II SA/Wa 1101/06

II SA/Wa 1101/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Adam Lipiński
Bronisław Szydło /sprawozdawca/
Eugeniusz Wasilewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Monika Michnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., którym zawieszono postępowanie w sprawie ustalenia dla R. O. uprawnienia do nagrody rocznej za 2005 r. Sprawę zawieszenia tego postępowania Komendant Główny Policji przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podał, że zawieszenie postępowania w tej sprawie powinno nastąpić w formie postanowienia (a nie rozkazu personalnego, jak to uczynił organ I instancji), na które stronie przysługiwało prawo złożenia zażalenia i rozstrzygnięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części w zakresie ustalenia przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. O., zarzucając naruszenie art. 7, art. 9, art. 10, art. 104, art. 109, art. 134, art. 138 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji.
W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę R. O. pod tym kątem, Sąd uznał, że jego skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w skardze powołane, do czego Sąd jest uprawniony w świetle postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji przez Komendanta Głównego Policji stanowił przepis art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ten typ decyzji kasacyjnej może być zastosowany wtedy, gdy organ odwoławczy stwierdzi istnienie podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Organ odwoławczy może więc wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem, gdy: organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub postępowanie wyjaśniające wprawdzie zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe.
W takich przypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji. Zgodnie bowiem z treścią art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe.
Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca.
W rozpoznawanej sprawie stanowisko organu odwoławczego, który uznał, że decyzja organu I instancji nieprawidłowo rozstrzyga kwestię zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia uprawnień skarżącego do nagrody rocznej za rok 2005, w formie decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego), zamiast w formie postanowień, a rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania w zakresie przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania, w ocenie Sądu, rażąco narusza art. 138 § 2 k.p.a.
Dlatego też Sąd, na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 oraz art. 152 powołanej ustawy o p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.