II SA/Wa 1041/06

II SA/Wa 1041/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Pisula-Dąbrowska /przewodniczący/
Janusz Walawski /sprawozdawca/
Jarosław Trelka
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Sygn. powiązane
I OSK 858/07 - Wyrok NSA z 2008-06-12
Skarżony organ
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Asesor WSA Jarosław Trelka, Asesor WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. J. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) stanowiącą 22% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...]., działając na podstawie art. 13 ust. 6 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa, w dniu [...] lutego 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił przyznania M. S. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w P.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż M. S. złożyła do Ministra Obrony Narodowej wniosek o przyznanie jej tytułu prawnego do powyżej określonego lokalu mieszkalnego, który decyzją Komendanta Garnizonu w [...] z dnia [...] kwietnia 1986 r. nr [...] został przydzielony jej zmarłej matce, B. F. Jednocześnie wyraziła wolę wykupienia przedmiotowego lokalu mieszkalnego.
Organ ustalił, iż rodzina wnioskodawczyni składa się z 7 osób. Wnioskodawczyni wraz z dziećmi mieszka w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, położonym w P. przy ul. [...], którego jest współwłaścicielem i jest tam zameldowana na pobyt stały. Jej mąż zameldowany jest na pobyt stały w lokalu mieszkalnym swoich rodziców.
Zgodnie z obowiązującymi od dnia 1 lipca 2004 r. przepisami ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przyznaje jedynie żołnierzom służby stałej prawo do zamieszkiwania w lokalach mieszkalnych pozostających w jej zasobach. Stosownie do art. 29 powołanej ustawy w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej.
Zdaniem organu, nie zachodzą przesłanki, aby sytuację wnioskodawczyni można było uznać za wyjątkową, gdyż cała jej rodzina ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Podkreślił również, że na terenie P. jest bardzo trudna sytuacja lokalowa i pierwszeństwo w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych mają żołnierze pełniący czynną służbę.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) w dniu [...] marca 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób właściwy dokonał jego oceny w świetle art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Odnosząc się do kwestii wykupu przedmiotowego lokalu podniesionej w odwołaniu stwierdził, iż wykracza ona poza ramy niniejszego postępowania i nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia administracyjnego, bowiem ustawodawca zastrzegł dla wykupu lokali tryb cywilnoprawny.
Decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stała się przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której M. S. wniosła o przywrócenie jej prawa zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. Zarzuciła, iż w decyzjach pominięto ważne okoliczności faktyczne i prawne przemawiające za możliwością uznania jej sytuacji rodzinnej za wyjątkową.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej.
Z użytego w tym przepisie sformułowania "może wydać" wynika, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ decyzyjny posiada swobodę działania i możliwości wyboru określonego załatwienia sprawy.
Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest zatem ograniczona. Sąd może badać tylko, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych.
W ocenie Sądu, w świetle art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP sytuacją wyjątkową będzie taka, która świadczy o braku możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych przez osobę we własnym zakresie.
Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż w tej miejscowości występują niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy uprawnionych do otrzymania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalach o takiej strukturze, nie jest możliwe przyznanie M. S. prawa do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Zarówno ona, jak i jej rodzina, ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe.
Sąd podziela stanowisko organu, że ustawowym obowiązkiem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest realizacja uprawnień żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową. Zatem w pierwszej kolejności, na podstawie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, uprawnieni są żołnierze zawodowi. Kiedy potrzeby mieszkaniowe osób uprawnionych na gruncie tej ustawy nie są zaspokojone, to interes tej formacji z pewnością góruje nad interesem jednostki, która dodatkowo z tej grupy się nie wywodzi.
W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeśli w sprawach pozostawionych przez przepisy uznaniu administracyjnemu interes społeczny nie stoi na przeszkodzie i leży to w możliwości organu administracji, organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony, chyba że brak jest realnych możliwości. W tym wypadku interes żołnierzy zawodowych oczekujących na realizację swoich ustawowych uprawnień niewątpliwie góruje nad interesem skarżącej.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, zdaniem Sądu, nie znajdują one potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Podniesione argumenty de facto dotyczą ułatwień w życiu jej rodziny. Kwestie związane z zamiarem ewentualnego wykupu przez skarżącą przedmiotowego lokalu nie były przez Sąd analizowane, gdyż wykraczają one poza zakres prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego zakreślonego art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i zakończonego zaskarżoną decyzją.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 w zw. art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.