II SA/Sz 981/23

II SA/Sz 981/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-02-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Szydłowski
Wiesław Drabik
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1612/24 - Wyrok NSA z 2025-08-19
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 471
art. 25
Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 28 ust. 2,  art. 3 pkt 20,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 153, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Zakładów [...] z siedzibą w G. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 20 września 2023 r. nr AP-2.7840.156.2019.WPA/EJ(5) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Starosta [...] wydał w dniu 7 czerwca 2019 r. decyzję nr 364/2019,
w której zatwierdził R. K. (dalej "inwestor") projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, trzykondygnacyjnego wraz z instalacjami: elektryczną i oświetleniową, c.o., kanalizacji sanitarnej, wodociągową i kanalizacji deszczowej oraz drogami wewnętrznymi
i parkingami, przewidzianego do realizacji na terenie działek nr [...], [...] i [...]
w obrębie geodezyjnym nr [...] miasta G..
Spółdzielnia P. (dalej "skarżąca") złożyła odwołanie od ww. decyzji zarzucając, że nie została uznana za stronę ww. postępowania. Skarżąca podała, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości nr [...] usytuowanej po przeciwległej stronie ulicy [...], gdzie ma być realizowana inwestycja. W ocenie skarżącej, jej działalność będzie niekorzystnie oddziaływała na projektowany budynek mieszkalny, gdyż emituje ona pyły do atmosfery oraz inne związki chemiczne, które mogą niekorzystnie oddziaływać na ludzi. Posiadane przez nią pozwolenie na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza jest opracowane dla dzielnicy przemysłowej i nie przewiduje budynków mieszkalnych wokół zakładu. Wskazała, że pracując może powodować nadmierny hałas, uciążliwy dla ludzi. Zarzuciła naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa poprzez przyjęcie projektowanej inwestycji mieszkaniowej w strefie oddziaływania zakładu, nieuwzględnienie faktu, że projektowany budynek ma zostać zrealizowany na terenie dzielnicy przemysłowej, dla której studium uwarunkowań przewiduje strefę rozwoju funkcji uciążliwych oraz naruszenie innych przepisów, w szczególności art. 71 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2019 r. poz. 1396 ze zm.; dalej "u.p.o.ś."), zgodnie z którym zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia awarii przemysłowej lokalizuje się w bezpiecznej odległości od wielorodzinnych budynków mieszkalnych, co powinno też działać w drugą stronę.
Wojewoda wydał decyzję z dnia 8 lipca 2019 r. nr AP-2.7840.156.2019.WPA, w której umorzył postępowanie odwoławcze, gdyż nie uznał skarżącej za stronę postępowania.
Skarżąca złożyła skargę na ww. decyzję do WSA w Szczecinie, który w dniu 5 grudnia 2019 r. wydał wyrok o sygn. akt II SA/Sz 772/19, w którym uchylił zaskarżoną decyzję. WSA w Szczecinie wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien przeprowadzić postępowanie, w którym należy poddać analizie kwestie wzajemnego odziaływania obu obiektów, tj. planowanego budynku wielorodzinnego i przedsiębiorstwa skarżącej. WSA w Szczecinie podał, że organ odwoławczy powinien uwzględnić wnioski, wynikające z wyroku WSA w Szczecinie
z dnia 13 czerwca 2019 r. o sygn. akt II SA/Sz 279/19, w którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 31 grudnia 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza G. z dnia 8 października 2018 r., nr 633 o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji nr 554 z dnia 6 grudnia 2017 r. w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji budowy budynku wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [...], [...]
i [...] w G.. WSA w Szczecinie wskazał, że okoliczność istnienia w obrocie prawnym decyzji Burmistrza G. nr 554 z dnia 6 grudnia 2017 r. o warunkach zabudowy jest istotna o tyle, iż w sytuacji gdyby w decyzji o warunkach zabudowy zawarto ustalenia w zakresie "bezpiecznej odległości" zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej od planowanych budynków mieszkalnych (art. 73 ust. 5 u.p.o.ś) i jakiekolwiek inne wymogi na podstawie przepisów z zakresu ochrony środowiska to wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę będzie uzależnione od spełnienia tych przesłanek, co dla skarżącej oznacza prawo do udziału w kolejnym postępowaniu dotyczącym spornej inwestycji o wydanie pozwolenie na budowę.
WSA w Szczecinie zobowiązał organ odwoławczy do rozważenia wzajemnego oddziaływania przedsiębiorstwa skarżącej i planowanego budynku mieszkalnego pod kątem przepisów u.p.o.ś., które nakładają na osoby prawne prowadzące zakłady
o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej obowiązki niezależne od ich własnych planów i kierunków działalności (art. 73 ust. 6, 7 i 8 u.p.o.ś.). Ze względu na powyższe przepisy i możliwość ograniczenia w korzystaniu
i zagospodarowaniu zakładu skarżącej, organ odwoławczy powinien przeanalizować, czy znajduje się on w obszarze oddziaływania inwestycji, gdyż obecność takiego obiektu budowlanego w nieodpowiedniej odległości może spowodować nałożenie na stronę skarżącą obowiązków przewidzianych w powołanych przepisach.
Organ odwoławczy, rozpoznając sprawę ponownie wydał w dniu 20 września
2023 r. decyzję nr AP-2.7840.156.2019.WPA/EJ(5), w której orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego.
Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że podstawę prawną do ustalania kręgu stron postępowania w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę stanowi art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, ze zm.; dalej "u.p.b.") zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu (art. 3 pkt 20 u.p.b.). Tylko takie ograniczenia dają właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym z zakresu przepisów u.p.b.
Organ odwoławczy podał, że będąc związany treścią wyroku o sygn. akt II SA/Sz 772/19, wystąpił pismem z 14 sierpnia 2023 r. do Burmistrza Gminy G. z zapytaniem w jaki sposób rozstrzygnięta została kwestia decyzji z 6 grudnia 2017 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji przedmiotowego budynku na dz. [...], [...] i [...] w G.. Pismem z 18 sierpnia 2023 r. Burmistrz Gminy G. udzielił w tej sprawie wyjaśnień.
Organ odwoławczy pismem z 14 sierpnia 2023 r. wystąpił też do Z. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z zapytaniem czy przedsiębiorstwo skarżącej zakwalifikowane jest jako zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w zależności od rodzaju kategorii i substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie - zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii ("ZZR"), albo zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii ("ZDR") - w rozumieniu art. 248 ust. 1 i art. 73 ust. 4 i 5 u.p.o.ś. Pismem z 22 sierpnia 2023 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska poinformował, że zakład skarżącej nie jest zakładem stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.
Organ odwoławczy podał, że w jego ocenie, skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 7 czerwca 2019 r. nr 364/2019 Starosty [...]. Skarżąca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości nr [...], która oddzielona jest od terenu inwestycyjnego działką drogową nr 87- ulicą
[...]. Realizowana na terenie usytuowanym po przeciwległej stronie ulicy inwestycja w postaci budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu i użytkowaniu nieruchomości pozostającej we władaniu skarżącej, a tylko taka sytuacja mogłaby zdecydować o przyznaniu jej przymiotu strony postępowania. Przywoływany przez skarżącą w odwołaniu argument, że prowadzona przez nią działalność może wprowadzać uciążliwość dla mieszkańców projektowanego budynku nie może przesądzać o przyznaniu jej przymiotu strony postępowania, ponieważ nie jest to ta sytuacja, o której mowa w art. 28 ust. 2 u.p.b. Ze zgromadzonej dokumentacji, w tym z decyzji z dnia 5 października
2017 r. Starosty [...] o przyznaniu skarżącej pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z eksploatowanej instalacji oraz dokumentacji sporządzonej do wniosku o wydanie decyzji wynikało, że działalność prowadzona w zakładzie skarżącej nie powoduje przekroczeń dopuszczalnych norm zanieczyszczenia środowiska ze względu na zastosowane urządzenia ograniczające emisję pyłów z procesów produkcyjnych (filtry i cyklony). Z decyzji wynikało, że poza terenem zakładów nie występują przekroczenia norm i stężeń emitowanych do powietrza zanieczyszczeń. Oznacza to, że działalność skarżącej powinna się zamykać w granicach nieruchomości, na której usytuowane są obiekty tworzące zakład. Organ odwoławczy podał, że przedsiębiorstwo skarżącej nie jest zakładem o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (ZZR), ani zakładem o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (ZDR) - rozumieniu art. 248 ust. 1 i art. 73 ust. 4 i 5 u.p.o.ś, a w związku z tym wyżej wymieniony zakład nie znajduje się w wykazie zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, prowadzonej przez Inspekcję Ochrony Środowiska. Również w ogólnodostępnych rejestrach z wykazem zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zakład skarżącej nie został wymieniony, https://www.gov.pl/web/gios/powazne-awarie wg stanu na dzień 31.12.2017 r. do 31.12.2022 r. Zgodnie z art. 249 u.p.o.ś., każdy kto zamierza prowadzić lub prowadzi zakład o zwiększonym ryzyku lub dużym ryzyku, jest obowiązany do zapewnienia, aby zakład ten był zaprojektowany, wykonany, prowadzony i likwidowany w sposób zapobiegający awariom przemysłowym i ograniczający skutki dla ludzi oraz środowiska. Stosownie do art. 250 ust. 1 u.p.o.ś., prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku jest obowiązany do zgłoszenia zakładu właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej. Z ust. 9 ww. przepisu wynika natomiast, że zgłoszenia, o których mowa m.in. w ust. 1, prowadzący zakład przekazuje równocześnie do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.
Na stronie internetowej Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w S. (https://www.gov.pl/web/kwpsp-szczecin/informacje-o-zakladach-duzego-ryzyka-zdr) w zakładce "Informacje o zakładach dużego ryzyka ZDR" znajduje się m.in. informacja o przedłożonych zgłoszeniach zakładów, o których mowa w art. 250 ust. 1 u.p.o.ś. (pismo Zastępcy Z. Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z 4 kwietnia 2023 r.). Na liście tej wśród wymienionych 15 zakładów, zlokalizowanych na terenie Wojewoda, nie występuje przedsiębiorstwo skarżącej. Organ wskazał, że skarżąca nie załączyła do odwołania odpisu zawiadomienia, o którym mowa w art. 250 ust. 1 u.p.o.ś., a gdyby takie zawiadomienie zostało złożone, biorąc pod uwagę treść ust. 9, jej zakład znalazłby się w wykazie prowadzonym przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Zaliczenie skarżącej do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej nakładałoby na nią obowiązek ustalenia strefy ochronnej. Ustawodawca uściślił ten obowiązek, wskazując na konieczność lokowania, m.in. budynków mieszkalnych wielorodzinnych w bezpiecznej odległości od takich zakładów.
Organ odwoławczy podał, że skoro skarżąca nie została zaliczona do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, kwestia lokowania w bezpiecznej odległości, czy ustalenie strefy ochronnej traci na znaczeniu. Działalność prowadzona przez skarżącą, chociaż należy do takiego rodzaju działalności, które mogą się wiązać z pewnymi uciążliwościami i niedogodnościami. Jednakże w sferze materialnoprawnej dopiero zaliczenie skarżącej do kategorii zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, otworzyłoby drogę do przyznania jej statusu strony postępowania.
Organ odwoławczy stwierdził, że zakład skarżącej nie należy do obiektów, o których mowa w art. 73 ust. 5 u.p.o.ś., a zatem rodzaj planowanej inwestycji w postaci budynku wielorodzinnego nie uzasadnia przyznania skarżącej statusu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy ustalił, że Burmistrz Gminy G., po uzupełnieniu materiału dowodowego, wydał w dniu 17 października 2019 r. decyzję nr 478, w której odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 6 grudnia 2017 r. nr 554, ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu odwołania skarżącej, wydało w dniu 26 lutego 2020 r. nr SKO/Ma/420/4696/2019, w której utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy G. z dnia 17 października 2019 r. Następnie w wyniku złożonej przez skarżącą skargi, WSA w Szczecinie, wyrokiem z dnia 25 lutego 2021 r. o sygn. akt II SA/Sz 403/20 oddalił skargę, w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji ustalającej warunki zabudowy (wyrok prawomocny - dopisek Sądu).
Organ odwoławczy podał, że z powyższego wynika, iż decyzja Burmistrza Gminy G. z dnia 6 grudnia 2017 r. nr 554, ustalająca warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [...], [...] i [...] położnych w obr. geod. nr [...] w G. jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Organ odwoławczy wskazał, że nie została wyznaczona wokół zakładu skarżącej strefa ochronna, która musiałaby zostać uwzględniona już na etapie ustalania warunków zabudowy dla nowych inwestycji budowlanych o funkcji mieszkaniowej. Warunki zabudowy ustalone przez Burmistrza G. dla przedmiotowej inwestycji (decyzja nr 554 z dnia 6 grudnia 2017 r.) nie wskazują na obecność w obszarze analizowanym, wyznaczonym w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 z 2003 r., poz. 1588), wyznaczonej wokół zakładu strefy, w której obowiązywałby zakaz realizacji zabudowy o funkcji mieszkaniowej. Pozostająca w obrocie prawnym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej. Organ odwoławczy zgodził się ze skarżącą, że w zasadzie każdy działający zakład produkcyjny, nawet jeśli spełnia wszelkie normy wynikające z obowiązujących w zakresie jego działalności przepisów, może generować pewną uciążliwość dla budynku mieszkalnego sytuowanego nieopodal niego. Jednak z uwagi na treść art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 u.p.b. brak było podstaw do przyznania skarżącej przymiotu strony w niniejszym postępowaniu.
W ocenie organu odwoławczego, projekt spełnia wymagania określone w art. 32-35 u.p.b. Inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 u.p.b., projekt został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada wymagane opinie
i uzgodnienia. Jest też zgodny z decyzją Burmistrza G. z dnia 6 grudnia
2017 r. nr 554 ustalającą warunki zabudowy w zakresie lokalizacji (z uwzględnieniem nieprzekraczalnej linii zabudowy), funkcji (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna), wskaźnika zabudowy (25% przy wyznaczonym w decyzji do 28%), wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (39,39% przy minimalnej wskazanej w decyzji 30,00%), w zakresie gabarytów i formy architektonicznej (trzy kondygnacje naziemne poniżej 11,0 m wysokości zgodnie z decyzją, dach płaski) oraz pozostałych ustaleń określonych w decyzji o warunkach zabudowy. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 u.p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi treść art. 35 ust. 4 u.p.b.
Skarżąca złożyła skargę na ww. decyzję i wniosła o uchylenie decyzji wydanych przez organy administracyjne w obu instancjach oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzuciła organowi naruszenie:
- art. 28 ust. 2 u.p.b., przez jego niewłaściwe niezastosowanie i w konsekwencji nieprzyznanie skarżącej przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę na działkach [...], [...] i [...] obręb [...] w G. budynku mieszkalnego wielorodzinnego, trzykondygnacyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą, podczas gdy wybudowanie ww. budynku powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...], a co za tym idzie spełnione zostały przesłanki uznania skarżącego za stronę postępowania, co mogło mieć wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji;
- art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., przez jego niezastosowanie i w konsekwencji pominięcie przy wydawaniu decyzji wszystkich kwestii związanych z prowadzoną przez skarżącą działalnością na działce nr [...], ograniczeniach wynikających z realizacji inwestycji opisanej w decyzji nr 364/2019 wydanej przez Starostę G. w dniu 2 czerwca 2019 r., znak sprawy WAB.6740.319.03.2019.MJ zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający R. K. pozwolenia na budowę, co mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji;
- art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., przez umorzenie postępowania odwoławczego, podczas gdy analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw dla takiego rozstrzygnięcia, bowiem w sprawie wystąpiły przesłanki przemawiające za przyznaniem skarżącej statusu strony postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na działkach nr [...], [...] i [...] obręb [...] w G., w szczególności nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania tego obiektu;
- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., przez niedokonanie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na działkach nr [...], [...] i [...] obręb [...] w G., bowiem skarżąca nie prowadzi zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, przy czym skarżąca prowadzi zakład produkcyjny, którego działanie powoduje m. in. uwalnianie do atmosfery gazów i pyłów, a co za tym idzie podlega kontrolom Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, a w konsekwencji może podlegać istotnym ograniczeniom z uwagi na zrealizowanie ww. inwestycji, a co za tym idzie nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, co mogło mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania.
W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały uszczegółowione.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z 19 grudnia 2023 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i wskazała, że od lat prowadzi działalność na ww. terenie, który ma charakter ściśle przemysłowy. Jej działalność musi być dostosowane do sąsiedniej zabudowy, więc zmiany w zabudowie w postaci budynków mieszkalnych, mogą spowodować ograniczenie w prowadzonej przez nią działalności. Według skarżącej, powstanie inwestycji będzie oddziaływać na jej nieruchomość przez ograniczenie ewentualnej zabudowy jej działki lub zmian w funkcjonowaniu zakładu w przyszłości. Ewentualne zmiany w zakresie norm emisyjnych mogą mieć dla niej dolegliwe skutki w związku z lokalizacją zabudowy mieszkaniowej.
Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:
Zgodnie art. 153 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracyjny, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu tegoż sądu.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie naruszył art. 153 p.p.s.a., gdyż wypełnił wskazania WSA w Szczecinie zawarte w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r. o sygn. akt II SA/Sz 772/19, od którego skargi kasacyjne oddalił NSA wyrokiem dnia 20 kwietnia 2023 r. o sygn. akt II OSK 1279/20.
Spór w sprawie dotyczy uznania skarżącej za stronę w niniejszym postępowaniu.
Zdaniem, skarżącej jest ona stroną postępowania z uwagi na ewentualne negatywne odziaływanie jej przedsiębiorstwa w przyszłości na mieszkańców, planowanego wielorodzinnego budynku mieszkalnego, które może spowodować ograniczenie w jej funkcjonowaniu.
Według organu odwoławczego, skarżąca nie jest stroną postępowania, gdyż nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 u.p.b. Ponadto zakład skarżącej nie jest zakwalifikowany jako zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii ani zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii.
Organ odwoławczy ustalił również, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Burmistrza Gminy G. z dnia 6 grudnia 2017 r. nr 554, ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skarżącej nie udało się skutecznie podważyć ww. decyzji w postępowaniu wznowieniowym (prawomocny wyrok WSA w Szczecinie o sygn. akt II 403/20).
Z uwagi, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek inwestora w 2019 r., tj. przed zmianą dokonaną na podstawie art. 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471; "ustawa zmieniająca"), która weszła w życie 19 września 2020 r. na podstawie art. 25 ustawy zmieniającej – do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy u.p.b. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
Zgodnie z art. 28 u.p.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Na podstawie art. 3 pkt 20 u.p.b., obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził analizę zebranego materiału dowodowego, który uzupełnił zgodnie ze wskazaniami WSA w Szczecinie i wywiódł z niego logiczne wnioski.
Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu, gdyż planowana inwestycja nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu i użytkowaniu nieruchomości skarżącej. Okoliczność, że prowadzona przez skarżącą działalności w przyszłości może spowodować być powodem konfliktu z mieszkańcami budynku wielorodzinnego, który ma powstać nie może być podstawą do przyznania skarżącej statusu strony w niniejszym postępowaniu.
W zasadzie każdy działający zakład produkcyjny, nawet jeśli spełnia wszelkie normy wynikające z obowiązujących w zakresie jego działalności przepisów, może generować pewne uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Inwestor, decydując się na lokalizację budynku mieszkalnego w pobliżu zakładu produkcyjnego musi zdawać sobie z tego sprawę.
Wskazać należy, że wokół zakładu skarżącej nie została wyznaczona strefa ochronna, która musiałaby zostać uwzględniona już na etapie ustalania warunków zabudowy przyszłej inwestycji. Zakład skarżącej nie został zaliczony do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii ani do zakładów o dużym ryzyku wystąpienia awarii. Z akt wynikało, że skarżąca posiada decyzję z 25 października 2017 r. Starosty [...] o pozwoleniu na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza do dnia 24 października 2027 r., która została wydana na jej wniosek. W załączniku do decyzji określono rodzaj i poziom emisji. Z treści decyzji wynikało, że sama skarżąca we wniosku oświadczyła, iż poza terenem zakładu nie występują przekroczenia obowiązujących norm i stężeń dopuszczalnych w zakresie emisji do powietrza emitowanych zanieczyszczeń.
Skarżącą podniosła też, że powstanie budynku mieszkalnego może utrudnić jej uzyskanie w przyszłości pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Jest to jej przypuszczenie, które nie zostało niczym nie poparte. Opłaty za wprowadzenie gazów do powietrza uzależnione są od ilości gazów i ich składów, a nie od położenia przedsiębiorstwa. Z wniosku o wydanie dotychczasowego pozwolenia wynikało, że zakład skarżącej nie jest położony wyłączenie wśród nieruchomości przemysłowych. Jest on położony w odległości 300m od zabudowy mieszkaniowej, a na sąsiedniej działce w kierunku północnym zlokalizowana jest szkoła zawodowa (k.82). Zakład skarżącej położny jest w odległości 1 km od centrum miasta. Z akt nie wynika żeby instalacja skarżącej powodowała pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, ani eksploatacja instalacji nie powoduje przekroczenie dopuszczalnych standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska. Skarżąca nie powołuje się na taki fakt.
Skarżąca w skardze podniosła również, że zabudowanie sąsiedniej działki budynkiem mieszkalnym znacząco ogranicza możliwość zmiany obecnej zabudowy lub projektowanej nowej na jej nieruchomości. Jednakże skarżąca nie uzasadniła swoich twierdzeń, trudno więc odnieść się do nich, by określić wpływ budynku mieszkalnego na bliżej nieokreślone zamierzenia skarżącej.
Słusznie organ odwoławczy podał, że organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdy projekt odpowiada przepisom u.p.b. i jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy.
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani procesowego. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ zebrał materiał dowodowy, dokonał jego oceny i wywiódł z niego logiczne wnioski. Okoliczność, że skarżąca z zebranego materiału wywodzi inne wnioski niż organ nie świadczy o naruszeniu przepisów przez organ odwoławczy.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.