II SA/Sz 904/23

II SA/Sz 904/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska
Katarzyna Sokołowska
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GSK 989/24 - Wyrok NSA z 2024-10-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 957
art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2021 poz 2328
art. 14 pkt 2
Ustawa z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy  Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2021 poz 1212
art. 5 ust. 4, ust. 6
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 2018 poz 1990
art. 130 ust. 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi V. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 22 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 22 sierpnia 2023 r. nr SKO.WD.470/6078/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735), art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.), dalej jako "ustawa zmieniająca" oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2022 r. o szczególnych regulacjach w zakresie transportu i gospodarki morskiej w związku z konfliktem na terytorium Ukrainy (Dz.U. z 2022 r. poz. 684 t. j.), po rozpatrzeniu odwołania V. L. (dalej jako: Strona, Skarżący) od decyzji organu I instancji w sprawie zatrzymania prawa jazdy, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
Prezydent Miasta Szczecin decyzją z dnia 22 listopada 2022 r. znak: WSO-VI.5430.178.2022.RK, orzekł o zatrzymaniu Stronie prawa jazdy kategorii A1, A, B, B1, B, C1 i C (dokument nr [...], wydany dnia 20 grudnia 2013 r. przez władze Ukrainy, ważny do dnia 10 grudnia 2043 r., wobec przekroczenia liczby 24 (26) punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie jednego roku.
Od powyższej decyzji Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- art. 102 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 104 K.p.a. poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie polegające na zatrzymaniu mu prawa jazdy, podczas gdy zgodnie za art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy wydane przez organy państwowe Ukrainy stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia stałego lub czasowego pobytu, a wobec niedokonania przez niego wymiany ukraińskiego prawa jazdy na polski odpowiednik w ustawowym terminie, prawo jazdy wydane przez organy Ukrainy straciło ważność, co czyni jego zatrzymanie niezasadnym, nadto z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika, iż ma legalny pobyt w Polsce od dnia 7 sierpnia 2019 r., kiedy to Wojewoda Zachodniopomorski udzielił mu zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
- art. 14 ust. 1 ustawy o szczególnych regulacjach w zakresie transportu i gospodarki morskiej w związku z konfliktem na terytorium Ukrainy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i wykorzystanie szczególnej regulacji prawnej do sprawy niepozostającej w związku z przedmiotem regulacji ww. ustawy, w szczególności z uwagi na fakt, iż;
- w przedmiotowej sprawie legitymuje się prawem jazdy wydanym przez właściwy organ ukraiński od dnia 10 grudnia 2013 r., a nadto prawo pobytu w Polsce posiada od dnia 7 sierpnia 2019 r., natomiast pierwsza decyzja w sprawie wydana została w dniu 18 maja 2021 r., podczas gdy organ zastosował przepis, którego okres obowiązywania przypada na okres od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.;
- niniejsze postępowanie nie ma związku z istniejącym aktualnie konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy;
- celem ustawodawcy było zapewnienie posiadania przez obywateli Ukrainy uciekających przed wojną ważnego dokumentu potwierdzającego ich uprawnienia do kierowania pojazdami, a nie wykorzystywanie czasowego uznania ważności dokumentów do ich zatrzymywania przez organy administracji;
- gdyby przyjąć, że na podstawie ww. ustawy organ administracji posiada uprawnienia do zatrzymania prawa jazdy obywatelom Ukrainy, stworzyłoby to możliwość wykorzystywania takiego uprawnienia w sposób nieograniczony do każdego, kto przez ostatnie 40 lat legitymował się ukraińskim prawem jazdy, co niewątpliwie zmierzałoby do nadużywania prawa przez organy administracji publicznej;
- art. 7, art. 8, art. 12 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy w oparciu o obowiązujące przepisy szczególne związane z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy podczas, gdy z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że przepisy te nie powinny znajdować zastosowania w przedmiotowej sprawie, nadto organ wydał decyzję po ponad roku od momentu wydania decyzji przez organ II instancji, który przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność dokonywania ustaleń specjalnych, które wymuszałyby na organie prowadzenia sprawy przez tak długi okres, a sposób załatwienia przedmiotowej sprawy nie jest zgodny z postulatem brania pod uwagę interesu społecznego.
Dodatkowo Skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że należy zatrzymać mu prawo jazdy, podczas gdy dowodem posiadania uprawnienia do kierowania pojazdami na terenie Rzeczypospolitej Polskiej może być wyłącznie jeden ważny dokument, w związku z czym brak jest zasadności zatrzymania nieważnego prawa jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji, bowiem prawo stałego pobytu otrzymał w dniu 7 sierpnia 2019 r., nadto w roku 2020 odbył zarówno kurs reedukacyjny, jak i badania psychologiczne, a od tamtego czasu nie dopuścił się żadnego wykroczenia drogowego, co narażałoby na niebezpieczeństwo, bądź zdrowie pozostałych uczestników ruchu drogowego, czego organ I instancji nie wziął pod uwagę.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie opisaną na wstępie decyzją z dnia 22 sierpnia 2023 r. otrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że zaskarżona decyzja jest efektem ponownie przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji, po uchyleniu decyzją Kolegium z dnia 12 października 2021 r. nr SKO.WD.470/2625/2021 pierwotnej decyzji Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 18 maja 2021 r. nr: WSO-VI.5430.034.4.2021.PK z zaleceniem ustalenia czy Skarżący jest obywatelem Polski, ewentualnie czy przysługuje mu prawo stałego lub czasowego pobytu w Polsce, a jeśli tak, to od kiedy.
Organ odwoławczy po przytoczeniu przepisów będących podstawą prawną rozstrzygnięcia wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji ustalił, że decyzją z dnia 7 sierpnia 2019 r. Wojewoda Zachodniopomorski udzielił Skarżącemu zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z ww. ustaleń wynika nadto, że Skarżący przebywa w Polsce na podstawie karty pobytu o numerze [...] ważnej na okres do dnia 13 sierpnia 2029 r.
Uzupełniając stan faktyczny sprawy Kolegium przypomniało, że wnioskiem z dnia 2 lutego 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie wniósł o skierowanie Skarżącego na badania psychologiczne i kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, powołując się na otrzymanie przez Skarżącego łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu wniosku Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie wskazał na wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego przez Skarżącego w okresie od dnia 5 lipca 2017 r. do dnia 22 czerwca 2018 r. skutkujące uzyskaniem łącznie liczby 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wśród tych naruszeń jako pierwsze wskazane zostało naruszenie w dniu 5 lipca 2017 r. polegające na przekroczeniu prędkości od 31 do 40 km/h (6 punktów), następnie w dniu 14 lipca 2017 r. przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h (4 punkty). Kolejne naruszenia w dniach: 2 marca 2018 r.- przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h (6 punktów), 16 kwietnia 2018 r. - spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego - kolizja drogowa (6 punktów), 22 czerwca 2018 r. - przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h (4 punkty). Łącznie we wskazanym okresie 26 punktów karnych. Organ I instancji ustalił nadto, że Skarżący legitymuje się w Polsce ukraińskim prawem jazdy kategorii A1, A, B1, B, C1, C o numerze [...] wydanym w dniu 10 grudnia 2013 r. przez władze Ukrainy, ważnym do dnia 10 grudnia 2043 r.
W ocenie Kolegium powyższe naruszenia niewątpliwie uprawniały organ właściwy w sprawie do zatrzymania Skarżącemu prawa jazdy.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że poczynione przez organ I instancji ustalenia pozwalają na zasadne zatrzymanie prawa jazdy Skarżącemu, jednakże przy uwzględnieniu faktu, że w okresie zarzucanych naruszeń przepisów ruchu drogowego, tj. w okresie od dnia 5 lipca 2017 r. do dnia 22 czerwca 2018 r. Skarżący nie przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na pobyt stały, który to rozpoczął się w dniu 7 sierpnia 2019 r.
Organ wyjaśnił dalej, że powyższe decyduje o braku podstaw do zastosowania art. 5 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym: "Prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia stałego lub czasowego pobytu." Osoby, które przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej incydentalnie nie są zobligowane do ewentualnej zamiany prawa jazdy wydanego za granicą na krajowe prawo jazdy w trybie art. 14 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami.
Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanym stanie faktycznym za pewne przyjąć należy, że Skarżący przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie popełnionych wykroczeń drogowych bez prawa stałego pobytu. Jako osoba legitymująca się prawem jazdy nr [...], ważnym do dnia 10 grudnia 2043 r., kierując pojazdem na drodze publicznej dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, skutkujących otrzymaniem 26 punktów karnych w okresie od dnia 5 lipca 2017 r. do dnia 22 czerwca 2018 r.
Podsumowując Kolegium podało, że wynikająca z treści art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw norma kompetencyjna jest oczywista, a jej zastosowanie wymaga wyłącznie ustalenia, że osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.
Przyczyną zatrzymania prawa jazdy jest przekroczenie dozwolonego limitu punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie jednego roku, a przepis prawa sankcjonujący ten stan rzeczy nie uzależnia zastosowania tej instytucji od innych kryteriów, w tym od efektu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Ta dodatkowa konsekwencja, a raczej środek zapobiegawczy podyktowany potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym decyduje o możliwości zwrotu prawa jazdy. Przekroczenie limitu punktów karnych czyni uprawnionym domniemanie utraty przez kierowcę kwalifikacji do prawidłowej oceny warunków bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym, nakazując ponowne sprawdzenie tych kwalifikacji i przypomnienie obowiązujących zasad. Do momentu potwierdzenia tej zdolności zatrzymanie prawa jazdy znajduje rację bytu.
Pismem z dnia 22 września 2023 r. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
-art. 5 ust. 4 ustawy z dnia z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że jedyną przesłanką uprawniającą organ do zatrzymania mu prawa jazdy jest okoliczność, że w okresie popełniania wykroczeń drogowych nie legitymował się pozwoleniem na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy ww. przepis zobowiązuje do zbadania również czy w spornym okresie legitymował się zezwoleniem na pobyt czasowy, co w tej sprawie miało istotne znaczenie dla jej prawidłowego rozpoznania, bowiem począwszy od 24 grudnia 2014 r. nieprzerwanie legitymował się zezwoleniem na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. aż do dnia 7 sierpnia 2019 r., którego to dnia otrzymał zezwolenie na pobyt stały;
- art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2022 r. o szczególnych regulacjach w zakresie transportu i gospodarki morskiej w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i wykorzystanie szczególnej regulacji prawnej do sprawy niepozostającej w związku z przedmiotem regulacji ww. ustawy, w szczególności z uwagi na fakt, iż:
legitymuje się prawem jazdy wydanym przez właściwy organ ukraiński od dnia 10 grudnia 2013 r., a nadto zezwolenie na pobyt czasowy posiadał nieprzerwanie od dnia 24 grudnia 2014 r., a zezwolenie na pobyt stały posiada od dnia 7 sierpnia 2019 r., natomiast pierwsza decyzja w tej sprawie wydana została przez organ I instancji w dniu 18 maja 2021 r. podczas, gdy organ zastosował w sprawie przepis, którego okres obowiązywania przypada na okres od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.,
ustawa określa szczególne regulacje dotyczące przewozów drogowych i kolejowych wykonywanych w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy, dokumentów stosowanych w transporcie i ruchu drogowym w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy oraz odnawiania przez właściwe organy Rzeczypospolitej Polskiej dyplomów kwalifikacyjnych marynarzy wydanych przez właściwe organy administracji Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy, a niniejsze postępowanie nie ma związku z istniejącym aktualnie konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy,
nawet gdyby przyjąć, iż ww. ustawa rzekomo ma zastosowanie do tej sprawy, to celem ustawodawcy było zapewnienie posiadania przez obywateli Ukrainy uciekających przed wojną ważnego dokumentu potwierdzającego ich uprawnienia do kierowania pojazdami, a nie wykorzystywanie czasowego uznania "ważności" dokumentów do ich zatrzymywania przez organy administracji,
gdyby przyjąć, że na podstawie ww. ustawy organ administracji posiada uprawnienie do zatrzymywania prawa jazdy obywatelom Ukrainy, stworzyłoby to możliwość wykorzystywania takiego uprawnienia w sposób nieograniczony w zasadzie do każdego, kto przez ostatnie 40 lat legitymował się ukraińskim prawem jazdy, co niewątpliwie zmierzałoby do nadużycia prawa przez organy administracji publicznej.
Nadto, Skarżący zarzucił naruszenie z art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez pominięcie przez organ kluczowych dla właściwego rozpoznania przedmiotowej sprawy okoliczności, zgodnie z wytycznymi zawartymi również w decyzji z dnia 12 października 2021 r. nr SKO.WD.470/2625/2021 uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 18 maja 2021 r. nr WSO-VI.5430.034.4.2021.PK orzekającej o zatrzymaniu prawa jazdy, tj. poczynienia pełnych ustaleń dotyczących jego sytuacji prawnej w kontekście przepisu art. 5 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami i w konsekwencji:
- błędne ustalenie, iż przed dniem 7 sierpnia 2019 r. jego sytuacja prawna nie mogła być interpretowana w oparciu o ww. przepis;
- uznanie, że należy zatrzymać mu prawo jazdy, podczas gdy dowodem posiadania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi na terenie Rzeczypospolitej Polskiej może być wyłącznie jeden ważny dokument, w związku z czym brak jest zasadności wydania decyzji, bowiem nie legitymuje się on ważnym dokumentem potwierdzającym kwalifikacje kierowcy, a tym samym brak jest zasadności zatrzymania nieważnego prawa jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji.
Wobec tak postawionych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 22 listopada 2022 r. oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wg. norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.) Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Skarga podlega natomiast oddaleniu w przypadku braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia (art. 151 P.p.s.a.)
Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy kategorii A1, A, B, B1, B, C1 i C wobec przekroczenia liczby 24 (26) punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie jednego roku. Rozstrzygnięcie w tej sprawie organy administracji oparły na normie prawa materialnego wyrażonej w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej.
W myśl art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (tj. ustawy Prawo o ruchu drogowym). Z kolei, art. 130 ust. 1 u.p.r.d. stanowi o tym, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.
Wyjaśnienia wymaga, że art. 130 ust. 1 u.p.r.d., do którego odsyła ustawa zmieniająca, został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r. na podstawie art. 125 pkt 13 w związku z art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U.11.30.151). Jednocześnie w dniu 4 czerwca 2018 r. wszedł w życie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 957 z późn. zm. – dalej jako ustawa zmieniająca z 2018 r.), zgodnie z którym przepis art. 130 u.p.r.d., w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 u.p.r.d. Z kolei, na mocy art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2328 ze zm. – dalej ustawa zmieniająca z 2021 r.) uchylono art. 16 w ustawie zmieniającej z 2018 r. Oznacza to, że art. 130 ust. 1 u.p.r.d. utracił moc obowiązującą w dacie wejścia w życie zmiany wprowadzonej przez art. 14 ustawy zmieniającej z 2021 r., tj. z dniem 17 września 2022 r., o czym stanowi art. 23 pkt 3 ustawy zmieniającej z 2021 r. Jednocześnie ustawodawca zastąpił uchyloną regulację przepisem art. 17 ustawy zmieniającej z 2021 r. Stwierdza on, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14 (czyli ustawy zmieniającej z 2018 r.), Policja prowadzi ewidencję kierujących pojazdami silnikowymi oraz motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu popełnionemu przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym, motorowerem lub tramwajem przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 15 i wpisuje się ją do tej ewidencji.
Dodać należy, że w myśl art. 136 ust. 1 u.k.p. w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w ewidencji, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2 z późn. zm.).
W dacie wydania zaskarżonej decyzji organu II instancji nie doszło jeszcze do określenia przez Ministra Cyfryzacji terminu wdrożenia wspomnianych rozwiązań technicznych. Z tego względu okoliczność przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów w wyniku naruszeń przepisów ruchu drogowego jest przesłanką do wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, a decyzja ta ma charakter związany, bowiem w przedmiotowym zakresie ustawa nie przyznaje organom swobody decyzyjnej.
W rozpatrywanej sprawie o zaistnieniu okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej poinformował Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie wnioskiem z dnia 2 lutego 2021 r. o skierowaniu Skarżącego na badania psychologiczne. Z treści ww. wniosku wynika nadto, że Skarżący w okresie od dnia 5 lipca 2017 r. do dnia 22 czerwca 2018 r. otrzymał łącznie 26 punków karnych, które zostały mu przypisane w związku z wielokrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego.
Powzięcie zatem takiej wiedzy przez organ I instancji obligowało go do wydania decyzji o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy. Podkreślić należy, że organ administracji nie prowadzi żadnych własnych ustaleń co do naruszenia przepisów o ruchu drogowym, a jedynie opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego, stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Policja zatem jako podmiot uprawniony do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisywania określonemu naruszeniu odpowiedniej liczby punktów jest władna do korygowania tych punktów. Organy administracji, wydające decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie mają kompetencji do korygowania liczby punktów. Są one związane wpisem w ewidencji kierowców i liczbą punktów podanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji (zob. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 3495/18, Lex nr 2767991).
Powyższe pozwala na stwierdzenie, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego związane z niewłaściwie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym w zakresie posiadania uprawnień do kierowania pojazdami są nietrafne. Otóż jedynym dowodem, który stanowi podstawę dla wydania decyzji w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej jest wyłącznie pismo właściwego Wojewódzkiego Komendanta Policji, w którym zawarta jest informacja o przekroczeniu 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w tej sprawie.
Rację należy też przyznać organom orzekającym w sprawie, że w dniu 26 marca 2022 r. wszedł w życie przepis art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2022 r. o szczególnych regulacjach w zakresie transportu i gospodarki morskiej w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy. Zgodnie z jego treścią w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. przepisu art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, 1997, 2269, 2328 i 2490 oraz z 2022 r. poz. 655) nie stosuje się do osób posiadających prawo jazdy wydane przez właściwe organy administracji Ukrainy. W tym okresie do osób tych stosuje się odpowiednio przepis art. 5 ust. 6 tej ustawy.
Powyższe oznacza, że osoba posiadająca ukraińskie prawo jazdy może kierować pojazdami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie ważności swojego prawa jazdy. Nadto ukraińskie prawo jazdy w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. ważne jest również wtedy gdy utraciło swoją ważność zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 23 marca 2022 r. o szczególnych regulacjach w zakresie transportu i gospodarki morskiej w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy. Tym samym ukraińskie prawo jazdy kategorii A1, A, B1, B, C1 i C o numerze [...] wydane Skarżącemu w dniu 10 grudnia 2013 r. przez władze Ukrainy, ważne na okres do dnia 10 grudnia 2043 r., jest obecnie dokumentem stwierdzającym ważne uprawnienia Skarżącego do kierowania pojazdami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że ziściła się przesłanka z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej obligująca organ I instancji do wydania decyzji z dnia 22 listopada 2022 r. o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy, a która następnie została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy.
Podsumowując, wbrew zarzutom skargi orany nie dokonały ani błędnych ustaleń, ani błędnej wykładni mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Organy zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., podejmując wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie, w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, jest prawidłowa i znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji czyni zadość wymogom art. 107 § 3 K.p.a
W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 P.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.