nauczyciela akademickiego (opinia biegłego mgr inż. arch. J.M. z 17 kwietnia 2018 r.) pozostawało bez wpływu na powyższą ocenę. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że podstawą formułowanych w sprawie konkluzji organów było nie tyle zarzucane Skarżącemu przestępstwo plagiatu, ale naruszenie praw autorskich przy przygotowaniu monografii habilitacyjnej i posłużenie się w niej tekstami nienależącymi do Habilitanta, co także nie było kwestionowane w tym postanowieniu. Kluczową pozostaje konkluzja wyrażona w zaskarżonej decyzji, że "dorobek naukowy Habilitanta po uzyskaniu stopnia doktora nie spełnia wymogów art. 16 ust. 1 i 2 ustawy". Z tego względu formułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 115 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1191) oraz art. 144 ustawy o szkolnictwie wyższym w związku z art. 285 tejże ustawy pozostawały bez wpływu na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:
1) art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z poźn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 K.p.a. i w związku z art. 179 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.) zwanej dalej "Przepisami wprowadzającymi" poprzez niewydanie decyzji o umorzeniu niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 179 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy postępowania habilitacyjne niezakończone do dnia 31 grudnia 2022 r. mają zostać umorzone albo zamknięte. W przypadku podniesienia argumentu o wymogu, aby postępowanie pozostawało na etapie pierwszoinstancyjnym wskazuje strona skarżąca kasacyjnie, że zgodnie z prawem nigdy nie powinno go opuścić, a to z uwagi na fakt, iż w momencie podniesienia zarzutu plagiatu postępowanie habilitacyjne winno zostać zawieszone do momentu uzyskania orzeczenia czy plagiat rzeczywiście wystąpił;
2) art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 100 § 1 K.p.a. w związku z art. 304 § 2 K.p.k. poprzez prowadzenie postępowania wbrew przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, a także działanie wbrew swoim kompetencjom tj. podejmowanie decyzji zastrzeżonych dla organów ścigania, a także sądów karnych;
3) art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych poprzez nieuznanie potrzeby zawieszenia postępowania administracyjnego w momencie wystąpienia wątpliwości co do spełniania przez rozprawę habilitacyjną wymogów z art. 13 ust. 1, aż do momentu wyjaśnienia tych wątpliwości;
4) art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy o stopniach naukowych poprzez podjęcie uchwały w momencie, w którym występowały poważne wątpliwości co do samej pracy habilitacyjnej, a które to w oczywisty sposób ważyły na postrzeganiu całej pracy i dorobku Skarżącego;
5) art. 6 K.p.a. w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.u.s.a. w związku z art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 1767 z późn. zm.) w związku z art. 1 i art. 24 § 1 K.p.k. w związku z art. 115 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych poprzez naruszenie przepisów prawa przez organy biorące udział w postępowaniu habilitacyjnym jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny polegające na przekroczeniu własnych kompetencji;
6) uchybienie w postaci nieuwzględnienia opinii biegłego J.M. z dnia 17 kwietnia 2018 r., a to z uwagi na jej fundamentalne znaczenie w niniejszej sprawie.
W oparciu o wskazane zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o umorzenie całego niniejszego postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do pierwszej instancji celem umorzenia lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do pierwszej instancji celem powołania przez nią biegłego ds. plagiatu, który wyda stosowną opinię na temat pracy Skarżącego. Wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie zaistniała.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
W tej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 7 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 2391/21 uchylił wcześniej wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 347/19 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.
Tak wydanym wyrokiem i zawartą w nim wykładnią przepisów prawa związany był Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 153 P.p.s.a., a także na podstawie art. 170 P.p.s.a. inne sądy i organy, a w tym także w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny.
Co istotne i co należy wskazać, w ww. wyroku z dnia 7 lipca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził swój pogląd dotyczący dopuszczalności zawieszania w tej sprawie postępowania habilitacyjnego z uwagi na zaistniałą możliwość popełnienia przez Habilitanta plagiatu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w tej sprawie nie zachodziła przesłanka uzasadniająca zawieszenie postępowania w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego w związku z podejrzeniem popełnienia plagiatu przez Habilitanta. W okolicznościach tej sprawy ani postępowanie przygotowawcze w procedurze karnej, ani też rozstrzygniecie sądu karnego co do popełnienia przestępstwa opisanego w art. 115 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie stanowiło zagadnienia wstępnego względem uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (art. 18 ust. 1 pkt 1 i art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach naukowych).
Zagadnienie wstępne ma wówczas miejsce, gdy pomiędzy rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania, a innym zagadnieniem (tj. zagadnieniem wstępnym) istnieje taki związek przyczynowy, że bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd w ogóle nie jest możliwe wydanie decyzji w danej sprawie. Chodzi więc nie o przypadek, w którym treść takiego zagadnienia będzie mogła mieć wpływ na sposób rozstrzygania sprawy, ale o sytuację, gdy zagadnienie to stanowi konieczny element dokonania ustaleń w stanie fatycznym danej sprawy i bez ustalenia tego zagadnienia nie można uznać, aby stan faktyczny odpowiadał rzeczywistości. O istnieniu takiej zależności rozstrzygają co do zasady przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1470/20).
Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Tym samym podstawą ustaleń zarówno Rady Wydziału Architektury Politechniki [...] jak i Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów było to, czy Habilitant posiadał osiągnięcia naukowe, stanowiące znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej oraz wykazywał się istotną aktywnością naukową niezależnie od tego, czy przy wykazywaniu spełnienia powyższych przesłanek doszło do popełnienia czynu zabronionego ustawą. Potwierdzeniem tak prezentowanego stanowiska jest także treść art. 29a ust. 2 ustawy o stopniach naukowych, z którego wynika, że decyzje stwierdzające nieważność postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego, nie wyłączają odpowiedzialności dyscyplinarnej, karnej i cywilnoprawnej.
Ewentualne rozstrzygnięcie sądu karnego co do popełnienia przez osobę ubiegającą się o stopień naukowy doktora habilitowanego przestępstwa opisanego w art. 115 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych mógłby jedynie wskazać, że doszło do popełnienia czynu zabronionego ustawą lub że nie doszło do jego popełnienia. Tym samym w tej sprawie postępowanie karne nie mogło stanowić zagadnienia wstępnego dotyczącego ustalenia, czy Habilitant posiada osiągnięcia naukowe stanowiące znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Ta okoliczność (tzn. brak spełnienia przesłanki znacznego wkładu Habilitanta w rozwój dyscypliny naukowej w zakresie architektury i urbanistyki) została w tej sprawie ustalona i stanowiła podstawę do odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Ustalenie przez sąd karny popełnienia lub braku popełnienia przez Habilitanta przestępstwa jest zagadnieniem odrębnym i brak rozstrzygnięcia w tym zakresie nie stanowił przeszkody do wydania decyzji przez właściwy organ, a więc nie jest to sytuacja, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia przez inny organ lub sąd wydanie decyzji byłoby niemożliwe.
Naczelny Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżony wyrok stwierdza, że do ww. wykładni przepisów prawa w pełni zastosował się Sąd pierwszej instancji.
Strona skarżąca kasacyjnie stawiając zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego w zakresie obejmującym niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w tym zakresie, w jakim Rada Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej nie zawiesiła postępowania habilitacyjnego oraz nie zastosowała art. 100 § 1 K.p.a. poprzez wystąpienie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego polegającego jakoby na popełnieniu przez Habilitanta plagiatu i wbrew treści art. 304 § 2 K.p.k. podjęła decyzje zastrzeżone dla organów ścigania oraz sądów karnych – nie może doprowadzić do ich ponownej kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 190 zdanie 2 P.p.s.a. nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Taki zaś przypadek ma miejsce w tej sprawie, ponieważ ww. zarzuty wprost są sprzeczne z przywołaną już wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym już wyroku z dnia 7 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 2391/21.
Jako niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa w zakresie obejmującym brak zastosowania art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 K.p.a. i w związku z art. 179 ust. 4 pkt 1 Przepisów wprowadzających poprzez niewydanie decyzji o umorzeniu niniejszego postępowania.
Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że zgodnie z art. 179 ust. 4 pkt 1 Przepisów wprowadzających postępowania habilitacyjne niezakończone do dnia 31 grudnia 2022 r. mają zostać umorzone albo zamknięte, a tym samym w tej sprawie postępowanie habilitacyjne nie powinno opuścić postępowania pierwszoinstancyjnego, ponieważ w chwili podniesienia zarzutu plagiatu winno zostać zawieszone do momentu uzyskania orzeczenia czy plagiat rzeczywiście wystąpił.
Jak zostało to już wskazane, w tej sprawie nie było podstaw do zawieszania postępowania habilitacyjnego, co zostało przesądzone z wyroku NSA z dnia 7 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 2391/21. Nie było więc podstaw ani do umarzania postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., ani też postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W dacie wydana decyzji przez organ odwoławczy, tj. Centralną Komisję nie było art. 179 ust. 4 pkt 1 Przepisów wprowadzających. Zgodnie zaś z art. 179 ust. 4 ww. ustawy przewody doktorskie i postępowania habilitacyjne niezakończone do dnia 31 grudnia 2021 r. należało umorzyć albo zamknąć. Ponieważ w tej sprawie postępowanie habilitacyjne zakończyło się ostateczną decyzją Centralnej Komisji z dnia 29 października 2018 r., to ww. przepis nie znajdował zastosowania.
Zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy o stopniach naukowych są bezzasadne.
Wskazane przepisy ustawy o stopniach naukowych dotyczą przewodu doktorskiego. Art. 13 ust. 1 ww. ustawy określa, co ma zawierać rozprawa doktorska, a art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy o stopniach naukowych wskazuje, że czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie nadania stopnia doktora. Bezzasadność tych zarzutów przejawia się tym, że przedmiotem tej sprawy nie było nadanie stopnia doktora, ale nadanie stopnia doktora habilitowanego. Tryb postępowania habilitacyjnego uregulowany został odmiennymi przepisami zawartymi w art. 16-21a ww. ustawy. Tym samym nie można dokonać kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie naruszenia przepisów, których ani Sąd pierwszej instancji nie stosował, ani też organy orzekającej w tej sprawie nie stosowały i nie było żadnych podstaw do ich zastosowania.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 6 K.p.a. w związku z art. 1 P.u.s.a. w związku z art. 2 ustawy Prawo o prokuraturze i w związku z art. 1 i art. 24 § 1 K.p.k. oraz art. 115 ustawy Prawo autorskie i prawa pokrewne poprzez naruszenie przepisów prawa przez organy biorące udział w postępowaniu habilitacyjnym jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny polegające na przekroczeniu własnych kompetencji.
Tak sformułowany zarzut w istocie nie poddaje się kontroli. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko przytoczenie podstawy kasacyjnej, ale także stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jej uzasadnienie. W tej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie uzasadniła, na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 6 K.p.a., skoro przepis ten nie reguluje postępowania sądowoadministracyjnego, ale postępowanie administracyjne i ma zastosowanie do organów administracyjnych.
Art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. ma charakter ustrojowy, gdyż określa w sposób ogólny kompetencję sądów administracyjnych i kryterium legalności jako wyznacznik wykonywanej kontroli działalności organów administracji publicznej. Jednakże to, czy ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w danej sprawie była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. Powołany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, gdy sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/1; wyrok NSA z 13 października 2015 r. sygn. akt II OSK 312/15). Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.
Zgodnie z art. 2 Prawa o prokuraturze, prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. W żaden sposób strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby w tej sprawie Sąd pierwszej instancji naruszył ww. przepis w jaki sposób owo naruszenie nastąpiło.
Niezasadne są zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zarówno art. 1 K.p.k., zgodnie z którym postępowanie karne w sprawach należących do właściwości sądów toczy się według przepisów niniejszego kodeksu, jak i art. 24 § 1 K.p.k. stanowiącym, że sąd rejonowy orzeka w pierwszej instancji we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw przekazanych ustawą do właściwości innego sądu. Sprawa objęta zaskarżonym wyrokiem nie należała do kognicji sądu karnego, a podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty dotyczące orzekania przez sąd karny w przedmiocie plagiatu nie stanowią istotnej okoliczności w tej sprawie. Nie stanowi to nawet zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., co przesądził w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 2391/21.
Nie jest zasadny także zarzut nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji opinii biegłego J.M. z dnia 17 kwietnia 2018 r. Opinia ta została sporządzona w odrębnym od tej sprawy postępowaniu, tj. w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec dra. inż. arch. J.K. przez rzecznika dyscyplinarnego ds. nauczycieli akademickich i w tym postępowaniu dyscyplinarnym stanowiła dowód tego, że monografia Habilitanta zawierała naruszenia prawa wymagające usunięcia, ale z uwagi na znikomy stopień społeczny szkodliwości czynu umorzono postępowanie wyjaśniające. Opinia ta nie dotyczyła oceny dorobku naukowego w zakresie objętym art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, a tak powołany biegły nie mógł zastąpić recenzentów powołanych w ramach komisji habilitacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.