II SA/Sz 905/25

II SA/Sz 905/25 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2026-01-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 1, par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 227
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na działanie Rady Miasta Szczecin w przedmiocie sposobu załatwienia skargi postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
M. M. powołując art. 227 k.p.a. i art. 229 k.p.a. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na sposób załatwienia przez pozostawanie w bezczynności Rady Miasta S. w przedmiocie merytorycznego rozpatrzenia jego skargi na działania Komendanta Straży Miejskiej w S..
Zaznaczył, że w szczególności zaskarża pismo Przewodniczącego Rady Miasta S. z dnia 24 października 2025 r. dotyczące sposobu załatwienia skargi, którym odmówiono mu merytorycznego rozpatrzenia skargi wskazując na brak nowych okoliczności.
Skarżący wniósł o stwierdzenie, że Rada Miasta S. naruszyła prawo przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 229 pkt 3 k.p.a. oraz art. 227 k.p.a. przez odmowę merytorycznego rozpoznania skargi. Nadto wniósł o zobowiązanie Rady Miasta S. do ponownego merytorycznego rozpatrzenia jego skargi na działanie Komendanta Straży Miejskiej w S. w ustawowo określonym terminie; uchylenie sposobu załatwienia skargi wyrażonego w piśmie z dnia 24 października 2025 r.; zobowiązanie organu do pisemnego poinformowania o sposobie załatwienia skargi zgodnie z art. 237 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że w niniejszej sprawie skarżącemu nie przysługuje uprawnienie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, a zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W konsekwencji sprawy dotyczące aktów lub czynności niewymienionych w art. 3 p.p.s.a. nie są objęte właściwością sądu administracyjnego.
Z treści skargi wynika, że skarżący swą skargą z dnia 14 listopada 2025 r. objął sposób załatwienia przez Radę Miasta S. jego skargi na działania Komendanta Straży Miejskiej w S., którą to organ prawidłowo zakwalifikował jako skargę wniesioną na podstawie art. 227 k.p.a. Skarga wniesiona w tym trybie może mieć za przedmiot wszelkie działania, bezczynność lub zaniechanie każdego organu państwowego i samorządowego lub jego pracowników, jednakże nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego.
Przy czym zaznaczyć należy, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy administracji albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), jak też skarg na sposób załatwienia skarg złożonych w trybie działu VIII k.p.a., ponieważ sprawy te nie zostały poddane kontroli Sądu ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09).
Zauważyć należy, że postępowanie w zakresie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII k.p.a., chociaż unormowane jest również w przepisach procedury administracyjnej, nie stanowi postępowania, które zmierza do wydania decyzji administracyjnej lub innego aktu o charakterze władczym. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany pozostaje pogląd, że czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów Działu VIII k.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego.
Podobnie przedmiotu skargi do sądu administracyjnego nie może stanowić pismo organu z dnia 24 października 2025 r., w którym organ wyjaśnił sposób załatwienia przez Komendanta Straży Miejskiej skarg wniesionych przez skarżącego z dnia 15 lipca, 13 sierpnia i 17 września 2025 r. Pismo to nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia i nie może być uznane za decyzję administracyjną, postanowienie bądź też inny akt lub czynność. Nie stanowi ono bowiem władczego przejawu woli organu administracji publicznej, lecz jedynie oświadczenie wiedzy.
Wobec powyższego, mając na uwadze, że zaskarżone pismo organu nie ma charakteru aktu administracyjnego i nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego określonym w art. 3 p.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.