II SA/Wa 1072/22

II SA/Wa 1072/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Danuta Kania
Iwona Maciejuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 par. 1 pkt 1  lit. c, art. 200, art. 205
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Góraj, , Protokolant referent Edyta Brzezicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz skarżącego M. P. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2021 r. M. P. zwrócił się do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki wnioskiem z dnia [...] grudnia 2021 r., z powołaniem się na art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o "przesłanie na adres Wnioskodawcy kopii wszystkich dokumentów wskazanych w informacji ujawnionej w biuletynie informacji publicznej Urzędu Regulacji Energetyki (załącznik 1) dotyczących kontroli "prawidłowości wydania i realizacji decyzji Prezesa URE w przedmiocie przyznania koncesji, zezwoleń, zwolnień podmiotowych i przedmiotowych na obrót paliwami dla spółki [...]S.A."
Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z [...] kwietnia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 16 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, z późn. zm.), zwanej dalej u.d.i.p. po rozpoznaniu wniosku M. P. z [...] grudnia 2021 r., odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie przekazania kopii wszystkich dokumentów z akt kontroli w sprawie "prawidłowości wydania i realizacji decyzji Prezesa URE w przedmiocie przyznania koncesji zezwoleń, zwolnień podmiotowych i przedmiotowych na obrót paliwami dla Spółki [...] S.A.", przeprowadzonej przez Centralne Biuro Antykorupcyjne w 2008 r. w Urzędzie Regulacji Energetyki.
W uzasadnieniu organ przedstawił podjęte w sprawie działania, w tym wskazał m.in., że po zakończeniu analizy obszernej dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie zwrócił się do Centralnego Biura Antykorupcyjnego o wskazanie, czy dokumentacja zawarta w aktach postępowania kontrolnego może zostać udostępniona wnioskodawcy. Organ podał też m.in., że wniosek o udostępnienie informacji publicznej przekazał do Prokuratora z prośbą o udzielenie odpowiedzi.
Organ wskazał też m.in., że pismem z [...] kwietnia 2022 r. wezwano wnioskodawcę do doprecyzowania przedłożonego wniosku poprzez wskazanie poszczególnych dokumentów, które mogą być udostępnione, w terminie 5 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Pismo zostało odebrane 13 kwietnia 2022 r. Wnioskodawca w piśmie z [...] kwietnia 2022 r. poinformował, że wnosi o przesłanie "kopii dokumentów w zakresie od strony 1 do ostatniej, wskazanych w informacji ujawnionej w biuletynie informacji publicznej Urzędu Regulacji Energetyki dotyczących prawidłowości wydania i realizacji decyzji Prezesa URE w przedmiocie przyznania koncesji, zezwoleń podmiotowych i przedmiotowych na obrót paliwami dla spółki [...] S.A.".
Uzasadniając decyzję odmowną organ wskazał, że zakres wniosku stanowi przekazanie kopii wszystkich dokumentów z akt kontroli w sprawie "prawidłowości wydania i realizacji decyzji Prezesa URE w przedmiocie przyznania koncesji zezwoleń, zwolnień podmiotowych i przedmiotowych na obrót paliwami dla Spółki [...] S.A.", przeprowadzonej przez Centralne Biuro Antykorupcyjne w 2008 r. w Urzędzie Regulacji Energetyki.
Organ wskazał, że zgodnie z treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt. I OPS 7/13 (podjętej w składzie 7 sędziów) "Akta spraw, w tym akta postępowania przygotowawczego, są jako całość zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanym przez organ, który nadał temu zbiorowi określony kształt i który się nim posługuje w prowadzonym postępowaniu. Akta więc są pewnym przedmiotem, którego dotyczą przepisy szczególne odnoszące się zarówno do jego tworzenia, rejestrowania, przechowywania, jak i udostępniania. Żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, także akt zakończonego postępowania przygotowawczego, nie jest więc wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Tak sformułowany wniosek nie wskazuje na informacje publiczne, których udostępnienia domaga się wnioskodawca. Należy przy tym uwzględnić, że prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Wniosek taki zatem nie zawiera jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej". Powyższe rozważania doprowadziły NSA do konkluzji, że "żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów dotyczących zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej". Pogląd powyższy znalazł odzwierciedlenie w późniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych m.in. w wyrokach NSA z 11 czerwca 2015 r., sygn. akt 1 OSK 596/15 oraz z 19 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 903/13.
Organ podał, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca został wezwany do doprecyzowania przedłożonego wniosku poprzez wskazanie poszczególnych dokumentów, które mogą być udostępnione. Wnioskodawca w udzielonej odpowiedzi z [...] kwietnia 2022 r. de facto podtrzymał dotychczasowy wniosek żądając "kopii dokumentów w zakresie od strony 1 do ostatniej, wskazanych w informacji ujawnionej w biuletynie informacji publicznej Urzędu Regulacji Energetyki dotyczących prawidłowości wydania i realizacji decyzji Prezesa URE w przedmiocie przyznania koncesji, zezwoleń podmiotowych i przedmiotowych na obrót paliwami dla spółki [...] S.A.".
Wobec powyższego, Prezes URE uznał, że przedmiotowy wniosek zawierający żądanie udostępnienia akt postępowania dotyczącego "prawidłowości wydania i realizacji decyzji Prezesa URE w przedmiocie przyznania koncesji zezwoleń, zwolnień podmiotowych i przedmiotowych na obrót paliwami dla Spółki [...] S.A.", przeprowadzonej przez CBA w 2008 r. w Urzędzie Regulacji Energetyki nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia akt sprawy jako całości. Tym samym, wniosek nie wskazuje na informacje publiczne, których udostępnienia domaga się wnioskodawca.
Niezależnie od powyższego organ wskazał, że w jego ocenie wniosek powinien być skierowany do Prokuratora, a nie do URE. Na marginesie organ dodał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej "prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych". Powołał się na § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków oraz trybu przygotowywania, prowadzenia i dokumentowania czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 319) oraz art. 156 § 5 i 5b ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 534, z późn. zm.).
Decyzja Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z [...] kwietnia 2022 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M. P., reprezentowanego przez adwokata do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik postępowania i stanowi rażące naruszenie prawa, tj.:
- przepisu art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez brak oznaczenia strony, podczas gdy oznaczenie adresata jest obligatoryjnym elementem składowym decyzji, a to z uwagi na doniosłe skutki, jakie decyzja wywołuje dla strony w zakresie jej praw i obowiązków;
- przepisu art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak powołania pełnej podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, polegający na ograniczeniu się przez organ do powołania w podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. bez powiązania tej regulacji z przepisem prawa materialnego uzasadniającego wydanie decyzji odmownej, co powoduje, że nieznana jest podstawa prawna wydanego rozstrzygnięcia;
- przepisu art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a., poprzez brak faktycznego oraz prawnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które odpowiadałoby przepisom prawa i pozwoliło stronie na zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy niezrozumiałe są przesłanki, jakimi kierował się organ wydający zaskarżoną decyzję, uzasadnienie faktyczne dotyczy innego stanu faktycznego, natomiast uzasadnienie prawne w ogóle nie występuje;
- przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 u.d.i.p. poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w sytuacji gdy w treści uzasadnienia organ stwierdził, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, jak również poprzez wydanie decyzji odmownej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, podczas gdy nie zaistniały żadne przesłanki, które uzasadniałyby wydanie tego rodzaju rozstrzygnięcia;
- przepisu art. 106 § 1 i 2 k.p.a. poprzez zwracanie się przez organ wydający decyzję do organów zewnętrznych o wydanie opinii lub zajęcie stanowiska, w sytuacji gdy obowiązujące przepisy prawa nie uzależniają wydania decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, a ponadto poprzez brak zawiadamiania strony o działaniach podejmowanych w tym zakresie, co skutkowało naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, takich jak zasada pogłębiania zaufania stron do władzy publicznej, zasada informowania, zasada czynnego udziału strony w postępowaniu sformułowanych w art. 8 § 1, art. 9. art. 10 § 1 k.p.a.;
- przepisu art. 65 § 1 i 1a k.p.a. poprzez przekazanie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej innemu organowi, bez zawiadomienia o tym fakcie Skarżącego, podczas gdy w takiej sytuacji organ obowiązany jest przesłać stronie zawiadomienie o przekazaniu wniosku, zawierające uzasadnienie oraz informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, co skutkowało naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, takich jak zasada pogłębiania zaufania stron do władzy publicznej, zasada informowania, zasada czynnego udziału strony w postępowaniu sformułowanych w art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a.
- naruszenie art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez brak podpisania wydanej decyzji przez pracownika organu, dysponującego upoważnieniem do wydawania decyzji w jego imieniu.
Z uwagi na te zarzuty pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wskazując na rażące naruszenie prawa oraz zwrócił się o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację zarzutów skargi. Wskazał m.in. zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 107 § 1 k.p.a. określającego elementy składowe decyzji administracyjnej. Jednym z podstawowych elementów składowych decyzji jest oznaczenie strony lub stron występujących w danym postępowaniu administracyjnym (art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a.). W zaskarżonej decyzji Prezesa URE strona postępowania nie została oznaczona. Organ wskazał co prawda, że decyzja wydana została po rozpoznaniu wniosku M.P., jednak nie jest to tożsame z oznaczeniem strony postępowania. Oznaczenie strony w decyzji administracyjnej powinno być dokonane w taki sposób aby umożliwiało jej jednoznaczną identyfikację. Tym samym oznaczenie strony będącej osobą fizyczną powinno nastąpić poprzez podanie jej danych, tj. imienia, nazwiska, miejsca zamieszkania, ewentualnie numeru PESEL czy NIP. Mogą również zostać podane dalsze dane takie jak imiona rodziców czy też data urodzenia. Jednak imię, nazwisko i miejsce zamieszkania stanowi niezbędne minimum. W niniejszej sprawie organ w ogóle zaniechał oznaczenia strony postępowania, nawet co do imienia i nazwiska. Tego faktu nie zmienia zawarta w decyzji informacja, że została ona wydana po rozpoznaniu wniosku M. P., a to z tego względu, że oznaczenie strony postępowania (tj. adresata decyzji administracyjnej) jest niezależne od legitymacji do wszczęcia postępowania administracyjnego.
Pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, że wyraźna jest niekonsekwencja organu, który z jednej strony odmawia udostępnienia informacji publicznej, z drugiej zaś stoi na stanowisku, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej. Pełnomocnik wskazał też, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej był precyzyjny i dotyczył udostępnienia konkretnych dokumentów wymienionych szczegółowo na stronie BIP. Pełnomocnik wskazał nadto m.in., że nie ziściła się żadna z przewidzianych prawem okoliczności, uzasadniających odmowę udostępnienia informacji publicznej. Natomiast przy założeniu, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, niezasadne było w ogóle wydanie decyzji administracyjnej.
Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik odniósł się do zarzutów skargi. Wskazał m.in., że Prezes URE uznał, że wniosek nie wskazywał na informacje publiczne, których udostępnienia domagał się skarżący. Tym samym nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia akt sprawy jako całości. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art 106 § 1 i 2 oraz art. 65 § 1 i 1a k.p.a. pełnomocnik wskazał, że nie można zarzucać naruszenia przepisów, które w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania. Podkreślił, że zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. mają zastosowanie do decyzji wydanych w sprawach udostępnienia informacji publicznej.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. pełnomocnik wskazał, że zarzut nie znajduje ona oparcia w materiale dowodowym. W przedmiotowej sprawie stronami postępowania - wskazanymi w decyzji z [...] kwietnia br. - byli: Prezes Urzędu Regulacji Energetyki oraz M. P., (pełnomocnik wskazał adres wnioskodawcy umieszczony na stronie 4 decyzji). Okoliczność, że decyzja została skierowania do strony tj. M. P. nie budzi wątpliwości. Przepisy k.p.a. nie precyzują, w jaki sposób oznaczać strony (jak szczegółowe powinny być to dane). W przypadku osób fizycznych za niezbędne minimum uznaje się imię i nazwisko i ewentualnie miejsce zamieszkania (nie adres, lecz wskazanie miejscowości). Wobec braku jednoznacznego przepisu, wskazanie imienia i nazwiska wypełnia wymóg kodeksowy. Pełnomocnik odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez brak podpisania wydanej decyzji przez pracownika organu, dysponującego upoważnieniem do wydawania decyzji w jego imieniu" należy wskazać, że Dyrektor Departamentu Komunikacji Społecznej B. M. posiada upoważnienie do działania w imieniu Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w zakresie rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej, w tym do podpisywania wydanych w tym zakresie decyzji (w załączeniu).
Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] września 2022 r. podtrzymał skargę i zarzuty, zwrócił uwagę m.in. na "brak metryki sprawy w załączonych do sprawy aktach administracyjnych". W piśmie procesowym z dnia [...] października
2022 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił nadto rażące naruszenie przez organ art. 9 k.p.a. Wskazał, że skarżący nie został poinformowany do jakich organów zwraca się Prezes URE, jak również jakich okoliczności mają dotyczyć przedmiotowe opinie. Pełnomocnik podniósł, że z uwagi na brak wiedzy o podejmowanych przez organ działaniach wnioskodawca został pozbawiony możliwości zajęcia w odniesieniu do nich swojego stanowiska, jak również przedstawienia argumentów na jego poparcie, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlegała uwzględnieniu. Za trafny Sąd uznał zarzut naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 16 ust. 1 u.d.i.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W sprawie tej organ odmówił decyzją udostępnienia kopii wszystkich dokumentów z akt kontroli w sprawie "prawidłowości wydania i realizacji decyzji Prezesa URE w przedmiocie przyznania koncesji zezwoleń, zwolnień podmiotowych i przedmiotowych na obrót paliwami dla Spółki [...] S.A.", przeprowadzonej przez Centralne Biuro Antykorupcyjne w 2008 r. w Urzędzie Regulacji Energetyki.
W ocenie Sądu prawidłowo organ przyjął w tej sprawie, że żądanie wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej.
Wnioskodawca zwrócił się bowiem do organu w istocie o przesłanie kopii wszystkich dokumentów z akt kontroli przeprowadzonej przez inny podmiot. Żądanie wniosku nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej, a żądanie udostępnienia konkretnego zbioru materiałów.
Stanowisko takie wyraził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 lipca 2022 r. o sygn. akt II SAB/Wa 286/22 wydanym w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Trafnie organ stwierdzając, że żądanie wniosku nie stanowi żądania udostępnienia konkretnej informacji publicznej, ale żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, powołał się przy tym na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w której podkreślono, że żądanie udostępnienia akt sprawy jako całości, nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów.
W świetle powyższego, skoro żądanie wnioskodawcy nie stanowiło żądania udostępnienia informacji publicznej, zasadnie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wskazując na niekonsekwencję organu.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Stosownie zaś do art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 104 stanowi, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 k.p.a.).
Jak wynika z powołanego wyżej art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydaje się w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Skoro podmiot zobowiązany żądania wniosku nie kwalifikuje jako informacji publicznej, to niezasadne było zastosowanie w tym przypadku art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Przepisy k.p.a. nie znajdowały bowiem w tej sprawie zastosowania.
Obowiązkiem organu w odpowiedzi na żądanie wnioskodawcy było pisemne poinformowanie, że żądanie wniosku nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W takim przypadku podmiot zobowiązany – w odniesieniu do wskazanego już wyżej żądania – nie wydaje decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
Organ mimo prawidłowej oceny, że żądanie wniosku nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej niezasadnie zastosował art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z tego względu Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.
Wszystkie pozostałe zarzuty skargi pozostają bez znaczenia dla wyniku tej sprawy. Wskazania wymaga jedynie, że w sprawie nie było wątpliwości co do tego, że organ oznaczył stronę w wydanej decyzji w sposób wystarczający. Wskazanie przez organ, że decyzja wydana została po rozpatrzeniu wniosku M. P., a zatem określenie imienia i nazwiska wnioskodawcy nie pozostawiało wątpliwości, w odniesieniu do czyjego żądania organ rozstrzyga. Dyrektor Departamentu Komunikacji Społecznej, która podpisała decyzję z upoważnienia organu posiadała upoważnienie organu do podpisywania decyzji. Pozostałe kwestie podniesione przez skarżącego, w tym kwestia stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016 r., str. 1, Dz. Urz. L 127 z 23 maja 2018 r., str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4 marca 2021,str. 35), wykraczają poza granice niniejszej sprawy. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie mogły mieć też znaczenia podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym m.in. art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., albowiem nie wykazano ich wpływu na wynik sprawy, do której nadto przepisy k.p.a. nie znajdowały zastosowania.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, jak w punkcie
2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącego w wysokości 480 zł oraz opłatę od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.