II SA/WA 1000/19

II SA/Wa 1000/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-11-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący/
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne
Straż graniczna
Sygn. powiązane
III OSK 3531/21 - Wyrok NSA z 2024-02-01
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7 art. 77 par. 1 art. 80 art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U.UE.L 2017 poz 2365  art. 118 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, , Joanna Mazur, Protokolant referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2019 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrównania otrzymanych należności z tytułu niewykorzystanych urlopów uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...].
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], Komendant Główny Straży Granicznej (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 roku o Straży Granicznej (Dz.U. z 2017 r., poz. 2365 ze zm., dalej także: "u.s.g."), w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 września 2005 r. w sprawie ekwiwalentów pieniężnych za niewykorzystane przez funkcjonariusza Straży Granicznej urlopy i czas wolny od służby (Dz. U. z 2005 r. Nr 186 poz. 1560, dalej także: "rozporządzenie MSWiA"), po rozpatrzeniu odwołania K.D. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w sprawie wyrównania otrzymanych należności z tytułu niewykorzystanych urlopów wypoczynkowych i dodatkowych - uchylił sporną decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2019 r.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
Skarżący K.D. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2010 r., został zwolniony ze służby w Straży Granicznej z dniem [...] maja 2010 r. na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 4 (nabycie prawa do emerytury) w związku art. 49 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej.
W związku powyższym, skarżącemu wypłacono należności przysługujące z tytułu zwolnienia, zgodnie z brzmieniem art. 118 u.s.g. obowiązującym w dacie zwolnienia ze służby i rozporządzeniem MSWiA, wydanym wówczas na jego podstawie, w tym skarżącemu wypłacono ekwiwalent za niewykorzystane 44 dni urlopu wypoczynkowego i 20 dni urlopu dodatkowego.
Pismem numer [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej zawiadomił skarżącego K.D. o wszczęciu postępowania administracyjnego dotyczącego wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy. Komendant [...] Oddziału Staży Granicznej pouczył skarżącego, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. o przysługującym prawie wypowiedzenia się, co do materiałów i dowodów w sprawie oraz o prawie do zapoznania się z aktami sprawy.
Ponadto, Komendant [...] Oddziału Staży Granicznej zawiadomił skarżącego, że po analizie posiadanej dokumentacji oraz przepisów prawa wniosek nie ma uzasadnienia prawnego oraz pouczył skarżącego o możliwości złożenia wniosków dowodowych, w celu stwierdzenia zasadności zgłaszanych roszczeń w terminie 7 dni od otrzymania pisma.
Dodatkowo, powyższym pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. Komendant [...] Oddziału Staży Granicznej pouczył skarżącego o prawach wynikających z art. 10 § 1, art. 32, art. 33 § 1, 2, 3, art. 37, art. 40 § 2, 4 i 5, art. 41 § 1, art. 73 § 1 i 1a i §2 i art. 81 k.p.a.
Jednocześnie, [...] Oddziału Staży Granicznej na podstawie art. 36 k.p.a. zawiadomił skarżącego o wystąpieniu do Archiwum Straży Granicznej o przesłanie kserokopii dokumentów niezbędnych do wydania decyzji, co z przyczyn niezależnych od organu pierwszej instancji może mieć wpływ na wydłużenie terminu załatwienia sprawy, jak też termin załatwienia sprawy oraz pouczył skarżącego o prawie do wniesienia ponaglenia.
Pismem z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] skarżący wystąpił do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z wnioskiem o wyrównanie otrzymanych należności z tytułu niewykorzystanych urlopów (wypoczynkowego i dodatkowego).
W uzasadnieniu skarżący wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności z dnia art. 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, w którym to Trybunał orzekł o niekonstytucyjności art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz 118 ust. 1 pkt 2 u.s.g. w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA - odmówił skarżącemu wyrównania otrzymanych należności z tytułu niewykorzystanych urlopów wypoczynkowych i dodatkowych.
Na wstępie, organ pierwszej instancji wskazał, że w rozpatrywanym przypadku wypłaty ekwiwalentu dokonano na podstawie 118 ust. 1 pkt 2 u.s.g. oraz § 2 ust. 1 – 2 rozporządzenia MSWiA, wskazując na aktualność tych przepisów. Organ wskazał, że realizacja tego prawa nastąpiła w drodze czynności materialno - technicznej zgodnie z § 3 rozporządzenia MSWiA.
Odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. K 7/15) w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, organ pierwszej instancji zaznaczył, że jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i nie dotyczy Straży Granicznej, lecz jedynie konkretnego przepisu ustawy o Policji. Organ pierwszej instancji dodał także, że w przedmiotowym wyroku nie wskazuje się na niekonstytucyjność jakiegokolwiek przepisu ustawy o Straży Granicznej, a w szczególności dotyczącego zasad wypłacania czy też obliczania wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy.
Ponadto organ pierwszej instancji zaznaczył, że Trybunał Konstytucyjny, orzekając o niezgodności art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, w art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jednocześnie nie wskazał (nie będąc do tego upoważnion) wymiaru części miesięcznego uposażenia, stanowiącego podstawę obliczenia wysokości ekwiwalentu. Dlatego też, zdaniem organu pierwszej instancji do momentu zmiany przez ustawodawcę przepisów w tym zakresie, wypłata ekwiwalentu nie może być wypłacana na innych zasadach niż dotychczas obowiązujące.
W dalszej części organ pierwszej instancji wskazał, ze zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.
Organ pierwszej instancji wskazał także, że należności dla skarżącego zostały naliczone zgodnie z obowiązującymi w tych datach przepisami tj. art. 118 ust. 1 pkt 2 u.s.g. w przypadku zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 38 i 12 oraz ust. 3 u.s.g. otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby urlopy wypoczynkowe lub urlopy dodatkowe oraz ekwiwalent za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 37 ust. 3 u.s.g.[pic]
Organ pierwszej instancji podkreślił, że rozporządzenia MSWiA określa sposób obliczania i wypłacania funkcjonariuszowi ekwiwalentu za urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz wskazuje jakie podmioty są właściwe w tych sprawach oraz wskazuje na obowiązujące w tym zakresie terminy. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z § 2 rozporządzenia MSWiA ekwiwalent za urlop stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, wskazując, że wysokość ekwiwalentu za urlop oblicza się, mnożąc 1/30 uposażenia przez liczbę dni niewykorzystanych urlopów wypoczynkowych lub dodatkowych. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że ekwiwalent za urlop oblicza i wypłaca komórka finansowa jednostki organizacyjnej Straży Granicznej właściwa w sprawach wypłaty uposażenia (ust. 1 cyt. rozporządzenia) oraz wypłaca się w formie bezpośredniej lub na rachunek w banku wskazanym w formie pisemnej przez funkcjonariusza w ostatnim dniu pełnienia służby, a w przypadku śmierci albo zaginięcia funkcjonariusza, niezwłocznie po wydaniu rozkazu personalnego o wygaśnięciu stosunku służbowego (ust. 2 cyt. rozporządzenia).
Kończąc, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej stwierdził, że mając powyższe na uwadze, jak również fakt, iż prawo funkcjonariuszy Straży Granicznej do otrzymywania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wynika wprost z pragmatycznych przepisów nieuznanych za niekonstytucyjne, brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia złożonego wniosku przez skarżącego o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowy w innej wysokości niż określony w aktualnie obowiązujących przepisach prawa.
W piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2019 r.
W treści odwołania skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu pierwszej instancji, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K7/15 odnosi się tylko do ustawy policyjnej i stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.
Skarżący zaznaczył także, że w decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. brak jest uzasadnienia do wysokości kwoty stanowiącej podstawę naliczenia ekwiwalentu, wysokości wypłaconego ekwiwalentu, oraz czy jest o adekwatnym przyznaniem należności w rozumieniu argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że w całości podtrzymuje argumentację organu pierwszej instancji uznając ją za własną.
Organ odwoławczy zauważył, że niespornym jest, iż w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby w Straży Granicznej wypłacono skarżącemu wszystkie świadczenia zgodnie z przepisem art. 118 u.s.g., w tym ekwiwalent za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe, zgodnie z przelicznikiem obowiązującym w datach wypłaty przedmiotowej należności unormowanym rozporządzeniem MSWiA, które zostało wydane na podstawie art. 118 ust. 4 u.s.g. i reguluje kompleksowo do dnia dzisiejszego kwestię obliczenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane przez funkcjonariusza Straży Granicznej urlopy.
W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt. K 7/15) w zakresie w jakim orzeka o niezgodności art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r. poz. 2067 z póżn.zm.) nie dotyczy Straży Granicznej, lecz jedynie konkretnego przepisu ustawy o Policji. Organ odwoławczy uznał, że w komentowanym wyroku Trybunał Konstytucyjny nie wskazał na niekonstytucyjność jakiegokolwiek przepisu ustawy o Straży Granicznej, a w szczególności odnoszącego się do zasad wypłaty i uprzedniego obliczania wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. Dodając, organ odwoławczy zauważył, że w przedmiotowym zakresie ustawodawca nie znowelizował przepisów pragmatycznych normujących funkcjonowanie Straży Granicznej, w związku z tym wypłata ekwiwalentu nie może zostać zrealizowana na innych zasadach niż obowiązujące zarówno w dniu wypłaty skarżącemu ekwiwalentu jak i obecnie.
Kończąc, organ odwoławczy zauważył, iż prawo funkcjonariuszy Straży Granicznej do otrzymywania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wynika wprost z przepisu ustawy o Straży Granicznej i rozporządzenia wydanego na jego podstawie nieuznanych za niekonstytucyjne, a jego realizacja następuje w drodze czynności materialno-technicznej poprzez wypłatę na wskazany przez funkcjonariusza rachunek bankowy to brak jest podstaw realizacji roszczeń skarżącego, z uwagi na brak oparcia w obowiązujących przepisach normujących pragmatykę służbową w Straży Granicznej. Organ odwoławczy dodał, że w zakresie żądania skarżącego do naliczenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu należy zauważyć, iż w związku z faktem, iż nie powstała zaległa należność i wniosek strony skarżącej nie znajduje uzasadnienia.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2019 r.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. skarżący zarzucił:
1. naruszenie art. 8, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, nieuwzględnienie i nie odniesienie się w wydanej skarżonej decyzji do przedstawionej argumentacji prawnej wskazującej na konieczność zastosowania w przedmiotowej sprawie obowiązującego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. (sygn. K 7/15) przez analogię oraz
2. wadliwe sporządzenie uzasadnienia orzeczenia.
W treści skargi skarżący wskazał, że dopiero decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2019 r. został poinformowany o liczbie niewykorzystanych przez skarżącego dni urlopu wypoczynkowego i dodatkowego. Skarżący podkreślił także, że organ pierwszej instancji, dokonując przelewu na rachunek bankowy skarżącego w kwietniu 2010 r. nie dokonał rozgraniczenia kwot, które z nich dotyczą ekwiwalentów za niewykorzystane przez skarżącego na dzień zwolnienia ze służby dni urlopów wypoczynkowego, a które dni dodatkowego.
Skarżący twierdzi, że § 2 ust. 2 rozporządzenia MSWiA, wydany na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 118 ust. 4 u.s.g. jest niezgodny z normami konstytucyjnymi, narusza konstytucyjną gwarancję równości wobec prawa, podważając jednocześnie zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. Skarżący, odnosząc się do brzmienia § 2 ust. 2 rozporządzenia MSWiA skarżący wskazał, że wysokość opisywanych a należnych skarżącemu ekwiwalentów za jeden dzień niewykorzystanego czasu wolnego jest ustalana w wymiarze 1/30 miesięcznego uposażenia. Skarżący dodał, że żadnej z funkcjonariuszy Straży Granicznej nie pracuje przez 30 dni w miesiącu, a taki przelicznik wpisany enumeratywnie do rozporządzeniu MSWiA o tym świadczy.
W związku z powyższym skarżący wskazał, że strażnicy graniczni pełnią służbę średnio 8 godzin dziennie przez 22 dni w miesiącu, czyli przeciętnie przez 176 godzin, co wskazuje, że faktyczna wysokość hipotetycznego dziennego uposażenia funkcjonariusza Straży Granicznej wynosi 1/22 miesięcznego uposażenia, a nie 1/30 miesięcznego uposażenia i w takim zakresie aktualne unormowania rozporządzenia MSWiA, wydane na podstawie art. 118 ust. 4 u.s.g., regulują do dnia dzisiejszego kwestię obliczenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane przez funkcjonariuszy Straży Granicznej urlopy są niekonstytucyjne i krzywdzące tak dla mnie jak i dla innych odchodzących ze służby w Straży Granicznej.
Skarżący nie zgodził się z argumentami przytaczanymi w uzasadnieniu skarżonej decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2019 r., rzekomo świadczącymi o prawidłowym naliczeniu skarżącemu opisywanych ekwiwalentów.
W dalszej części skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. K 7/15, w którym to Trybunał orzekł, że art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Dodatkowo, skarżący wskazał, że miał na uwadze fakt, iż pomimo tego, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa powyżej dotyczy on zakwestionowanego art. 115a ustawy o Policji, winien być stosowany poprzez analogię również wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej. Skarżący stwierdził, że stosowanie przelicznika 1/30 uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu faktycznie ogranicza zarówno skarżącego, jak i innym byłym funkcjonariuszom Straży Granicznej, wyrażone w art. 66 ust. 2 Konstytucji - prawo do wypoczynku.
Zdaniem skarżącego rekompensata pieniężna za niewykorzystany urlop winna być adekwatna do maksymalnych norm czasu pracy, które były i są obecnie ustalane w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. W konsekwencji, skarżący wskazał, że za każdy dzień niewykorzystanego urlopu jako funkcjonariusz Straży Granicznej podobnie jak i funkcjonariusz Policji skarżący otrzymał odpowiednio mniejszy ekwiwalent, niż otrzymując takie samo uposażenie zasadnicze otrzymywali funkcjonariusze np. Służby Więziennej czy żołnierze zawodowi.
W związku z powyższym skarżący uznał, że funkcjonariusze Policji, jak i funkcjonariusze Straży Granicznej (w tym skarżący) za każdy dzień niewykorzystanego urlopu otrzymują ok 73% dziennego uposażenia, czego nie można uznać za pełną rekompensatę poniesionej straty. W ślad za tym skarżący dodał, że pośrednio zmniejszony został także skarżącemu czas wypoczynku, uznając tym samym, że wypłacone skarżącemu świadczenie nie jest ekwiwalentne do wysokości niewykorzystanych przeze mnie dni urlopów na dzień zakończenia służby w Straży Granicznej.
Skarżący odniósł się także do aktualnej inicjatywy ustawodawczej Departamentu Porządku Publicznego MSW, która dotyczy projektu ustawy o zmianie ustawy o Policji i niektórych innych ustaw, w tym i ustawy o Straży Granicznej , gdzie w projekcie przesłanym do konsultacji w uzasadnianiu zawiera następujące stwierdzenie: "celem projektowanej ustawy jest wykonanie przytoczonego wyroku Trybunału". Skarżący dodał, że art. 2 projektu ustawy w przedmiotowym zakresie wskazuje na konieczność nowelizacji ustawy o Straży Granicznej w kierunku analogicznym jak w ustawie o Policji, a więc ustala wysokość ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w wysokości 1/22 części miesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku.
W dalszej części skarżący podniósł, że problemem niewłaściwego i bezprawnego naliczania ekwiwalentów za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w wysokościach obliczanych według wątpliwych konstytucyjnie przepisów par. 2 ust. 2 rozporządzenia MSWiA, zajmował się już w 2014 r. Rzecznik Praw Obywatelskich kierując w dniu 7 marca stosowne wystąpienie do Ministra Spraw Wewnętrznych, w którym zaznaczył, że w art. 66 ust. 2 Konstytucji zostało sformułowane prawo do określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów, a także postanowienie o maksymalnych normach czasu pracy. Skarżący wskazał, że wymienione w cytowanym wystąpieniu prawa należy traktować jako konstytucyjną gwarancję prawa do wypoczynku, co w sposób oczywisty pozostaje w związku z kwestią czasu pracy (służby w przypadku funkcjonariuszy ). Skarżący dodał, że Rzecznik Praw Obywatelskich podniósł, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K 1/08 wskazał, że prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop lub czas wolny od służby jest prawem majątkowym policjanta, którego ograniczenie musi odpowiadać wymogom art. 31 ust. 3 Konstytucji. Prawo do corocznego płatnego urlopu jest gwarantowane w art. 66 ust. 2 Konstytucji i nie może być arbitralnie ograniczone również w odniesieniu do rekompensaty pieniężnej za urlop niewykorzystany lub za czas wolny od pracy (w przypadku zaś policjantów służby. Dodatkowo, skarżący przywołał, że Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał, że prawo do rocznego płatnego urlopu gwarantowane jest w art. 66 ust. 2 Konstytucji w sposób bezwarunkowy, a rekompensata pieniężna za niewykorzystany (płatny) urlop stanowi zatem konieczny substytut otrzymywany w miejsce niewykorzystanego urlopu. Dalej, skarżący zaznaczył, że w uzasadnieniu swojego wystąpienia Rzecznik Praw Obywatelskich podniósł ponadto, że rekompensata pieniężna za niewykorzystany urlop winna być adekwatna do maksymalnych norm czasu pracy, zaś maksymalne normy czasu pracy (służby) dla policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. Skarżący wskazał, że podsumowując swoje wystąpienie, Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał, iż przedmiotowe przepisy, zarówno w aspekcie formalnoprawnym, jak i materialnoprawnym wywołały Jego wątpliwości z punktu widzenia ich zgodności z Konstytucją, zaś już w 2014 r. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji m.in. o podjęcie inicjatywy ustawodawczej w celu zmiany opisanego wyżej stanu rzeczy, co niestety do chwili obecnej nie nastąpiło, a skarżący przez opieszałość i brak reakcji władzy publicznej na wykazane wyżej nieprawidłowości poniosłem konkretne niezawinione przeze skarżącego straty finansowe.
Kończąc, skarżący wskazał, że niestety, nie dysponując konkretnymi wyliczeniami kwot jakie zostały naliczone w przekazanym łącznym świadczeniu po zakończeniu służby za niewykorzystanie przeze skarżącego na dzień zwolnienia ze służby 40 dni urlopu wypoczynkowego i 20 dni urlopu dodatkowego, nie jest w stanie określić wartości przedmiotu zaskarżenia pomimo tego, że wydaje się to konieczne dla określenia wysokości żądań w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na wstępie Komendant Główny Straży Granicznej wskazał, iż zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji działają na podstawie przepisów prawa.
Odnosząc się to stanu faktyczne sprawy po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 podniósł, że nie zostało znowelizowane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 września 2005 r. w sprawie ekwiwalentów pieniężnych za niewykorzystane przez funkcjonariusza Straży Granicznej urlopy i czas wolny od służby. Organ odwoławczy dodał, że w odniesieniu do funkcjonariusza Straży Granicznej brak jest przepisu, który wskazywałby współczynnik przy zastosowaniu którego organ Straży Granicznej powinien dokonać wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (w związku z ww. wyrokiem).
Odnosząc się do przywołanego przez skarżącego naruszenia przepisów art. 8, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, iż nie dostrzega się w niniejszej sprawie nieprawidłowości. Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie administracyjne uwieńczone zaskarżonym rozstrzygnięciem zostało przeprowadzone prawidłowo, na zasadach i w granicach obowiązującego prawa, z uwzględnieniem wszystkich praw jednostki, oraz w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
W dalszej części odpowiedzi na skargę skarżący wskazał, że na przepisy ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072 z późn. zm.), tj.:
– art. 33, który wyraźnie wskazuje, iż zakres kognicji Trybunału obejmuje orzekanie w sprawach zgodności: ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją, ustaw z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie, przepisów prawa, wydawanych przez centralne organy państwowe, z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami,
– art. 107, zgodnie z którym orzeczenie Trybunału może odnosić się do całego aktu normatywnego (np. ustawy) albo do poszczególnych jego przepisów.
Zdaniem, Komendanta Głównego Straży Granicznej nie ulega wątpliwości, że przedmiotem kontroli konstytucyjnej sprawowanej przez Trybunał nie są określone instytucje, konstrukcje czy rozwiązania prawne stosowane w polskim porządku prawnym, a konkretne akty normatywne i zawarte w nich przepisy. W związku z tym Komendant Główny Straży Granicznej uznał, że musi mieć na względzie, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdza niekonstytucyjność określonego przepisu ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, nie odnosząc się w żaden sposób do normujących tożsamą materię przepisów regulujących funkcjonowanie Straży Granicznej w randze aktu wykonawczego.
W związku z powyższym, Komendant Główny Straży Granicznej uznał, iż przedstawione we wspomnianych wyrokach Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego zapatrywania prawne dotyczące konkretnej sprawy nie mogą być w żadnym wypadku podstawą do uwzględnienia zgłoszonego przez skarżącego żądania. W tym zakresie, Komendant Główny Straży Granicznej podkreślił, że organy administracji publicznej nie mają kompetencji do samodzielnej odmowy stosowania przepisów z uwagi na ich niekonstytucyjność, gdyż ta może być orzeczona jedynie przez Trybunał Konstytucyjny - co w odniesieniu do stosownych przepisów dotyczących Straży Granicznej, mających zastosowanie w niniejszej sprawie, nie nastąpiło.
W związku z powyższym Komendant Główny Straży Granicznej uznał także, iż zarzut naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest nieuzasadniony gdyż w niniejszej sprawie nie wystąpiło ograniczenia praw jednostki czy nierówne traktowanie funkcjonariuszy Straży Granicznej w zestawieniu z funkcjonariuszami Policji.
W podsumowaniu, Komendant Główny Straży Granicznej wskazał, że tzw. analogia legis w przedmiotowym obszarze nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż instytucja ta ma zastosowanie głównie do wypełniania luk w prawie. Odnosząc się niniejszego postępowania, organ odwoławczy stwierdził, że trudno uznać, że mamy do czynienia z luką w prawie, gdyż rozstrzygana decyzją materia jest wyczerpująco unormowana w przepisach pragmatyki Straży Granicznej. Organ odwoławczy zaznaczył, że subiektywne odczucie strony skarżącej, iż unormowanie to w obecnym kształcie jest niewłaściwe (co może sugerować występowanie szczególnego rodzaju luki prawnej określanej mianem contra legem) - nie mające póki co odzwierciedlenia w działaniach prawodawcy zmierzających do zmiany regulacji ani orzeczeniach sądów czy Trybunału Konstytucyjnego, nie może uzasadniać stosowania przez organ analogii z bliżej ,nieokreślonych przez stronę przepisów.
Kończąc, Komendant Główny Straży Granicznej odnosząc się do argumentu sprzeczności przepisów dotyczących Straży Granicznej z przepisami Konstytucji w zakresie równego traktowania i obowiązku stosowania w takiej sytuacji przepisów wyższej niż ustawa pragmatyczna rangi wskazał, że jak już wspomniano, organy administracji publicznej nie mają kompetencji do samodzielnego dokonywania oceny zgodności przepisów ustaw i wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych z Konstytucją, zaś są zobowiązane do działania wyłącznie na podstawie i w granicach prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a.").
W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga K.D. zasługuje na uwzględnienie, albowiem Komendant Główny Straży Granicznej, wydając zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2019 r. w sprawie wyrównania otrzymanych należności z tytułu niewykorzystanych urlopów - dopuścił się istotnego naruszenia obowiązujących przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Komendant Główny Straży Granicznej, jak i Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, wydając sporne decyzje, dopuścili się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zarówno przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., polegającego przede wszystkim na niewłaściwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, jak również błędnej interpretacji przepisu prawa materialnego wyrażonego w art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej - nieuzasadnionego przyjęcia, iż skarżący nie kwalifikuje się do sprawie wyrównania otrzymanych należności z tytułu niewykorzystanych urlopów, o którym mowa w art. 118 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.
Tym samym, Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej, wydając zarówno wspomnianą decyzję administracyjną z dnia [...] lutego 2019 r., jak i poprzedzająca ją decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. - dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.
Zdaniem Sądu, zarówno naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, jak i związana z tym uchybieniem niewłaściwa ocena prawidłowości zastosowania kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów prawa materialnego, a także błędna jednocześnie analiza normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, miały istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowią dostateczną podstawę prawną do uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji wydanej przez Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2019 r., jak i poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2019 r.
Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy zauważyć na wstępie, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komendanta Głównego Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2019 r. odmawiającą skarżącemu wyrównania otrzymanych należności z tytułu niewykorzystanych urlopów.
W rozpatrywanej sprawie skarżący K.D. powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 7/15, zarzucił organom obu instancji nieuzasadnioną odmowę wyrównania otrzymanych należności z tytułu niewykorzystanego przed zwolnieniem ze służby urlopu wypoczynkowego.
Komendant Główny Straży Granicznej argumentował natomiast, że jest związany Konstytucją i ustawami i w żadnym wypadku podstawą odmowy zastosowania przez organ (i Sąd) przepisów ustawowych nie może być zasada bezpośredniego stosowania Konstytucji. Komendant Główny Straży Granicznej podkreślił, że "negatywny" wyrok Trybunału Konstytucyjnego oddziałuje, w sferze obowiązywania prawa, wyłącznie na normę wyraźnie wskazaną w sentencji orzeczenia, dodając, że tylko ta norma tarci moc powszechnie obowiązującą i na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego przestaje być elementem systemu prawa.
W tej sprawie spór dotyczy w istocie odniesienia skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 7/15 w myśl którego art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, do analogicznego w treści przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 września 2005 r. w sprawie ekwiwalentów pieniężnych za niewykorzystane przez funkcjonariusza Straży Granicznej urlopy i czas wolny od służby.
Innymi słowy, chodzi o odpowiedź na pytanie, czy w procesie stosowania prawa można uznać za niezgodny z Konstytucją przepis prawny, którego treść jest analogiczna z treścią przepisu innej ustawy, uznanego za niekonstytucyjny przez Trybunał Konstytucyjny.
Kwestia rozszerzonej skuteczności orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sferze stosowania prawa była przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego (np. wyroki z 17 marca 2016 r. sygn. akt V CSK 377/15, z 20 lutego 2018 r. sygn. akt V CSK 230/17) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyroki z 24 listopada 2016 r. sygn. akt II FSK 2791/14 i z 9 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 3236/16). W orzeczeniach tych stosując prokonstytucyjną metodę wykładni przepisów prawa przyjęto, że jeżeli tak samo brzmiąca norma prawa występuje w dwóch aktach prawnych o podobnym charakterze i jedna z nich została uznana przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczną z Konstytucją (art. 62 ust. 2 Konstytucji), to również norma zawarta w drugim akcie prawnym, co do której nie toczyło się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym może być uznana za niekonstytucyjną.
Powyższy pogląd znalazł akceptację w doktrynie (por. np. Michał Jackowski, Następstwa wyroków Trybunału Konstytucyjnego w procesie sądowego stosowania prawa, Wydawnictwo Sejmowe 2016, s. 339). W uzasadnieniu tego stanowiska podnosi się, że negatywne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego uchyla domniemanie konstytucyjności normy prawnej, a nie przepisu prawnego. Taka sama norma prawna może być zawarta w przepisach rożnych aktów prawnych. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności normy zakodowanej w konkretnym przepisie prawa deroguje zatem z systemu praw ten przepis lub jego część. Musi mieć jednak również wpływ na stosowanie innych przepisów zawierających taką samą niekonstytucyjną normę.
Z art. 8 i art. 178 Konstytucji RP wynika, że sądy podlegają tylko Konstytucji (której przepisy stosuje się bezpośrednio) oraz ustawom. Związanie sądu ustawą sprawia, że w zasadzie sądy nie mają kompetencji do kontroli konstytucyjności ustawy i w konsekwencji nie mogą odmówić jej zastosowania. W razie wątpliwości co do konstytucyjności ustawy mają obowiązek zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z odpowiednim pytaniem prawnym.
Należy zaznaczyć, że przyjmuje się, że niedopuszczalność samodzielnej oceny przez sąd konstytucyjności normy ustawowej ustępuje wówczas, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł już o niekonstytucyjności, normy ustawowej, identycznej w treści z normą ustawy stosowaną przez sąd. W takim bowiem przypadku niekonstytucyjność ma charakter oczywisty, co niejako zwalnia sąd z obowiązku zwracania się z tą sprawą do Trybunału Konstytucyjnego.
W rozpatrywanym przypadku mamy jednak do czynienia z zarzutem niezgodności z Konstytucją normy podstawowej zawartej w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
W świetle wynikającego z Konstytucji związania sądu ustawą można uznać, że sądy są właściwe do badania i kwestionowania konstytucyjności norm prawnych zawartych w akcie prawnym niższego rzędu niż ustawa z konsekwencjami polegającymi na odmowie zastosowania tej normy podstawowej. W zakresie badania konstytucyjności aktów niższego rzędu niż ustawa, sędziowie zachowują samodzielność ostatecznej decyzji o stosowaniu prawa i w toku rozpoznawania konkretnej sprawy mogą odmówić - z tego powodu - jego stosowania (por. uchwała NSA z 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 3/00).
W tej sprawie zajęcie takiego stanowiska szczególnie uzasadnia wspomniany już fakt, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2018 r., na który powołał się skarżący orzekł o niezgodności z Konstytucją analogicznego w treści przepisu ustawy o Policji.
Jeżeli zatem akceptuje się stanowisko co do tego, że sąd wyjątkowo może odmówić zastosowania normy ustawowej w sytuacji, gdy analogiczna norma zawarta w innej ustawie została uznana przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodną z Konstytucją, to tym bardziej, sąd będąc związany tylko ustawą, może odmówić zastosowania normy rozporządzenia wykonawczego analogicznej z uznaną za niekonstytucyjną normą ustawy.
Należy przypomnieć, że przepis art. 115a ustawy o Policji stanowi, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Z kolei w myśl przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 września 2005 r. w sprawie ekwiwalentów pieniężnych za niewykorzystane przez funkcjonariusza Straży Granicznej urlopy i czas wolny od służby, podstawę do obliczania ekwiwalentu za urlop i za czas wolny od służby, stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Wysokość ekwiwalentu za urlop oblicza się, mnożąc 1/30 uposażenia przez liczbę dni niewykorzystanych urlopów wypoczynkowych lub dodatkowych (ust. 2).
W rozpatrywanej sprawie Sąd dokonał samodzielnej oceny konstytucyjności spornych przepisów, nie znalazł podstaw do przedstawienia pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego czy pytania prejudycjalnego.
Na zakończenie, odnosząc się do zapatrywania organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, należy mieć na uwadze art. 8 Konstytucji RP, uznającego Konstytucję za najwyższe prawo RP, a ponadto zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) oraz legalizmu (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.). Z tych przepisów - zasad wynika, że organy władzy publicznej, w tym organy administracji publicznej związane są całym obowiązującym porządkiem prawnym, z uwzględnieniem jego hierarchii, na czele której znajduje się Konstytucja RP. Działanie organów władzy publicznej zgodne z zasadą praworządności oznacza więc przede wszystkim działanie zgodne z Konstytucją (legalność konstytucyjną), a w razie wątpliwości co do jej zgodności - z uwzględnieniem orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (K. Działocha, Pojęcie wykonywania orzeczeń TK (w:) red. K. Działocha, S. Jarosz-Żukowska, Wykonywanie orzeczeń TK w praktyce konstytucyjnej organów państwa, Warszawa 2013, Wyd. Sejmowe, s. 22 oraz wyrok NSA z 20 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 694/17).
Sąd podkreśla, że całkowicie nieuzasadnione jest zatem w praktyce stosowania prawa przez organy administracyjne zastosowanie normy prawnej (w tym przypadku o randze podstawowej), którą Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodną z Konstytucją. Należy przypomnieć, że prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop (wypoczynkowy, dodatkowy), a więc do "równowartości" urlopu niewykorzystanego w naturze, zostało "zagwarantowane" w ustawie (vide: art. 118 ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej). Z przepisu tego wynika, że funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby przysługuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby urlopy wypoczynkowe lub urlopy dodatkowe, z wyjątkiem urlopu, o którym mowa w art. 87a ust. 1, oraz rekompensata pieniężna w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 37 ust. 2. Istnieje zatem ustawowa podstawa do wypłacenia funkcjonariuszowi Straży Granicznej ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Wobec niekonstytucyjności przepisu rozporządzenia określającego zasady obliczania wysokości ekwiwalentu urlopowego, wysokość tego świadczenia może i powinna być ustalona bezpośrednio na podstawie art. 118 ust. 1 pkt 2 z uwzględnieniem art. 125 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy powinien bowiem, ze swej istoty stanowić równowartość uposażenia za okres urlopu wypoczynkowego i urlop dodatkowy.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie dotyczące możliwości wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, bez konieczności ingerencji prawodawcy, z uwzględnieniem omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. K 7/15.
Uznać należy tym samym, że w powyższym zakresie organ naruszył przepisy art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Jednocześnie, przyjąć trzeba także, że również uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym aspekcie nie spełnia istotnych wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.