II SA/Wa 1050/08

II SA/Wa 1050/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Mierzejewska
Iwona Dąbrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Kube
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 105 par. 1,  art. 148 par. 2,  art. 151 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Joanna Kube, Protokolant Izabela Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] kwietnia 2008 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości
Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2006 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odwołał [...] M. S. z zajmowanego stanowiska starszego specjalisty [...] i z dniem 24 lipca 2006 r. mianował go na stanowisko starszego specjalisty [...]. W uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazano, że wnioskiem personalnym z 5 lipca 2006 r. Dyrektor Biura [...] ABW wystąpił o przeniesienie M. S. do Sekcji [...] ABW. Wskazano również, że powyższa zmiana podyktowana była reorganizacją pracy Biura, a także chęcią wykorzystania doświadczenia i umiejętności zawodowych M. S. W uzasadnieniu tego rozkazu organ podał również, że z uwagi na okoliczność, że praca w Sekcji [...] ABW, nie wiąże się z wykonywaniem czynności kontrolnych, o których mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1408 ze zm.), cofnięto M. S. dodatek kontrolerski. Rozkaz personalny zawierał pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych.
Rozkaz ten doręczony został za potwierdzeniem odbiory pod wskazany przez M. S. adres do korespondencji w G., ul. [...] 31 lipca 2006 r. Przesyłkę odebrała żona funkcjonariusza B. S.
M. S. 9 października 2006 r. wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z [...] lipca 2006 r.
Postanowieniem z [...] listopada 2006 r. o nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, ze doręczenie rozkazu personalnego było skuteczne w rozumieniu art. 43 kpa oraz, że funkcjonariusz został prawidłowo poinformowany o terminie wniesienia środka odwoławczego od wskazanego rozkazu.
Postanowienie to, stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 5 kwietnia 2007 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 103/07, oddalił skargę.
Następnie M. S. skierował 26 października 2006 r. wniosek do Szefa Agencji bezpieczeństwa Wewnętrznego o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym z [...] lipca 2006 r. o nr [...]. We wniosku powołał się na art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 kpa.
Postanowieniem z [...] października 2006 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wznowił postępowanie administracyjne i rozkazem personalnym nr [...] z [...] stycznia 2007 r., wydanym na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, Szef ABW, uchylił w całości rozkaz personalny nr [...] z [...] lipca 2006 r. i na podstawie art. 50 ust. 1 powołanej ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, oraz Agencji Wywiadu, § 4 ust. 1, § 5 ust. 1 - 2 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, odwołał M. S. - starszego specjalistę w Wydziale [...] ABW z dniem 31 stycznia 2007 r. z zajmowanego stanowiska i mianował na stanowisko starszego specjalisty Sekcji [...].
Jednocześnie z dniem 31 stycznia 2007 r. cofnął M. S. dodatek kontrolerski. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ wskazał, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, co stanowiło uchybienie leżące po stronie organu. Wskazał również, że z uwagi na okoliczność, że praca w Sekcji [...] ABW, nie wiąże się z wykonywaniem czynności kontrolnych, o których mowa w § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, cofnięto M. S. dodatek kontrolerski. Dodatek ten przysługuje bowiem, jedynie pełniącym funkcję na stanowiskach kontroli lub wykonującym czynności kontrolne.
Wnioskiem z 6 kwietnia 2007 r. skierowanym do Szefa ABW M. S. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże Szef ABW rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2007 r., utrzymał w mocy swój rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r.
Rozkaz ten stał się przedmiotem skargi M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 14 stycznia 2008 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1590/07, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny go poprzedzający nr [...] z [...] stycznia 2007 r. Orzekł również, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Uzasadniając swoje orzeczenie Sąd wskazał, że niekwestionowanym prawem Szefa ABW, jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określanie, w konkretnych zadań Agencji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeśli z tego względu konieczne jest przeniesienie skarżącego na inne, równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa stwarza taką możliwość. Niezbędne jest jednak wykazanie, że zaszły rzeczywiste potrzeby organizacyjne w tym zakresie, wynikające z przyjętego modelu funkcjonowania Agencji oraz, że nowe stanowisko jest istotnie równorzędne. Przyznanie w ustawie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury ABW oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy, nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ponownie rozpoznając sprawę wznowienia postępowania, zakończonego rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2006 r. decyzją z [...] kwietnia 2008 r. nr Kp [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 oraz art. 148 § 2 kpa umorzył wznowione postępowanie administracyjne.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, że nie było podstaw do wznowienia postępowania zakończonego rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2006 r. Do jego wznowienia doszło bowiem w wyniku wadliwie dokonanej oceny podstaw jego wznowienia. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stwierdził, że nie zbadał wówczas czy wniosek o wznowienie z 26 października 2007 r., został złożony z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Organ przypomniał, że rozkaz personalny nr [...] z [...] lipca 2006 r. doręczony został skutecznie 31 lipca 2006 r., żonie M. S. - B. S., a okoliczność, że osoba której wręczono pismo za pokwitowaniem nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia. Powołując się na art. 148 § 2 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt. 4 wskazał, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął zatem 31 sierpnia 2006 r., bowiem wtedy minął miesiąc od czasu kiedy decyzja została skutecznie doręczona. Wskazał ponadto, że organ ma obowiązek z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienia postępowania. Wszczęcie bowiem postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu do jego wznowienia, stanowi rażące naruszenie prawa. W sytuacji zatem, gdy organ nie zbadał, pomimo ciążącego na nim obowiązku, wynikającego z art. 148 § 2 kpa, czy wniosek M. S. złożony został z zachowaniem terminu i postanowieniem z [...] października 2006 r. wznowił postępowanie, to jego obowiązkiem było umorzenie postępowania.
Odnosząc się zaś do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 to organ uznał, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegł od dnia sporządzenia przez skarżącego raportu z 10 lipca 2006 r. i dlatego upłynął 10 sierpnia 2006 r. Podobnie organ ocenił druki zwolnień wystawionych w dniu 5 i 6 lipca 2006 r. uznając, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegł od dnia ich sporządzenia i upłynął 5 i 6 sierpnia 2006 r.
M. S., reprezentowany przez swoją żonę B. S., wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże Szef ABW decyzją nr [...] z [...] maja 2008 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W jej uzasadnieniu odniósł się do kwestii prawidłowości doręczenia rozkazu personalnego nr [...] z [...] lipca 2006 r. i w oparciu o art. 43 kpa oraz orzecznictwo sądów administracyjnych uznał, że został on prawidłowo doręczony. Organ odniósł się również do zarzutu M. S., dotyczącego naruszenia przez organ, przy doręczeniu mu rozkazu personalnego nr [...] z [...] lipca 2006 r. przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125) i wskazał, że w zakresie nieuregulowanym mają zastosowanie przepisy kpa. Zgodnie zatem z art. 39 kpa, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby. Rozkaz personalny nr [...] z [...] lipca 2006 r. stanowił decyzję administracyjną o charakterze jawnym i dlatego został doręczony w sposób określony przepisami kpa.
Organ wskazał ponadto, że fakt przebywania przez M. S. na zwolnieniu lekarskim był mu znany z jego raportu z 10 lipca 2006 r. (str. 8 akt postępowania administracyjnego). Organ odniósł się również do kolejnego zarzutu M. S., zawartego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącego braku upoważnienia do podpisania rozkazu personalnego nr [...] z [...] lipca 2006 r. przez Dyrektora Biura Kadr i wskazał, że posiadał on takie upoważnienie. Szef ABW nie zgodził się również z naruszeniem przez organ "powagi rzeczy osadzonej" wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygnaturze akt II SA/Wa 1590/07 z 14 stycznia 2008 r., uznając, że uchylenie przez Sąd zaskarżonych rozkazów spowodowało, że rozpoznawana sprawa powróciła ponownie do fazy wznowienia postępowania w sprawie wydanej rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2006 r. W obiegu prawnym funkcjonuje bowiem nadal postanowienie Szefa ABW z [...] października 2006 r. o wznowieniu postępowania, zakończonego rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2006 r. i dlatego zasadnym było umorzenie wznowionego postępowania.
Decyzja ta stała się przedmiotem skargi M. S., reprezentowanego przez swoją żonę - B. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z 5 listopada 2008 r. W skardze pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o uchylenie tej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Decyzji zarzucił naruszenie:
art. 153 w związku z art. 170 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uznając, że prawomocny wyrok Sądu Administracyjnego nie podlega weryfikacji poprzez wydanie przez Szefa ABW decyzji administracyjnej z [...] kwietnia 2008 r. w zakresie przedmiotowym sprawy już jednoznacznie rozstrzygniętej wyrokiem tego Sądu,
art. 148 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa poprzez nieprawidłowe obliczenie przez organ terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania,
art. 105 § 1 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego przy podejmowaniu decyzji z [...] kwietnia 2008 r. , uznając, że jeżeli organ pragnął umorzyć postępowanie bez rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy to powinien przy umorzeniu wznowionego postępowania, w ramach zagadnienia wstępnego stwierdzić, iż rozkaz personalny nr [...] z [...] lipca 2006 r. nie wszedł nigdy do obrotu prawnego, zamiast umarzać postępowanie na podstawie interpretacji art. 43 kpa,
§ 6 w związku z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego poprzez błędne zastosowanie przedmiotowego przepisu i przyjęcie przez organ, że wystarczyło doręczyć rozkaz personalny nr [...] z [...] lipca 2006 r. małżonce funkcjonariusza, pomijając obowiązek wynikający wprost z przepisu powołanego rozporządzenia, polegający na zapoznaniu funkcjonariusza z rozkazem,
art. 50 ust. 1 i 3 ustawy o ABW w związku z art. 268a kpa poprzez podpisanie rozkazu personalnego nr [...] z [...] lipca 2006 r. przez pełniącego obowiązki Dyrektora Biura Kadr ABW C. R., z przekroczeniem upoważnienia ustawowego.
Decyzji skarżący zarzucił również naruszenie art. 7, art. 77, art. 6, oraz art. 8 kpa w związku z brakiem obiektywizmu i wyczerpującego zebrania i rozpoznania materiału w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji uznał, że wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa powodujących konieczność jej uchylenia. Dlatego też skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z 14 stycznia 2008 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1590/07 uchylił rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] z [...] maja 2007 r. oraz rozkaz personalny go poprzedzający nr [...] z [...] stycznia 2007 r.
Zgodnie z art. 153 powołanej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wskazanym wyrokiem Sąd uchylił rozkaz personalny nr [...] z [...] maja 2007 r. i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr [...] z [...] stycznia 2007 r., którym to rozkazem, wydanym na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa Szef ABW uchylił w całości rozkaz personalny nr [...] z [...] lipca 2006 r. i na podstawie art. 50 ust. 1 powołanej ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, § 4 ust. 1, § 5 ust. 1 - 2 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odwołał M. S. - starszego specjalistę w Wydziale [...] ABW z dniem 31 stycznia 2007 r. z zajmowanego stanowiska i mianował na stanowisko starszego specjalisty [...], cofając skarżącemu jednocześnie dodatek kontrolerski. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ wskazał, że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, co stanowiło uchybienie leżące po stronie organu.
W uzasadnieniu tego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę winien wykazać, że zaszły rzeczywiste potrzeby organizacyjne w tym zakresie, wynikające z przyjętego modelu funkcjonowania Agencji, oraz że nowe stanowisko jest istotnie równorzędne. Przyznanie w ustawie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury ABW oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć.
Szef ABW ponownie rozpoznając sprawę umorzył, na podstawie art. 105 § 1 kpa postępowanie w sprawie uznając, że wydanie decyzji w sprawie w trybie art. 151§ 1 kpa narażone byłoby na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, w tym art. 148 § 2 kpa. Organ podał, że wydając po raz pierwszy decyzję po wznowieniu postępowania postanowieniem z [...] października 2006 r. nie zbadał, że wniosek skarżącego z 26 października 2006 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej rozkazem personalnym Szefa ABW nr [...] z [...] lipca 2006 r. złożony został po terminie 1 miesiąca, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.
Przypomnieć należy, że Sąd rozpoznając poprzednio sprawę wyrokiem z 21 stycznia 2008 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1590/07, nie stwierdził nieważności zaskarżonego rozkazu personalnego, wydanego przez organ po wznowieniu postępowania, a jedynie badając jego legalność uznał, że narusza on prawo w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. Wskazać należy, że wprawdzie w uzasadnieniu swojego orzeczenia Sąd nie zawarł rozważań na temat kwestii zachowania przez stronę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania stosownie do art. 148 § 2 kpa, nie oznacza to jednak, że Sąd tego zagadnienia nie badał.
Wskazać należy, że kontrolując zgodność z prawem decyzji, sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi z urzędu ustala, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa. Jeżeli zatem Sąd swoim orzeczeniem nie zakwestionował decyzji organu z punktu widzenia wydania jej z rażącym naruszeniem prawa to uznał, że decyzja ta nie narusza prawa w sposób rażący. Wydanie bowiem przez organ, decyzji w trybie art. 151§ 1 kpa z naruszeniem art. 148 § 2 kpa skutkować by musiało stwierdzeniem przez Sąd jej nieważności.
Tak więc stwierdzić należy, że organ umarzając postępowanie w sprawie z powodu złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania po terminie, o którym mowa w art. 148 § 2 kpa zanegował w istocie prawidłowość wydanego prawomocnego wyroku o sygnaturze akt II SA/Wa 1590/07, wskazując niejako, że Sąd uchylając decyzję, a nie stwierdzając jej nieważność nie zauważył faktu złożenia przez skarżącego wniosku po terminie. Takie stanowisko organu jest niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie Sądu. Uchylenie decyzji, a nie stwierdzenie jej nieważności zamyka organowi drogę do stwierdzenia jej nieważności ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku Sądu w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądowego. W rozpatrywanej sprawie tą oceną prawną związany był organ również co do dopuszczalności złożenia wniosku z art. 148 § 2 kpa i uznania, że złożony on został w terminie. Wskazać należy, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok z 13 czerwca 2007 r. o sygnaturze akt SA/Wa 625/07). Wskazać należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela tezę tego wyroku.
Niezależnie od wcześniejszych uwag przypomnieć należy organowi, że w art. 148 § 2 kpa mowa jest o powzięciu wiadomości o istnieniu decyzji nie zaś o jej doręczeniu (por. wyrok NSA z 3 lutego 1998 r., sygnatura akt I SA 769/97). Artykuł 148 § 2 kpa nie wymaga zatem dla otwarcia biegu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 kpa faktu doręczenia decyzji skarżącemu, której wznowienia on żąda. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotą jest więc, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. A zatem niezależnie od wcześniej wskazanych przez Sąd uchybień niezasadne było umorzenie przez organ postępowania w sprawie, które zamknęło skarżącemu możliwość merytorycznego jej rozpoznania.
Niekwestionowane jest bowiem w sprawie, że M. S. powziął wiedzę o decyzji z [...] lipca 2006 r. nr [...] 28 września 2006 r., z pisma ABW z tej samej daty, będącego odpowiedzią na jego pismo z 6 września 2006 r. Termin zatem miesięczny biegł dla skarżącego od 28 września 2008 r. i dlatego wniosek, skarżącego 26 października 2006 r. złożony został niewątpliwie w terminie, o jakim mowa w art. 148 § 2 kpa
Ponownie rozpoznając sprawę organ winien ponownie zbadać wniosek skarżącego pod kątem przesłanek art. 148 § 2 kpa.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jeśli zaś chodzi o wniosek skarżącego odnośnie zwrotu kosztu postępowania sądowego, to Sąd nie uwzględnił tego wniosku bowiem zgodnie z art. 200 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi. Zgodnie z art. 239 pkt. 1 lit. "d" tej ustawy skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z akt sądowych sprawy nie wynika zaś, aby skarżący w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, poniósł koszty postępowania, o których mowa w art. 205 § 1 powołanej ustawy.