II SA/Wa 1071/24

II SA/Wa 1071/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Kozub-Marciniak
Joanna Kruszewska-Grońska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komisja Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 398
art. 6 ust. 1, art. 32 ust. 1-3, art. 33 ust. 1
Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. L. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia służby w Policji oraz uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę i ustalenia związku schorzeń ze służbą 1. oddala skargę w części dotyczącej zdolności do służby w Policji; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.
Uzasadnienie
Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (CKL) orzeczeniem z [...] lutego 2024 r. nr [...], na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398); zwanej dalej ustawą o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, po rozpatrzeniu odwołania A.L., utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (RKL w [...]) z [...] października 2023 r. nr [...] orzekające, że A.L. jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem, kat. B, nie istnieje związek schorzenia albo ułomności ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, nie zalicza się badanego do żadnej grupy inwalidzkiej.
Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.
A.L. został skierowany przez Komendanta Miejskiego Policji do RKL w [...] w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej, a ponadto uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą.
RKL w [...] orzeczeniem z [...] września 2023 r. nr [...] rozpoznała u A.L.: 1. Chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z dyskopatią wielopoziomową - § 64 p. 1, kat. B, 2. Skoliozę piersiowo-lędźwiową - § 63 p. 2, kat. B, 3. Krótkowzroczność obu oczu. Niezborność oka prawego - § 7 p. 2, kat. B 4. Zespół metaboliczny (otyłość, nadciśnienie tętnicze, hiperglikemia) - § 43 p. 1, kat. B.
Po dokonaniu analizy zgromadzonej dokumentacji stwierdziła, że ze względu na swój stopień zaawansowania i upośledzenie funkcji organizmu z tego wynikające: schorzenia opisane w pkt 1-4, rozpoznania nie skutkują inwalidztwem. Schorzenia opisane w pkt 1, 2, 3, 4 rozpoznania czynią orzekanego zdolnym do służby z ograniczeniem (zaliczony do kategorii B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku); kręgosłup – ruchomość zachowana, leczenie doraźne. Określenie, jakie warunki służby są przeciwskazane dla badanego (ograniczenia), jest obligatoryjne dla komisji jedynie w przypadku stwierdzenia trwałej niezdolności do służby na zajmowanym stanowisku (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych). Orzekany jednak nie jest już w służbie, gdyż został zwolniony [...] lutego 2023 r. W związku z tym komisja nie odniosła się (nie określiła) zdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, odnosząc się (określając) jedynie do zdolności do służby. Związek schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby nie istnieje, gdyż schorzenia opisane w rozpoznaniu nie figurują w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowe Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1046, z poźn. zm.). Związek schorzeń ze służbą pozostaje w pkt 1 rozpoznania, gdyż schorzenie w nim opisane figuruje w zał. nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w pkt 1, a na jego ujawnienie i rozwój mogły mieć wpływ warunki służby opisane w protokole warunków pełnienia służby. Związek schorzeń ze służbą nie pozostaje w pkt 2, 3, 4 rozpoznania, gdyż schorzenia w nich opisane nie figurują w ww. rozporządzeniu. Ponieważ schorzenia opisane w rozpoznaniu nie skutkują inwalidztwem - brak jest podstaw prawnych zaliczenia byłego funkcjonariusza do jakiejkolwiek grupy inwalidzkiej. Przedmiotowe orzeczenie wydano na podstawie: 1. ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych; 2. ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszłkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2022 r. poz. 1626, z późn. zm.); 3. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r., 4. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 1626).
Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł odwołanie domagając się jego uchylenia w całości.
Powołanym na wstępie orzeczeniem z [...] lutego 2024 r. nr [...], CKL utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu CKL wskazała, że po zapoznaniu się z dokumentacją orzeczniczo- lekarską [...] lutego 2024 r. wezwała A.L. na dodatkową konsultację neurochirurgiczną celem oceny sprawności obwodowego układu nerwowego i narządu ruchu. Oceniający neurochirurg wskazał w wywiadzie nawracające dolegliwości bólowe ze strony kręgosłupa odcinka [...] od około dwóch lat. Wiele lat temu rozpoznano skoliozę piersiową, która nie powodowała dolegliwości subiektywnych i ograniczenia sprawności. W badaniu lekarz stwierdził: nieznacznie spłyconą kyfozę piersiową (prawostronna) i lordozę lędźwiową, ruchomość kręgosłupa [...] w zakresie fizjologicznym zachowana (próba palce - podłoga zero cm), objawy rozciągowe ujemne, odruchy ścięgniste z kończyn górnych i kończyn dolnych zachowane, zborność ruchowa zachowana, kończyny bez zaników mięśniowych, chód sprawny, badany podaje osłabienie czucia na bocznej powierzchni uda lewego. W konkluzji badania oceniający rozpoznał (...) cyt.: " Nawracający zespół bólowy lędźwiowo - krzyżowy z lateralizacją lewostronną u osoby ze zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa oraz wielopoziomową dyskopatią piersiową i lędźwiową oraz skoliozą piersiową, aktualnie bez zespołu neurologicznego (...)". Powyższe rozpoznanie uzasadnia wskazanie jeszcze oprócz wskazanego § 64, § 63, § 83p1 wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 września 2023 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2392), gdzie w rubryce 5 widnieje kategoria B (zdolny do służby z ograniczeniem), zatem nie ma to wpływu na końcowe rozstrzygnięcie ustalone przez RKL w [...] i jest zgodne ze stanowiskiem CKL.
Rozpoznane schorzenie w punkcie 11.1 części A zaskarżonego orzeczenia ma związek ze służbą, rozpoznane schorzenie i opis warunków służby dołączony do skierowania - łącznie spełniają kryteria zał. nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r., ale aktualnie nie spełnia wymogów do orzeczenia inwalidztwa.
W ocenie organu odwoławczego orzekany jest zdolny do służby z ograniczeniem kategorii B - rozpoznanie w punkcie 11.1 części A orzeczenia ma związek ze służbą, ale aktualnie nie sięga inwalidztwa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.L. zakwestionował orzeczenie CKL z [...] lutego 2022 r. w całości i wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 10 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez jego niezastosowanie i niezbadanie, czy nastąpiło u niego stałe naruszenie sprawności organizmu, czy rozpoznane choroby lub schorzenia spowodowały takie upośledzenie czynności organizmu, które nie rokuje poprawy według wiedzy lekarskiej,
2. art. 10 ust. 3 ustawy. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez jego niezastosowanie i niezbadanie, czy nastąpiło u niego długotrwałe naruszenie sprawności organizmu, komisja lekarska ocenia, czy rozpoznane choroby lub schorzenia spowodowały upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 12 miesięcy, mogące jednak ulec poprawie według wiedzy lekarskiej,
3. art. 10 ust. 2 i 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez zaniechanie jego wszechstronnego zbadania skarżącego przez członków komisji z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych i ujęcie w treści zaskarżonego orzeczenia jedynie fragmentów wniosków z badania, przeprowadzenie dodatkowego badania przez specjalistę nieodpowiedniego ze względu na schorzenia, na które cierpi.
Skarżący wskazał, że w zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych uznanie funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb oraz emeryta i rencisty za inwalidę następuje przez ustalenie stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu oraz określenie grupy inwalidzkiej, do której funkcjonariusz, emeryt i rencista zostaje zaliczony. Zgodnie z art. 10 ust. 2 i 3 tej ustawy w celu ustalenia, czy nastąpiło stałe naruszenie sprawności organizmu, komisja lekarska ocenia, czy rozpoznane choroby lub schorzenia spowodowały takie upośledzenie czynności organizmu, które nie rokuje poprawy według wiedzy lekarskiej. Ustalając, czy nastąpiło długotrwałe naruszenie sprawności organizmu, komisja lekarska ocenia, czy rozpoznane choroby lub schorzenia spowodowały upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 12 miesięcy, mogące jednak ulec poprawie według wiedzy lekarskiej. W myśl art. 11 ust. 1 ustawy w celu ustalenia grupy inwalidzkiej komisja lekarska ocenia czy istnieje zdolność do pracy. Stosownie do treści art. 11 ust. 2 ustawy, przy ocenie zdolności do pracy funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej oraz emeryta i rencisty, bierze się pod uwagę, czy i jaką pracę oraz w jakim wymiarze czasowym mógłby wykonywać, wykorzystując posiadane kwalifikacje ogólne i przygotowanie zawodowe, przy istniejących przeciwwskazaniach zdrowotnych do zatrudnienia.
Zdaniem skarżącego przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia dodatkową konsultację lekarską powinien przeprowadzić specjalista ortopeda, a nie, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, specjalista neurochirurg. Biorąc pod uwagę schorzenia, na które cierpi, tj. choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z dyskopatią wielopoziomową, skolioza piersiowo-lędźwiowa, właściwym byłoby zbadanie go przez specjalistę specjalizującego się w diagnostyce i leczeniu schorzeń układu ruchu, w tym urazów kręgosłupa.
Zgodnie z art. 20 pkt 3 ppkt 5 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, gdy powstało wskutek chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach.
Zaznaczył, że jedno z rozpoznanych schorzeń (tj. choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa) figuruje zał. nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r.
Zgodnie z dokumentacją medyczną znajdującą się w aktach sprawy, zdiagnozowane schorzenia powodują ograniczenia jego sprawności, a także mogą stopniowo się pogłębiać, powodując nasilenie objawów bólowych.
Zdaniem skarżącego rozpoznane schorzenia spowodowały takie upośledzenie czynności organizmu, które nie rokuje poprawy.
W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935); zwanej dalej: P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z treści skargi wynika, że A.L. zaskarżył w całości orzeczenie CKL z [...] lutego 2024 r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie RKL w [...] z [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia, w tym zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby oraz uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą.
W związku z powyższym Są uznał, że skarga na orzeczenie w części dotyczącej ustalenia zdolności do służby nie zasługuje na uwzględnienie, zaś w pozostałym zakresie jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r., poz. 145) zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
Z przepisów ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wynika, że komisje lekarskie orzekają o zdolności kandydatów do służby, o zdolności funkcjonariuszy do służby, ale również o uznaniu funkcjonariuszy zwolnionych ze służby za inwalidów (niezdolnych do samodzielnej egzystencji) oraz o tym, czy stan zdrowia (inwalidztwo) funkcjonariusza (byłego funkcjonariusza) ma związek ze służbą, a także o zdolności do pracy funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w celu określenia grupy inwalidzkiej.
Decyzja (orzeczenie) komisji lekarskiej obejmuje zatem dwa rozstrzygnięcia: pierwsze – dotyczące zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby, w oparciu o przepisy zawarte m. in. w załączniku do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa, oraz drugie – dotyczące ustalenia związku stanu zdrowia (schorzenia) ze służbą, stopnia inwalidztwa, w oparciu o przepisy zawarte m. in. w załączniku nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1046). To drugie orzeczenie (w przedmiocie ustalenia związku stanu zdrowia ze służbą, stopnia inwalidztwa) jest podawane kontroli sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w postępowaniu o świadczenia przysługujące z tego tytułu (odszkodowania, renty, emerytury). Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na orzeczenie w tym zakresie (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 165/18 i powołane tam liczne orzecznictwo).
Będące przedmiotem skargi orzeczenie CKL z [...] lutego 2024 r., w części w jakiej rozstrzyga o uznaniu funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą, nie należy do właściwości sądu administracyjnego i dlatego skarga w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Natomiast orzeczenie w zakresie obejmującym ustalenie zdolności skarżącego do służby, w ocenie Sądu, odpowiada prawu.
Przede wszystkim należy wyjaśnić, że sąd administracyjny rozpoznający sprawę ze skargi na orzeczenie komisji lekarskiej o zaliczeniu skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby, nie jest uprawniony do oceny i kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania stanu zdrowia, prowadzącego do ustalenia kategorii zdolności (niezdolności) do służby. Sąd ocenia natomiast, czy postępowanie zmierzające do ustalenia stanu zdrowia skarżącego zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy pod względem formalnym (czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z przepisami prawa) oraz czy rozpoznanie stanu chorobowego (ułomności) znajduje potwierdzenie w badaniach stanowiących podstawę orzeczenia.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby:
1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby;
2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku;
3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.
Rejonowa Komisja Lekarska podległa właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] po zapoznaniu się z dokumentacją, opiniami konsultantów - specjalistów w dziedzinie ortopedii, neurologii i okulistyki oraz na podstawie badania własnego stwierdziła, iż schorzenia wymienione w rozpoznaniu w aktualnym stopniu zaawansowania ograniczają zdolność do służby w Policji, nie powodując inwalidztwa z uwagi na mierne bądź nieznaczne upośledzenie funkcji narządowych i układowych.
Należy zaznaczyć, że w myśl art. 32 ust. 1 – 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3).
W świetle art. 33 ust. 1 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Jak wskazuje treść art. 33 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej.
Z kolei przepis art. 39 ust. 1 powołanej ustawy wskazuje, że orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Natomiast art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach lekarskich wymienia rodzaje orzeczeń, które uzasadnia się szczegółowo – wśród nich jest również orzeczenie ustalające trwałą lub całkowitą niezdolność do służby.
Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby określa załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r.
W niniejszej sprawie CKL zapoznała się z odwołaniem z 5 października 2023 r. od orzeczenia RKL w [...] z [...] września 2023 r. nr [...] oraz zgromadzoną w sprawie dokumentacją orzeczniczą i skierowała byłego funkcjonariusza na dodatkową konsultację neurochirurgiczną.
Po przeprowadzeniu badania, w którym oceniający neurochirurg stwierdził "nawracający zespół bólowy lędźwiowo - krzyżowy z lateralizacją lewostronną u osoby ze zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa oraz wielopoziomową dyskopatią piersiową i lędźwiową oraz skoliozą piersiową, aktualnie bez zespołu neurologicznego", CKL uznała, że rozpoznane schorzenia zostały prawidłowo zakwalifikowane przez RKL w [...] do kategorii zdrowia B – zdolny do służby z ograniczeniem.
Biorąc pod uwagę powyższe CKL zasadnie nie znalazła podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia.
Przypomnieć należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, jak już wspomniano wcześniej, iż sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i wykonawczym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r., które normuje tryb postępowania przed komisjami lekarskimi. Regulacja ta ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niej zastosowania w pełni rygory K.p.a. Zatem Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd natomiast kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14; publ. CBOSA). Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji.
W ocenie Sądu, organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie orzecznicze, bowiem należycie rozważyły okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnej konsultacji specjalistycznej oraz badań. Ponadto w wystarczający sposób zebrały i oceniły materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadniły swoje rozstrzygnięcie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 sentencji orzeczenia, zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.