II SA/Gd 522/06

II SA/Gd 522/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2007-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dorota Jadwiszczok
Tamara Dziełakowska /sprawozdawca/
Zdzisław Kostka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Sygn. powiązane
II OSK 1345/07 - Wyrok NSA z 2008-11-06
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. C. i T. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarżący D. C. i T. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 sierpnia 2006 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 kwietnia 2006 r. o nałożeniu na skarżących grzywny w kwocie 5.000 zł w celu przymuszenia ich do wykonania obowiązku administracyjnego.
Stan sprawy egzekucyjnej, w której podjęto zaskarżone postanowienie przedstawia się następująco:
Na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 7 kwietnia 2006 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało wszczęte przeciwko zobowiązanym D. i T. C. postępowanie egzekucyjne w przedmiocie wykonania obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych: 1/ ogrodzenia od strony ulicy, 2/ budynku murowanego o funkcji hydrofornii, 3/ nawierzchni utwardzonej kostką brukową. W tytule wykonawczym wskazano, iż powyższy obowiązek wynika z decyzji z dnia 8 października 1996 r. nr [...]. Przedmiotową decyzją nakazano D. i T. C. rozbiórkę w/w obiektów oraz drewnianego budynku o funkcji portierni i sieci oświetleniowej wraz ze słupami na działce nr [...] w R. przy ul. [...].
Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2006 r. organ egzekucyjny nałożył na zobowiązanych grzywnę w wysokości 5.000 zł w celu przymuszenia ich do wykonania powyższego obowiązku administracyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na decyzję z dnia 8 października 1996 r. Wskazał także, iż zobowiązani pismem z dnia 2 kwietnia 2003 r. powiadomili organ o wykonaniu obowiązku. W wyniku dokonanej w dniu 7 kwietnia 2003 r. kontroli stwierdzono jednak, iż złożone oświadczenie jest nieprawdziwe– rozebrano tylko sieć oświetleniową oraz budynek portierni. W dniach 25 czerwca 2003 r. oraz 27 stycznia 2005 r. dokonano kolejnego sprawdzenia wykonania obowiązku i potwierdzono fakt istnienia pozostałych obiektów objętych nakazem. Wobec tego, iż zobowiązani nie wywiązali się w całości z nałożonego decyzją obowiązku zasadne jest prowadzenie postępowania egzekucyjnego. W dniu 15 października 2002 r. doręczono zobowiązanym upomnienie wierzyciela z dnia 14 października 2002 r. W uzasadnieniu wyjaśniono także, iż wysokość grzywny ustalono na podstawie art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w maksymalnej wysokości, a nałożona grzywna zgodnie z art. 121 § 4 tej ustawy jest jednorazowa.
W dniu 21 kwietnia 2006 r. D. i T. C. wnieśli zarzut do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a także zażalenie na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny. Skarżący zarówno w zarzucie, jak i w zażaleniu wskazali na brak podstaw do prowadzenia egzekucji i nałożenia grzywny twierdząc, iż obowiązki wynikające z decyzji zostały przez nich w całości wykonane. Na potwierdzenie dokonania rozbiórki obiektów skarżący dołączyli kserokopie umowy z dnia 28 marca 2003 r. zawartej z J. W., który zobowiązał się za ustalonym w umowie wynagrodzeniem do wykonania w określonym terminie rozbiórki obiektów oraz do ponownego ułożenia kostki brukowej na terenie bazy przedsiębiorstwa skarżących w R. Ponadto skarżący dołączyli również kserokopie faktur VAT wystawionych przez J. W. spółce A z tytułu rozbiórki obiektów i ułożenia kostki brukowej. Skarżący wyjaśnili, iż teren ich posesji jest obecnie wyłożony kostką brukową, a od strony ulicy znajduje się brama wjazdowa, jednakże nie są to te obiekty, których dotyczy decyzja z dnia 8 października 1996 r. Kostka brukowa została na ich posesji ponownie ułożona w 2003 r. Przed przystąpieniem do tych robót skarżący zwrócili się do Urzędu Miejskiego z zapytaniem, czy przedmiotowe prace podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W dniu 5 maja 2003 r. uzyskali pisemną odpowiedź Urzędu, iż prace polegające na ułożeniu kostki brukowej nie wymagają ani zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe skarżący przystąpili do wykonania tych prac, a zakończyli je 16 maja 2003 r. Na potwierdzenie tych okoliczności skarżący załączyli kserokopie opisanych pism i faktury wskazującej na uiszczenie wynagrodzenia za ułożenie kostki brukowej. Odnośnie istniejącej na terenie ich nieruchomości bramy wjazdowej skarżący wyjaśnili, iż w dniu 9 maja 2003 r. zgłosili właściwemu organowi zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia wraz z bramą od strony ulicy. W dniu 17 maja 2003 r. przystąpili do ich wykonywania dokonując montażu bramy. Po otrzymaniu w dniu 20 maja 2003 r. postanowienia Starosty w przedmiocie uzupełnienia zgłoszenia natychmiast wstrzymali dalsze prace i nie dokończyli ogrodzenia. Skarżący wskazali, iż ich postępowanie wynikało z błędnego przekonania, iż do realizacji robót budowlanych można przystąpić niezwłocznie po dokonaniu zgłoszenia. Do wniesionego zarzutu i zażalenia skarżący dołączyli także pismo z dnia 6 maja 2003 r. skierowane do Urzędu Miasta w przedmiocie zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia od strony drogi publicznej.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 2 czerwca 2006 r. wydanym na podstawie art. 34, art. 20 § 1 pkt 4 w związku z art. 33 oraz art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005 r., Nr 110, poz. 968 ze zm. ) oddalił zarzuty zobowiązanych. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazał, iż w związku z pismem skarżących z dnia 2 kwietnia 2003 r. informującym organ o fakcie dokonania rozbiórki obiektów objętych decyzją z dnia 18 października 1996 r. dokonał w dniu 7 kwietnia 2003 r. kontroli nieruchomości. W jej wyniku potwierdzono jedynie rozbiórkę portierni, sieci oświetleniowej oraz małego fragmentu utwardzonej kostką nawierzchni placu. Nie stwierdzono wykonania rozbiórki ogrodzenia od strony ulicy wraz z bramą wjazdową na plac oraz budynku hydroforni. Utwardzony kostką brukową plac został zamaskowany poprzez posypanie go piaskiem i żwirem. W ocenie organu, przedłożona przez skarżących umowa nie jest dokumentem potwierdzającym jednoznacznie i bezspornie fakt wykonania nałożonych obowiązków. Wymienione obiekty nie zostały rozebrane, co potwierdza dokumentacja fotograficzna sporządzona w dniu kontroli oraz w dniu 27 stycznia 2005 r. Zawarta z J. W. umowa przewidywała termin zakończenia prac rozbiórkowych na dzień 1 kwietnia 2003 r. Zobowiązani pismem z 2 kwietnia 2003 r. powiadomili organ o rozbiórce. Tymczasem 7 kwietnia 2003 r. potwierdzono w terenie istnienie obiektów: placu utwardzonego kostką, ogrodzenia od strony ulicy wraz z bramą wjazdową oraz budynku hydrofornii. Organ wskazał, iż z przytoczonych w zarzutach twierdzeń wynika, iż obiekty istniejące w dniu 7 kwietnia 2003 r. to obiekty wybudowane na podstawie zgłoszenia z dnia 6 maja 2003 r. oraz w wyniku odpowiedzi Urzędu Miasta z dnia 5 maja 2003 r. Organ stwierdził, iż nie może uznać sprzecznych i nielogicznych twierdzeń skarżących oraz przedłożonych pism jako dowodów wykonania obowiązku, a wobec tego zasadne jest prowadzenie postępowania egzekucyjnego.
Ponadto postanowieniem z dnia 5 czerwca 2006 r. organ egzekucyjny powołując się na przepisy art. 7 § 2, art. 20 § 1 pkt 4 oraz art. 168 d § 1 i art. 168 e § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. ) nałożył na skarżących karę w wysokości 3.800 zł za składanie fałszywych informacji w sprawie prowadzenia egzekucji.
Skarżący na powyższe postanowienia w przedmiocie oddalenia zarzutów i nałożenia kary wnieśli zażalenia.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu zażaleń skarżących postanowieniami z dnia 1 sierpnia 2006 r. utrzymał w mocy wszystkie rozstrzygnięcia organu I instancji dotyczące: oddalenia zarzutów, nałożenia grzywny w celu przymuszenia w kwocie 5.000 zł oraz nałożenia kary w kwocie 3.800 zł za składanie fałszywych informacji.
W uzasadnieniu postanowienia dotyczącego nałożenia grzywny w celu przymuszenia organ odwoławczy wskazał, iż wymierzenie jej w maksymalnej wysokości wskazanej w art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest w niniejszej sprawie uzasadnione. Postępowanie egzekucyjne dotyczy bowiem przymuszenia zobowiązanych do wykonania obowiązku rozbiórki kilku obiektów budowlanych – zarówno niekubaturowych, jak i budynku. Organ wskazał również na wieloletnie uchylanie się skarżących od zastosowania się do nakazu administracyjnego w jego pełnym zakresie. W odniesieniu do treści zażalenia organ wyjaśnił, że argument o wykonaniu obowiązku może być użyty wyłącznie w zarzucie na prowadzenie egzekucji administracyjnej.
Na postanowienia organu odwoławczego D. i T. C. wnieśli skargi do sądu administracyjnego.
Skarga dotycząca rozstrzygnięcia organu odwoławczego o utrzymaniu w mocy postanowienia w przedmiocie oddalenia zarzutów została prawomocnie odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 16 października 2006 r. wydanym w sprawie II SA/Gd 521/06.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest skarga dotycząca postanowienia organu odwoławczego utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia
W skardze tej skarżący powtórzyli argumentację zawartą w zażaleniu i w zarzutach wniesionych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Ponownie powołali się na przedstawione organom dokumenty tj. na umowę dotycząca zlecenia wykonania rozbiórki obiektów i ponownego ułożenia kostki brukowej oraz na wystawione przez wykonawcę tych usług faktury. Wnieśli o przesłuchanie w charakterze świadka przed sądem J. W. Skarżący wskazali również na brak obiektywizmu w stosunku do nich Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego J. P., który sporządził znajdującą się w aktach notatkę służbową z kontroli nieruchomości i dokumentację fotograficzną. Opisali zdarzenie do jakiego doszło na terenie ich nieruchomości we wrześniu 2002 r. związane z wizytą Inspektora i wskazali, iż od tego zdarzenia zaczęły się ich "problemy" z nadzorem budowlanym. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący wnieśli o przesłuchanie ich przed sądem. Skarżący zakwestionowali również ustalenia organów oparte na notatce urzędowej z dnia 7 kwietnia 2003 r. oraz na sporządzonej dokumentacji fotograficznej. Zdaniem skarżących notatka służbowa z dnia 7 kwietnia 2003 r. nie może stanowić żadnego dowodu w sprawie, albowiem dowód ten został przeprowadzony z rażącym złamaniem przepisów postępowania administracyjnego. Skarżący wywodzili, iż w celu sprawdzenia wykonania rozbiórki obiektów organ obowiązany był przeprowadzić dowód z oględzin nieruchomości i zgodnie z art. 79 § 1 kpa powiadomić o tym uczestników przynajmniej na siedem dni przed terminem przeprowadzenia oględzin. Nadto z oględzin powinien zostać sporządzony protokół z podpisami uczestników zgodnie z art. 67 § 1 pkt 3 kpa. Niedopuszczalna jest w ocenie skarżących sytuacja, aby organ administracji powoływał się w rozstrzygnięciach na "dowody" pozyskane w sposób sprzeczny z obowiązującym prawem. Skarżący wskazali, iż zostali pozbawieni wszelkich gwarancji, które daje im kodeks postępowania administracyjnego.
Jak wynika z twierdzeń skargi skarżący nie kwestionują, iż na terenie ich bazy przedsiębiorstwa A w R. ułożona jest kostka brukowa i znajduje się brama wjazdowa. Jednak, jak już wcześniej wyjaśniali, nie są to te obiekty, których dotyczy decyzja o nakazie rozbiórki z 1996 r. Dowodzić tego mają przedłożone dokumenty tj. zgłoszenie wykonania ogrodzenia dokonane w dniu 6 maja 2003 r. oraz pismo Urzędu Miasta informujące o braku konieczności uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia dla prac polegających na ułożeniu kostki brukowej. Zdaniem skarżących, jeżeli organ uznaje, iż istniejąca kostka brukowa i brama wjazdowa stanowią samowole budowlane, to winien uzyskać nową decyzję o nakazie ich rozbiórki. Niedopuszczalne jest bowiem działanie organu, który wymusza na obywatelach rozbiórkę obiektów na podstawie decyzji dotyczącej zupełnie innych obiektów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z przepisami prawa.
Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 119 i 121 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ) zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 119 § 1 i 2 ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego, grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Z art. 121 § 2 i 4 ustawy wynika, że jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego grzywna nakładana jest jednorazowo w wysokości nie przekraczającej kwoty 5.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej kwoty 25.000 zł.
Zgodnie z art. 122 § 1 w/w ustawy grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1/ odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2/ postanowienie o nałożeniu grzywny. Stosownie natomiast do § 3 wskazanego przepisu zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego ( art. 33 i 34 ) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.
Jak wynika z opisanego na wstępie przebiegu postępowania egzekucyjnego skarżący złożyli zarówno zarzut, jak i zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny. W zażaleniu, tak jak i w zarzucie, skarżący wskazywali na okoliczności dotyczące wykonania nałożonego obowiązku. W ich ocenie przedstawione dokumenty świadczą o wykonaniu obowiązku rozbiórki wszystkich obiektów budowlanych. Istniejące obiekty tj. kostka brukowa na terenie ich nieruchomości oraz brama wjazdowa od strony ulicy to, według twierdzeń skarżących, obiekty wzniesione już po wykonaniu przez nich decyzji z dnia 8 października 1996 r.
Zdaniem Sądu powyższe twierdzenia skarżących nie mogły być podstawą wniesionego zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny i skutkować jego uchyleniem przez organ odwoławczy. Stosownie bowiem do art. 33 pkt 1 ustawy wykonanie obowiązku jest podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W przypadku potwierdzenia jego zasadności zarzut ten powoduje umorzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 34 § 4 ustawy. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przyznaje zobowiązanemu prawo do równoległego wniesienia zarzutu do prowadzonego postępowania egzekucyjnego i zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny, nie czyni tego jednak w tym celu aby organy rozpoznając wniesione środki zaskarżenia badały te same okoliczności związane z zasadnością prowadzonej egzekucji. Przewidziana w art. 122 § 3 ustawy możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny ma zapewnić zobowiązanemu prawo do kwestionowania powyższego środka egzekucyjnego z punktu widzenia prawidłowości jego zastosowania w kontekście przepisów art. 119 – 123 ustawy, a nie do dwukrotnego rozpoznawania okoliczności wskazanych w art. 33 ustawy. W niniejszej sprawie skarżący, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 122 § 3 ustawy i wnosząc równolegle zarzut i zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny oparte na tej samej podstawie oczekują faktycznie dwukrotnego rozpoznania ich zarzutu, co nie może być zaaprobowane. Konstrukcja art. 122 § 3 ustawy nie pozwala na wykorzystywanie tych środków działania zobowiązanego w celu dwukrotnego rozpoznawania tych samych okoliczności dotyczących zasadności egzekucji. Z powyższego wynika, iż w zażaleniu na postanowienie o wymierzeniu grzywny nie mogą być podnoszone okoliczności wskazane w art. 33 ustawy, ponieważ zażalenie takie byłoby w istocie zarzutem. Pogląd taki reprezentują również komentatorzy ( por. Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, Piotr Przybysz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, s. 381 ). Tym samym należy stwierdzić, iż stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest prawidłowe, a Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia skargi.
Odnosząc się do wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze należy skarżącym wyjaśnić, iż sąd administracyjny kontroluje zgodność z prawem rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Kontroli tej dokonuje na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Z treści przepisów tej ustawy wynika, iż w postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów ( art. 106 § 3 w/w ustawy ). W związku z tym zawarte w skardze wnioski o przesłuchanie świadka i skarżących były niedopuszczalne, a rozstrzyganie o ich uwzględnieniu bądź oddaleniu przez Sąd było bezprzedmiotowe.
Mimo, iż zarzuty zawarte w skardze nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż w istocie dotyczyły postępowania związanego z rozpoznaniem wniesionego przez skarżących zarzutu, Sąd uznał za celowe odniesienie się do nich. Z treści skargi wynika bowiem przekonanie skarżących o "pozbawieniu ich przez organ egzekucyjny wszelkich gwarancji, które daje im kodeks postępowania administracyjnego" i o działaniu organu, który "wymusza na obywatelach rozbiórkę obiektów na podstawie decyzji dotyczącej zupełnie innych obiektów". Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy powyższe twierdzenia są nieuprawnione. Organ prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i zasadnie uznał, iż twierdzenia skarżących dotyczące wykonania w całości obowiązku administracyjnego nie są wiarygodne. W szczególności oceniając przedstawione przez skarżących dokumenty ( umowę dotyczącą wykonania rozbiórki obiektów i ponownego ułożenia kostki oraz wystawione w związku z tą umową faktury ) jako niewiarygodne, organ nie przekroczył granic tzw. swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 80 kpa. Należy zauważyć, iż według twierdzeń skarżących wszystkie obiekty zostały rozebrane do dnia 1 kwietnia 2003 r., a istniejąca obecnie kostka brukowa i brama wjazdowa to obiekty wzniesione ponownie w maju 2003 r. Z powyższego wynika, iż w kwietniu 2003 r. na terenie nieruchomości skarżących nie powinno być żadnych obiektów, ani wymienionych w decyzji z 1996 r., ani tych rzekomo na nowo wzniesionych. Tymczasem w dniu 7 kwietnia 2003 r. organ stwierdził istnienie ogrodzenia, kostki brukowej i budynku hydrofornii, co jednoznacznie potwierdza znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna i notatka służbowa przedstawiciela organu. Podważanie wiarygodności tych dokumentów przez skarżących nie jest niczym uzasadnione poza powoływaniem się na uprzedzenia przedstawiciela organu oraz na konieczność przeprowadzenia przez organ dowodu z oględzin nieruchomości. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzania dowodu z oględzin nieruchomości, a organ mógł zweryfikować oświadczenie skarżących zawarte w piśmie z dnia 2 kwietnia 2003 r. w taki sposób, jak to uczynił. Należy wskazać, iż do przedmiotowego oświadczenia skarżący nie przedłożyli jakichkolwiek dowodów potwierdzających rzekomą rozbiórkę obiektów. Również dokumentacja fotograficzna, wbrew twierdzeniom skarżących, jest wyraźna, prawidłowo opisana i jednoznacznie potwierdza treść sporządzonej notatki służbowej. Zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem. Dokumentacja fotograficzna i opisująca ją notatka służbowa nie są dowodami sprzecznymi z prawem. Zdaniem Sądu twierdzenia skarżących, iż ponownie dokonali montażu bramy w maju 2003 r. po dokonaniu zgłoszenia nie mając świadomości, że musi upłynąć 30 – dniowy termin dla ewentualnego wyrażenia przez organ sprzeciwu, nie mogą być uznane za wiarygodne. Trudno bowiem przyjąć, iż skarżący przeciwko którym wydana została decyzja o nakazie rozbiórki i którzy zostali wezwani do jej wykonania z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego zdecydowali się na ponowne wznoszenie tych samych obiektów budowlanych z naruszeniem przepisów prawa.
W związku z powyższym organ prawidłowo stwierdził, iż przedstawione przez skarżących dokumenty nie potwierdzają ich twierdzeń dotyczących wykonania w całości obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 8 października 1996 r. Prowadzenie egzekucji administracyjnej jest zatem w niniejszej sprawie zasadne, a zastosowany przez organ środek egzekucyjny w postaci grzywny zgodny z przepisami prawa.
Z powyższych względów Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.