II SA/SZ 987/19

II SA/Sz 987/19 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2020-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Stefan Kłosowski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1629/20 - Wyrok NSA z 2023-09-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art.138 par 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2015 poz 199
art.59 ust.1 , art.61, art.64 ust1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2019 poz 2325
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] wydaną
na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a." oraz art. 59 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) zwanej dalej: "u.p.z.p.", po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] (zwanej dalej: "Wspólnotą" lub "skarżącą"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania części poddaszy nieużytkowych na [...] lokali mieszkalnych, w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] i [...] w S., w granicach części działek nr [...] i [...] oraz działki nr [...] z obrębu [...] w S., wydanej
na rzecz A. K. i Ł. K. (zwani dalej: "wnioskodawcami"
lub "inwestorami") .
W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.
Wnioskiem z dnia [...] maja 2018 r. inwestorzy zwrócili się do organu I instancji
o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania części poddaszy nieużytkowych na [...] lokali mieszkalnych, w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] i [...] w S., w granicach części działek nr [...] i [...] oraz działki nr [...] z obrębu [...] w S..
Organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie. Zlecił przeprowadzenie analizy urbanistycznej i przygotowanie projektu decyzji w sprawie warunków zabudowy. W toku postępowania ww. Wspólnota podniosła, że planowana inwestycja stanowić będzie realne zagrożenie ze względu na stan techniczny
dla budynku i w związku z tym wniosła o zobowiązanie wnioskodawcy do dostarczenia ekspertyzy technicznej wpływu planowanej inwestycji na sąsiednie budynki przy ul. [...] i [...] z uwzględnieniem obliczeń dotyczących wytrzymałości stropów i fundamentów. Załączyła opinię budowlaną z lipca 2011 r. o wpływie przebudowy i nadbudowy poddasza budynku mieszkalnego przy ul. [...] na stan techniczny budynku przy ul. [...] w S..
Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...] również wyraziła sprzeciw wobec planowanej inwestycji.
Inwestorzy, reprezentowani przez pełnomocnika, w piśmie z dnia [...] maja 2018 r. wskazali, że przedłożona przez Wspólnotę opinia budowlana była opracowana w 2011 r. do innego projektu przebudowy, który nie jest zbieżny z aktualnym zamierzeniem przebudowy. W 2011 r. mimo sprzeciwów stron decyzja o warunkach zabudowy została wydana i utrzymana w mocy. Wyjaśnili, że nie zaprojektowano żadnych elementów na styku z posesją przy ul. [...].
[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w S. postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., uzgodnił decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. organ I instancji ustalił warunki zabudowy
dla przedmiotowej inwestycji.
Odwołanie od ww. decyzji wniosła Wspólnota, która podniosła m.in. pominięcie istotnych okoliczności oraz uzasadnionych wniosków, np. w kwestii przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Zdaniem odwołującej decyzja organu I instancji w sposób ewidentny narusza jej interes prawny, co potwierdza przedłożona w toku postępowania ekspertyza budowlana, z której wynika, że podniesienie dachu budynku przy ul. [...] będzie stanowiło zagrożenie dla konstrukcji sąsiedniego budynku oraz spowoduje konieczność podwyższenia kominów budynku przy ul. [...]. Strona wskazała, że złożyła do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosek o wszczęcie postępowania kontrolnego w stosunku do postanowienia Konserwatora z dnia [...] października 2018 r. W toku postępowania odwoławczego wpłynęło uzupełnienie odwołania.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. organ odwoławczy zobowiązał organ I instancji do uzupełnienia wyników z analizy urbanistycznej o dane kształtowania się parametrów geometrii dachu. Organ I instancji uzupełnił analizę urbanistyczną w żądanym zakresie.
Powołaną na wstępie decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2019 r.
W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał brzmienie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wskazał na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).
Organ II instancji potwierdził, że analizę urbanistyczną oraz projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami sporządziła osoba posiadająca wymagane uprawnienia urbanistyczne. Kwestionowana decyzja organu I instancji posiada dwa załączniki: tekstowy, zawierający wyniki analizy urbanistycznej, oraz mapowy. W załączniku tekstowym wskazano, że front działki mierzy 18 m, a obszar analizowany, wyznaczono w odległości 54 m wokół granic terenu inwestycji. Na załączniku graficznym zaznaczono granice terenu inwestycji i granice obszaru analizowanego. Kopia mapy zasadniczej, na której sporządzony został załącznik graficzny, wykonana została w skali 1:500. Obszar analizowany wyznaczony został w sposób zgodny z § 3 powyższego rozporządzenia.
W wynikach z analizy urbanistycznej wskazano, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Spełniony zatem został wymóg kontynuacji funkcji, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Teren inwestycji ma zapewniony dotychczasowy dostęp do drogi publicznej — ul. [...].
Organ wskazał, że nadbudowa spowoduje podniesienie dachu maksymalnie
o 75 cm w elewacji budynku oficyny i o maksymalnie 50 cm od granicy z budynkiem przy ul. [...]. Zmianie nie ulegną parametry linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku kamienicy i geometrii dachu budynku frontowego.
Powołując się na brzmienie § 7 ust. 3 i 4 ww. rozporządzenia organ wyjaśnił, że górna krawędź elewacji frontowych budynków oficyn w obszarze analizowanym wynosi od 12,5 m do 20,0 m. Aktualna wysokość elewacji budynku oficyny przy ul. [...] wynosi 17,10 m, zaś po dokonaniu planowanej inwestycji wynosić będzie 17,85 m. Budynek oficyny znajduje się w tzw. drugiej linii zabudowy. Budynek frontowy ma całkowitą wysokość wynoszącą 19,60 m, co oznacza, że nawet po dokonaniu nadbudowy budynku oficyny nie będzie on widoczny od strony frontu działki. Z tych względów Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie zaszła podstawa do wyznaczenia parametru wysokości elewacji frontowej na zasadzie § 7 ust. 4 rozporządzenia.
W kwestii geometrii dachu, SKO wskazało, że inwestycja przewiduje podwyższenie kalenicy budynku oficyny o około 50 cm i nieznaczną zmianę kąta nachylenia połaci dachu z 6° do 4°. Wyjaśniło, że zasady ustalania parametrów geometrii dachu (§ 8 rozporządzenia) nie są tak rygorystyczne jak w przypadku pozostałych parametrów. Z wyników analizy urbanistycznej wynika, że istniejące budynki oficyn mają w większości dachy jednospadowe, płaskie lub o kącie nachylenia połaci zbliżonym do płaskich i wysokości kalenicy w przedziale od 13,5 do 20,00 m. Również w przypadku geometrii dachu należy uwzględnić fakt, że budynek oficyny znajduje się w tzw. drugiej linii zabudowy i nie będzie wyższy od budynku frontowego, a tym samym widoczny od strony frontu działki. W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że parametry geometrii dachu wyznaczone zostały zgodnie z § 8 rozporządzenia.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił,
że na etapie ustalania warunków zabudowy weryfikuje się dopuszczalność planowanej inwestycji pod kątem zachowania ładu przestrzennego. Sama decyzja o warunkach zabudowy nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia realizacji inwestycji, ponieważ w tym celu musi jeszcze uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Dopiero na etapie uzyskiwania decyzji o pozwoleniu na budowę weryfikuje się takie kwestie jak zgodność z warunkami technicznymi czy wymogami bezpieczeństwa. W świetle przepisów prawa budowlanego przedkładane przez Wspólnotę opinie techniczne znajdą zastosowanie dopiero na etapie ewentualnego uzyskiwania pozwolenia na budowę. Z tych względów Kolegium uznało, że nie są też zasadne zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. odnośnie gromadzenia materiału dowodowego w tej kwestii.
Organ odwoławczy wskazał, że postanowienie Konserwatora Zabytków z dnia
[...] października 2018 r. uzgadniające ze stanowiska konserwatorskiego decyzję
o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, pozostaje cały czas w obrocie prawnym. Samo złożenie podania o wszczęcie postępowania sprawdzającego wobec danego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej nie pozbawia takiego rozstrzygnięcia mocy prawnej. Nie daje też podstawy innym organom do odmowy respektowania takiego rozstrzygnięcia, ani też nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania.
Ponadto Kolegium wyjaśniło, że przy ustalaniu warunków zabudowy weryfikuje się dopuszczalność planowanej inwestycji z punktu widzenia ładu przestrzennego, zgodnie z zasadami ustalania poszczególnych parametrów, które to zasady określone są ściśle w ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Dopuszczalność ustalenia oczekiwanych przez wnioskodawcę warunków zabudowy uzależniona jest od spełnienia wymogów określonych w powyższych przepisach, a nie od zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, czy też od spełnienia wymogów innych niż określone w przepisach powyższego rozporządzenia i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych względów Kolegium uznało, że trudno zgodzić się z zasadnością wniosku o przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej.
Na powyższą decyzję Wspólnota Mieszkaniowa [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Wydanej decyzji strona zarzuciła uchybienia, popełnione w postępowaniu administracyjnym przez organy obu instancji, m.in. dotyczące nie wyznaczenia rozprawy administracyjnej w trybie art. 89 k.p.a., a także nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w oparciu o ekspertyzę budowlaną z lutego 2019 r., na którą strona powoływała się dołączając ją jako załącznik do odwołania od decyzji organu l instancji.
Nadto strona skarżąca zwróciła uwagę, że akta organu nie są spięte i w znacznym stopniu zniszczone przez zalanie w szczególności pisma składane przez Wspólnotę.
Strona wniosła o zobowiązanie przez Sąd organu odwoławczego do odtworzenia zniszczonych akt. Ponadto, podniosła brak w aktach sprawy administracyjnej jej pisma z dnia [...] lipca 2019 r., którego kopię posiada z pieczęcią organu i datą złożenia.
Skarżąca podniosła, że kwestionowane decyzje organów obu instancji naruszają interes prawny Wspólnoty jako strony postępowania.
Powołując się na ekspertyzę budowlaną z lutego 2019 r. Wspólnota wskazała, że w ekspertyzie autor opracowania jasno wskazał na niebezpieczeństwo wystąpienia nawet katastrofy budowlanej w wypadku realizacji inwestycji objętej zaskarżoną decyzją organu l instancji i organu odwoławczego, czego lekceważyć ani pomijać nie wolno, tym bardziej, że leży to w szeroko rozumianym interesie społecznym i publicznym. Ekspertyzy żadna ze stron nie zakwestionowała, w tym także organ l i II instancji. Dlatego wszystkie wątpliwości oraz występujące zagrożenia związane z planowaną inwestycją winny być rozpoznane przez organy administracji budowlanej na obecnym etapie, a nie na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Strona argumentowała, że art. 35 ustawy Prawo budowlane, jasno stanowi, że organ administracji budowlanej w przypadku posiadania przez wnioskodawcę prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy musi wydać wnioskodawcy decyzję o pozwoleniu na budowę. W kontekście wskazanego przepisu wszelkie wątpliwości i występujące zagrożenia zdaniem skarżącej muszą być rozpoznane na obecnym etapie postępowania, gdyż nie można obecnie pominąć wskazanego zagrożenia nawet katastrofą budowlaną odnośnie budynków przy ul [...] jak i budynków przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. strona skarżąca podniosła, iż w odpowiedzi
na skargę organ całkowicie pominął, że decyzja organu I instancji w sposób ewidentny narusza interes prawny Wspólnoty, pomimo zawierającego w jej uzasadnieniu stwierdzenia: "realizacja inwestycji nie może naruszać interesu prawnego osób trzecich, ani powodować pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości" Ponownie strona podniosła okoliczność zalania wodą akt sprawy administracyjnej.
Ponadto według Wspólnoty, dowodem naruszenia jej interesu prawnego jest opinia kominiarska z dnia [...] grudnia 2019 r. autorstwa mistrza kominiarskiego. Z treści tej opinii jasno ma wynikać, że w przypadku realizacji inwestycji wg kształtu określonego w decyzji organu I instancji, skarżąca będzie bezwzględnie musiała znacznie podnieść poziom wszystkich kominów usytuowanych na granicy nieruchomości przy ul. [...] i [...] oraz położonych w odległości 2 metrów od tej granicy, a także poziom muru ogniowego. Powyższe wiąże się z bardzo dużymi kosztami, których strona skarżąca w aktualnej sytuacji nie musi i nie może absolutnie ponosić, tym bardziej, że planowana inwestycja pogorszyłaby znacząco warunki użytkowania nieruchomości skarżącej. Na co strona wielokrotnie wskazywała w swoich wnioskach kierowanych do organów l i II instancji apelując o wyznaczenie rozprawy administracyjnej.
Nadto skarżąca zanegowała wywody organu, "że spory sąsiedzkie nie mają żadnego wpływu na procedurę uzyskania decyzji o warunkach zabudowy". W jej ocenie nie można uznać, że odwołania od decyzji, które zagrażają bezpieczeństwu Wspólnotyi naruszają jej interes prawny są "sporami sąsiedzkimi". Strona zwróciła uwagę, że postępowanie o wydanie warunków zabudowy nie zostało wszczęte na wniosek jakiegokolwiek mieszkańca nieruchomości przy ul. [...], a wszczęte zostało na wniosek inwestora, który nie mieszka i nigdy nie mieszkał w ww. nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) kontrola sprawy sądowoadministracyjnej sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem działań organu administracji publicznej. Sąd działając według wyżej wskazanego kryterium sprawowania kontroli nie stwierdził podstaw do uwzględnienia skargi.
Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Stosownie do art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) zwanej dalej: "u.p.z.p.", zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych
i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Jak stanowi art. 64 ust. ww. ustawy, art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5d,
art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.
W zakresie ustaleń stanu faktycznego niesporne między stronami jest,
że wnioskiem z dnia [...] maja 2018 r. A. K. i Ł. K. (inwestorzy) zwrócili się do organu I instancji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji mającej polegać na przebudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania części poddaszy nieużytkowych na [...] lokali mieszkalnych, w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] i [...][...] w S., w granicach części działek nr [...] i [...] oraz działki nr [...] z obrębu [...] w S..
W toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze kierowanej do Sądu, Wspólnota Mieszkaniowa [...] [...] (strona skarżąca), sprzeciwiała się planowanej inwestycji podnosząc, naruszenie jej interesu prawnego. W oparciu o opinię z lutego 2011 r., a później o ekspertyzę budowalną z lipca 2019 r. (sporządzoną przez osobę legitymującą się uprawnieniami budowlanymi), Wspólnota wskazała na zagrożenie, jakie niesienie realizacja inwestycji dla budynków sąsiednich (ul. [...]) ze względu na stan techniczny budynku usytuowanego przy ul. [...] w S.. Podniesienie dachu ww. budynku będzie stanowiło zagrożenie dla konstrukcji sąsiedniego budynku oraz spowoduje konieczność podwyższenia kominów budynku skarżącej Wspólnoty (opinia kominiarska z grudnia 2019 r.), co będzie wiązać się z poniesieniem kosztów przez skarżącą. Strona podniosła też bardzo duże zagrożenie dla budynków sąsiednich w związku z tym kierowała
do organu wnioski dowodowe o zobowiązanie inwestora do przedłożenia ekspertyzy mającej wykazać wpływ inwestycji na stropy i fundamenty sąsiednich budynków.
W związku z podniesionymi zastrzeżeniami, w toku postępowania administracyjnego, strona domagała się przeprowadzenia rozprawy administracyjnej przez organ
i rozpoznania kwestii na aktualnym etapie sprawy administracyjnej.
W ocenie Sądu, zarzuty skargi nie są zasadne. Organ zebrał wystarczający materiał dowodowy i prawidłowo go ocenił w świetle przesłanek materialnoprawnych, które zakreślają granice rozpoznania sprawy administracyjnej w przedmiocie warunków zabudowy. Wydanie tego rodzaju decyzji jest konieczne dla terenu, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wniosek inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wyznacza przedmiotowe ramy postępowania w tego rodzaju sprawie. Do wydania tej decyzji dochodzi przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. To wnioskodawca (inwestor) określa, dla jakiej inwestycji żąda ustalenia warunków zabudowy. Organ prowadzący to postępowanie winien zaś sprawdzić, czy wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest dopuszczalne w świetle przepisów regulujących zagospodarowanie przestrzenne. Decyzja o warunkach zabudowy określa przeznaczenie terenu, sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla nieruchomości. Nie stanowi zaś samodzielnie podstawy do realizacji jakiejkolwiek inwestycji, dla której wymagane jest pozwolenie
na budowę. Jest aktem, który stanowi o tym jaki rodzaj inwestycji może być zrealizowany na nieruchomości objętej ustaleniami wniosku inwestora. Zakresem sprawdzeń organu w omawianym trybie objęte są zagadnienia dotyczące kształtowania ładu przestrzennego, pozwalające na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania teren. Ład przestrzenny, to takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość uwzględnia w uporządkowanych relacjach uwarunkowania i wymagania: funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe, kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.).
W ocenie Sądu, strona skarżąca negując zasadność wydania zaskarżonej decyzji podnosi okoliczności, wsparte argumentacją, które wykraczają poza ww. zakres zagadnień określających przedmiot postępowania o wydanie warunków zabudowy. Ocena wpływu realizacji inwestycji na stan techniczny budynków sąsiednich odbywa się w postępowaniu toczącym się przed organem architektoniczno-budowlanym
w postępowaniu toczącym się według przepisów prawa budowlanego. Określony
w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy
z przepisami odrębnymi nie obejmuje przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia
2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dotyczy takich przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Chodzi o kwestie ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. Podnoszone przez skarżącą związanie organu wydającego pozwolenie na budowę (art. 35 ustawy Prawo budowlane) decyzją o warunkach zabudowy dotyczy ustaleń, które winien spełnić projekt budowlany w zakresie kształtowania ładu przestrzennego.
Organ planistyczny nie może na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy analizować inwestycji pod kątem spełnienia warunków określonych w przepisach prawa budowlanego, gdyż po pierwsze: przekraczałoby, to kompetencje tego organu administracji określone przez przepisy prawa, a po drugie: byłoby to niemożliwe technicznie. Wszakże organ planistyczny nie dysponuje projektem budowlanym, zatem nie może analizować wniosku inwestora pod kątem spełnienia przez zamierzenie budowlane warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tożsame stanowisko, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 6 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 304/18 (opubl. w Lex nr 2529941).
W konsekwencji nietrafne są zarzuty skarżącej Wspólnoty o naruszeniu przez organ art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 89 § 1 i 2 0raz art. 123 ust. 1 i 2 ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a.", skoro dotyczą wniosków dowodowych i przeprowadzenia rozprawy na okoliczności wykraczające poza zakres zagadnienia kształtowania ładu przestrzennego, a zatem nie mogące mieć wpływu na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, wpływu na wynik sprawy uszkodzenia dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych. Kontrola Sądu nie wykazała w tym zakresie naruszenia praw strony. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił stanowisko i wnioski skarżącej oraz się odniósł do nich w sposób pełny
i prawidłowy.
Organ administracyjny zebrał konieczną dokumentację, aby rozstrzygnąć sprawę, tj. dysponował analizą urbanistyczną i jej uzupełnieniem sporządzoną przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia urbanistyczne. Obszar analizy wyznaczono zgodnie z wymogami wynikającymi z § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Decyzja organu I instancji zawiera załącznik tekstowy i graficzny. Ustalony front działki, na którym planowana jest inwestycja wynosi 18 m, analizie urbanistycznej organ poddał obszar 54 m. Akta zawierają mapę z zaznaczonym obszarem analizy urbanistycznej.
Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu, nadbudowa spowoduje podniesienie dachu maksymalnie o 75 cm w elewacji budynku oficyny i o maksymalnie 50 cm od granicy z budynkiem przy ul. [...]. Zmianie nie ulegną parametry linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku kamienicy i geometrii dachu budynku frontowego. Planowana inwestycja dotyczy budynku znajdującego się w oficynie (tzw. druga linia zabudowy) i doprowadzi do podwyższenia tego obiektu o 50 cm, który będzie miał wówczas 17,85 m. Budynek od frontu ma wysokość 19,6 m. W analizowanym obszarze znajdują się budynki o wysokości w przedziale 12,5 m do 20 m. Istniejące budynki oficyn mają w większości dachy jednospadowe, płaskie lub o kącie nachylenia połaci zbliżonym do płaskich i wysokości kalenicy w przedziale od 13,5 do 20,00 m. Kąt pochylenia dachu ulegnie nieznacznej zmianie 4o-6o. Oznacza to, że przyjętymi ustaleniami organ nie naruszył § 7 ust. 4 oraz § 8 ww. rozporządzenia. Na obszarze tym występuje zabudowa wielorodzinna mieszkaniowa, co w przypadku istnienia jednej działki zabudowanej, pozwalającej określić parametry dla nowej (wnioskowanej) zabudowy, stanowi warunek sine qua non wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić
(nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Prawidłowe są wnioski organu w zakresie uzgodnienia inwestycji pod kątem ochrony konserwatorskiej.
Wobec podnoszonego przez stronę skarżącą naruszenia planowaną inwestycją jej interesu prawnego w sprawie o wydanie warunków zabudowy, wskazać należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Trzeba w związku z tym podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy nie tworzy porządku prawnego i nie ma charakteru konstytutywnego, stanowiąc jedynie szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa. Planowanie przestrzeni nie może zmierzać do ograniczenia realizacji nowych zamierzeń budowlanych, a działania organów w tym zakresie winny zmierzać jedynie do zachowania ładu przestrzennego. Wskazana w ww. przepisie ochrona interesu publicznego i osób trzecich, dotyczy konkretnych aspektów, tj. oddziaływania inwestycji w zakresie jej wpływu na kształtowanie ładu przestrzennego (art. 61 u.p.z.p.), a nie jakichkolwiek zastrzeżeń właścicieli nieruchomości sąsiednich o możliwym wpływie inwestycji na ich prawa właścicielskie do nieruchomości. Planowanie przestrzenne, w tym oczekiwania różnych podmiotów w tym względzie, zazwyczaj prowadzą do prezentowania różnych wartości i interesów, w tym interesu indywidualnego i publicznego czy też różnych interesów indywidualnych (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK II OSK 2163/15, opubl. w Lex nr 2293411).
Podsumowując Sąd stwierdził, że podnoszone skargą zarzuty nie mogły podważyć skutecznie zgodności wydanej decyzji z przepisami prawa procesowego i materialnego, mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie.
W tym stanie sprawy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325
ze zm.) orzeczono jak w wyroku.