II SA/Wa 1015/24

II SA/Wa 1015/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska
Joanna Kruszewska-Grońska /przewodniczący/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Wznowiono postępowanie sądowe
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, , Protokolant referent stażysta Marta Stec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2024 r. sprawy ze skargi T. L. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 3723/21 w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. wznawia postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 3723/21; 2. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 3723/21; 3. uchyla decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...]; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego T. L. kwotę 797 (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO", "organ") decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a.", w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2019 r., poz. 1781), dalej: "u.o.d.o.", oraz art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z dnia 4 maja 2016 r., s. 1, Dz. Urz. UE L 127 z dnia 23 maja 2018 r., s. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z dnia 4 marca 2021r., s. 35), dalej: "RODO", umorzył postępowanie w sprawie ze skargi T. L. (dalej: "Skarżący") na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez B. S. (dalej: "Uczestnik postępowania"), polegające na przetwarzaniu danych osobowych T. L. za pomocą monitoringu wizyjnego bez podstawy prawnej, niewypełnieniu obowiązku informacyjnego z art. 13 RODO oraz udostępnianiu jego danych osobowych innym podmiotom.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga T. L. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez B. S., polegające na przetwarzaniu danych osobowych T. L. za pomocą monitoringu wizyjnego bez podstawy prawnej, niewypełnieniu obowiązku informacyjnego z art. 13 RODO oraz udostępnianiu jego danych osobowych innym podmiotom. Skarżący wniósł o nakazanie Uczestnikowi postępowania usunięcie uchybień w procesie przetwarzania jego danych osobowych.
W oparciu o wyjaśnienia Skarżącego Prezes UODO ustalił, że na nieruchomości Uczestnika postępowania, sąsiadującej z nieruchomością Skarżącego, znajduje się monitoring wizyjny, który swym polem widzenia obejmuje jego nieruchomość, uwzględniając w szczególności wejście do zabudowy mieszkalnej, taras i ogród.
Skarżący wskazał, że przetwarzanie jego danych osobowych bez jego zgody narusza jego prawa i wolności w tym prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia. Podał również, że dysponuje wiarygodnymi informacjami, iż Uczestnik postępowania rozpowszechnia te nagrania, rozsyłając je na płytach CD do urzędów publicznych.
Z kolei Uczestnik postępowania wyjaśnił, że zamontowana na ścianie budynku kamera kopułkowa to atrapa, nie rejestruje wizji jak i fonii, a służy jedynie do ochrony własnego bezpieczeństwa oraz mienia z uwagi na nisko położony taras i podjętą już raz próbę włamania do budynku. Uczestnik podał, że o powyższym fakcie informował Skarżącego ustnie oraz pisemnie. Wskazał również, że wykonał dokumentację zdjęciową: "z uwagi na prowadzoną przez Skarżącego samowolę budowlaną niezgodną z wydanym Pozwoleniem, jak i dalsze prowadzenie robót budowlanych mimo wydanego postanowienia nr [...] przez PINB w [...] o ich wstrzymaniu (...), na potrzeby Organów Nadzoru Budowlanego oraz Sądu". Dokumentacja ta nie pochodzi z monitoringu, którego faktycznie Skarżący nie stosuje.
Uwzględniając powyższe organ wskazał, że Prezes UODO wydając decyzję administracyjną zobowiązany jest do rozstrzygania w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili wydania tej decyzji. Badając bowiem legalność przetwarzania danych osobowych, organ ma obowiązek ustalenia, czy na datę wydawania rozstrzygnięcia w sprawie dane konkretnego podmiotu są przetwarzane oraz czy czynione to jest w sposób zgodny z prawem.
Dalej organ wskazał, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia jakie musi być wydane w przedmiotowej sprawie, ma okoliczność, że Uczestnik postępowania nie przetwarza danych osobowych Skarżącego pochodzących z monitoringu wizyjnego. Kamera zamontowana na nieruchomości Uczestnika jest atrapą i nie rejestruje obrazu ani dźwięku. Nie dochodzi zatem do przetwarzania danych osobowych Skarżącego z monitoringu wizyjnego.
Odnosząc się zaś do zarzutu Skarżącego w przedmiocie udostępniania przez Uczestnika jego danych osobowych organom administracji publicznej Prezes UODO wskazał, że w treści skargi Skarżący wskazał na udostępnienie nagrań pochodzących z monitoringu wizyjnego na rzecz "urzędów publicznych". Wniósł on o "zaprzestanie upowszechniania tych nagrań". Wobec wyjaśnień Uczestnika, w których wskazuje on, że kamera wizyjna nie rejestruje obrazu ani dźwięku, ponieważ jest w rzeczywistości atrapą, przedmiotowe udostępnienie nagrań nie mogło mieć miejsca.
Tym samym, w ocenie Prezesa UODO, skarżony proces przetwarzania danych osobowych nie istnieje.
Końcowo organ wskazał, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, zgodnie z którą ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne. Organ zaś nie dysponuje żadnym dowodem na przetwarzanie danych osobowych Skarżącego pochodzących z monitoringu wizyjnego.
W tej sytuacji niniejsze postępowanie w zakresie przetwarzania danych osobowych Skarżącego z monitoringu wizyjnego bez podstawy prawnej oraz niewypełnieniu wobec niego obowiązku informacyjnego z art. 13 RODO podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wobec jego bezprzedmiotowości. Zgodnie z ww. przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Brzmienie powołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości, iż w razie stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania organ prowadzący to postępowanie obligatoryjnie je umarza. Dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy.
Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że w sprawie niniejszej brak jest podstaw do zastosowania któregokolwiek z uprawnień naprawczych organu, określonych w art. 58 ust. 2 RODO.
Pismem z dnia 28 września 2021 r. T. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prezesa UODO z dnia [...] sierpnia 2021 r. zarzucając naruszenie:
- art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo braku przeprowadzenia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie tegoż postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organu administracji z powodu nierzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz naruszania przez organ zasady bezstronności i równego traktowania stron - co przejawia się nieuzasadnionym daniem wiary przez organ administracyjny nieudowodnionym wyjaśnieniom Uczestnika postępowania przy jednoczesnym bezpodstawnym pominięciu przeciwnych twierdzeń Skarżącego,
- art. 75 § 2 w związku z art. 95 § 1 i art. 86 k.p.a. poprzez oparcie decyzji administracyjnej o wyjaśnienia Uczestnika postępowania, że używana przez niego kamera jest atrapą oraz że użyte przez niego w innych postępowaniach administracyjnych zdjęcia nie pochodzą z tej kamery, które to wyjaśnienie nie może być uznane za dowód w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego; wyjaśnienie to bowiem nie zostało złożone w toku postępowania dowodowego na rozprawie (art. 95 § 1 k.p.a.), ani w trybie przesłuchania strony (art. 86 k.p.a.); wyjaśnienie to nie jest również dowodem w postaci oświadczenia, o którym mowa w art 75 § 2 k.p.a., albowiem wymaga ono wcześniejszego wniosku strony o złożenie takiego oświadczenia, a organ winien odebrać to oświadczenie po uprzedzeniu strony o odpowiedzialności za fałszywe zeznania,
- art. 77 § 1 i § 3 w związku z art. 75 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, w tym w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu (na podstawie art. 7 k.p.a.) dowodów w postaci zeznań świadków, opinii biegłych oraz oględzin,
- art. 84 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o ustalenie przez organ, że zamontowana przez Uczestnika postępowania kamera jest atrapą, tj. ustalenia, do oceny którego wymagane jest posiadanie wiadomości specjalnych bez powołania przez organ w tym zakresie biegłego posiadającego wiadomości specjalne,
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji mimo braku uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego, potraktowania materiałów dowodowych w sposób wybiórczy i dokonanie ich nieuzasadnionej i dowolnej oceny, a także brak należytego uzasadnienia dla uznania przez organ oświadczenia Uczestnika postępowania o tym, że używana przez niego kamera jest atrapą.
W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi Skarżący podniósł, iż zgodnie z ustaleniami organu istnieją zdjęcia posesji Skarżącego wykorzystywane przez Uczestnika postępowania oraz istnieje zamontowana na budynku Uczestnika kamera. Bezpodstawnie jednak organ stwierdził w oparciu jedynie o wyjaśnienia Uczestnika, że zdjęcia nie pochodzą z zamontowanej przez niego kamery, zaś samo urządzenie jest atrapą, bez faktycznego sprawdzenia tych okoliczności. Jednocześnie w sposób nieuzasadniony organ pominął przeciwne twierdzenia Skarżącego. Tak wybiórcza i dowolna ocena materiału dowodowego jest nieprawidłowa w świetle obowiązujących zasad k.p.a.
Skarżący podniósł przy tym, że nie ma możliwości udowodnienia ponad wszelką wątpliwość, czy rzeczona kamera jest prawdziwa, czy też jest atrapą, albowiem nie ma on prawa wstępu na nieruchomość Uczestnika w celu zweryfikowania tej okoliczności (niezależnie od konieczności korzystania z wiadomości specjalnych dla oceny tego typu sytuacji). Z uwagi na wskazane przez obie zainteresowane strony, że istnieją zdjęcia posesji Skarżącego wykorzystywane przez Uczestnika oraz że na budynku Uczestnika zamontowana jest kamera, podstawowym logicznym wnioskiem jest, że zdjęcia mogą pochodzić z takiego właśnie urządzenia. Do obalenia tego rozumowania nie jest wystarczające oświadczenie osoby zainteresowanej określonym rozstrzygnięciem, że przedmiotowe urządzenie jest atrapą. Konieczne jest przeprowadzenie innych dowodów.
Z art. 75 § 2 k.p.a. wynika, iż oświadczenie strony jest środkiem dowodowym, który podlega ocenie przez organ administracji publicznej na zasadach i w trybie przewidzianych w k.p.a. - wymaga jednak wcześniejszego wniosku strony o złożenie takiego oświadczenia, a organ winien uprzedzić stronę o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Oświadczenia składane w trybie art. 75 § 2 k.p.a. należy odróżniać od wyjaśnień (twierdzeń i oświadczeń) składanych przez strony w toku postępowania dowodowego na rozprawie (art. 95 § 1 k.p.a.) oraz dowodu z przesłuchania strony (art. 86 k.p.a.).
Skarżący podkreślił, że organ administracji nie przeprowadził w rzeczonej sprawie żadnego postępowania dowodowego z urzędu, w szczególności nie dokonał wizji w terenie, ani nie powołał w sprawie biegłego. Zgodnie z powszechnie dostępną wiedzą w obecnym stanie zaawansowania technologicznego kamera monitoringu może posiadać własne zasilanie (np. bateryjne) i przekazywać obraz za pomocą łączności bezprzewodowej np. poprzez wi-fi lub modułu GSM. W takim stanie rzeczy ustalenie, czy dana kamera jest prawdziwa, czy też tylko jest atrapą, wymyka się możliwości oceny, którą organ jest w stanie przeprowadzić bez posiadania wiadomości specjalnych. Z uwagi na powyższe, niezbędną czynnością, którą organ powinien uczynić celem prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego było powołanie z urzędu biegłego, który byłby w stanie ustalić, czy przedmiotowa kamera jest, czy nie jest atrapą.
W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że wyjaśnienia złożone przez Uczestnika postępowania stanowią dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnego dowodu na okoliczność przetwarzania jego danych osobowych pochodzących z monitoringu wizyjnego Skarżonego. Sam fakt zamontowania na budynku mieszkalnym obudowy kamery nie oznacza jeszcze, że jest to w rzeczywistości urządzenie rejestrujące obraz i dźwięk. To Skarżący w swej skardze podnosił, że dysponuje wiarygodnymi informacjami, że Uczestnik postępowania rozpowszechnia te nagrania, rozsyłając je na płytach CD do urzędów publicznych. Nie przedstawił jednak żadnych kopii nagrań, czy kopii akt obejmujących zrzuty z ekranu poszczególnych ujęć mimo, że niejeden urząd publiczny owymi nagraniami dysponuje. W tym zaś znaczeniu niewiarygodne były twierdzenia Skarżącego o ich istnieniu, a zarazem wiarygodne twierdzenia strony przeciwnej, że kamera jest atrapą.
W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, podtrzymał zarzuty i wnioski skargi.
Ponownie wskazał na naruszenie art. 75 § 2 k.p.a. w związku z art. 95 § 1 i art. 86 k.p.a. poprzez uznanie wyjaśnień Skarżącego za dowód, podczas gdy wyjaśnienia te nie zostały zebrane w żadnym z trybów przewidzianych w k.p.a.
Podkreślił nadto, że w sytuacji, gdy organ zebrał de facto jedynie oświadczenia obu stron, które mają jednakową moc i wiarygodność, nie może poczynić ustaleń faktycznych wyłącznie w oparciu o oświadczenia jednej z nich. Niezrozumiałym jest z jakich powodów organ nie wystąpił do Uczestnika postępowania o wykazanie faktów podanych w wyjaśnieniach skoro domaga się tego samego od Skarżącego. Skarżący nie ma jednak możliwości np. wstępu na nieruchomość Uczestnika, nie mógł zatem dowodzić, ze zamontowane na jego budynku kamery nie są atrapami. Uczestnik natomiast wprost przyznał, że wykonał fotografie posesji Skarżącego wskazując jedynie, że nie uczynił tego za pomocą zamontowanych kamer. Na tę okoliczność również nie ma dowodu w aktach sprawy.
Wobec okoliczności wskazanych przez strony i ustaleń poczynionych przez organ (że istnieją zdjęcia posesji Skarżącego, wykonane i wykorzystywane przez Uczestnika postępowania, oraz że na budynku Uczestnika zamontowana jest kamera), podstawowym logicznym wnioskiem jest, że zdjęcia mogą pochodzić z takiego urządzenia. Do obalenia tego rozumowania nie jest wystarczające twierdzenie strony zainteresowanej określonym rozstrzygnięciem, że to urządzenie jest atrapą. Konieczne jest przeprowadzenie innych dowodów. Zaniechanie przeprowadzenia tychże dowodów przez organ powoduje, że zaskarżona decyzja jest wadliwa.
Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3723/21 Wojewódzki Sąd Administracyjnym oddalił skargę T. L. na decyzję Prezesa UODO z dnia [...] sierpnia 2021 r.
Odpis sentencji prawomocnego wyroku ze stwierdzeniem daty jego prawomocności wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w dniu 11 lipca 2022r.
Pismem z dnia 13 czerwca 2024 r. T. L., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3723/21 podnosząc, iż zaistniała przesłanka nieważności, o której mowa w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", albowiem na skutek naruszenia przez Sąd przepisów prawa, a to: art. 67 § 5 oraz art. 91 § 2 p.p.s.a, jak i art. 109 p.p.s.a. polegającego na niedoręczeniu wyznaczonemu w sprawie pełnomocnikowi Skarżącego zawiadomienia o terminie rozprawy, jak i nieodroczeniu rozprawy pomimo zaistnienia ku temu przesłanki w postaci nieprawidłowości zawiadomienia pełnomocnika, Skarżący był pozbawiony możności działania.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o:
- wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2022 r. o sygn. akt. II Sa/Wa 3723/21,
- uchylenie w całości wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2022 r. o sygn. akt. II Sa/Wa 3723/21,
- rozpoznanie sprawy na nowo i uchylenie w całości decyzji Prezesa UODO z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...],
- zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, iż w toku postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na decyzję Prezesa UODO z dnia [...] sierpnia 2021 r., w dniu [...] grudnia 2021 r., Skarżący udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie adw. M. P.. Odpis pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej został załączony do pisma procesowego z dnia [...] grudnia 2021 r. Pełnomocnictwo nie zostało wypowiedziane, jego zakres nie został również zmieniony.
Pismo z dnia [...] grudnia 2021 r. określało pełną nazwę firmy, pod którą prowadzona jest kancelaria adwokacka pełnomocnika Skarżącego, jak również szczegółowe dane adresowe, które znajdują potwierdzenie w bazie CEiDG. Zatem zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. wszelka korespondencja w tej sprawie powinna być kierowana przez Sąd bezpośrednio na adres pełnomocnika.
Od momentu złożenia pisma procesowego z dnia [...] grudnia 2021r., pełnomocnik Skarżącego nie był informowany o czynnościach sądowych w żadnej z przewidzianych przepisami prawa form. Na skutek znacznego upływu czasu od chwili wystosowania ww. pisma, pełnomocnik podjął kontakt z Sądem, w wyniku czego otrzymał z Wydziału Informacji Sądowej WSA w Warszawie pismo z dnia [...] marca 2024 r. znak [...], w którym Sąd poinformowano, iż termin rozprawy został wyznaczony na dzień 4 kwietnia 2022 r., a zawiadomienie w tej sprawie zostało wysłane do pełnomocnika w dniu 8 marca 2022 r. na adres niebędący adresem pełnomocnika. Przesyłka została zwrócona do Sądu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie", a następnie została uznana za doręczoną z dniem 25 marca 2022r. W oparciu o powyższe informacje Sąd przeprowadził rozprawę pod nieobecność Skarżącego, jak i jego pełnomocnika, a następnie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2022 r. o sygn. akt II SA/Wa 3723/21 oddalił skargę. W dniu 1 lipca 2022 r. Sąd stwierdził prawomocność ww. wyroku od dnia 5 maja 2022 r. Z uwagi na fakt, że ww. wyrokiem Sąd oddalił skargę, wyrok nie został doręczony stronie skarżącej, a o jego wydaniu pełnomocnik Skarżącego dowiedział się dopiero na skutek podjęcia wskazanego powyżej kontaktu z Sądem.
Wobec wysłania przez Sąd zawiadomienia o terminie rozprawy na błędny adres, pod którym wyznaczony przez Skarżącego pełnomocnik nie prowadzi działalności, w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 67 § 5 w związku z art. 91 § 2 p.p.s.a. co skutkowało pozbawieniem strony możności działania. Korespondencja sądowa została co prawda skierowana na dane imienne pełnomocnika Skarżącego, jednak na adres odpowiadający miejscu zamieszkania samego Skarżącego, co należy traktować jako rażące naruszenie przepisów, powodujące bezskuteczność takiego doręczenia. Sąd nie przeprowadził prawidłowej weryfikacji poprawności doręczenia zawiadomienia i pomimo wystąpienia przyczyn skutkujących brakiem możliwości procedowania, przeprowadził rozprawę i wydał wyrok, którego dotyczy niniejsza skarga. Powyższa okoliczność uniemożliwiła Skarżącemu podjęcie skutecznej obrony przysługujących mu praw, poprzez przeprowadzenie istotnych czynności procesowych z pominięciem strony, na skutek okoliczności, za które Skarżący ani jego pełnomocnik nie ponoszą odpowiedzialności.
Uwzględniając powyższe Skarżący stwierdził, że w sprawie zaistniała przesłanka nieważności, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., umożliwiająca złożenie skargi o wznowienie postępowania. W sprawie doszło bowiem do naruszenia przepisów postępowania, strona została pozbawiona możności działania bez własnej winy oraz bezpośrednią i wyłączną przyczyną pozbawienia strony możności działania było naruszenie przepisów prawa. Nadto w stanie faktycznym sprawy nie zachodzi żadna z przesłanek negatywnych, które uniemożliwiałyby żądanie w powyższym zakresie, albowiem przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie ustała niemożność działania.
Skarżący zaznaczył, że skarga wniesiona została w terminie określonym w art. 277 p.p.s.a., a zatem w ciągu trzech miesięcy od daty, w której pełnomocnik Skarżącego uzyskał informację z Sądu o wydaniu orzeczenia w sprawie o sygn. akt. II SA/Wa 3723/21.
Wskazał, że uwzględnienie zaistnienia przesłanki nieważności postępowania powinno skutkować uchyleniem w całości ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2022 r. i następnie rozpoznaniem na nowo sprawy ze skargi Skarżącego na decyzję Prezesa UODO z dnia [...] sierpnia 2021 r. Jednocześnie Skarżący podkreślił, że w pełni podtrzymuje wszelkie zarzuty i wnioski skargi oraz późniejszego pisma procesowego z dnia [...] grudnia 2021 r.
Prezes UODO w piśmie z dnia 3 lipca 2024 r. wskazał, że nie otrzymał żadnego pełnomocnictwa wystosowanego w tej sprawie przed przesłaniem akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W piśmie z dnia 19 lipca 2024 r. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie w całości skargi o wznowienie postępowania.
W treści pisma podniósł, że zainstalowana kamera jest atrapą i nigdy nie służyła do rejestrowania - nagrywania, gdyż nie posiada takiej funkcji. Służy jedynie do odstraszenia potencjalnego przestępcy przed nieuprawnionym działaniem, o czym informowany był zarówno Skarżący jak i jego żona.
Wskazał, że Skarżący "poprzez prowokacje, manipulacje, insynuacje próbuje odwrócić uwagę od głównego problemu sąsiedzkiego, tj. prowadzonej na szeroką skalę samowoli budowlanej, którą zarządzał i prowadził (...)".
Podał, że wobec rażącego naruszenia przepisów przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w [...] przy al. [...], żona Skarżącego została zobowiązana do sporządzenia projektu zamiennego, który miał doprowadzić budowę do stanu zgodnego z przepisami budowlanymi. Wykonany przez inwestora projekt zamienny nie doprowadzał budowy do stanu zgodnego z prawem, a przez organy nadzoru PINB w [...], jak i WINB w [...], został zatwierdzony. W tym stanie rzeczy Uczestnik postępowania skierował sprawę na drogę sądową. W następstwie wydanych orzeczeń sądowych (tj. WSA w Gliwicach z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/GI 60/20 oraz NSA z dnia 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2913/20 NSA) decyzja projektu budowlanego zamiennego została uchylona. Obecna niezgodna z przepisami prawa zabudowa naraża zarówno sąsiadów, jak i Uczestnika postępowania na poważne konsekwencje w przypadku nieprzewidzianego zdarzenia, np. pożaru, może bowiem skutkować brakiem wypłaty odszkodowania przez firmy ubezpieczeniowe.
Uczestnik podkreślił, że wobec jego nieugiętej postawy Skarżący próbuje wywierać na niego presję "poprzez różnego rodzaju naciski, zastraszanie, a nawet groźby".
Wskazał jednocześnie, że monitoring przyczynia się do poprawy bezpieczeństwa, co dostrzegł również sam Skarżący, bowiem w ostatnim czasie zamontował kamerę lub atrapę po tym, jak niepowołana osoba weszła do jego domu. Niewątpliwie zatem zamontowane kamery lub atrapy służą dla wspólnego dobra w celu odstraszenia potencjalnego intruza, a podejrzenia Skarżącego są "wyimaginowane".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako: "p.p.s.a.")., można żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy. Przypadki te, stanowiące podstawy skargi o wznowienie postępowania, zostały wyczerpująco wyliczone w art. 271-273 p.p.s.a., i stanowią katalog zamknięty.
W świetle tych przepisów skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego może być oparta na zarzucie nieważności postępowania (art. 271 p.p.s.a.), zarzucie niekonstytucyjności podstaw wydanego orzeczenia (art. 272 p.p.s.a.), a także w oparciu o tzw. przyczyny restytucyjne, do których ustawodawca zalicza między innymi uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), czy też późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.).
Skarga o wznowienie postępowania sądowego jako stanowiąca nadzwyczajny środek zmierzający do ponownego rozpoznania sprawy już prawomocnie zakończonej, stosownie do art. 279 p.p.s.a., który określa jej wymogi, winna wskazywać ustawową podstawę wznowienia i jej uzasadnienie.
W myśl art. 280-282 p.p.s.a. rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania następuje w dwóch etapach. Na pierwszym z nich sąd bada pod względem formalnym (na posiedzeniu niejawnym) dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania, tj. czy skarga została wniesiona w terminie oraz czy skarżący wskazał ustawową przyczynę uzasadniającą żądanie wznowienia. Na tym etapie sąd nie bada ani rzeczywistego istnienia podstawy, ani jej trafności, a jedynie fakt jej powołania. Podstawą tej oceny są twierdzenia zawarte w skardze o wznowienie postępowania.
W sytuacji gdy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona po terminie lub gdy z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi, skarga jako pozbawiona ustawowych podstaw wznowienia postępowania podlega odrzuceniu (por. postanowienia NSA z dnia: 5 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1057/12; 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1285/12 i 16 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2607/12; CBOSA). W przeciwnym razie rozpoczyna się drugi etap postępowania.
Na tym etapie, a więc wówczas, gdy nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania (skarga jest dopuszczalna, została wniesiona w terminie i istnieje powoływana w niej podstawa wznowienia), sąd rozpoznaje (na rozprawie) sprawę merytorycznie.
Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Rozpoznając ponownie sprawę sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie (art. 282 § 1 i 2 p.p.s.a.). Negatywny wynik tej oceny sprawia, że skarga o wznowienie postępowania podlega oddaleniu. Oddalenie skargi o wznowienie postępowania nastąpić powinno wówczas, gdy zgłoszona podstawa wznowienia postępowania jest bezzasadna lub stwierdzona podstawa wznowienia nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia. Natomiast w każdym innym przypadku skarga o wznowienie postępowania powinna być uwzględniona (por. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2836/15; CBOSA).
W niniejszej sprawie skarga o wznowienie została uwzględniona, jako że Sąd stwierdził zarówno zachowanie terminu do wniesienia skargi, jak i wystąpienie ustawowej podstawy wznowienia. Z uwagi na ekonomikę postępowania Sąd połączył badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.
Z akt sprawy wynika, że Skarżący wystąpił o wznowienie postępowania z zachowaniem trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Termin ten rozpoczął bowiem bieg w dniu, w którym pełnomocnik Skarżącego dowiedział się, iż w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 3723/21 zapadł prawomocny wyrok, co miało miejsce w dniu 22 marca 2022 r. (k. 12 akt sądowych), zaś w dniu 14 czerwca 2024 r. (k. 14 akt sądowych) pełnomocnik złożył niniejszą skargę.
Sąd uznał również, że skarga o wznowienie postępowania spełnia wymogi formalne wynikające z art. 279 p.p.s.a. oraz opiera się na ustawowej przesłance wznowienia wymienionej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
W niniejszej sprawie Skarżący został pozbawiony możności działania, co nastąpiło na skutek naruszenia art. 67 § 5 oraz art. 91 § 2 p.p.s.a, jak i art. 109 p.p.s.a. polegającego na niedoręczeniu pełnomocnikowi Skarżącego zawiadomienia o terminie rozprawy, jak i nieodroczeniu przez Sąd rozprawy pomimo nieprawidłowego zawiadomienia pełnomocnika Skarżącego o terminie rozprawy.
Z akt sprawy wynika, że Skarżący ustanowił w sprawie pełnomocnika - adwokata M. P. - pełnomocnictwo do reprezentowania w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa UODO z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] zostało złożone do akt sądowych sprawy o sygn. II SA/Wa 3273/21 za pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. Do ww. pisma został złożony również dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zawiadomienie o terminie rozprawy zostało skierowane do pełnomocnika Skarżącego na błędny adres nieodpowiadający adresowi prowadzenia przez pełnomocnika Kancelarii adwokackiej (k. 50 akt sądowych). Stanowi to naruszenie ww. przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powodujące bezskuteczność takiego doręczenia. Powyższa okoliczność uniemożliwiła Skarżącemu podjęcie skutecznej obrony przysługujących mu praw, poprzez przeprowadzenie istotnych czynności procesowych z pominięciem strony, tj. przeprowadzenie rozprawy i wydanie wyroku przez Sąd w dniu 2 kwietnia 2022 r. (k. 57 - 59 akt sądowych), pomimo okoliczności, za które Skarżący ani jego pełnomocnik nie ponoszą odpowiedzialności. Jednocześnie nie zaistniała przesłanka negatywna, która uniemożliwiałyby żądanie wznowienia postępowania w oparciu o art. 271 pkt 2 p.p.s.a., bowiem przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie ustała niemożność działania Skarżącego w przedmiotowej sprawie.
Uwzględniając wszystko powyższe Sąd, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku, tj. wznowił postępowanie sądowwoadministracyjne zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 3723/21 oraz uchylił wymieniony wyrok Sądu.
Jednocześnie Sąd dokonał oceny zasadności skargi na decyzję Prezesa UODO z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] i uznał, że jest ona uzasadniona.
Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie skargi T. L. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez B. S., polegające na przetwarzaniu jego danych osobowych za pomocą monitoringu wizyjnego bez podstawy prawnej, niewypełnieniu wobec niego obowiązku informacyjnego z art. 13 ust. 1 i 2 RODO oraz udostępnianiu jego danych osobowych innym podmiotom.
Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art.105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.
Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z istnienia przesłanki podmiotowej bądź przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu. Przesłankę podmiotową do umorzenia postępowania stanowi brak legitymacji strony postępowania administracyjnego. Natomiast przesłanką przedmiotową jest brak - w znaczeniu prawnym - przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Innymi słowy, brak przedmiotu postępowania ma miejsce wówczas, gdy stan faktyczny nie podlega uregulowaniu przepisami administracyjnymi, które dawałyby organowi administracyjnemu kompetencję do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
Prezes UODO podejmując decyzję o umorzeniu postępowania stwierdził, że decydujące znaczenie dla takiego rozstrzygnięcia sprawy ma okoliczność, iż proces przetwarzania danych osobowych Skarżącego z monitoringu wizyjnego nie ma miejsca. Kamera zamontowana na nieruchomości Uczestnika postępowania jest bowiem atrapą i nie rejestruje obrazu ani dźwięku. Oznacza to również, że udostępnienie danych osobowych pochodzących z monitoringu wizyjnego na rzecz "urzędów publicznych" nie mogło mieć miejsca.
Stanowisko organu, w ocenie Sądu, jest co najmniej przedwczesne, bowiem zostało przyjęte z naruszeniem obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w celu ustalenia w sprawie stanu faktycznego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Ustalenie okoliczności faktycznych sprawy ma kluczowe znaczenie dla prowadzonego postępowania, gdyż warunkuje prawidłowe określenie zakresu praw i obowiązków stron postępowania. W celu poczynienia ustaleń faktycznych zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej organ obowiązany jest - zarówno na wniosek strony, jak i z urzędu - do podejmowania wszelkich czynności, które konieczne są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji do jej załatwienia (art. 7 k.p.a.). Zebranie wszystkich potrzebnych dowodów obliguje organ do ich całościowej oceny (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Następnie, rolą organu jest przedstawienie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu prawnym organ winien zaś wyjaśnić podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.).
W niniejszej sprawie organ dopuścił się naruszenia ww. przepisów postępowania i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przyjmując, że w sprawie nie zachodzi proces przetwarzania danych osobowych Skarżącego, organ oparł się wyłącznie na wyjaśnieniach Uczestnika postępowania z dnia [...] listopada 2020 r. udzielonych na wezwanie z dnia [...] października 2020 r. Nie wykazał przy tym z jakich względów uznał, że wyjaśnienia te są wiarygodne i wystarczające dla przyjęcia stanowiska, że Uczestnik nie przetwarza danych osobowych Skarżącego w zakresie wskazanym w skardze z dnia [...] sierpnia 2019 r. Uczestnik postępowania stwierdził, że "zamontowana na ścianie budynku kamera kopułkowa to atrapa, nie rejestruje wizji jak i fonii (...)". Organ jednak w żaden sposób nie zweryfikował twierdzeń Uczestnika choćby poprzez zobowiązanie go do przedstawienia dowodu zakupu tego urządzenia, przesłanie zdjęć tabliczki znamionowej, czy też przedstawienia zdjęć urządzenia wykonanych z bliska. Nie uzyskał również od Uczestnika odpowiedzi, czy na nieruchomości jest umieszczona informacja o tym, że obiekt jest monitorowany, czy też nie. Nie uzyskał również jakichkolwiek dowodów, z których wynikałoby gdzie dokładnie zamontowane jest urządzenie, co dałoby możliwość ustalenia (bądź wykluczenia), że urządzenie to swym zasięgiem mogłoby obejmować nieruchomość Skarżącego (T. L. na rozprawie w dniu 10 września 2024 r. oświadczył, że kamera jest zamontowana na budynku Uczestnika postępowania i obejmuje swoim zasięgiem 20% nieruchomości Skarżącego). Podjęcie tych czynności umożliwiłoby ustalenie producenta urządzenia, jego modelu i podstawowych parametrów, a w konsekwencji pozwoliłoby na zebranie dodatkowych danych, które potwierdziłyby (bądź nie) wyjaśnienia złożone przez Uczestnika postępowania. Zaniechanie podjęcia jakichkolwiek działań w celu weryfikacji oświadczenia uczestnika sprawia, że materiał dowodowy nie został w całości zebrany i wszechstronnie rozpatrzony a okoliczności faktyczne sprawy nie zostały w pełni ustalone i rozważone.
W tym miejscu wskazać należy, że w świetle ww. przepisów postępowania administracyjnego zebranie i ocena materiału dowodowego musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Jakkolwiek na stronie postępowania spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne, to obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest podjęcie z urzędu wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Obowiązku tego organ w niniejszej sprawie nie dopełnił.
Ponadto, przyjmując, że nie ma podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy organ w ogóle nie rozważył i nie odniósł się do twierdzeń Uczestnika postępowania zawartych w ww. wyjaśnieniach z dnia [...] listopada 2020 r., że ze względu na "(...) prowadzenie robót budowlanych (...) mimo wydanego postanowienia nr [...] przez PINB w [...] o ich wstrzymaniu wykonano dokumentację zdjęciową na potrzeby organów Nadzoru Budowlanego oraz Sądu". Z wyjaśnień tych wprost wynika, że dokumentacja zdjęciowa dostała wykonana. Organ jednak nie wezwał Uczestnika postępowania o kopię tej dokumentacji, nie podjął próby ustalenia kiedy i w jaki sposób (za pomocą jakiego urządzenia) została ona wykonana, co umożliwiłoby ustalenie (bądź wykluczenie), że dokumentacja ta pochodzi z urządzenia zamontowanego na budynku Uczestnika postępowania (tj. że mogą to być zrzuty z ekranu poszczególnych ujęć, jak wskazywał organ w odpowiedzi na skargę, bądź nie).
Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a. swobodna ocena dowodów musi być oparta na wszechstronnej analizie materiału dowodowego, zgodnie z zasadami logiki, a organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Aby nie przekroczyć zasady swobodnej oceny dowodów organ winien dokonać oceny poszczególnych dowodów osobno oraz w ich wzajemnej łączności, kierując się wiedzą i zasadami doświadczenia życiowego, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia określić, którym twierdzeniom i dowodom dał wiarę i dlaczego oraz z jakich przyczyn odmówił wiarygodności innym twierdzeniom i dowodom. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ obowiązków tych dopełnił. Uzasadnienie decyzji - ogólnikowe i lakoniczne - narusza art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a.
Oceny tej nie podważa argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę. Zaznaczyć po pierwsze należy, że odpowiedź na skargę nie jest aktem skarżonym i rozstrzyganym w postępowaniu sądowym. Aktem tym jest decyzja, z której strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację w swej sytuacji prawnej - w zakresie prawa procesowego, jak i materialnego. To decyzja stanowi przedmiot zaskarżenia, z decyzją polemizuje strona w skardze, decyzja podlega ocenie sądu jako odzwierciedlenie i uzasadnienie procesu zastosowania prawa. W tym kontekście i z tego powodu wad decyzji istotnych w świetle wymogów art. 107 § 3 k.p.a. nie może sanować późniejsza aktywność procesowa organu np. w formie odpowiedzi na skargę.
Niemniej jednak odnosząc się do argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę zauważyć należy, że w istocie Skarżący nie przedstawił w toku postępowania kopii nagrań z kamery, czy też dokumentacji zdjęciowej złożonej do akt postępowania przed organami administracji publicznej. Nie można jednak uznać, że sam ten fakt uzasadnia wydanie rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania z powodu braku procesu przetwarzania danych osobowych w sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności wyjaśniających prowadzących do weryfikacji oświadczenia Uczestnika postępowania. Wszak to Uczestnik oświadczył, że "wykonano dokumentację zdjęciową", zatem obowiązkiem organu było wyjaśnienie, w jaki sposób dokumentacja ta "została wykonana" oraz czy ma ona związek z faktem zamontowania przez Uczestnika urządzenia, które - jak wyjaśniał - stanowi imitację kamery. Organ dał wiarę tym wyjaśnieniom, pomimo tego, że nie zostały one poparte przekonującym materiałem dowodowym. Zatem konkluzja organu co do charakteru urządzenia, a w konsekwencji co do nieistnienia procesu przetwarzania danych osobowych Skarżącego, jest przedwczesna.
Końcowo odnosząc się do argumentów podniesionych przez Uczestnika postępowania w piśmie procesowym z dnia 19 lipca 2024 r. Sąd zauważa, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie zgodność z prawem decyzji Prezesa UODO z dnia [...] sierpnia 2021 r. Z tych względów odwołanie się w tymże piśmie do postępowań prowadzonych przed organami nadzoru budowlanego oraz przed sądami administracyjnymi nie mogą mieć znaczenia dla przedmiotu niniejszego postępowania.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących trybu uzyskania wyjaśnień od Uczestnika postępowania Sąd zauważa, że zgodnie z art. 58 ust. 1 RODO organowi nadzorczemu przysługują określone uprawnienia w zakresie prowadzonych postępowań, w tym uprawnienie do uzyskiwania od administratora i podmiotu przetwarzającego dostępu do wszelkich danych osobowych i wszelkich informacji niezbędnych organowi nadzorczemu do realizacji swoich zadań (lit e). Organ jest zatem uprawniony do uzyskiwania wyjaśnień od strony postępowania, w tym co do zarzutów skargi na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych, które to wyjaśnienia stanowią - co do zasady - punkt wyjścia dla dalszych czynności organu w toku postępowania administracyjnego.
Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a jej uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie ww. przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obligowało to Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę ponownie organ podejmie czynności w celu usunięcia wskazanych wyżej uchybień oraz dokona niezbędnych w sprawie ustaleń faktycznych prowadzących do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie skargi z dnia [...] sierpnia 2019 r.
Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi o wznowienie postępowania (100 złotych), wpis od skargi na decyzję Prezesa UODO z dnia [...] sierpnia 2021 r. (200 złotych) oraz wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego w stawce minimalnej wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (497 złotych), Sąd postanowił w oparciu o art. 276 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. jak w punkcie 4 sentencji wyroku.