II SA/Sz 910/09

II SA/Sz 910/09 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2010-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-08-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Elżbieta Makowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Sygn. powiązane
I OSK 1364/10 - Wyrok NSA z 2011-08-02
I OZ 1155/09 - Postanowienie NSA z 2009-12-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 138 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi J. K.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania kosztów z tytułu usług parkingowych oddala skargę.
Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia [...]r. Nr [...]na podstawie art. 105 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. 2005 r. Nr 108 poz.908 ze zm.) umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek J. K. w sprawie o zapłatę z tytułu wykonanych usług parkingowych.
W uzasadnienia decyzji organ wskazał, że J. K. zwróciła się do Starosty o zapłatę kwoty [...]zł z tytułu usług parkingowych. Starosta uznając, że właściwym do ponoszenia tych kosztów jest właściciel pojazdu, zaś po upływie 6 miesięcy i przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa koszty te ponosi właściwy miejscowo naczelnik urzędu skarbowego, przekazał postanowieniem sprawę do Urzędu Skarbowego w [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]r. uchyliło zaskarżone przez strony postanowienie Starosty uznając, iż skoro zwrot kosztów z tytułu usług parkingowych już nastąpił, to przekazanie sprawy Urzędowi Skarbowemu jest zbędne.
W tym stanie sprawy Starosta stwierdził, że zobowiązanie Skarbu Państwa wobec strony zostało spełnione, zaś przepisy nie przewidują po stronie Starosty obowiązku uiszczenia opłat za usługi parkingowe za okres do 6 miesięcy.
Zdaniem tego organu, z art. 130a ust. 1 w związku z ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym wyraźnie wynika, iż koszt usunięcia i parkowania pojazdu ponosi jego właściciel. Wobec tego organ uznał, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
J. K. reprezentowana przez racę prawnego W. G. złożyła odwołanie wnosząc o:
1. uchylenie tej decyzji i orzeczenie o obowiązku Starosty zapłaty kwoty [...]zł wraz z odsetkami od dat wskazanych w zgłoszeniu z uwagi na wskazanie przez Sąd Najwyższy odpowiedzialności przy odprowadzaniu pojazdów przez Policję spoczywającej na organie wykonującym w tej mierze uchwały rady powiatu,
2. Wyjaśnienie przyczyn 6-miesięcznej zwłoki w wydaniu lakonicznej w treści
i uzasadnieniu decyzji, której wydanie nie zależało od dostępu Starosty do akt, których faktycznie autor nie znał, na co wskazuje brak wiedzy co do postępowania [...]przed Sądem Apelacyjnym, przy czym decyzja już w dacie wydania była sprzeczna z orzeczeniem Sądu Najwyższego – ogólnie dostępnym na 40 dni przed datą wydania zaskarżonej decyzji.
Odwołanie oparte zostało na zarzucie sprzeczności decyzji z prawem poprzez:
1. błędną wykładnię art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, której obowiązującą interpretację przesądziło orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. II CSK 284/08,
2. nieuwzględnienie udokumentowanego w aktach postępowania faktu odmowy udzielenia przez Policję informacji, co do danych właścicieli pojazdów oraz przypadków porzucenia pojazdów, co do których nie ustalono osoby właściciela.
3. nieuwzględnienie z urzędu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 50, poz. 449) w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449).
W uzasadnieniu odwołania strona poniosła w pierwszej kolejności okoliczności stanowiące, jej zdaniem, o bezzasadnej przewlekłości postępowania.
Powołując się na cytowany fragment orzeczenia Sądu Najwyższego sygn. akt II CSK 284/08, brzmiący: "jednostka przechowująca rozbity i usunięty z drogi przez Policję pojazd może dochodzić należności za parkowanie wyłącznie na drodze administracyjnej" strona stwierdziła, że nawet przed wydaniem cytowanego orzeczenia Sądu, stanowisko Starosty [...]nie mogłoby się ostać, ponieważ orzeczenia powołane w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. abstrahują od orzeczenia Sądu Najwyższego sygn. akt II CSK 483/06 z dnia 15 lutego 2007 r. orzeczenia NSA sygn. akt I OSK 1794/06, a także pominięto całkiem znaczenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt P 4/06, który przesadził, że art. 130a Prawa o ruchu drogowym jest sprzeczny z Konstytucją. Zakwestionowanie tej normy winno skutkować, w ocenie strony, oparciem decyzji administracyjnej przez Starostę [...], choćby pomocniczo, na innych przepisach niż przepis uznany za oczywiście bezprawny.
Zdaniem odwołującej się, uznanie przez Starostę, że jego odpowiedzialność jest a priori wyłączona, zaś strona winna kierować pozew wobec właściwego zobowiązanego na drodze postępowania cywilnoprawnego otwiera, w sposób niezamierzony przez organ, drogę pozwalającą zakwestionować jego stanowisko w oparciu o normę art. 58 Kodeksu cywilnego.
W przekonaniu strony organ I instancji pominął ponadto treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o Postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), w którym najistotniejsza jest norma § 12 w ust. 1,2 i 3: "wydatki związane z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości nie stanowiących własności Skarbu Państwa pokrywa się z kwot uzyskanych ze sprzedaży tych ruchomości. Wydatki o których mowa w ust. 1, w części przekraczającej kwotę uzyskaną ze sprzedaży pokrywa się z budżetu państwa."
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Kolegium ustaliło, jak wynika to z uzasadnienia decyzji, że J. K. prowadziła parking w [...]przy ul. [...], który Starosta wyznaczył jako miejsce umieszczenia pojazdów usuwanych z drogi w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Niektóre z pojazdów umieszczonych na tej podstawie na parkingu, nie zostały odebrane przez właścicieli i zgodnie z przepisami tej ustawy, po 6 miesiącach ich własność przeszła z mocy prawa na Skarb Państwa. Następnie zostały odebrane przez wyznaczony do tego organ likwidacyjny – Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], który uiścił odwołującej się kwotę kosztów parkowania za okres od momentu przejęcia własności pojazdów na rzecz Skarbu Państwa.
Organ stwierdził, że wniosek strony dotyczy zwrotu kosztów parkowania za okres wcześniejszy i wyjaśnił, że uprzednio strona domagała się zwrotu tych kosztów przed Sądem Rejonowym od Powiatu [...], lecz powództwo zostało oddalone, podobnie jak apelacja w tej sprawie z uwagi na to, że wyznaczenie przez Starostę parkingu, na którym umieszcza się usunięte z drogi pojazdy w wyniku obowiązków nałożonych przez ustawę Prawo o ruchu drogowym, nie jest tożsame z zawarciem umów, z których strona mogłaby się domagać świadczeń na drodze sądowej. W związku z powyższym strona zwróciła się do Starosty o zwrot kosztów parkowania pojazdów w kwocie [...]zł na drodze administracyjno-prawnej.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium powołało się na treść art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym i wskazało, że w określonych tam przypadkach pojazdy są usuwane z drogi na koszt właściciela.
Decyzję o przemieszczeniu lub usunięciu pojazdu z drogi podejmuje policjant, strażnik gminny (miejski) lub osoba dowodząca akcją ratowniczą – w określonych
w przepisie sytuacjach. Pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę i umieszczany na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Natomiast wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty.
Kolegium uznało, że organ I instancji nie mógł orzekać o zwrocie żądanej przez stronę kwoty, z uwagi na brak podstawy prawnej do takiego rozstrzygnięcia. Żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku zwrotu kosztów parkowania pojazdów na starostów, a tym bardziej nie daje podstaw do wydania decyzji merytorycznie rozpatrującej to żądanie. Brak jest także przepisu przyznającego starostom kompetencje do rozstrzygnięcia omawianej kwestii w drodze decyzji. Skoro więc brak jest podstawy prawnej do rozpatrzenia żądania zawartego we wniosku strony, to należało uznać, że postępowanie wszczęte przez złożenie tego wniosku jest bezprzedmiotowe. Brak przedmiotu postępowania oznacza między innymi, że postępowanie to nie może, z przyczyn prawnych, doprowadzić do wydania decyzji,
w której organ mógłby uznać żądanie strony za uzasadnione prawnie i faktycznie zrealizować je, bądź z uwagi tyko na niespełnienie pewnych przesłanek odmówić realizacji żądania, które co do zasady jest oparte na istniejącej podstawie prawnej. Brak przedmiotu postępowania zachodzi także wówczas, gdy nie może ono być zakończone spełnieniem żądania strony, rozumianym jako realizację obowiązku nałożonego przez przepisy prawa, bez wydawania decyzji. Uprawnionym do odebrania pojazdu jest –zdaniem Kolegium- jego właściciel, któremu pojazd może być wydany dopiero po okazaniu dowodu uiszczenia tych opłat i to na właścicielu pojazdu ciąży obowiązek zwrotu kosztów przymusowego usunięcia z drogi pojazdu i parkowania go.
Według organu II instancji, prawidłowa interpretacja art. 130a nie uzasadnia twierdzenia, że w razie, gdy okaże się, iż pojazd został porzucony, to do uiszczenia opłat obowiązany jest starosta, który wyznaczył parking. Takie twierdzenie, nie znajduje uzasadnienia także w jakichkolwiek innych przepisach.
Odnosząc się do orzeczeń powołanych przez stronę w odwołaniu, Kolegium wskazało, że zostały one wydane, w zbliżonych stanach faktycznych, jednakże orzeczenia sądów, nie ustanawiające zasad prawnych, nie stanowią źródła obowiązujących przepisów prawa, a organy administracyjne rozpatrując indywidualne sprawy w sposób odmienny, niż prezentuje sąd w konkretnym orzeczeniu, nie dopuszczają się naruszenia prawa tylko z tego powodu, że prezentują inny sposób rozumienia przepisu, czy taką jego interpretację, która prowadzi do innych wniosków. Kolegium podkreśliło, że przywołane w odwołaniu orzeczenia nie dotyczyły kwestii podmiotów obowiązanych do zwrotu kosztów parkowania pojazdów usuniętych z drogi za okres pierwszych 6 miesięcy od usunięcia pojazdów i umieszczania ich na wyznaczonym parkingu, a więc za okres kiedy nie stanowiły one jeszcze własności Skarbu Państwa w przypadku ich porzucenia.
Odnośnie do zarzutu pominięcia przez organ I instancji faktu odmowy udzielenia przez Policję danych właścicieli pojazdów organ odwoławczy stwierdził, że fakt ten nie podlega ocenie w niniejszej sprawie, ponieważ nie jest to okoliczność mająca dla niej istotne znaczenie. Kwestia udostępniania danych osobowych właścicieli pojazdów, nie wpływa na brak obowiązku starostów zwrotu kosztów parkowania pojazdów usuniętych z drogi.
Co do zarzutu nieuwzględnienia w kwestionowanej odwołaniem decyzji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Kolegium stwierdziło, że o obowiązku zwrotu kosztów parkowania nie może stanowić akt prawny rangi rozporządzenia wbrew postanowieniom przepisów ustawy, który jedynie na podstawie delegacji ustawowej uszczegóławia obowiązki wynikające z ustawy. Zdaniem organu II instancji, w ustawie dotyczącej rozpatrywanej materii, brak jest przepisów nakładających taki obowiązek, ustawodawca wręcz wskazał, że przymusowe usunięcie i parkowanie pojazdów następuje na koszt właścicieli i rozporządzenie, o którym mowa w odwołaniu nie może tej zasady zmienić.
W kwestii zarzucanej zwłoki w załatwieniu sprawy, Kolegium stwierdziło, że istotnie od złożenia wniosku o zwrot kosztów parkowania ([...]r.) do wydania zaskarżonej decyzji ([...]roku) upłynęło [...] miesięcy, a więc termin na załatwienie sprawy z pewnością został przekroczony, jednakże organ odwoławczy nie ma uprawnienia i nie jest zobowiązany do poszukiwania przyczyn takiego opóźnienia w ramach postępowania odwoławczego.
W reasumpcji Kolegium podkreśliło, że brak jest przesłanek do wydania decyzji rozpatrującej merytorycznie kwestię wysokości kosztów usunięcia z drogi i parkowania pojazdów na parkingu odwołującej się, za okres do przejścia własności tych pojazdów na rzecz Skarbu Państwa oraz nakładającej obowiązek zwrotu tych kosztów na starostę, co przesądza o braku przedmiotu postępowania wszczętego na wniosek strony w tym zakresie i tym samym zachodziła podstawa do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca J. K., reprezentowana przez radcę prawnego W. G., wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i orzeczenie zgodnie z jej wnioskiem ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot sprawy do ponownego rozpoznania przez Kolegium ze wskazaniami, co do uwzględnienia orzeczeń przesądzających kwestię zgłoszonego roszczenia.
Strona wniosła także o załączenie do akt sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie akt sprawy [...]Sądu Okręgowego; oraz o powiadomienie, w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o stwierdzonych nieprawidłowościach postępowania Starosty organu nadzoru jakim jest Wojewoda.
Decyzji tej skarżąca zarzuciła:
a) błędne uznanie, iż rzecz porzucona stająca się w wyniku porzucenia rzeczą niczyją rodzi skutek wygaśnięcia jego praw do niej z datą zajęcia,
b) pominięcie kwestii związanej z faktem, że rzecz porzucona jako odpad produkcyjny nie może być źródłem obowiązków finansowych po stronie osoby, która własności się w ten sposób skutecznie wyzbyła,
c) pominięcie faktu, że organy administracji same uznały zasadność ponoszenia ciężarów związanych z przechowywaniem pojazdów w okresie przed przejściem ich własności na rzecz Skarbu Państwa,
d) przyjęcie za zasadną niedopuszczalnej formuły prawnej, w wyniku której organ administracji na którym ciążą obowiązki wskazane w pkt c) samodzielnie – własną decyzją - od takich obowiązków na rzecz osób trzecich się uwalnia,
e) sprzeczność orzeczenia z praktyką administracyjną szeregu organów administracji na terenie kraju, które refundowały właścicielom parkingów koszty przechowania od daty przekazania przez Policję dokumentacji,
f) naruszenie konstytucyjnej zasady równości stron wobec prawa przez aprobatę w orzeczeniu odrębnego traktowania instytucji administracji rządowej aniżeli podmiotu prywatnego, któremu odmawia się prawa dochodzenia roszczenia na jedynej dopuszczalnej drodze,
g) naruszenie konstytucyjnej zasady równości stron przez orzeczenie, w wyniku którego strona skarżąca traci de iure uzasadnione i słuszne prawo do wynagrodzenia usług świadczonych na rzecz organu Skarbu Państwa przez odesłanie jej na drogę postępowania cywilnego wykluczoną uchwałą Sądu Najwyższego, a - de facto -powodującą - z winy organów – przedawnienie roszczenia wobec osób fizycznych uznanych za właścicieli pojazdów,
h) naruszenie konstytucyjnej zasady równości stron wobec prawa przez wykładnię
ustawy sprzecznie z podstawowymi regułami interpretacji, polegające na odesłaniu strony będącej osobą fizyczną do samodzielnego ustalania danych właścicieli pojazdów, których żaden organ nie chciał i nie zechce także w przyszłości udostępnić skarżącej w wyniku orzeczenie zamyka drogę dochodzenia roszczeń,
i) pominięcie, a praktycznie odstąpienie od obowiązku bezpośredniego stosowania norm prawa Wspólnot Europejskich, a zwłaszcza obowiązującego z mocy uchwały,
j) otwarcie zaskarżonym orzeczeniem drogi skarżącej do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przeciwko Skarbowi Państwa w wyniku oparcia na przepisie, który nie jest wystarczająco precyzyjny, bezwarunkowy zaś możliwość jego zastosowania uzależniona jest od dalszych działań ze strony organu państwa członkowskiego UE, co bez spełnienia dodatkowych warunków - powoduje z mocy prawa wspólnotowego powstanie odpowiedzialności Skarbu Państwa w oparciu o orzecznictwo ETS w Luksemburgu,
k) błędną kategoryzację stationes fisci w wyniku czego nie rozważono prawidłowego adresata roszczeń.
W obszernych motywach skargi przytoczona została, z powołaniem się na orzecznictwo i piśmiennictwo, argumentacja na poparcie stawianych skargą zarzutów.
W szczególności, rozwinięto w uzasadnieniu koncepcję, wedle której z faktu nie odebrania przez właściciela pojazdu z parkingu przed upływem 6 miesięcy od jego usunięcia z drogi wywieść należało ustalenie, że doszło do porzucenia pojazdu, co w konsekwencji zrodziło powinność organu rozpatrującego wniosek, potraktowania takiego pojazdu jako rzeczy niczyjej, a zatem stało na przeszkodzie przyjęcia, że skarżąca swoje roszczenie powinna skierować do właściciela pojazdu.
Według skarżącej, Kolegium przyjęło w niniejszej sprawie błędną interpretację polegającą na uznaniu zasadności zgłaszania roszczeń wyłącznie do właściciela pojazdu, umieszczonego na parkingu, mimo że wyroki sądów w tej, jak i innych sprawach, wyraźnie wskazywały na odpowiedzialność podmiotu zajmującego, tj. Policji bądź Straży Miejskiej, zaś po wyłączeniu drogi postępowania cywilnego - podmiotu decydującego o zawarciu faktycznej umowy zlecenia tudzież decydującego o stawkach zapłaty za usługi, a zatem - właściwego Starosty (ponieważ orzeczenia Sądu wyłączyły podmiotowość rady Powiatu).
Tymczasem prowadzący parking nie może zgłaszać roszczeń wobec właściciela, albowiem właściciel utracił ten przymiot - de iure - nie w momencie przejścia z mocy ustawy własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, kiedy to podmiotem zań odpowiedzialnym staje się konkretny urząd skarbowy, lecz w momencie zajęcia pojazdu wobec którego właściciel nie występował o zwrot, gdyż ten moment przesądza o porzuceniu rzeczy z czego wynika, iż już w tej dacie stała się ona rzeczą niczyją.
Skarżąca uważa, że w sytuacji, kiedy zawłaszczenie następuje z mocy ustawy – najpierw faktycznie poprzez objęcie posiadania potem przez usankcjonowanie stanu faktycznego prawnym przelewem prawa własności, wówczas od pierwszej chwili objęcia rzeczy w posiadanie samoistne, właściciel traci prawo dysponowania rzeczą - a zatem wpływu na jej los, w tym koszty parkowania, których nie zlecał przez podmiot reprezentujący Skarb Państwa, obojętnie, czy będzie to starosta, policja czy też urząd skarbowy. Tym samym w kwestii finansowania przymusowego parkingu nie ma - według skarżącej - zastosowania pogląd, przyjęty z interpretacji a contrario art. 181 Kodeksu cywilnego, iż kto obejmuje rzecz niczyją w posiadanie zależne ten nie może stać się jej właścicielem chociaż osoba taka może następnie zawłaszczyć rzecz niczyją przez samo przekształcenie swego posiadania w posiadanie samoistne.
Na poparcie tego wywodu przywołano stanowisko doktryny (Komentarz do Kodeksu cywilnego pod red. E. Gniewka, System prawa Cywilnego-red. Piatkowskiego, B. Brodniewicz, Mon. Prawniczy) i poglądy prezentowane w piśmiennictwie (B. Brodniewicz, Mon. Prawniczy 2006/5/572) , które sprowadzają się do wniosku, że skoro właściciel nie reagował, ani nie podejmował czynności celem odzyskania własności, to mimo istniejących sporów wolno czynność porzucenia rzeczy ruchomej potraktować jako realną czynność prawną rozporządzenia rzeczą. Porzucenie rzeczy w rozumieniu cywilistycznym pozwala na stwierdzenie, iż posiadacz takiej rzeczy pozbył się jej w rozumieniu administracyjnoprawnym, a więc rzecz stała się odpadem. Związany z tym jest – zdaniem J. K. tryb postępowania w oparciu o ustawę z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepojętych depozytów (Dz. U. Nr 208, poz. 1537) , która w art. 5 ust. 1 przesądza, że "z chwilą likwidacji niepodjętego depozytu na Skarb Państwa przechodzą wszelkie korzyści i ciężary, jakie przyniósł od dnia, w którym znalazł się w dyspozycji przechowującego depozyt".
Stwierdzając, że w każdym przypadku pojazdów, które przechowywała na zlecenie Starosty skarżąca zachodziła bezczynność właściciela, co mogło ujawniać zamiar wyzbycia się własności, zwrócono w skardze uwagę na taka praktykę administracyjną, "zanim chwiejne, zmienne i mało przekonujące orzeczenia Sądu Najwyższego wniosły do rozstrzygania spraw możliwych do racjonalnej interpretacji kompletny chaos"
W uzasadnieniu skargi strona przytoczyła również fragmenty pism Dyrektora Departamentu Systemu Podatkowego Ministerstwa Finansów znak [...] oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego, znak [...], w których wskazano miedzy innymi, że koszty przechowywania ruchomości do czasu pozwalającego na dokonanie likwidacji w trybie określonych przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji winny obciążać organy decydujące o koszcie i okresie deponowania tych ruchomości, oraz że organy likwidacyjne zobowiązane są do pokrywania kosztów deponowania ruchomości wyłącznie od dnia otrzymania akt lub informacji pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego i podniosła, że skoro stan prawny nie uległ zmianie, to podstawą dla dochodzenia roszczeń winna być teza Sądu Najwyższego zawarta w wyroku sygn. akt I CKN 745/00 z dnia 20 czerwca 2002r., który stwierdził, że "o dopuszczalności drogi sądowej rozstrzyga już samo istnienie hipotetycznego niejako roszczenia, które zostało sformułowane przez powoda i opiera się na zdarzeniach prawnych, które mogą stanowić źródło stosunków cywilnoprawnych".
Następnie skarżąca powołała się na odpowiedzialność odszkodowawczą Państwa za naruszenie prawa wspólnotowego i stwierdziła, że: "Zważywszy, iż uchwałą z dnia 14 lutego 2008 r. Izba Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu przyjęła bezpośrednie stosowanie Karty Praw Podstawowych nawet w tych krajach UE, które nie ratyfikowały Traktatu Lizbońskiego-nie ulega wątpliwości, że wobec rażącego naruszenia praw skarżącej jako obywatela wspólnotowego bez względu ma orzeczenie SKO czy też WSA nabyła ona już prawo do odpowiedzialności odszkodowawczej od Państwa – bez względu na roszczenia związane z postępowaniem przed Trybunałem w Strasburgu do którego zamierza odwołać się na drodze odrębnego postępowania."
Strona wyraziła pogląd, że postępowanie ustawodawcy polskiego pozostawiającego bez rozwiązania tak istotna kwestię normatywną, i to tak ściśle związaną i z prawami podstawowymi i z Konstytucją, jak wykonanie zobowiązań ze strony instytucji publicznej wobec partnera prywatnego "było i jest po prostu skandaliczne". Tym bardziej, iż problem sygnalizowali i rzecznik Praw Obywatelskich
i grupy pokrzywdzonych, i działacze samorządowi i konfederacje przedsiębiorców od wielu lat.
W dalszej części skargi przedstawiono dotychczasowy wynik postępowań sądowych w sprawach z powództw skarżącej o zapłatę z tytułu parkowania pojazdów: -zakończonego oddaleniem powództwa (orzeczenie z dnia [...]r., sygn. [...]Sądu Okręgowego);
- w którym postępowanie przed Sądem Okręgowym sygn. akt [...] przeciwko Policji zostało zawieszone na zgody wniosek stron do czasu zakończenia dochodzenia roszczeń na drodze administracyjnoprawnej.
Ponadto strona wskazała na stanowisko Sadu Najwyższego wyrażone
w postanowieniu z dnia 18 listopada 2008 r. sygn. akt II CSK 284/08, w orzeczeniach z dnia 20 października 2005 r. (II CK 147/05) i 15 lutego 2007 r. (II CSK 483/06) oraz w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia [...] ([...]). Powołała się także na pogląd zawarty w glosie dr Mariusza Frasa do uchwały z dnia 19 czerwca 2007 r. III CZP 47/07 (Mon. Prawniczy 9/2008), że uchwała ta nie ma odniesienia do należności za parkowanie pojazdu w okresie od dnia jego wprowadzenia na parking strzeżony do dnia przejścia własności na rzecz Skarbu Państwa i wywodzi, że prowadzi to do naruszenia konstytucyjnych praw strony przez uniemożliwienie jej drogi sądowej w sprawie z powództwa jednostki prowadzącej parking strzeżony przeciwko Skarbowi Państwa o zapłatę należności za parkowanie pojazdu w okresie do 6 pierwszych miesięcy.
Uzupełniając skargę w piśmie z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącej zawarł przegląd orzecznictwa i piśmiennictwa na okoliczność drogi sądowej i statusu powoda, które zdaniem skarżącej, mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia jej sprawy i rozbudował podnoszony w skardze zarzut niejednolitości orzecznictwa oraz niedostatecznego uregulowania spornej kwestii przez ustawodawcę.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę J. K. wniosło o jej oddalenie z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.
Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej cofnął zawarty w skardze wniosek dowodowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, z w a ż ył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Treść sformułowanych w skardze wniosków, zwłaszcza wniosku kasacyjno-reformatoryjnego, a także konstrukcja wywodów uzasadnienia skargi wymaga na wstępie wyjaśnienia, że sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej według kryterium zgodności z prawem. Z funkcji kontrolnej sądu wynika jego brak kompetencji do wydawania rozstrzygnięć merytorycznych, a więc do orzekania co do istoty sprawy administracyjnej, bowiem do tego powołane są właściwe organy administracji publicznej. Sąd zatem nie przyznaje praw, nie zasądza roszczeń, nie nakłada obowiązków. Wynik postępowania sądu administracyjnego pierwszej instancji zakończonego wyrokiem musi odpowiadać w sprawach skarg wniesionych na ostateczne decyzje administracyjne przepisom art. 145 lub art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu polega na zbadaniu czy akt ten odpowiada przepisom administracyjnego prawa procesowego i prawa materialnego, przy czym przepisy innych gałęzi prawa, a w tym prawa cywilnego mogą mieć w kontrolowanej decyzji zastosowanie tylko w zakresie ograniczonym do przypadków wyraźnie wskazanych w materialnym prawie administracyjnym. Dlatego sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przez pryzmat regulacji przewidzianych w prawie cywilnym, jeśli przepis prawa administracyjnego regulujący konkretny stosunek administracyjnoprawny nie daje ku temu podstawy. Konsekwencją takiego uregulowania kontroli sądu administracyjnego jest jego niezwiązanie orzecznictwem Sądu Najwyższego i sądów powszechnych poza wyjątkiem określonym w art. 58 § 4 p.p.s.a., który to w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Podstawę prawną decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzja, stanowi art. 105 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego, który stanowi, że "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania."
Ustawa ta nie definiuje pojęcia bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Sposób rozumienia tego pojęcia wypracowany został przez doktrynę i orzecznictwo.
Wyjaśnić trzeba zatem na wstępie, że decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego nie konkretyzuje praw lub obowiązków stron (nie przyznaje ich ani tez nie odmawia ich przyznania), a zatem nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Decyzja taka zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty i kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej.
Warunkiem wydania decyzji umarzającej postępowanie jest ustalenie bezprzedmiotowości tego postępowania. W doktrynie i orzecznictwie wyróżnia się przyczyny podmiotowe bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego oraz przesłanki przedmiotowe (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2004 , s. 478-479).
"Postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjno-prawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania" (Wojciech Chróścielewski, Jan Paweł Tarno, Postępowanie administracyjne
i Postępowanie przed sądami administracyjnymi, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2004, s. 145).
Mówiąc inaczej, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego
w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa, występuje wówczas, gdy brak jest jednego
z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 Kpa a więc sprawy indywidualnej z zakresu prawa administracyjnego rozstrzyganej przez właściwy organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej.
W ocenie Sądu, nie narusza prawa stanowisko organów orzekających
w niniejszej sprawie, które jak to doprecyzował w uzasadnieniu swojej decyzji organ
II instancji przyjęły bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego z powodu przyczyn przedmiotowych przejawiających się w braku materialno-prawnej podstawy do wydania decyzji administracyjnej rozpatrującej żądanie strony co do istoty, jak też
w braku kompetencji Starosty, jako organu administracji publicznej, do rozpatrzenia tego rodzaju żądania.
Przepisem prawa regulującym zagadnienie usuwania z drogi pojazdu na koszt właściciela jest art. 130 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908). Przepis ten w sposób wyczerpujący reguluje materialno-prawne przesłanki usunięcia z drogi i przemieszczenia pojazdu na koszt właściciela (ust. 1-3), wskazuje podmioty uprawnione do podjęcia decyzji
o przemieszczeniu lub usunięciu z drogi pojazdów (ust. 4 i 5a), określa przesłanki na podstawie, których Starosta wyznacza jednostkę do usuwania pojazdów (ust. 5b) W ust. 5c art. 130a stanowi, że pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 i 2 umieszcza się na wyznaczonym przez Starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usuniecie i parkowanie. W ust. 5d i 5e ustawodawca uregulował przesłanki i tryb wyznaczenia jednostek do prowadzenia parkingu strzeżonego. W ust. 6 zawarte jest upoważnienie dla rady powiatu do ustalenia wysokości opłat za usuniecie i parkowanie pojazdu. W ust. 7 znajduje się regulacja wskazująca, że wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty za usunięcie i parkowanie pojazdu. Zgodnie zaś z ust. 10 , który obowiązywał w dacie orzekania przez organ I instancji, pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. W ust. 11 zawarte zostało upoważnienie dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, do wydania rozporządzenia wykonawczego, na podstawie którego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie w sprawie usuwania pojazdów z dnia 16 października 2007r. (Dz.U. Nr 191, poz. 1377 ze zm).
W dacie orzekania przez organ drugiej instancji tj. [...]r. nie obowiązywał już art. 130a ust.10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który właśnie
z dniem 12 czerwca 2009r. utracił moc na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego
z dnia 3 czerwca 2008r. (Dz.U. z 2008r. Nr 100, poz. 649), który uznał, że art. 130a ust. 10 w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie oznacza to jednak, że utrata mocy obowiązującej tego przepisu wywołała taką zmianę całego art. 130a, w świetle której możny znaleźć podstawę prawną dla zawartego we roszczenia skarżącej i dla kompetencji Starosty w jego rozpatrzeniu. Podstawy prawnej ku temu nie można upatrywać także w fakcie wcześniejszego jeszcze stwierdzenia niekonstytucyjności art. 130 a ust. 5 i 6 wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie K 23/04, skoro przepisy te utraciły moc z dniem 30 czerwca 2006r. i nie stanowiły podstawy prawnej orzekania w niniejszej sprawie, a przy tym nowe brzmienie ustępu 6 wprowadzone zostało do art. 130a z dniem 19 października 2006 r. na podstawie ustawy zmieniającej z dnia 22 września 2006 r. (Dz. U. 190, poz. 140).
Charakterystyczne jest, że wniosek strony wszczynający w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne nie precyzuje ani podstawy roszczenia, ani nie wskazuje jednoznacznie kogo Starosta miałby zobowiązać do ponoszenia kosztów w wyniku objętego żądaniem "rozliczenia", choć można domniemywać, że adresatem roszczenia jest Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy jest bezsporne między stronami, że skarżąca, jako przedsiębiorca prowadzący parking wyznaczony przez Starostę w trybie art. 130a ust.5d ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym
(j. tekst Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) otrzymała należne jej wynagrodzenie
z tytułu usług parkingowych dotyczących pojazdów skierowanych na jej parking przyznane na podstawie art. 130a ust.10 tej ustawy za okres od dnia przejścia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów nie odebranych przez właścicieli w ciągu 6 miesięcy od ich usunięcia z drogi lub ich zatrzymania do dnia przejęcia tych pojazdów przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w tym przedmiocie jest ostateczne i jako takie korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości decyzji administracyjnej i wiąże zarówno organy administracyjne jak i sąd dopóty, dopóki w przewidzianym prawie trybie nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego.
Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego zakończyło zatem ostatecznie kwestię odpowiedzialności Skarbu Państwa za koszty dozoru pojazdu.
Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela bowiem w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 10 marca 2009r. sygn. akt I OSK 1399/08/LEX nr 529010 zrekapitulowane w następnych tezach:
"1. Do przechowywania na parkingu pojazdów, które przeszły na własność Skarbu Państwa w trybie art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym i związanych z tym należnościami powinny, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), mieć zastosowanie przepisy działu II rozdziału 6 u.p.e.a. a w szczególności art. 102 tej ustawy, określający obowiązki dozorcy oraz wydatki i wynagrodzenie związane
z wykonywaniem dozoru nad ruchomością, która przeszła na własność Skarbu Państwa.
2. Skarb Państwa staje się właścicielem nieodebranego pojazdu, z mocy prawa,
z chwilą upływu sześciomiesięcznego terminu liczonego od dnia usunięcia pojazdu co powoduje, że zobowiązany jest do zwrotu niezbędnych wydatków za dozór pojazdu od dnia kiedy stał się właścicielem pojazdu (z mocy prawa) do dnia odebrania go od dozorcy. Jednocześnie nie można przyznać takiego wynagrodzenia za okres dozoru przed okresem jego przejęcia przez Skarb Państwa na własność".
Należy mieć też na uwadze, że uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007r. (sygn. akt III CZP 47/07), na którą powołuje się skarżąca dotyczy kwestii drogi sądowej w dochodzeniu od Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego należności za przechowanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa. Sąd Najwyższy uchwałę tę podjął w rozstrzygnięciu zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy, które zawierało się w pytaniu:
"Czy dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia przez prowadzącego parking od Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego należności za przechowanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (jedn. tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.)?"
Sąd Najwyższy uchwalił, że:
"Niedopuszczalna jest droga sądowa w sprawie z powództwa jednostki prowadzącej parking przeciwko Skarbowi Państwa o zapłatę należności za parkowanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (jedn. tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.)".
Należy mieć na uwadze, że tezy tej nie można odczytywać w oderwaniu od treści całego uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego. W szczególności istotny jest pogląd tego Sądu, że "w rozważanym przypadku nie ma przepisu, który tworzy między jednostką prowadzącą parking a Skarbem Państwa cywilnoprawny stosunek przechowania pojazdu. Nie jest nim ani art. 130a ust. 10 Pr.r.d., ani żaden inny przepis zawarty w Prawie o ruchu drogowym i wydanych na jego podstawie aktach prawnych.
Z § 7 ust. 2 i § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2002 r. wynika, że w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 Pr.r.d. jednostka prowadząca parking powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, a następnie naczelnik właściwego urzędu skarbowego orzeka o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieodebranego pojazdu. Na podstawie tych przepisów nie dochodzi więc do nawiązania stosunku cywilnoprawnego w zakresie przechowywania pojazdu. Przyjęte w nich uregulowania uzasadniają natomiast stwierdzenie, że po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieodebranego pojazdu nowy jego właściciel, którym jest Skarb Państwa, wstępuje w taki stosunek administracyjny, jaki łączył dotychczasowego właściciela z podmiotem prowadzącym parking. Jeżeli więc wynikający z takiego stosunku administracyjnoprawnego spór dotyczy okresu, za jaki Skarb Państwa obciążony jest obowiązkiem uiszczenia opłaty za parkowanie, to uznać należało, że w sprawie z powództwa jednostki prowadzącej parking przeciwko Skarbowi Państwa o zapłatę należności za parkowanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa na podstawie art. 130a ust. 10 Pr.r.d., droga sądowa jest niedopuszczalna."
Z treści cytowanej uchwały nie wynika nic więcej ponad to, co zostało w niej stwierdzone, a w szczególności nie wynika wskazanie podstawy prawnej dochodzenia zwrotu kosztów parkowania pojazdu od Starosty jako stationes fisci Skarbu Państwa na drodze administracyjnej za okres poprzedzający przyjęcie tego pojazdu na własność Skarbu Państwa, jak również nie wynika kompetencja Starosty do orzekania w tym przedmiocie i przyznawania kosztów parkowania od kogokolwiek.
Nie ulega też wątpliwości, że skarżąca w okresie poprzedzającym złożenie wniosku do Starosty o przyznanie jej wynagrodzenia z tytułu usług parkingowych świadczonych co do pojazdów nieodebranych przez właścicieli za okres od momentu umieszczenia tych pojazdów na parkingu do dnia ich przejęcia z mocy prawa na własność Skarbu Państwa wystąpiła do sądu powszechnego pozywając Skarb Państwa – Komendę Powiatową Policji w [...], a także, jak wynika to ze skargi pozywała Gminę [...], natomiast skarżąca nie pozywała o uiszczenie stosownej opłaty parkingowej właścicieli pojazdów.
Okoliczność, że sąd cywilny oddalił powództwo, sama przez się nie konstruuje administracyjno-prawnej odpowiedzialności Starosty za koszty parkowania pojazdów w okresie poprzedzającym ich przejście na własność Skarbu Państwa, ani też nie daje kompetencji Staroście jako organowi administracji publicznej do rozstrzygania w tym przedmiocie.
Takiej podstawy i kompetencji nie można upatrywać we wskazanych przez stronę skarżącą stanowiskach, wyjaśnieniach i interpretacjach, ponieważ te nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Nieuwzględnienie zatem w zaskarżonej decyzji wskazanych przez stronę orzeczeń sądów cywilnych wydanych w innych sprawach oraz poglądów
i interpretacji, na które powołała się skarżąca, nie może skutecznie prowadzić do jej podważenia, skoro z tych orzeczeń i poglądów nie wynika aby istniała niedostrzeżona przez organ norma administracyjnego prawa materialnego, której w zaskarżonej decyzji nie rozważono, a która wskazuje na istnienie wszystkich konstytutywnych elementów stosunku administracyjnego oraz dających kompetencję Staroście do rozstrzygania sprawy wywołanej wnioskami skarżącej w drodze decyzji.
Art.130a ustawy Prawo o ruch drogowym takiej podstawy i kompetencji nie dawał, co trafnie wykazało Kolegium. Przypomnieć przy tym trzeba, że nie jest dopuszczalne w prawie administracyjnym ani domniemanie kompetencji, ani domniemanie decyzyjnego załatwienia sprawy.
Należy pamiętać, że organy administracji publicznej związane są wyrażoną w art. 6 Kpa zasadą legalizmu, a zatem zobligowane są do orzekania na podstawie przepisów obowiązującego prawa i w granicach tego prawa. Sąd administracyjny kontrolując zaś zgodność zaskarżonej decyzji z prawem nie jest władny do dokonywania tej kontroli w sposób prowadzący do roli prawotwórcy, czego w istocie domaga się skarżąca,
Należy zauważyć, że skarżąca forsując swoje obecnie prezentowane stanowisko, nie przeczy że zaniechała dochodzenia swych roszczeń od podmiotów, których powinność pokrycia kosztów parkowania pojazdu w takiej sytuacji, jaka zaistniała w niniejszej sprawie wynika z przepisów art. 130a. Według strony na przeszkodzie ku dochodzeniu od właścicieli pojazdów rzeczonych kosztów stał brak wiedzy o niezbędnych dla wniesienia powództwa personaliach tych osób, co do których Policja nie udostępniała skarżącej posiadanych informacji.
W związku z tym trzeba zauważyć, że tego rodzaju przeszkody nie należą do okoliczności prawnych, w świetle których występowałaby, z mocy konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego w dacie zaskarżonej decyzji, przejście wskazanego obowiązku z właściciela pojazdu na Skarb Państwa lub na jakikolwiek inny podmiot. Przeciwnie, w świetle brzmienia art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodzić się trzeba ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji i popartym w tym względzie jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych, że koszty parkowania pojazdu umieszczonego w trybie art. 130a ust. 1-3 tej ustawy na parkingu wyznaczonym przez Starostę, do czasu przejęcia tego pojazdu przez Skarb Państwa na własność ponosi jego właściciel (podobnie: wyroki WSA: w Gdańsku z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 427/07, LEX nr 478542, w Gliwicach z dnia 16 września 2008r. sygn. akt I SA/GL 203/08, LEX nr 524041).
Również z punktu widzenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa zaskarżona decyzja prawa nie narusza, bowiem organ odwoławczy ustosunkował się do wszystkich istotnych zarzutów odwołania i swoje stanowisko prawidłowo uzasadnił.
Z tych wszystkich przyczyn Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.