II SA/Wa 1133/04

II SA/Wa 1133/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-02-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Grochowska-Jung /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Fronczyk
Stanisław Marek Pietras
Symbol z opisem
6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Asesor WSA Jacek Fronczyk Protokolant Łukasz Filip po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania się organu za niewłaściwy do rozpoznania odwołania - oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor [...] Urzędu [...] w L. pismem z dnia [...] lutego 2002 r. nr: [...], powołując się na art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr 31, poz. 214 ze zm.) w związku z art. 138 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm.), wypowiedział ze skutkiem na dzień [...] maja 2002 r. stosunek pracy pracownikowi mianowanemu J.B.. Wypowiedzenie to J.B. otrzymał w dniu [...] lutego 2002 r.
Zgodnie z zawartym w wypowiedzeniu pouczeniem J.B. wniósł odwołanie do Sądu Rejonowego Sądu Pracy w L.
W trakcie toczącego się postępowania sądowego wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w [...] ze skargą na decyzję z dnia [...] lutego 2002 r. nr: [...].
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w [...] odrzucił skargę. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzja została wydana m.in. na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych i zgodnie z art. 38 ust. 1 tej ustawy w sprawach wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, urzędnik ten może w terminie 7 dni wnieść odwołanie do kierownika organu nadrzędnego nad urzędem, w którym jest zatrudniony, a skarga przysługuje dopiero po wyczerpaniu trybu odwoławczego.
Nadto Sąd wskazał, iż w jego ocenie odwołanie winno służyć skarżącemu od przedmiotowej decyzji do właściwego w sprawie jako organu wyższego stopnia nad wojewodą – ministra a nie sądu pracy.
W dniu 29 stycznia 2003 r. J.B. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozwiązania stosunku pracy dokonanego pismem Dyrektora [...] Urzędu [...] w L. z dnia [...] lutego 2002 r.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. nr: [...], na podstawie art. 123 § 1 i art. 66 § 3 kpa, uznał się niewłaściwym w przedmiotowej sprawie, postanowił zwrócić odwołanie wnoszącemu z pouczeniem, iż właściwym w sprawie jest sąd powszechny – sąd rejonowy, sąd pracy i ubezpieczeń społecznych.
W uzasadnieniu postanowienia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, iż nie posiada kompetencji do rozpoznawania sporów ze stosunku pracy wskazanej grupy mianowanych urzędników państwowych, albowiem sprawy te zostały poddane kognicji sądów powszechnych.
Pismem z dnia 24 marca 2004 r. J.B. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J.B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wskazał, iż J.B. jako mianowany urzędnik państwowy zatrudniony w urzędzie [...] stał się z dniem 1 lipca 1999 r. członkiem Korpusu Służby Cywilnej i jako taki podlega regulacjom zawartym w ustawie z dnia 18 grudnia 1989 r. o służby cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm.). Jednocześnie wskazał, iż zgodnie z art. 138 w związku z art. 137 wyżej wymienionej ustawy do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 983 ze zw.), stosuje się wyłącznie art. 10 ust. 1a, 1b i 5 art. 13-16 oraz art. 27 ust. 3 tej ustawy. Zauważyć należy, że artykuły te dotyczą uprawnień wynikających z aktów mianowania przewidzianych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych. Uprawnienia te należy pojmować jako uprawnienia zapewniające stabilizację zatrudnienia, którym ze strony urzędu odpowiada ograniczenie możliwości wypowiedzenia stosunku pracy pracownikowi mianowanemu, swobody przeniesienia go na inne stanowisko, dopuszczalności rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia i inne. Nie obejmują one jednak zakresu "uprawnień pracowniczych" – uprawnień procesowych – rozumianych jako droga do dochodzenia roszczeń ze stosunku pracy przed określonym organem. Z chwilą bowiem uzyskania przez mianowanego pracownika urzędu państwowego statusu członka Korpusu Służby Cywilnej, organem uprawnionym do rozpoznania sporu o jego roszczenie wynikłe ze stosunku pracy stał się sąd pracy.
W ocenie organu, z cytowanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że do omawianej grupy osób nie stosuje się od czasu wejścia w życie (z dniem 1 lipca 1999 r.) ustawy o służbie cywilnej – art. 38 cytowanej ustawy o pracownikach urzędów państwowych, a to oznacza, że ma do nich zastosowanie art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej, stanowiący, iż spory o roszczenie ze stosunku pracy członka Korpusu Służby Cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J.B. wnosząc o stwierdzenie nieważności lub uchylenie postanowień Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji podnosząc, iż wydane przez organ postanowienie opierają się na błędnej wykładni przepisów prawa. Jednocześnie ustosunkował się merytorycznie do kwestii związanych z uzupełnieniem z nim stosunku pracy.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o jej oddalenie z uzasadnieniem zbieżnym jak w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu pod względem jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
J.B. był zatrudniony w [...] Urzędzie Wojewódzkim w L. na podstawie mianowania na stanowisku [...]. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie cywilnej, Korpus Służby Cywilnej tworzą pracownicy zatrudnieni na stanowiskach urzędniczych między innymi w urzędach terenowych organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji rządowej. Według art. 3 tej ustawy, członkiem Korpusu Służby Cywilnej może być pracownik służby cywilnej, co oznacza osobę zatrudnioną na podstawie umowy o pracę, zgodnie z zasadami określonymi w tej ustawie (pkt 1), albo urzędnik służby cywilnej, co oznacza osobę zatrudnioną na podstawie mianowania, zgodnie z zasadami określonymi w tej ustawie (pkt 2). Stosunek pracy skarżącego z mianowania powstał przed wejściem w życie przepisów ustawy o służbie cywilnej. Jego sytuację pracowniczą regulowały aż do chwili wejścia w życie ustawy o służbie cywilnej, przepisy ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Sytuacja ta uległa zmianie od dnia 1 lipca 1999 r.
Przejściowy status pracowniczy osób, których stosunek pracy z mianowania powstał w oparciu o przepisy ustawy o pracownikach urzędów państwowych, zatrudnionych w urzędach, o których stanowi art. 2 ustawy o służbie cywilnej regulują – po wejściu w życie przepisów ustawy o służbie cywilnej – art. 136 i 137 tej ustawy. Zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej z dniem jej wejścia w życie wszyscy pracownicy zatrudnieni na stanowiskach określonych w art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm.) (cykl na stanowiskach urzędniczych wymienionych w tym przepisie) stają się z mocy prawa pracownikami służby cywilnej z zastrzeżeniem art. 137. Nawiązanie do art. 137 oznacza, że przepis art. 136 ust. 1 nie może być rozumiany w ten sposób, że skoro pracownicy zatrudnieni na stanowiskach urzędniczych w urzędach wymienionych w art. 2 mają stać się z mocy prawa pracowniami służby cywilnej, to chodzi tylko o pracowników w zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, ponieważ zawarta w art. 3 pkt 1 definicja pojęcia "pracownik służby cywilnej" wyraźnie wskazuje na to, że oznacza ono osobę zatrudnioną na podstawie umowy o pracę.
Nawiązanie do art. 137 wskazuje na to, że przepis art. 136 ust. 1 dotyczy wszystkich pracowników zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych określonych w art. 2, obejmując również pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania w oparciu o przepisy ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Urzędnicy państwowi mianowani pod rządami ustawy o pracownikach urzędów państwowych nie zostali wymienieni z art. 3 ustawy o służbie cywilnej, ale tylko z uwagi na to, iż ich stan prawny jest przejściowy. Zgodnie bowiem z art. 137 tej ustawy, ich stosunki pracy z mianowania pozostawały w mocy do 31 grudnia 2003 r., a po upływie tego okresu przekształciły się w stosunki pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, chyba, iż wcześniej doszło do ich mianowania na zasadach określonych w ustawie o służbie cywilnej. Art. 137 w brzmieniu obowiązującym obecnie stanowi, że stosunki pracy nawiązało w urzędach, o których mowa w art. 2 przed wejściem w życie ustawy, na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych, pozostają w mocy nie dłużej niż do 31 grudnia 2010 r., chyba, że wcześniej w sposób określony w niniejszej ustawie zostały przekształcone, rozwiązane lub wygasły oraz, że z dniem 1 stycznia 2011 r. dotychczasowe stosunki pracy osób zatrudnionych na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych przekształcają się w stosunki pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Ani z art. 137, ani z innego przepisu ustawy o służbie cywilnej nie wynika, iż mianowani urzędnicy państwowi zatrudnieni w urzędach w okresie przejściowym zachowują swój dotychczasowy status urzędnika państwowego w tym znaczeniu, że są całkowicie wyłączeni spod działania przepisów ustawy o służbie cywilnej i ma do nich w pełni zastosowanie jedynie ustawa o pracownikach urzędów państwowych. W okresie przejściowym, o którym stanowi art. 137 ustawy – do tej kategorii pracowników miały zastosowanie tylko te przepisy ustawy o pracownikach urzędów państwowych, które zostały wyraźnie wymienione w art. 138 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej. Przepis ten powoduje, że do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania, zgodnie z przepisami ustawy o pracownikach urzędów państwowych, stosuje się art. 10 ust. 1a, 1b i 5, art. 13-16 oraz art. 27 ust. 3. Oznacza to, że nie stosuje się do tych osób pozostałych przepisów ustawy o pracownikach urzędów państwowych, w tym art. 38 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Od 1 lipca 1999 r., czyli od dnia wejścia w życie przepisów ustawy o służbie cywilnej również do tych osób ma zastosowanie art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej, przewidujący drogę postępowania przed sądem powszechnym (sądem pracy) w sprawach dotyczących sporów o roszczenia ze stosunku pracy członków Korpusu Służby Cywilnej. Z przepisem art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej wynika, że sprawy ze stosunku pracy z urzędnikami mianowanymi na podstawie ustawy o pracownikach urzędów państwowych, którzy stali się z mocy prawa członkami Korpusu Służby Cywilnej, rozpatrywane dotychczas w postępowaniu administracyjnym, podlegają obecnie rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez sąd pracy w postępowaniu cywilnym. Z tego też względu odwołanie skarżącego winno być rozpoznane przez sąd pracy, do którego złożył on pozew. Zarzuty skarżącego związane z merytorycznymi kwestiami dotyczącymi wypowiedzenia mu stosunku pracy nie były przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie, jak również kwestie związane z, jak to określił skarżący, "naganą opieszałości służb MSWiA w kwestii rozstrzygnięcia" jego odwołania, bowiem przedmiotem rozpoznania ze skargi J.B. w przedmiotowej sprawie było postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr: [...] oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2004 r. nr: [...].
Z tych względów Sąd, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.