II SA/WA 107/06

II SA/Wa 107/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Eugeniusz Wasilewski
Ewa Pisula-Dąbrowska /przewodniczący/
Janusz Walawski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Skarżony organ
Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA - Janusz Walawski (spr.), Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania renty specjalnej - oddala skargę -
Uzasadnienie
Prezes Rady Ministrów, działając na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 Kpa, w dniu [...] września 2005 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił wznowienia postępowania w przedmiocie przyznania Z. K. renty specjalnej, zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2001 r.
W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że wznowienie postępowania możliwe jest tylko w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 145 lub 145a Kpa. Wnioskodawca w uzasadnieniu złożonego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2005 r. podniósł, iż jej "droga zaskarżenia trwałaby kilka lat i mijałaby się z celem natychmiastowego udzielenia ratunku i naruszała przepisy ONZ-tu". Z tego względu, jak pisze wnioskodawca, krótszą drogą jest wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją odmawiającą przyznania renty specjalnej.
W związku z faktem, iż złożony wniosek nie wskazuje przesłanek, o których mowa w art. 145 lub 145a Kpa, nie ma podstaw do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2005 r.
Prezes Rady Ministrów, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 Kpa, w dniu [...] października 2005 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] września 2005 r.
W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z. K. nie wskazał żadnych nowych okoliczności, które mogłyby skutkować zmianę decyzji poprzedzającej.
Decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2005 r. stała się przedmiotem skargi złożonej przez Z. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga zawiera szereg zarzutów i wniosków, które dotyczą działalności organów administracji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uchylenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Artykuł 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego.
Dokonując oceny legalności decyzji w przedmiotowej sprawie należało przede wszystkim rozważyć, w jakich okolicznościach organ orzekający władny jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 Kpa.
Z chwilą złożenia wniosku o wznowienie postępowania obowiązkiem organu jest zbadanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania określonego w art. 148 § 1 Kpa. Jeżeli termin został zachowany właściwy organ winien dokonać wznowienia postępowania (art. 149 § 1 Kpa), względnie odmowy wznowienia (art. 149 § 3 Kpa).
Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia możliwe jest także wtedy, gdy:
1) podanie o wznowienie postępowania złoży jednostka nie będąca stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego,
2) w podaniu o wznowienie postępowania nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1999 r. sygn. akt II SA 1604/99).
W rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja określona w pkt 2, gdyż złożony przez skarżącego w dniu 7 września 2005 r. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] nie wskazywał na przesłanki wznowienia enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 Kpa, czy też na przesłankę z art. 145a Kpa.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.