II SA/Wa 1062/24

II SA/Wa 1062/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący/
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Mateusz Rogala
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone orzeczenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant referent Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na tiret 2 orzeczenia Komendanta [...] Policji z dnia [.. .] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie uznania za winną zarzucanego czynu i wymierzenia kary dyscyplinarnej 1) uchyla tiret 2 zaskarżonego orzeczenia; 2) zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz skarżącej M. K. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Komendant Stołeczny Policji (dalej KSP/organ II instancji) orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2024 roku nr [...] (dalej orzeczenie KSP/orzeczenie organu II instancji) uchylił orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w O. (dalej KPP w O. /organ I instancji) z dnia [...] lutego 2024 roku nr [...] (dalej orzeczenie KPP w O./organ I instancji) w części dotyczącej uznania st.asp. M. K. (dalej Skarżąca) za winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w zakresie skierowania Pana P. W. do innej jednostki Policji, właściwej miejscowo i rzeczowo do prowadzenia postępowania przygotowawczego i w tym zakresie umorzył postępowanie dyscyplinarne w I instancji i utrzymał w mocy orzeczenie w pozostałym zakresie tj. wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 roku KPP w O. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącej obwiniając ww. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2024.145 t.j. z dnia 2024.02.06, dalej ustawa o Policji) w zw. z § 4 ust. 1 wytycznych nr[...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 roku w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo - śledczych przez policjantów.
Podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego było zdarzenie z dnia dniu [...] listopada 2023 roku. Do Komisariatu Policji w Józefowie zgłosił się P. W. wraz z siostrą - K. W., celem złożenia zawiadomienia o popełnionym przestępstwie. Poinformowany o konieczności oczekiwania na osobę pełniącą dyżur, wyraził chęć udania się do Posterunku Policji w W., aby bez zbędnego oczekiwania złożyć zawiadomienie. Dyżur wydarzeniowy pełniła w tym dniu w godzinach 14:00-22:00 Skarżąca z Zespołu do spraw Kryminalnych Posterunku Policji w W..
Uznano, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków wynika, że Skarżąca w dniu [...] listopada 2023 roku podczas pełnionego dyżuru zdarzeniowego około godziny 16:40 realizowała czynności służbowe z udziałem P. W.. Mężczyzna zgłosił się do Posterunku Policji w W. celem złożenia zawiadomienia o popełnionym przestępstwie - oszustwie na jego szkodę. W ocenie KPP w O. zgłaszający posiadał ze sobą komplet dokumentów w postaci wydruków przelewów, wiadomości z WhatsApp i nagrań zapisanych na pamięci przenośnej. Skarżąca wyjaśniła, że przed rozpoczęciem czynności pouczyła mężczyznę o odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 i 234 kodeksu karnego, jednakże nie doprecyzowała jakiego typu czynności przeprowadziła z jego udziałem. W ocenie KPP w O. "Chaotyczny sposób" przekazania informacji przez mężczyznę nie upoważnił obwinionej do poprzestania na udzielaniu "dobrych rad". Jako policjantka z długoletnim stażem służby w Policji winna była wysłuchać mężczyzny, a następnie pomóc mu uporządkować przekazywane informacje, w celu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej. Skarżąca w swoich wyjaśnieniach zapewniła, że mężczyzna nie posiadał przy sobie żadnych dokumentów potwierdzających zaistnienie przestępstwa, lecz nie zapytała go o to wprost. Podkreśliła, że wyraziła gotowość przyjęcia zawiadomienia od mężczyzny, jednak nie uczyniła nic w tym kierunku. Organ I instancji stwierdził, że z zeznań P. i K. W. wynika, że Skarżąca poinformowała, że "korzystniejsze" będzie złożenie zawiadomienia w jednostce Policji w W.
KPP w O. uznało, że mając na uwadze całość materiału należy stwierdzić, że charakter czynu, którego dopuściła się obwiniona, spełnia przesłanki poniesienia odpowiedzialności dyscyplinarnej i zasługuje na wymierzenie kary dyscyplinarnej. Podniósł, że zgodnie z art. 134h ustawy o Policji obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Przy wymierzaniu kary przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania oraz zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawiania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające.
Organ I instancji stwierdził, że przy ocenie materiału dowodowego, w zakresie wymiaru kary, wziął pod uwagę okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, w tym umyślność działania, jak również zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinień dyscyplinarnych jak i po ich popełnieniu. Zdaniem organu I instancji okolicznością obciążającą jest niewątpliwie lekceważący stosunek obwinionej do nałożonych obowiązków oraz brak krytycznej oceny swojego zachowania. Jako okoliczność mającą wpływ na złagodzenie wymiaru kary wzięto pod uwagę dotychczasową niekaralność dyscyplinarna obwinionej.
Jego zdaniem wymierzenie kary dyscyplinarnej powinno spełniać swoje cele. Zgodnie z art. 134a cytowanej ustawy o Policji kara upomnienia oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Zatem, biorąc pod uwagę powyższe, wymierzenie wskazanej kary dyscyplinarnej należy uznać za współmierne do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia skarżącej.
Orzeczeniem organu I instancji z dnia [...] lutego 2024 r uznano skarżącą winną tego, że w dniu [...] listopada 2023 roku około godz. 16:40, pełniąc dyżur zdarzeniowy w godzinach 14:00- 22:00 w Posterunku Policji w W., nie przyjęła zawiadomienia o popełnionym przestępstwie od P. W., który zgłosił się w tym celu, kierując go do innej jednostki Policji, właściwej miejscowo i rzeczowo do prowadzenia postępowania przygotowawczego, czym dopuściła się naruszenia dyscypliny służbowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w zw. z § 4 ust. 1 wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 roku w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo - śledczych przez policjantów wobec czego uznano, że za popełnienie tego czynu, skarżąca ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną i wymierzono karę dyscyplinarną upomnienia.
Organ I instancji uznał, że wymierzenie kary upomnienia odniesie pożądany skutek a kara upomnienia jest najłagodniejszą karą wymienioną w katalogu kar.
KPP w O. mając na uwadze ustalony stan faktyczny i prawny, uwzględniając dyspozycję art. 135j ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Policji, orzekł jak w sentencji.
Od powyższego rozstrzygnięcia Skarżąca - za pośrednictwem pełnomocnika adw. T. G. w dniu [...] marca 2024 roku w ustawowym terminie - złożyła odwołanie i szczegółowo opisała zarzuty.
W jej ocenie nie odniesiono się szeregu do kwestii podnoszonych przez Obwinioną w toku postępowania dyscyplinarnego. Uznała, że w wydanym Orzeczeniu organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Podniosła, że P. W. w treści zeznań wskazał wprost, że nie pokazał żadnych dokumentów policjantce — pomimo faktu, że posiadał dokumenty przy sobie. Fakt ten został potwierdzony przez mężczyznę dwukrotnie w treści zeznań. Organ I instancji błędnie wyprowadził wniosek, że Obwiniona nie zrobiła nic z faktem posiadania przez mężczyznę materiałów dowodowych.
W jej ocenie, rozmowa z Obwinioną pozwoliła P. W., jak sam potwierdził, uporządkować zdarzenia i przygotować się odpowiednio.
Wskazała, że zgodnie z treścią art 135g ust. 2 ustawy o Policji "Obwinionego uważa się niewinnego, dopóki wina jego nie postanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego." W tym kontekście szczególnie doniosłe znaczenie ma treść zdania drugiego przytoczonego artykułu, który wskazuje wprost, że niedające się usunąć wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść obwinionego. Jak słusznie podkreśla się w doktrynie prawa reguła ta odnosi się tylko do takich wątpliwości, których nie da się wyjaśnić pomimo wyczerpania wszystkich możliwości dowodowych.
Jej zdaniem na skutek dopuszczenia się uchybień szczegółowo opisanych w odwołaniu organ I instancji błędnie wysnuł wniosek, że Obwiniona naruszyła art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1 wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo-śledczych przez policjantów.
W świetle powyższego, na podstawie art. 135n ust 4 pkt 2 ustawy o Policji wniosła o uchylenie w całości Orzeczenia i uniewinnienia Obwinionej.
Względnie, z daleko posuniętej ostrożności procesowej, tj. na wypadek nieuwzględnienia całości lub części zarzutów wniosła o odstąpienie od ukarania Obwinionej.
Organ II instancji orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2024 r. uchylił orzeczenie KPP w O. z dnia [...] lutego 2024 roku w części dotyczącej uznania Skarżącej za winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w zakresie skierowania Pana P. W. do innej jednostki Policji, właściwej miejscowo i rzeczowo do prowadzenia postępowania przygotowawczego i w tym zakresie umorzył postępowanie dyscyplinarne I instancji i utrzymał w mocy orzeczenie w pozostałym zakresie tj. wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia.
Organ II instancji stwierdził, że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez wymienioną przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzyjęciu zawiadomienia o przestępstwie od P. W., a opisane okoliczności zostały udokumentowane zebranymi dowodami w sposób prawidłowy i wystarczający do oceny stopnia zawinienia. Organ dał wiarę zeznaniom złożonym w toku postępowania dyscyplinarnego przez P. W. oraz K. W.. Zdaniem Organu zeznania są spójne, pozbawione sprzeczności, a ponadto korespondują ze sobą i pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
W jego ocenie chaotyczny sposób przekazywania informacji przez pokrzywdzonego nie zwalniał obwinionej od obowiązku przyjęcia zawiadomienia o popełnionym przestępstwie, które mogło być na późniejszym etapie postępowania sprawdzającego uzupełnione o konieczne dokumenty. Jego zdaniem Skarżąca powinna przyjąć do protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie zeznania od P. W. i przesłuchać ww. w charakterze świadka, a następnie w przypadku zaistnienia konieczności uzupełnienia materiałów sprawy poinformować pokrzywdzonego o tym.
Uznano, że organ orzekający w I instancji w prawidłowy sposób ocenił zachowanie obwinionej w zakresie nieprzyjęcia od P. W. zawiadomienia o popełnionym przestępstwie. Rozpatrując stopień zawinienia policjanta w zakresie popełnienia zarzucanego mu czynu słusznie przyjął, że obwiniona co najmniej przewidywała możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i godziła się na to. Jako policjantka z tak długim stażem w pionie dochodzeniowo - śledczym winna była wraz z pokrzywdzonym uporządkować informacje, a następnie przyjąć zawiadomienie do protokołu. Ponadto była zapoznana z treścią wytycznych nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 roku w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo - śledczych przez policjantów, więc znała treść przepisuj który obligował ją do przyjęcia zawiadomienia od każdej. Osoby, która w tym celu "przybyła do jednostki organizacyjnej Policji. W jego ocenie powołane okoliczności jednoznacznie wskazują, że Skarżąca w trakcie pełnienia służby w ramach dyżuru zdarzeniowego była zobowiązana przyjąć od P. W. zawiadomienie o przestępstwie, czego nie uczyniła.
Zdaniem organu odwoławczego postępowanie dyscyplinarne przeciwko Skarżącej zostało przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wyjaśniono okoliczności popełnienia zarzucanego ww. czynu, a zgromadzony w zakresie nieprzyjęcia zawiadomienia o przestępstwie materiał nie pozostawił wątpliwości co do stopnia zawinienia i został oceniony przez organ I instancji w sposób prawidłowy.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, podnosząc argumenty i wnioski jak w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Przedmiotem skargi jest orzeczenie organu II instancji z dnia [...] kwietnia 2024 r. dotyczące wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z dnia 2 grudnia 2022 r., Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z dnia 8 lutego 2023r., Dz. U. z 2023 r., poz. 259 -zwaną dalej P.p.s.a.").
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Należy zauważyć, że Organ II instancji uchylił orzeczenie KPP w O. z dnia [...] lutego 2024 roku w części dotyczącej uznania Skarżącej za winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w zakresie skierowania Pana P. W. do innej jednostki Policji, właściwej miejscowo i rzeczowo do prowadzenia postępowania przygotowawczego i w tym zakresie umorzył postępowanie dyscyplinarne I instancji i utrzymał w mocy orzeczenie w pozostałym zakresie tj. wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia.
Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia ustalenia okoliczności nieprzyjęcia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez Skarżącą.
Zgodnie z art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji "Podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne." Na podstawie art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji "Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego." Niewątpliwie postępowanie dyscyplinarne zbliżone swoim charakterem do postępowania karnego musi być przeprowadzone w sposób jednoznacznie ustalający stan faktyczny. Przepis art. 134ha ustawy o Policji w treści wzorujący się na fundamentalnych zasadach procesu karnego nakazuje organom prowadzącym postępowanie wnikliwe ustalenie stanu faktycznego wnikliwą analizę całokształtu należycie zebranego materiału dowodowego. Materiał ten podlega swobodnej ocenie przez organy postępowania, którymi są przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny. Jeżeli jednak przy należycie ukształtowanym materiale dowodowym pojawią się wątpliwości, których nie da się usunąć, wówczas postępowanie należy rozstrzygnąć na korzyść w tym wypadku obwinionego.
W związku z tym, należy zwrócić uwagę na ustalenia Organu II Instancji w zakresie okoliczności nieprzyjęcia zawiadomienia. W ocenie Sądu, Skarżąca zasadnie podnosi, iż Organ II Instancji pominął kluczową okoliczność, iż Skarżąca wyraziła gotowość do przyjęcia zawiadomienia od P. W. w sytuacji, gdy zdecydował się on aby nie składać zawiadomienia w dniu [...] listopada 2023 r. Jak wynika z oświadczenia Skarżącej wyraziła ona gotowość do przyjęcia zawiadomienia oraz przekazała mężczyźnie również instrukcje dotyczące dalszego sposobu postępowania. Ostateczną decyzję niezłożeniu zawiadomienia podjął P. W.. Okoliczność ta wynika wprost z wyjaśnień Skarżącej a ponadto, okoliczność ta jest spójna zeznaniami P. W., który wskazał, że dopiero następnego dnia (tj. po rozmowie ze Skarżącą) uporządkował sobie przebieg zdarzeń. Koresponduje to z faktem, że P. W. przychodząc w dniu [...] listopada 2023 r. nie posiadał odpowiedniej wiedzy i informacji, które pozwalałaby na podjęcie czynności przez Skarżącą.
Skarżąca, tak jak wskazano powyżej, po wysłuchaniu mężczyzny wskazała, że może przyjąć od niego zawiadomienie, natomiast P. W. doszedł do wniosku, że musi sobie wszystko uporządkować, co uczynił w następstwie instrukcji przekazanych przez Skarżącą. Żaden dowód nie potwierdza wprost, aby Skarżąca odmówiła przyjęcia zawiadomienia.
Wobec powyższego należy uznać, że Organ II Instancji dopuścił się naruszenia art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji.
Ponadto, Organ II Instancji dopuścił się naruszenia art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji poprzez ustalenie okoliczności faktycznych, tj. przebiegu rozmowy pomiędzy Skarżącą a P. W. na podstawie zeznań K. W., która nie była naocznym świadkiem tej rozmowy. Wiedza K. W. w rzeczywistości ogranicza się do wersji przebiegu rozmowy, którą przekazał jej P. W.. Zatem, treść zeznań K. W. nie potwierdza przebiegu rozmowy pomiędzy Skarżącą a P. W., w szczególności nie potwierdza kwestii nieprzyjęcia zawiadomienia przez Skarżącą bądź odstąpienia przez P. W. od złożenia zawiadomienia. Co stanowi naruszenie art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji.
W przypadku oświadczenia złożonego przez P. W. o konieczności uporządkowania zawiadomienia Skarżąca nie miała, żadnych możliwości nakłonienia w.w do złożenia zawiadomieni.
Organ II Instancji w wydanym rozstrzygnięciu potwierdził, że Skarżąca nie odesłała P. W. do innej jednostki Policji tak więc pojawia się pytanie jakie czynności wykonywała skarżąca.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji orzeczenie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Powołany przepis wskazuje, iż uzasadnienie faktyczne powinno wskazywać okoliczności faktyczne, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, jak i przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest bowiem konieczne dla późniejszego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego lub ich wykładni w stanie faktycznym sprawy, który nie może nasuwać żadnych wątpliwości. Uzasadnienie orzeczenia winno zawierać logiczny proces rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie lub niewinności obwinionego. Niedopuszczalne jest ogólne powoływanie się przez organ na przeprowadzone dowody, niezbędne jest bowiem ustalenie zależności każdego z nich, w całości lub w konkretnym fragmencie, od poszczególnych okoliczności faktycznych, które w sprawie wymagają udowodnienia i uzasadnienia. W razie istnienia pomiędzy dowodami sprzeczności organ w uzasadnieniu orzeczenia powinien wyjaśnić, na których z nich się oparł i dlaczego oraz z jakich powodów innych nie uwzględnił. Oznacza to, że z taką samą starannością powinien oceniać zarówno dowody, które odrzuca, jak i te, na których opiera rozstrzygnięcie. Brak tego rodzaju wyjaśnienia i oceny uniemożliwia odparcie zarzutu przekroczenia przez organ granic swobodnej oceny dowodów, zaś obwinionemu zrozumienie wydanego w jego sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia z 31 stycznia 2017 r., I OSK 2574/15, Lex nr 2299925). Wskazać należy organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia. W ocenie Sądu w sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W ocenie Sądu zasadne jest twierdzenie, że Organ II Instancji w wydanym rozstrzygnięciu nie uzasadnił, dlaczego odmówił przyjęcia tego, że Skarżąca poinstruowała odpowiednio P. W. oraz wyraziła gotowość przyjęcia zawiadomienia, z której to okoliczności P. W. nie skorzystał. Skarżąca wskazała, że nie odesłała mężczyzny do innej jednostki Policji (co zostało potwierdzone w skarżonym rozstrzygnięciu), jednak Organ II Instancji nie wyjaśnił przyczyn odmowy uznania, że P. W. samodzielnie podjął decyzję o odstąpieniu od przesłuchania.
Zgodnie z treścią art. 135g ust. 2 ustawy o Policji "Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie postanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego." Wobec tego, że treść wyjaśnień Skarżącej oraz zeznań P. W. zarówno w kwestii odesłania go do innej jednostki Policji, jak również w kwestii odstąpienia przez P. W. od złożenia zawiadomienia są ze sobą sprzeczne i w zakresie obu tych okoliczności istnieją wątpliwości. Wynika to z faktu, że w niniejszej sprawie praktycznie niemożliwe jest odtworzenie rzeczywistego przebiegu rozmowy Skarżącej i P. W..
W świetle wyjaśnień Skarżącej wyraziła ona gotowość do przyjęcia zawiadomienia, jednak po rozmowie ze Skarżącą P. W. samodzielnie podjął decyzję o tym, że nie złoży on zawiadomienia w dniu [...] listopada 2023 r. Okoliczność tą (podobnie, jak okoliczność w zakresie braku odesłania P. W. do innej jednostki Policji) należało zatem rozstrzygnąć na korzyść Skarżącej.
W takim przypadku wątpliwości te, zgodnie z treścią 135g ust. 2 ustawy o Policji, Organ powinien był rozstrzygnąć na korzyść Skarżącej, a czego nie uczynił - naruszając tym samym art. 135g ust. 2 ustawy o Policji.
W tym stanie rzeczy ponownie prowadzą postepowanie Organ weźmie pod uwagę wyżej przestawioną argumentację Sądu.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c. p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.