II SA/Wa 1034/24

II SA/Wa 1034/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Iwona Maciejuk /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 107 par. 3, art. 217 par. 3, art. 38, art. 11, art. 24 par. 1 pkt 5, art. 75, art. 77, art. 76, art. 80 i art. 81
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 398
art. 33 ust. 3, art. 47
Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2024 r. sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm.) i art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia W. L. utrzymał w mocy postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia.
W uzasadnieniu Minister wskazał, że W. L. wnioskiem z dnia [...] listopada 2023 r. zwrócił się do CKL o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 § 1, § 2 pkt 1 i 2, § 3 k.p.a. na okoliczność stwierdzenia, że ma orzeczoną grupę inwalidzką decyzją administracyjną z [...] grudnia 2020 r. w związku z rozpoznaniem "[...]". CKL postanowieniem z dnia [...] grudnia 2023 r., znak sprawy: CKL nr [...] odmówiła wydania zaświadczenia, w uzasadnieniu przywołała treść art. 217 k.p.a., art. 218 § 1 k.p.a. Centralna Komisja Lekarska podniosła, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Następnie CKL MSWiA stwierdziła, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialnotechniczną organu polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. CKL powołała się na wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK1223/19 z którego wynika, że zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w przedmiotowych zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Nadto wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. polega na przeniesieniu danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 217/20). W ocenie CKL, zakres żądanych informacji, których zaświadczenia żąda wnioskodawca, nie spełnia warunków określonych w ww. przepisach. CKL wskazała, iż wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Wykazanie interesu prawnego zdaniem CKL nie może być potraktowane poprzez cytowanie orzecznictwa zawierającego definicję interesu prawnego lub wskazanie przepisu prawa bez wykazania w jakim interesie dany przepis określa interes prawny wnioskodawcy w danej sytuacji. Wyżej prezentowane stanowisko CKL jest istotne w sytuacji, w której wskazane przez wnioskodawcę przepisy w żadnym zakresie nie odnoszą się do instytucji określanej jako interes prawny. CKL przywołała art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, który to przepis określa zadania rejonowej komisji lekarskiej, wskazując, iż komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. CKL przywołała również art. 48 ustawy o komisjach lekarskich. Nadto CKL wskazala, iż urzędowego potwierdzenia żądanych określonych faktów lub stanu prawnego nie wymaga również żaden przepis prawa.
Postanowieniu CKL wnioskodawca zarzucił w zażaleniu rażące naruszenie prawa poprzez jego niezastosowanie: art. 217 § 1, § 2 pkt 1 i 2, § 3 k.p.a. polegającego na niewydaniu zaświadczenia w terminie zawitym na okoliczność złożonego uzasadnionego i koniecznego wniosku z [...] listopada 2023 r.; art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. polegającego na braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, albowiem organ administracji publicznej nie przeprowadził w koniecznym zakresie obiektywnego postępowania wyjaśniającego w związku z gromadzoną dokumentacją i wydanym w dniu [...] grudnia 2020 r. orzeczeniem [...]; art. 64 § 2 k.p.a. polegającego na braku wezwania do usunięcia braków w wyznaczonym terminie. W. L. wniósł o m.in. uchylenie lub zmianę postanowienia CKL, zobowiązanie CKL do wydania zaświadczenia. W. L. wniósł o wyłączenie od udziału w niniejszym postępowaniu przewodniczącego CKL MSWiA, zastępcy przewodniczącego CKL, orzecznika albowiem w ocenie skarżącego ma miejsce wysokie prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że osobiste zainteresowanie wyżej wymienionych pracowników określonym sposobem załatwienia sprawy stwarza realne niebezpieczeństwo stronniczego, sprzecznego z celem postępowania rozstrzygnięcia, nieopartego na obiektywnej ocenie sprawy, podjęcie działań o charakterze porządkowym i dyscyplinarnym albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa przez Dyrektora Departamentu Zdrowia MSWiA w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie zawitym i prowadzenia postępowania dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uzasadniając postanowienie z dnia [...] kwietnia 2024 r. przytoczył treść przepisów art. 217-219 k.p.a. Minister ocenił, że żądanie wnioskodawcy sformułowane we wniosku z dnia [...] listopada 2023 r. o wydanie zaświadczenia na okoliczność, że wnioskodawca ma orzeczoną grupę inwalidzka decyzją administracyjną z [...] grudnia 2020 r. w związku z rozpoznaniem "osobowość paranoiczna", wykracza poza formułę zaświadczenia. Minister zaznaczył, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa jak również mając na uwadze orzecznictwo sądowe wydane w tej materii (np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 lipca 2019 r. II SA/Bk 328/19), wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 §2 pkt 2 k.p.a. jest niedopuszczalne, jeśli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna lub gdy informacje, które zaświadczenie ma potwierdzać mają charakter interpretacyjny lub oceny. W ocenie Ministra w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z oceną prawną, a także z interpretowaniem przepisów prawa co stoi w sprzeczności z charakterem wydawania zaświadczeń, które zostało uregulowane w dziale VII k.p.a.
Minister podniósł, że orzeczenia komisji lekarskich, działających w sprawach funkcjonariuszy służb mundurowych, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m. in. dla celów emerytalno-rentowych czy też odszkodowawczych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy: ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2023 r. poz. 1280 z późn. zm.), rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1046). Tego typu orzeczenia nie mają samodzielnego bytu prawnego, są poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Sprawy orzekania o inwalidztwie czy związku schorzeń ze służbą nie podlegają kognicji sądów administracyjnych (wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00, wyrok NSA z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. I OSK 220/10).
Organ wskazał, że orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. Nr [...] wydane w sprawie wnioskodawcy, zostało wydane celem uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą, a także ustalenia zdolności do pracy funkcjonariusza zwolnionego ze służby, w celu określenia grupy inwalidzkiej. W sprawie jest również bezsporne, że orzeczenie wydane zostało na skutek skierowania wystosowanego do komisji lekarskiej przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w celu uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą, a także ustalenia zdolności do pracy funkcjonariusza zwolnionego ze służby, w celu określenia grupy inwalidzkiej. Skarżący służby nie pełni, nie zajmuje żadnego stanowiska, jest byłym funkcjonariuszem SOP (zwolnionym ze służby w dniu [...].07.2016 r.). Orzeczenie to należy więc do drugiej grupy orzeczeń i ma charakter wstępny, niemający samodzielnego bytu, gdyż ostateczną decyzję wydaje Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego i dopiero od tej decyzji przysługuje odwołanie do sądu powszechnego. Wobec powyższego zakres żądania sformułowany we wniosku z dnia [...] listopada 2023 r. wykraczał poza uprawnienia CKL.
Minister zaznaczył, iż zgodnie z jednolitym poglądem doktryny i orzecznictwa, postępowanie o wydanie zaświadczenia nie jest postępowaniem administracyjnym, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny, a to z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do której się ono odnosi. Wydanie zaświadczenia stanowi czynność materialnotechniczną, natomiast odmowa wydania zaświadczenia - jak wynika z powyższych przepisów - przybiera formę zaskarżalnego postanowienia. Organ wskazał, że przepisy o wydaniu zaświadczeń nie wskazują, w jakim terminie organ administracji ma podjąć postanowienie odmowne. Organ wskazał, że w tym zakresie organ administracji winien stosować zasady ogólne procedury administracyjnej (wyrok WSA z 27 października 2015 r., sygn. akt VI SAB/Wa 37/15). Minister przywołał treść art. 12 k.p.a. oraz art. 35 § 1 i 3 k.p.a.
Minister ocenił, że CKL działając na podstawie art. 217 § 1 i § 2, art. 218 § 1 oraz 219 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] w dniu [...] grudnia 2023 r. (znak sprawy: [...]) rozpoznała sprawę zgodnie z przepisami prawa, tj. poprzez wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Działała również zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. w związku z art. 35 § 3 k.p.a. Organ wskazał, że termin 7 dniowy został zakreślony dla wydania zaświadczenia, natomiast wydane w przedmiotowej sprawie postanowienie dotyczyło odmowy wydania zaświadczenia. Co prawda wydane w tej sprawie przez CKL postanowienie zostało wydane w terminie przekraczającym jeden miesiąc, jednakże przekroczenie tego terminu nie było rażące.
Minister podniósł, że zaświadczenie nie jest decyzją administracyjną, nie rozstrzyga o prawach bądź obowiązkach, lecz jest czynnością faktyczną, aktem wiedzy organu. Będące w posiadaniu organu informacje nie mogą być uzupełniane przez stwierdzenie okoliczności, których ustalenie lub ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej (wyrok NSA z 01.07.2010 r., sygn. akt II OSK 721/10). Zaświadczenie przenosi tylko już istniejące dane z rejestru, zbioru lub ewidencji do treści zaświadczenia. Obowiązkiem organu do którego wpływa żądanie wydania zaświadczenia jest sprawdzenie, czy ustawowa przesłanka jest spełniona i w tym zakresie możliwe jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego (art. 218 § 2 k.p.a.). Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę - art. 218 k.p.a. - przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu.
W ocenie Ministra przepisy art. 39, art. 47 i art. 48 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie uzasadniają interesu prawnego wnioskodawcy. Istnienie interesu prawnego musi wynikać z przepisu prawa materialnego. Zgodnie z utrwalonym w tej mierze orzecznictwem sądowoadministracyjnym, o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie określone uprawnienie lub nakładające obowiązek. Istnienie interesu prawnego oznacza wykazanie i ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności lub zaniechania organu. Minister przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2019 r. I OSK 2233/17, w którym Sąd stwierdził, że ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w art. 40 ust. 2 reguluje instytucję wyłączenia członka komisji lekarskiej od udziału w postępowaniu przed komisją lekarską, który to przepis w związku z art. 47 ust. 3 ustawy znajduje zastosowanie także w postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Centralną Komisję Lekarską. Nie ma zatem podstaw do korzystania z regulacji dotyczących wyłączenia pracownika organu zawartych w art. 24 k.p.a. NSA również podkreślił, iż kodeks postępowania administracyjnego znajdzie zastosowanie tylko w sytuacji, gdy w ustawa o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, która kompleksowo reguluje zasady działania komisji lekarskich oraz zasady i tryb orzekania przez te komisje, nie wprowadza własnej regulacji odnoszącej się do określonej instytucji procesowej. W ocenie NSA niedopuszczalne jest takie rozumienie powyższego zapisu, że w sytuacji gdy ustawa wprawdzie reguluje określoną instytucję procesową, ale nie uwzględnia wszystkich możliwości ujętych w Kodeksie postępowania administracyjnego w ramach tej instytucji, to możliwe jest sięgniecie do tych pominiętych w ustawie rozwiązań. Z uwagi na powyższe Minister wyjaśnił, że nie może z mocy art. 24 §1 k.p.a. prowadzić postępowania o wyłączenie pracowników CKL, gdyż inny jest przedmiot tego postępowania. Ponadto art. 23 §1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], stanowi że do pracowników zatrudnionych w jednostce organizacyjnej, o której mowa w art. 22 ust. 1, wykonujących obsługę komisji lekarskich, w szczególności członków komisji lekarskich, stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1917). Dyrektor Departamentu Zdrowia MSWiA nie jest uprawniony do podejmowana na zasadzie art. 38 k.p.a. działań o charakterze porządkowym i dyscyplinarnym albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa w stosunku do pracowników CKL MSWiA w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie zawitym i prowadzenia postępowania dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy. Są to pracownicy zatrudnieni w Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] i ewentualne działania wobec tych osób mogą być podejmowane przez ich przełożonych, a następnie przez sąd powszechny.
W. L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie MSWiA z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia CKL z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w całości lub zmianę zaskarżonego postanowienia, zobowiązanie Ministra do wydania postanowienia na okoliczność uchylenia lub zmiany postanowienia CKL z [...] grudnia 2023 r. i podjęcia czynności w sprawie wniosku z [...] listopada 2023 r., zobowiązanie Ministra na okoliczność spowodowania doręczenia zaświadczenia o żądanej treści przez CKL MSWiA, a także zobowiązanie organu do wszczęcia w terminie miesiąca stosownych postępowań w celu ukarania osób winnych powstania podnoszonych nieprawidłowości oraz poinformowania skarżącego o poczynionych ustaleniach i treści wydanych decyzji, zasądzenie na rzecz skarżącego pełnych kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie działania na podstawie przepisów prawa i w konsekwencji brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w terminie zawitym mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes skarżącego oraz brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, art. 9 k.p.a., art. 10 § 1, art. 50 § 1 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania oraz zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania i złożenia wyjaśnień oraz istotnych dokumentów, albowiem organ l i II instancji pozbawił tego uprawnienia w toku całego postępowania zakończonego postanowieniem z [...] kwietnia 2024 r., art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez brak jego uwzględnienia i zastosowania przez organ Il instancji w sprawie wadliwie wydanego postanowienia z [...] grudnia 2023 r. przez osoby, które podlegają wyłączeniu z mocy przepisów prawa, albowiem ich osobiste zainteresowanie określonym sposobem załatwienia sprawy stwarza realne niebezpieczeństwo stronniczego, sprzecznego z celem postępowania rozstrzygnięcia, nieopartego na obiektywnej ocenie sprawy skarżącego, art. 38 k.p.a. poprzez brak jego uwzględnienia i podjęcia działań o charakterze administracyjnym przez organ II instancji w sprawie naruszenia dyspozycji art. 35 § 2 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 i § 2, art. 64 § 2 k.p.a. a także art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. przez wskazane przez wnioskodawcę osoby, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia wszystkich dowodów i ich rozpatrzenia w przedmiocie złożonego wniosku z [...] listopada 2023 r. o wydanie zaświadczenia, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy skarżącego przez organ decyzyjny I i II instancji, art. 76 § 1 k.p.a. poprzez brak jego uwzględnienia i zastosowania przez organ I i II instancji w przedmiocie złożonego wniosku z [...] listopada 2023 r. o wydanie zaświadczenia w zw. z wydanym orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2020 r., art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez brak jego uwzględnienia i zastosowania przez organ II instancji w sprawie wadliwie wydanego postanowienia z [...] grudnia 2023 r. CKL, które nie powinno się ostać, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 140 i 144 k.p.a. poprzez naruszenie i nienależyte uzasadnienie postanowienia przez organ I i II instancji, a w szczególności nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu od postanowienia CKL z [...] grudnia 2023 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia.
Skarżący w uzasadnieniu wskazał m.in., że organ zignorował interes społeczny i słuszny interes skarżącego. Podkreślił, że wniosek został rozpoznany dopiero po 43 dniach z rażącym naruszeniem art. 36 § 1 i § 2 k.p.a., w odniesieniu do interesu prawnego wskazał na decyzję administracyjną z [...] grudnia 2020 r. Zwrot "interes prawny", użyty w art. 28 k.p.a. oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Odmowa wydania zaświadczenia przez organ może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, kiedy strona domagała się dokumentu o treści, która nie odpowiadałaby istniejącemu stanowi rzeczy. Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia nie musi zawsze pokrywać się z interesem prawnym w znaczeniu materialnoprawnym i należy go na gruncie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. traktować szerzej (por. Przesłanka interesu prawnego w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Glosa do wyroku NSA z 15 października 2015 r., sygn. I OSK 584/14, Katarzyna Zdun-Załęska, LEX/eL 2015). W jednym z komentarzy wskazuje się także: w sprawach o wydawanie zaświadczeń nie chodzi w zasadzie o stosowanie normy materialnej. Zaświadczenie może bowiem zmieniać sytuację faktyczną strony, np. dostarczać jej środek dowodowy, nie zmienia jednak zakresu jej praw i obowiązków, nie wywołuje bezpośrednio żadnych skutków materialnych, choć może mieć wpływ na realizację niektórych praw i obowiązków. Może np. wywołać skutki prawne przez to, że będzie stanowić dowód w postępowaniu wyjaśniającym jako rodzaj dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a. (por. też wyrok WSA w Krakowie z 13 maja 2014 r., sygn. II SA/Kr 445/14, LEK nr 1457866)" - M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEK/el. 2016. Skarżący zarzucił niedokonanie analizy wszystkich będących w posiadaniu organu I instancji zbiorów danych.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Odniósł się do zarzutów skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Nietrafne są zarzuty naruszenia prawa procesowego powołane w skardze, tj. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 24 § 1 pkt 5, art. 38, art. 50 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4, art. 76 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 140 i art. 144 k.p.a. Sąd nie stwierdził także naruszenia innych przepisów postępowania, w tym art. 217, art. 218 i art. 219 k.p.a., na podstawie którego wydano postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Organ nie naruszył również art. 138 § 1 pkt 1 utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji.
W sprawie tej skarżący wystąpił do CKL wnioskiem z dnia [...] listopada 2023 r. o wydanie zaświadczenia "na okoliczność stwierdzenia, że Wnioskodawca ma orzeczoną grupę inwalidzką decyzją administracyjną z [...] grudnia 2020 r. w zw. z rozpoznaniem "[...]"." CKL odmówiła postanowieniem z dnia [...] grudnia 2023 r. wydania zaświadczenia o takiej treści, zaś Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2024 r. utrzymał to postanowienie w mocy.
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa.
Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Podstawę postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, w tym zaświadczenia żądanej treści, stanowi art. 219 k.p.a., który jest częścią regulacji działu VII k.p.a. Tym samym postanowienie to wydawane jest poza ramami ogólnego postępowania administracyjnego. Zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. nie są tym samym trafne.
W sprawie tej podkreślenia wymaga, w związku z treścią żądania wnioskodawcy, że istota zaświadczenia tkwi w tym, że nie jest ono aktem woli organu, ale aktem wiedzy (v. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1537/17, orzeczenia.nsa.gov.pl, J. Lang, "Zaświadczenia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego", "Organizacja, Metody, Technika", nr 2/1988, s. 14, oraz komentarz do art. 217 k.p.a. w: R. Hauser [red.], "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Warszawa 2023 r.).
Postępowanie zaświadczeniowe cechuje się odrębnością od "typowego" postępowania jurysdykcyjnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu rzeczy na podstawie posiadanych danych, w związku z czym kluczowa dla sensu instytucji zaświadczenia jest jego zgodność z rzeczywistym stanem faktycznym oraz prawnym (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 27/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Organ, prowadząc postępowanie zaświadczeniowe, powinien bazować przede wszystkim na wiadomościach wynikających z prowadzonych zbiorów danych bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, co wynika z brzmienia art. 218 § 1 k.p.a., a potwierdza doktryna i orzecznictwo (v. komentarz do art. 218 k.p.a. w: B. Adamiak [red.] J. Borkowski [red.], "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Warszawa 2022; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Łd 3105/95, OSP z 1998 r., nr 6, poz. 106). Dopiero jeżeli organ uzna za konieczne uzupełnienie swojej wiedzy w zakresie stanu faktycznego oraz prawnego, może zainicjować postępowanie wyjaśniające. Ma ono charakter ograniczony względem "zwykłego" postępowania dowodowego regulowanego w rozdziale IV k.p.a., ponieważ ma na celu jedynie usunięcie wątpliwości co do znanego organowi stanu rzeczy (v. wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga bowiem, że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających już z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego (v. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1139/10, Lex nr 1082571, wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt I OSK 104/09, Lex nr 594852). Właściwy organ może wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych, bez potrzeby ich kreowania (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1616/09).
Wskazać trzeba, że w postępowaniu zaświadczeniowym nie jest dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających ze zbiorów danych, o których mowa w art. 218 § 1 k.p.a. Podkreślić należy, że w sytuacji, gdy istnieje spór co do treści zaświadczenia, wydanie go zgodnie z żądaniem wnioskodawcy nie jest możliwe (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 1998 r. sygn. akt III SA 1282/97, LEX nr 37646, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 maja 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 743/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym organ powinien odmówić wnioskodawcy wydania zaświadczenia, jeżeli wniosek nie znajduje oparcia w posiadanych danych.
Prawidłowo organ w niniejszej sprawie wskazał, że żądanie wnioskodawcy sformułowane we wniosku z dnia [...] listopada 2023 r. wykracza poza formułę zaświadczenia. Zasadnie organ stwierdził, że żądanie wniosku obliguje w istocie CKL do przeprowadzenia ustaleń faktycznych, analizy, porównywania oraz wyprowadzania określonych wniosków i ocen prawnych, a także interpretacji przepisów prawa.
Należy podkreślić, że organ wydając zaświadczenie w trybie art. 217 § 2 pkt 2 nie może interpretować przepisów prawa ani też rozstrzygać w jakiejkolwiek sprawie. Wydanie zaświadczenia polega na przeniesieniu przez organ danych z posiadanych dokumentów, rejestrów lub ewidencji do treści zaświadczenia.
Zwrócić należy uwagę, że zakres żądanej przez skarżącego treści zaświadczenia wymagałby od CKL dokonania interpretacji orzeczenia CKL z dnia [...] grudnia 2020 r. Skarżący zwrócił się o wydanie zaświadczenia "na okoliczność stwierdzenia, że Wnioskodawca ma orzeczoną grupę inwalidzką decyzją administracyjną z [...] grudnia 2020 r. w zw. z rozpoznaniem "osobowość paranoiczna"."
Wnioskodawca chce zatem, aby zaświadczono, że ma orzeczoną grupę inwalidzką w związku z konkretnym rozpoznaniem "[...[". Powyższe niewątpliwie wymagałoby analiz i ocen w zakresie orzeczenia z dnia [...] grudnia 2020 r. Zwrócić należy uwagę, że orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. Nr [...] wydane w sprawie wnioskodawcy, zostało wydane celem uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą, a także ustalenia zdolności do pracy funkcjonariusza zwolnionego ze służby, w celu określenia grupy inwalidzkiej. Orzeczenie wydane zostało na skutek skierowania wystosowanego do komisji lekarskiej przez Zakład Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w celu uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą, a także ustalenia zdolności do pracy funkcjonariusza zwolnionego ze służby, w celu określenia grupy inwalidzkiej. Orzeczenie to należy do grupy orzeczeń ustalających schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych czy też odszkodowawczych. Tego rodzaju orzeczenia nie mają samodzielnego bytu prawnego, są poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych.
Z orzeczenia CKL z dnia [...] grudnia 2020 r., na które we wniosku o wydanie zaświadczenia powołuje się skarżący, wynika, że CKL uchyliła orzeczenie [...] RKL z dnia [...] września 2020 r. w części, jednocześnie decydując o wydaniu orzeczenia własnego. W orzeczeniu CKL z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] wskazano na rozpoznanie 10 schorzeń.
CKL nie miała, na podstawie orzeczenia z dnia [...] grudnia 2020 r., możliwości wydania zaświadczenia żądanej treści. Wydanie przez CKL zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego wymagałoby w istocie analizy i interpretacji orzeczenia CKL z dnia [...] grudnia 2020 r. pod kątem rozpoznanych schorzeń.
Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 §2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, nie może ono prowadzić do dokonywania interpretacji orzeczenia. Nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń ponownych ustaleń faktycznych i ocen prawnych.
Niezasadne są w świetle powyższego wszelkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia organ nie rozstrzyga sprawy administracyjnej. Organ nie naruszył też art. 9, art. 10, czy art. 50 k.p.a. Postępowanie o wydanie zaświadczenia nie jest postępowaniem administracyjnym, organ nie rozstrzyga o prawach, czy obowiązkach strony, art. 10 k.p.a. nie ma zastosowania w sprawie. Organ nie miał podstaw, aby wzywać wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień (art. 50 k.p.a), czy informować o możliwości wypowiedzenia się w sprawie (art. 10 k.p.a.). Także art. 9 k.p.a. nie ma w tym przypadku zastosowania, albowiem w postępowaniu zaświadczeniowym nie rozstrzyga się żadnej sprawy, nie rozstrzyga się o uprawnieniu lub obowiązku. Także ewentualne postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. nie służy rozstrzyganiu sporów materialnoprawnych, w tym dokonywaniu ustaleń, jakie skutki wywołuje konkretna decyzja administracyjna. Posiadane przez organ informacje nie mogą być uzupełnione przez stwierdzenie okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej (v. wyrok NSA z 16 września 2005 r. sygn. akt II OSK 36/05, publ. ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 64).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z którym, "(...).Skoro zaświadczenie ma być potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, jego wydanie w sytuacji wątpliwości co do tych faktów bądź stanu prawnego i istnienia sporu w tym zakresie, nie powinno mieć miejsca. Mając na uwadze istotę zaświadczenia, która sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych, w judykaturze zwraca się właśnie uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie, jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. W sytuacji zatem gdy kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości organ powinien odmówić wydania zaświadczenia. Zaświadczenia nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii dyskusyjnych. Ma być oparte na dokumentach, zatem to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. Wydaje je się wówczas, gdy fakt powstania skutków prawnych jest ewidentny i organ nie musi o czymkolwiek przesądzać. (...)" (v. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 222/23, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nadto, zasadnie organ stwierdził, co ma kluczowe znaczenie w sprawie, że skarżący nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści. Skarżący we wniosku z dnia [...] listopada 2023 r. wskazując na swój interes prawny odwołał się do art. 39, art. 47 i art. 48 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie określone uprawnienie lub nakładające obowiązek. Istnienie interesu prawnego oznacza wykazanie i ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności lub zaniechania organu (v. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 868/11, orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 30 listopada 1993 r., sygn. akt II SA 1783/93; wyrok NSA z dnia 10 marca 1989 r., sygn. akt IV SA 1254/88; powoł. [w:] Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego pod redakcją R. Hausera, Warszawa 1995, str. 112).
Chodzi zatem o ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Wnioskodawca takiego związku nie wykazał.
Powołane przez wnioskodawcę przepisy ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie stanowią o istnieniu interesu prawnego wnioskodawcy w wydaniu zaświadczenia. Przepis art. 39 ustawy określa elementy orzeczenia komisji lekarskiej. Orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3.
Przepis art. 47 ustawy o komisjach lekarskich określa rodzaje orzeczeń CKL po rozpatrzeniu odwołania i wskazuje m.in., że do postępowania odwoławczego prowadzonego przez Centralną Komisję Lekarską stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed rejonowymi komisjami lekarskimi. Przepis art. 48 powołanej ustawy dotyczy gromadzenia, prowadzenia i przechowywania dokumentacji.
Wnioskodawca nie wskazał na normę prawną, ani na okoliczności, które pozwoliłyby stwierdzić, że żądane zaświadczenie jest wymagane i ma wpływ na jego sytuację prawną.
Na istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści w żaden sposób nie wskazują powołane we wniosku przepisy prawa. Już z tego tylko względu brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji z obrotu prawnego.
Odnosząc się do pozostałych kwestii podniesionych w skardze, w tym zarzutów naruszenia art. 38, art. 11, art. 24 § 1 pkt 5, art. 75, art. 77, art. 76, art. 80 i 81 k.p.a. wskazania wymaga, że nie są one zasadne. Jak wskazano już wyżej, postępowanie zaświadczeniowe nie jest postępowaniem w sprawie materialnoprawnej. W sprawie tej Minister nie miał podstaw do zastosowania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem postanowienie CKL o odmowie wydania zaświadczenia było już wydane. Nadto, w powołanym przepisie jest mowa o wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której pracownik brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten nie ma żadnego odniesienia do niniejszej sprawy dotyczącej rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2023 r. o wydanie zaświadczenia określonej treści. W postępowaniu zaświadczeniowym niezasadny jest zarzut braku przeprowadzenia wszystkich dowodów, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Sprawa wydania zaświadczenia nie jest sprawą materialnoprawną. Organ nie przeprowadza postępowania dowodowego w rozumieniu art. 75 k.p.a. Natomiast zarzut dotyczący braku podjęcia przez organ działań, o których mowa w art. 38 k.p.a., nie może być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Kwestie, o których mowa w tym przepisie nie są rozstrzygane w postępowaniu zaświadczeniowym.
Odnosząc się natomiast do zarzutu rozpoznania wniosku skarżącego przez CKL dopiero po 43 dniach od dnia jego złożenia, Sąd wskazuje, że kwestia czasu trwania postępowania zaświadczeniowego nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Kwestie te mogły być podnoszone w ewentualnym odrębnym postępowaniu ze skargi na bezczynność (przed wydaniem postanowienia przez CKL). Na obecnym etapie postępowania wskazać jedynie można, że zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a., zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Powyższy termin powinien znajdować zastosowanie również do postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia.
Organ nie naruszył art. 107 § 3 k.p.a., albowiem zaskarżone postanowienie spełnia wszystkie wymogi powołanego przepisu. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odnosząc powołany przepis do postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia wskazania wymaga, że zaskarżone postanowienie spełnia wymienione wymogi. Organ uwzględnił wszystkie wymagane prawem elementy dotyczące należytego rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia i uzasadnił rozstrzygnięcie w sposób klarowny, wyjaśniając dlaczego nie jest możliwe wydanie zaświadczenia żądanej treści.
Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w wyroku.