II SA/Sz 941/20

II SA/Sz 941/20 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-04-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Maria Mysiak
Stefan Kłosowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2289/21 - Wyrok NSA z 2024-06-12
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35 ust. 1, art. 35 ust.3, art. 28
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 79a, art. 136, art. 7, art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Spółka na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Spółka kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r., zmienionym w dniu [...] czerwca 2016 r., A. Spółka z o. o. z siedzibą w S. (dalej "Inwestor" lub "Spółka") wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "[...] na działkach nr [...], [...] i [...] obręb ewidencyjny B. , gmina B..
Starosta K. decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego uznając, że projekt budowlany nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, techniczno-budowanych jak i ustaleń decyzji środowiskowej.
Od decyzji w ustawowym terminie odwołali się: M. M., S. K., K. D., D. D., H. K., M. K., J. M., W. S., A. S., M. S., H. S., M. K., J. C., A. C., A. C., E. S., B. G., G. G., A. S., Z. S., W. D., K. S., K. D., I. D., M. P., E. P., E. P.-J., K. G., E. G., W. S., S. S., M. B., K. B., T. F., W. F., G. F., A. F., K. S., S. W., G. D.-M., T. K., S. K., K. Ł., W. T., E. T., W. B., L. B., A. W., J. W., M. J., R. K., T. M., E. M., A. W., B. W. wskazując m.in. na rozbieżność pomiędzy projektem budowlanym, a decyzją Wójta Gminy B. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lutego 2016 r.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - dalej "k.p.a.") i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2020r. poz. 1333 – dalej "p.b."), uchylił zaskarżoną decyzję organ I instancji w całości i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie
z projektem budowlanym inwestycja obejmuje budowę jednej elektrowni wiatrowej
o wysokości całkowitej 195 m n.p.t. wyposażonej w wolnoobrotową turbinę o mocy 3,6 MW z trójłopatowym wirnikiem o średnicy 126 m. Całość inwestycji objętej wnioskiem znajduje się na terenie działek nr [...], [...] i [...] obręb ewidencyjny B. , gmina B.. Decyzją z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] Wójt Gminy B. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "[...]", a decyzją z dnia [...] września 2016r. nr [...] zmienił ww. decyzję w ten sposób, że występujący na stronach nr 3, 35, 48, 52 decyzji zapis: " (...) średnica wirnika : od 82 do 130 m (3 łopaty wirnika o długości 41-65m każde) (...) " zastąpił zapisem " (...) średnica wirnika: od 82 do 132 m (3 łopaty wirnika o długości 41-66m każde) (...). Pozostałe zapisy określone w decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. pozostawiono bez zmian. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.. Wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na ww. decyzję Kolegium, zaś Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 21 sierpnia 2019 r. oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku.
W decyzji środowiskowej określono m.in. rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Kolegium powołując się na treść pkt 1 i 3.15 ww. decyzji oraz charakterystyki przedsięwzięcia stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji wskazało, że lokalizację turbiny nr 1 (w projekcie budowlanym oznaczonej [...]) przewidziano jedynie na działce nr [...] (wieża nr 1) oraz [...] (rotor wieży nr 1) w obrębie B.. Oznacza to, że wszystkie elementy projektowanej wieży [...]oznaczonej w decyzji środowiskowej nr 1) muszą mieścić się w granicach działek nr [...] i nr [...]. Również NSA w swoim wyroku nie potwierdził możliwości lokalizowania rotora wieży nr 1 ([...]) poza działkami ewidencyjnymi nr [...] i nr [...].
W świetle tych ustaleń organ odwoławczy uznał, że nie można zaakceptować stanowiska Inwestora przedstawionego w pismach złożonych na etapie postępowania odwoławczego oraz prowadzonego przez organ I instancji, iż decyzja zmieniająca pierwotną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach doprowadziła do takiej zmiany, która pozwala, aby przedsięwzięcie z wirnikiem o każdej dopuszczalnej średnicy zachodziło na działkę [...]. Lokalizacja przedsięwzięcia została bowiem określona w ostatecznej decyzji Wójta Gminy B. z [...] lutego 2016 r., a Spółka występując o zmianę tej decyzji nie ubiegała się o zmianę w zakresie lokalizacji przedsięwzięcia.
Organ wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego pismem z dnia [...] lutego 2020 r. zwrócił się do Inwestora z prośbą o uzupełnienie materiału dowodowego m.in. poprzez wykazanie zgodności inwestycji z decyzją Wójta Gminy B. o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na zachodzenie rotora na działkę nr [...], która nie została przeznaczona w ww. decyzji na ten cel.
W ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do uwzględnienia przedstawionych przez Inwestora wyjaśnień. Z dokonanych przez organ odwoławczy ustaleń wynika bowiem, że projekt budowlany Elektrownia Wiatrowa [...] jest niezgodny z wymaganiami decyzji środowiskowej w zakresie lokalizacji inwestycji, które ograniczają zasięg terytorialny tej elektrowni wyłącznie do działek nr [...] i [...] obręb B.. Stąd też nie jest możliwe udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji, gdyż wykracza ona poza te działki.
W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ust.3 p.b. i wskazał, że do akt sprawy dołączono pismo Wójta Gminy B. z [...] lipca 2020 r., w którym wyjaśniono, że może zostać zastosowany wirnik o każdym dopuszczalnym decyzją środowiskową (pierwotną i zmieniającą) rozmiarze, jeśli tylko jego lokalizacja spełni pozostałe uwarunkowania wynikające z treści ww. decyzji. Lokalizacja wieży ustalona w pierwotnej decyzji środowiskowej pozostaje bez zmian, a w dozwolonej pierwotnie lokalizacji wieży dopuszczalna jest realizacji przedsięwzięcia w taki sposób, aby wirnik sięgał terytorialnie tak daleko jak daleko jest to dopuszczalne zgodnie z maksymalnym jego wymiarem przy zachowaniu pozostałych warunków wynikających z treści decyzji.
Spółka zaskarżyła opisaną wyżej decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej:
1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
-art. 35 ust. 4 p.b. przez jego niezastosowanie i odmowę wydania pozwolenia na budowę, mimo spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b.,
- art. 35 ust. 3 p.b. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bez uprzedniego wydania przez Wojewodę postanowienia nakładającego obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości i określającego termin ich usunięcia,
-art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "u.u.i.ś.") przez jego niezastosowane i zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo stwierdzenia przez Wojewodę, że we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
- art. 28 ust. 2 p.b. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu osób, które wniosły odwołania od decyzji organu I instancji za strony postępowania, mimo że osoby te nie są ani właścicielami ani użytkownikami wieczystymi ani zarządcami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu,
2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji w zakresie: faktów niezbędnych do oceny posiadania statusu strony przez osoby wnoszące odwołanie od decyzji organu I instancji, przedstawienia wyjaśnienia prawnego w zakresie przyczyn uznania osób wnoszących odwołanie za strony postępowania, przedstawienia wyjaśnienia prawnego w zakresie przyczyn niezastosowania art. 35 ust. 3 p.b. wobec stwierdzenia niezgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przedstawienia wyjaśnienia prawnego w zakresie przyczyn niezastosowania art. 88 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. wobec stwierdzenia, że we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
- art. 127 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez zaniechanie umorzenia postępowania odwoławczego, mimo że odwołania od decyzji organu I instancji nie zostały wniesione przez osoby, które posiadałyby status strony postępowania,
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonania jego wszechstronnej oceny, w szczególności poprzez błędne uznanie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie dopuszcza realizacji przedsięwzięcia w taki sposób, aby rotor elektrowni wiatrowej omiatał fragment działki ewidencyjnej nr [...],
- art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania odwoławczego z naruszeniem zasady budzenia zaufania, zasady proporcjonalności oraz zasady udzielania informacji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W dniu [...] kwietnia 2021 r. do Sądu wpłynęło pismo Skarżącej, w którym ww. oświadczyła, że podtrzymuje w całości stanowisko wyrażone w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji, pod kątem powyższego kryterium legalności wykazała, że skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody, którą uchylono decyzję organu I instancji i odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. [...] na działkach nr [...], [...] i [...] obręb ewidencyjny B. , gmina B..
Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji organu odwoławczego stanowił art. 35 ust. 3 p.b.
Zgodnie z tym przepisem w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 (m.in zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
W sprawie bezsporne jest, że Inwestor występując o pozwolenie na budowę legitymował się decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] lutego 2016r., zmienioną w dniu [...] września 2016 r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "[...]". Natomiast spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organ II instancji uznał, że inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę jest niezgodna z ww. decyzją i czy prawidłowo w związku z tym zastosował art. 35 ust. 3 p.b.
Wojewoda niezgodność projektu budowlanego z decyzją środowiskową upatrywał w tym, że rotor wieży nr 1 zachodzi na działkę nr [...], która nie została przeznaczona na ten cel w decyzji środowiskowej. Zdaniem Sądu, stanowisko to nie zasługuje na akceptację.
Decyzja środowiskowa określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 u.u.i.ś.), a więc wymogi, które czynią to przedsięwzięcie dopuszczalne z punktu widzenia przepisów prawa ochrony środowiska. Na mocy art. 86 pkt 2 u.u.i.ś. decyzja ta wiąże organy architektoniczno – budowlane udzielające pozwoleń na budowę, co z uwagi na jej istotę oznacza przede wszystkim związanie w zakresie ustalenia potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz ewentualnej ochrony przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Choć decyzja środowiskowa zawiera oznaczenie miejsca realizacji przedsięwzięcia, to zauważyć należy, że szczegółowość tej lokalizacji i jej rola jest inna niż w pozwoleniu na budowę. Nie służy ono ustaleniu warunków konkretnego usytuowania obiektu na działce, lecz wyłącznie ustaleniu środowiskowych warunków jego budowy. Miejsce realizacji przedsięwzięcia wskazuje na jego lokalizację w przestrzeni i jak każdy element decyzji pozostaje w ścisłym związku z oddziaływaniem na środowisko. Nie jest zatem samym w sobie wymogiem ochrony środowiska w rozumieniu art. 35 ust. 1 p.b. Stąd też ustalenie, czy projekt budowlany pozostaje w zgodności z decyzją środowiskową nie może sprowadzać się do zestawienia działek wymienionych w tej decyzji (ich numerów i przeznaczenia) z działkami objętymi pozwoleniem na budowę.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym podnosi się, że zasadniczym celem określenia miejsca realizacji przedsięwzięcia w decyzji środowiskowej jest ocena możliwości jego realizacji z punktu widzenia wymagań prawa ochrony środowiska, dlatego też decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji nie musi wymieniać wszystkich działek objętych zakresem wniosku o pozwolenie na budowę. Podkreśla się także, że pojęcie "teren inwestycji" nie jest pojęciem tożsamym z pojęciem "miejsce realizacji przedsięwzięcia", o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a u.u.i.ś., zaś kwestie analizowane w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie mogą zamykać się w granicach działek ewidencyjnych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 131/20, wyrok NSA z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt II OSK 170/18 czy wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 135/21, wyroki dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Mając powyższe na uwadze, w realiach niniejszej sprawy nie sposób podzielić stanowiska Wojewody jakoby decyzja środowiskowa ograniczała zasięg terytorialny elektrowni wyłącznie do działek nr [...] i [...], wykluczając tym samym możliwość objęcia przedsięwzięciem działki nr [...] . Organ formułując taki wniosek skupił się na określonym tą decyzją przeznaczeniu działek pod lokalizację turbiny nr 1, pomijając dokonaną nią ocenę oddziaływania na środowisko (w tym nieruchomości sąsiednie) oraz fakt, że dopuściła ona wprost realizację farmy wiatrowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną także na działce nr [...], którą w zestawieniu zawartym w pkt 1 i pkt 3.15 decyzji oraz charakterystyce przedsięwzięcia opisano jako przeznaczoną pod drogę dojazdową i linię kablową. Niezasadne jest zatem twierdzenie organu odwoławczego, że zaprojektowane omiatanie łopat wirnika turbiny działki nr [...] jest niezgodne z decyzją środowiskową.
Jak już wyżej wskazano, decyzja środowiskowa dotyczy oddziaływania danej inwestycji na środowisko, w tym przypadku elektrowni wiatrowej i nie wskazuje na konkretne umiejscowienie turbiny na działkach. Określa tylko i wyłącznie dopuszczalność realizacji elektrowni na danym terenie wskazując na wymogi ochrony środowiska ze względu na to położenie. Dostrzec należy, co umknęło organowi, że decyzja środowiskowa oceniła oddziaływanie inwestycji na środowisko w szerszym zakresie, aniżeli wynikający z obecnego zamiaru inwestora, objętego wnioskiem. Mianowicie decyzja ta, w wyniku jej zmiany, dopuściła średnicę wirnika do 132 m, a więc większą aniżeli objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę. W tej sytuacji istniały podstawy do przyjęcia, że przeprowadzona ocena oddziaływania objęła także działkę [...]. Stąd też niewymienienie w decyzji środowiskowej powyższej działki jako przeznaczonej pod lokalizację rotoru wieży nie może stanowić o niezgodności z jej ustaleniami. Ocena w tej mierze organu odwoławczego jest zatem wadliwa i niezasadna w świetle art. 35 ust. 1 p.b.
Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę ujawnienie niezgodności planowanej inwestycji z prawem nie uprawnia do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. W sytuacji ujawnienia stwierdzonych nieprawidłowości organ architektoniczno-budowlany w pierwszej kolejności obowiązany jest na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. wezwać inwestora do ich usunięcia. Dopiero niewykonanie tego obowiązku przez inwestora może stanowić podstawę do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.
Analiza akt sprawy potwierdza, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. takie wezwanie do Spółki wystosował zobowiązując ją m.in. do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z treścią decyzji o środowiskowych, jednakże rygor określonym w tym wezwaniu - z uwagi na następcze zatwierdzenie projektu budowlanego - został unicestwiony. W rezultacie organ odwoławczy uznając, że nieprawidłowość ta nadal istnieje, zobligowały był do ponowienia wezwania w przypisanym trybie, czego nie uczynił. Co prawda organ odwoławczy pismem z dnia [...] lutego 2020 r. wezwał Spółkę do wykazania zgodności inwestycji z decyzją środowiskową z uwagi na zachodzenie rotora na działkę nr [...], jednakże nie stanowi ono o wypełnieniu obowiązku z art. 35 ust. 3 p.b. Przede wszystkim organ ten nie zachował wymaganej prawem formy postanowienia, a nadto pismo wystosował powołując się na art. 136 k.p.a., zaś niewykonanie wezwania objął rygorem wskazanym w art. 79a k.p.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepis powyższy wprowadzony został do Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej stwierdzono, że rozwiązanie to nie stoi w sprzeczności z przepisami ustaw szczególnych, gdzie określony został tryb uzyskiwania dalszych uzupełnień lub wyjaśnień dotyczących przedłożonego we wniosku żądania. Podkreślić jednak należy, że instytucja ta nie może zastępować zastosowania właściwego trybu określonego tymi przepisami szczególnymi, do których to należy art. 35 ust. 3 p.b. Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bez wezwania Inwestora do usunięcia nieprawidłowości w trybie tego przepisu jest równoznaczna z jego naruszeniem oraz naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a.
Natomiast pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
W szczególności Sąd nie dopatrzył się obrazy art. 28 p.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu osób, które wniosły odwołania od decyzji organu I instancji za strony postępowania, mimo że osoby te nie są ani właścicielami ani użytkownikami wieczystymi ani zarządcami nieruchomości znajdujących się
w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl ww. unormowania stronami
w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Analiza akt sprawy dowodzi, że odwołującym się wymienionym w zaskarżonej decyzji przysługuje tytuł prawny do nieruchomości objętych zasięgiem oddziaływania inwestycje. Na powyższe wskazuje porównanie wykazu nieruchomości znajdujących się obszarze oddziaływania projektowanej elektrowni wiatrowej przedstawionego w projekcie budowlanym, z załączonymi do akt administracyjnych wydrukami z informacji z rejestru gruntów. Z kolei prawo do złożenia odwołania przez B. G. wynika wprost z postanowienia Starosty K. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], którym to uznano ją za stronę w postępowaniu w sprawie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Postanowienie to, chociaż zostało doręczone Inwestorowi, to nie zostało zaskarżone przez niego. Z tych też względów organ nie miał podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji dokonując sprawdzenia
zgodności projektu budowlanego w zakresie wyznaczonym art. 35 ust. 1 p.b. uwzględni powyższe rozważania Sądu, pamiętając, że w przypadku stwierdzenia niegodności w tej mierze, należy wezwać Spółkę do jej usunięcia w trybie art. 35 ust.3 p.b.