II SA/Sz 953/22

II SA/Sz 953/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Szydłowski
Patrycja Joanna Suwaj
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 45/23 - Postanowienie NSA z 2023-02-06
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1, ust. 2 ust. 4, art. 39 ust. 3 i 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu [...] maja 2023 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 753, dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), w rezultacie rozpoznania odwołania D. [...] sp. z o. o. z siedzibą w D. ([...]) od decyzji Starosty M. Nr [...] z 5 grudnia 2019r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami wbudowanymi oraz zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej, przy ul. [...], w miejscowości D. , gminie D. , na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...] (obręb [...] D.) - Wojewoda Zachodniopomorski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda przytoczył stan faktyczny sprawy w tym wskazał, że M. spółka cywilna [...] (dalej: Inwestor) dnia 19 sierpnia 2019 r. wystąpiła do Starosty M. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami wbudowanymi oraz zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej, na działce nr [...], obręb [...] D.. W wyniku rozpoznania złożonego wniosku Starosta M. decyzją z dnia 5 grudnia 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji.
Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji D. spółka z o. o. z siedzibą w D. złożyła od niej odwołanie zarzucając naruszenie:
1) art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
2) art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. zasady prawdy obiektywnej przez naruszenie interesu społecznego i nie podjęcie wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy;
3) art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli w zakresie bezstronności i równego traktowania poprzez przyjęcie, iż brak wiedzy na temat dokładnej daty powstania budynku sąsiedniego stanowi, iż otwór okienny został wykonany nielegalnie i niezgodnie z prawem.
Mając powyższe na uwadze odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Wojewoda w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji z dnia 30 sierpnia 2022 roku przytoczył treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz stwierdził, że w razie spełnienia wskazanych w nim wymagań organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym zaznaczył, że 19 września 2020 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.). Stosownie jednak do postanowień art. 25 tej ustawy, w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu dotychczasowym.
Odwołując się do dokumentacji projektowej wskazał, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami o 5 kondygnacjach nadziemnych. Projekt uwzględnia zagospodarowanie terenu, oraz zawiera infrastrukturę techniczną dla zasilania w wodę, energię elektryczną, gaz oraz wyposażenie w instalację deszczową i sanitarną. Przy czym budynek został zaprojektowany jako zabudowa uzupełniająca - pierzejowa wzdłuż ulicy [...]. Budynek w rzucie posiada dwie bryły o kształcie prostokąta o wymiarach: przy ul. [...],85 m x 21,67 m, przy ul. [...],80 m x 15,19 m. W pasie wewnątrz działki między budynkiem, a granicą wschodnią działki zlokalizowano dojście komunikacyjne oraz ogródki zielone o funkcji rekreacyjnej.
Przy opracowywaniu inwestycji zostały uwzględnione postanowienia obowiązującego na terenie działki inwestycyjnej - działki nr [...] - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w D. z 23 maja 1997 r., Nr XXXVIII/242/97.
Zdaniem organu odwoławczego inwestycja wpisuje się w określone w planie miejscowym przeznaczenie terenu (teren 82aMN,UH,UG przeznaczony pod obiekty mieszkalne z usługami towarzyszącymi - wbudowanymi i zielenią). Zachowano wymagane parametry zabudowy chociażby powierzchnię zabudowy, czy powierzchnię biologicznie czynną. Umieszczenie projektowanego budynku nastąpiło stosownie do postanowień planu miejscowego, tj. na granicy działki oraz terenów elementarnych stanowiących ulice dojazdowe i ciągi piesze. Tym samym usytuowanie budynku nastąpiło zgodnie z § 12 ust. 2 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), zwanego dalej rozporządzeniem. Ponadto inwestor wykazał, że projektowana zabudowa spełnia wymagania § 13 i § 60 rozporządzenia, tj. nie powoduje przesłaniania zabudowy sąsiedniej oraz nie ogranicza dopuszczalnych norm nasłonecznienia. Dokumentacja projektowa zawiera ekspertyzę techniczną, z której wynika, że projektowany obiekt nie będzie oddziaływał na istniejącą konstrukcję zabudowy zlokalizowanej na działce sąsiedniej nr [...]. Projektowane zagospodarowanie terenu nie zaburza naturalnego spływu wody opadowej. Projekt budowlany uzgodniono z rzeczoznawcą do spraw sanitarnohigienicznych pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń oraz z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych pod względem zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej bez uwag. Do wniosku Inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką inwestycyjną na cele budowlane, które nie było podważane w toku postępowania. W ocenie organu II instancji Inwestor spełnił wszystkie wymagania niezbędne do udzielenia pozwolenia na budowę, stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do zarzutów odwołania sprowadzających się do podważenia udzielonego pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, że projektowany budynek usytuowany zostanie przy ścianie budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej o nr [...], posiadającej otwór okienny Wojewoda zaznaczył, że decyzją z 26 kwietnia 2022r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w D. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku przy ul. [...] w D., położonego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntu [...], obręb [...] D., usytuowanej po linii granicznej z działką sąsiednią oznaczoną numerem ewidencyjnym gruntu [...], obręb [...] D.. Z kolei rozpoznając odwołanie Gminy D. od tej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie umorzył postępowanie odwoławcze.
Podsumowując Wojewoda stwierdził, że zasadnym było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z dnia 5 grudnia 2019 r.
Nie zgadzając się z powołaną decyzją Wspólnota Mieszkaniowa przy ul[...], reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 10 § 1 kpa poprzez realizację obowiązku zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu przy niezebranym w całości materiale dowodowym, podczas gdy strona powinna zapoznać się z aktami sprawy, a także powinna mieć zapewniony udział w sprawie wówczas, gdy całość materiału dowodowego jest już zebrana przez organ prowadzący postępowanie;
b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 i 80 kpa poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie daty powstania i legalności otworu okiennego w budynku skarżącego, co skutkowało przedwczesnym wydaniem decyzji przez organ;
c) art. 7a w zw. z art. 81a kpa poprzez uznanie przez organ, że na dzień wydania decyzji brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie powstał otwór okienny w budynku skarżącego i niepodjęcie na dzień wydania decyzji przez Starostę M. żadnych czynności wyjaśniających zmierzających do ustalenia daty powstania otworu okiennego, a ponadto przyjęcie, że powstał on w okresie powojennym, podczas gdy wątpliwość dotyczącą daty powstania okna można było usunąć.
Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 106 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) przez jego niewłaściwe niezastosowanie, skutkujące wydaniem przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków;
b) art. 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) oraz § 3 ust. 6 pkt 4 uchwały Rady Miejskiej nr XXXVIII/242/97 z dnia 23.05.1997 r. (Dz. Urz. Woj. Gorz.nr 8 poz.107 z 1997 r.) przez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że przepisy te nie statuują wymogu zapewnienia miejsc parkowania w granicach własnej działki.
Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Dodatkowo strona wniosła o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dowodu uzupełniającego z dokumentów: postanowienia Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie z dnia 4 stycznia 2013 r., zaświadczenia Burmistrza D. z dnia 30 września 2022 roku, na fakt wpisu budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] do Gminnej Ewidencji Zabytków, jak też o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wspólnota wskazała, że na dzień doręczenia skarżącej zawiadomienia z dnia 2 września 2019 r. o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem, w aktach sprawy nie było jeszcze całego materiału dowodowego, który został uzupełniony przez inwestora w rezultacie wykonania zobowiązania organu nałożonego postanowieniem z dnia 10 września 2019 r., co oznacza, że dopiero po wykonaniu przez inwestora powyższego obowiązku, skarżący powinien być zawiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami. W tej sytuacji zdaniem skarżącej organ nie zrealizował obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a., co uniemożliwiło skarżącej wypowiedzenie się co do całości zebranych w sprawie dowodów i materiałów.
Nadto Wspólnota podkreśliła, że po wszczęciu postępowania w dniu 24 października 2019 r. do organu wpłynęło pismo D. Sp. z o.o. informujące, że w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego przy ul. [...] od strony działki, na której ma powstać inwestycja, na parterze znajduje się okno od pokoju. Przedmiotowy otwór okienny nie został uwzględniony w projekcie budowlanym. Pismem z dnia 22 listopada 2019 r. Starosta M. wystąpił do zarządcy nieruchomości przy ul. [...] o udzielenie informacji, w jakim okresie powstało okno od strony działki nr [...] oraz czy na wykonanie otworu okiennego uzyskano zgodę właściciela działki sąsiedniej, ponadto organ nie podjął żadnych innych czynności zmierzających do ustalenia daty powstania otworu okiennego. Organ I instancji na dzień wydania decyzji nie posiadał wiedzy o zdarzeniach, które mogłyby skutkować legalnością powstania okna, takich jak zgoda sąsiada na wykonanie okna, czy też fakt powstania okna przed dniem 27 listopada 1945r. (pod rządami prawa niemieckiego). W związku z tym nie było wówczas podstaw do przyjęcia, że okno wykonano niezgodnie z prawem, a w rezultacie decyzję organu I instancji można uznać za wydaną przedwcześnie.
W dalszej części skargi Wspólnota podniosła, że jej budynek położony przy ul. [...] w D. obecnie nie jest w dobrym stanie technicznym, a ponadto objęty został pieczą konserwatora zabytków i został wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków. Jednocześnie strona przytoczyła treść art. 39 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego regulującego kwestie prowadzenia robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków które wymagają, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Tymczasem w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o tym, że organ konsultował swoją decyzję z wojewódzkim konserwatorem zabytków.
Strona skarżąca zwróciła uwagę, że z przepisu § 3 ust. 6 pkt 4 uchwały Rady Miejskiej nr XXXVIlI/242/97 z dnia 23 maja 1997 r. wynika, że zapewnienie miejsc parkingowych następuje w granicach własnej działki. Tymczasem Starosta M. w decyzji z dnia 5 grudnia 2019 r. wskazał, że inwestor zapewnił wymagane ww. przepisami miejsca parkowania w ilości 20 sztuk na działce drogowej w porozumieniu z zarządcą terenu, na którym te miejsca mają być urządzone. Z przepisów wynika, że miejsca parkingowe muszą być zapewnione w granicach własnej działki, a zatem w granicach działki inwestora. Zapewnienie miejsc parkowania przez osoby trzecie, czy też podmioty niezwiązane z inwestycją na działkach stanowiących ich własność nie wypełnia, zdaniem strony, obowiązku wskazanego w przepisach.
W tej sytuacji Inwestor nie wywiązał się z wymagań związanych z koniecznością zapewnienia w granicach własnej działki miejsc parkowania. Ponadto w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, z którego wynikałoby zapewnienie takich miejsc przez osoby niezwiązane z przedmiotową inwestycją.
Końcowo Wspólnota podkreśliła, że brak miejsc parkowania w granicach własnej działki będzie się wiązał z dużymi utrudnieniami w korzystaniu z ulicy [...] a także ciągu pieszych, w tym również dojazdu do posesji skarżącej. Dodatkowo zarzuciła, że Inwestor nie zadbał również w zaopatrzenie przyszłego placu budowy w wodę i nie wykonał przyłącza z sieci wodociągowej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 27 lutego 2023 r. pełnomocnik Wspólnoty ponownie podniósł kwestię braku zapewnienia przez Inwestora miejsc parkingowych w granicach własnej działki, w sytuacji gdy zostanie ona całkowicie zabudowana.
Dodatkowo wskazał, że z uwagi na bardzo zły stan techniczny budynku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w D., konstrukcja i usytuowanie nowo powstałego budynku może spowodować zawalenie się części podziemnej budynku Wspólnoty zwłaszcza, że prace budowlane związane z realizacją inwestycji będą prowadzone bezpośrednio przy fundamentach budynku Wspólnoty.
Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, w przypadku podjęcia przez Inwestora prac budowlanych bezpośrednio przy budynku Wspólnoty, może dojść do zawalenia ściany budynku graniczącej z działką inwestycyjną, co może grozić katastrofą budowlaną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Wniesiona skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorom pozwolenia na realizację wyżej opisanej inwestycji.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylona);
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
W sprawach o pozwolenie na budowę kluczowa jest regulacja art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którą w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia zasadności twierdzeń skarżącej, zgodnie z którymi organy orzekające w sprawie nie podjęły czynności mających na celu dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie powstania i legalności otworu okiennego w budynku strony skarżącej, nie uzgodniły skarżonej decyzji z wojewódzkim konserwatorem zabytków oraz ustaliły, czy zapewnione zostały miejsca parkingowe w obrębie działki będącej przedmiotem zainwestowania. Dodatkowo skarżąca podniosła zarzut dotyczący skutków prowadzenia robót budowlanych dla nieruchomości skarżącej Wspólnoty, w tym możliwość zawalenia się budynku ze względu za jego zły stan techniczny.
Z ustaleń organów wynika, że inwestycja polegająca na budowie budynku wielorodzinnego z usługami wbudowanymi oraz zewnętrzną instalacją deszczową ma zostać zrealizowana na działce nr [...] w D., dla której plan miejscowy ( uchwała nr XXXVIII/242/97 Rady Miejskiej w D. z dnia 23 maja 1997 r.) określił przeznaczenie pod obiekty mieszkalne (w tym na wydzielonych działkach) z usługami towarzyszącymi – wbudowanymi i zielenią ( teren elementarny oznaczony w planie jako 82a MN,UH,UG).
W kwestii miejsc parkingowych prawodawca miejscowy wskazał w § 3 ust. 6 pkt 4, że miejsca parkowania maja być zapewnione w granicach własnych działki.
W przypadku obowiązywania na terenie inwestycji planu miejscowego, który nie zawiera wymagań odnośnie ilości i rodzaju miejsc parkingowych, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają w tym zakresie dowolności, ale powinny ocenić przedstawiony przez inwestora projekt pod kątem przesłanek określonych w § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W projekcie budowlanym wskazano, że parking w porozumieniu z zarządcą drogi został zlokalizowany w pasie drogowym działki nr [...] (20 miejsc).Dodatkowo inwestor zapewnia 6 miejsc parkingowych wzdłuż ulicy [...] oraz 14 miejsc parkingowych na terenie parkingu naziemnego położonego na działce nr [...].
Powołany wyżej przepis § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie stanowi, że miejsca postojowe muszą być zlokalizowane na terenie inwestycji. W każdym konkretnym przypadku właściwy organ musi ustalić, czy dotychczas istniejące faktyczne zagospodarowanie terenu pozwala na zaprojektowanie i urządzenie miejsc postojowych dla planowanego obiektu na działce inwestora, czy ewentualnie dopuszczalne jest zapewnienie miejsc postojowych (parkingowych) poza terenem inwestycji. W tej sprawie organ uznał za zasadne urządzenie miejsc parkingowych w bezpośrednim sąsiedztwie działki będącej przedmiotem zainwestowania. W orzecznictwie przyjęto, że szczególnym przypadkiem pozwalającym na sytuowanie miejsc postojowych poza terenem inwestycji jest realizacja obiektu np. w strefie centrum miasta (tak jak w tym przypadku). Rozróżnienia wymagają bowiem przypadki, gdy inwestycja polega na budowie całkowicie nowego obiektu, od takich, gdy inwestor dokonuje przebudowy, odbudowy, rozbudowy bądź budowy obiektu w miejscu już zagospodarowanym. Oczywiście przyjmowane rozwiązania w zakresie wymogów dotyczących urządzenia parkingów lub miejsc postojowych powinny być dostosowane do istniejącego sposobu zagospodarowania danego terenu, przeznaczenia działki budowlanej i planowanego obiektu, z uwzględnieniem zarówno interesu inwestora, jak też chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.
Sądy administracyjne zwracają uwagę na konieczność indywidualnego podejścia w zakresie wymogów dotyczących miejsc parkingowych celem uwzględnienia konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących projektowanej inwestycji. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie i organy się z tej powinności wywiązały.
Odnosząc się do zarzutu braku opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków wskazać należy, że postępowanie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 39 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego dotyczy obiektu (terenu), który został ujęty w gminnej ewidencji zabytków na podstawie przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Umieszczając zabytek w gminnej ewidencji zabytków, organ gminy urzędowo stwierdza, że obiekt ten charakteryzuje się cechami, które uzasadniają objęcie go szczególną formą ochrony nieruchomości. Teren, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja nie jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków, natomiast umieszczenie w tejże budynku sąsiedniego nie nakłada na organ przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego na podstawie art. 39 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego. Załączone do skargi postanowienie wojewódzkiego konserwatora zabytków zostało wydane w innym stanie faktycznym aniżeli ten, którego dotyczy kontrolowane postępowanie.
Skarżąca podniosła również zarzut dotyczący nie ustalenia przez organy orzekające w sprawie daty powstania otworu okiennego w ścianie bocznej budynku skarżącej. W tym miejscu przypomnieć należy, że kwestia otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku przy ul. [...] w D. była przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia 23 czerwca 2022 r., nakazująca Wspólnocie doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie otworu w ścianie szczytowej budynku skarżącej Wspólnoty, po umorzeniu postępowania odwoławczego przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (decyzja z dnia 23 czerwca 2022 r.) stała się ostateczna i podlega wykonaniu.
Wobec takiego stanu sprawy, organy architektoniczno-budowlane nie były obowiązane- wbrew zarzutom skarżącej - do prowadzenia dodatkowych ustaleń co do daty powstania samowoli budowlanej w postaci otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku.
Nie jest również zasadny zarzut dotyczący braku możliwości prowadzenia robót budowlanych w sąsiedztwie budynku znajdującego się w złym stanie technicznym. Organy architektoniczno-budowlane nie są uprawnione do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa (poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu, w zakresie kontroli projektu budowlanego dokonywanej na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (tj. uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem. Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Za stwierdzenia zawarte w części architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego odpowiedzialność ponosi wyłącznie projektant. Część konstrukcyjna projektu budowlanego nie podlega kontroli przez organ, a ewentualne dodatkowe uszczegółowienia rozwiązań projektowych (tych samych zatwierdzonych) mogą być ewentualnie zawarte w projekcie wykonawczym, który nie podlega zatwierdzeniu decyzją w sprawie pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, że organom orzekającym nie można przypisać zarzutu naruszenia art. 7, art. 7a, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a k.p.a. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały prawidłowej subsumcji.
Zamierzonego skutku nie mógł odnieść także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Akta sprawy potwierdzają, że skarżąca nie została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu albowiem w postępowaniu administracyjnym była reprezentowana przez zarządcę D. w D., o której to okoliczności organ zawiadomił wszystkich członków Wspólnoty, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym Wspólnota ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika. W toku postępowania przed organami architektoniczno-budowlanymi, co wynika z akt sprawy, D. czynnie w tym postępowaniu uczestniczył, składał wnioski i wyjaśnienia.
Zarzut naruszenia art.106 k.p.a. dotyczący braku uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków Sąd już wyżej wyjaśnił nie dopatrując się w tej sprawie naruszenia art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego.
Podsumowując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada kryterium legalności i organy prawidłowo zatwierdziły projekt budowlany i wydały pozwolenie na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.