II SA/SZ 902/22

II SA/Sz 902/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2022-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska
Patrycja Joanna Suwaj /sprawozdawca/
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 217 par. 2, art. 219
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 1048
art. 2 ust. 1, ust. 1a, ust. 1b
Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę.
Uzasadnienie
1. W dniu 7 czerwca 2022 r. Z. G. (przywoływany dalej jako: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...], znajdującego się w budynku zakwaterowania turystycznego przy ul. [...] w G. , na działce nr [...], obręb G., K. (gmina wiejska).
2. Postanowieniem z dnia z [...] czerwca 2022 r., nr [...] Starosta [...] (przywoływany dalej jako: "Organ pierwszej instancji", "Starosta") odmówił Wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Organ pierwszej instancji uzasadniając rozstrzygnięcie przytoczył obowiązujące w sprawie przepisy oraz wskazał, że lokal będący przedmiotem wniosku znajduje się w budynku zakwaterowania turystycznego, który nie jest tożsamy z budynkiem mieszkalnym, zatem nie ma możliwości by zaświadczyć o samodzielności ww. lokalu mieszkalnego.
3. Wnioskodawca wniósł zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając Organowi pierwszej instancji naruszenie art. 2 ustawy o własności lokali, w szczególności art. 2 ust.1b.
Zdaniem Wnioskodawcy, błędnie zostało przyjęte, że strona ubiegająca się o możliwość odstąpienia od wymogów określonych w art. 2 ust. 1a winna w sposób nie budzący wątpliwości wykazać przesłanki umożliwiające skorzystanie z art. 1 ust. 1b. Błędna jest też teza, że dyspozycja art. 2 ust. 1a obejmuje swym zasięgiem również sytuacje, w których po 1995 r. nastąpiła przebudowa budynku istniejącego przed 1995 r. Jednocześnie błędnie zostało przyjęte, że w budynku określonym w ewidencji jako budynek usług turystycznych nie ma możliwości by zaświadczyć o samodzielności lokalu mieszkalnego. Ponadto, zarzucił naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 77, art. 218 § 2, a także przepisów Konstytucji wyrażających zasadę równości (art. 32 ust. 1) poprzez pominięcie wymienionej zasady w prowadzonym postępowaniu.
Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia w całości oraz nakazanie Staroście wydania zaświadczenia zgodnie ze złożonym wnioskiem.
4. Postanowieniem z dnia [...] września 2022 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 217 § 2 pkt 1 oraz art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej przywoływanej jako: "k.p.a."), art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm., dalej przywoływanej jako: "u.w.l."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze (przywoływane dalej jako: "Organ drugiej instancji" lub "Kolegium") utrzymało w mocy ww. postanowienie Organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu postanowienia Kolegium przywołało treść przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia i podkreśliło, że w formie zaświadczenia organ stwierdza wyłącznie to, co mu jest wiadome i nie wymaga rozstrzygania żadnej spornej sprawy.
Kolegium wskazało dalej, że zgodnie z przywołanymi przepisami, samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu mogą stanowić odrębne nieruchomości. Zdaniem Organu drugiej instancji, z powyższego wynika, że ustawodawca przewidział samodzielność nie tylko lokali mieszkalnych. Odrębną nieruchomość może również stanowić lokal o innym przeznaczeniu, o ile spełnia przesłankę samodzielności w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l. (przepis ten stosuje się odpowiednio). Zatem wnioskodawca, występując o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, zobowiązany jest sprecyzować czy żąda potwierdzenia, że znajdujący się w danym budynku lokal jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, lub też samodzielnym lokalem o innym przeznaczeniu. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje - co do zasady - zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (ust. 1a). Przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą (ust. 1b).
W ocenie Kolegium, nie zasługuje na aprobatę zarzut Skarżącego, że błędna jest teza Organu pierwszej instancji, że dyspozycja art. 2 ust. 1a obejmuje swym zasięgiem również sytuacje, w których po 1995 r. nastąpiła przebudowa budynku istniejącego przed 1995 r. Skoro bowiem po tej dacie nastąpiły w obrębie budynku jakieś roboty budowlane, wymagające pozwolenia, bądź zmiana sposobu użytkowania, to brak jest podstaw do zastosowania zwolnienia z ust. 1b przywołanego przepisu.
Kolegium zauważyło, że stanowisko Organu pierwszej instancji jest zgodne w tym przedmiocie z orzecznictwem sądowym i na poparcie ww. stanowiska powołało wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 601/19, w którym Sąd wyraził pogląd, że w sytuacji, gdy dokonano podziałów, przebudowy lub zmiany sposobu użytkowania budynku po 1 stycznia 1995 r., to art. 2 ust. 1a u.w.l. znajduje zastosowanie.
Kolegium argumentowało dalej, że w realiach sprawy Wnioskodawca żąda wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, który znajduje się w budynku o funkcji zakwaterowania turystycznego. W toku postępowania odwoławczego ustalono, że przedmiotowy lokal został już wyodrębniony w oparciu o zaświadczenie Starosty [...] znak: [...] z dnia [...] lipca 2019 r. i obecnie stanowi odrębną od budynku nieruchomość. Fakt ten potwierdza zapis w księdze wieczystej budynku posadowionego na działce nr [...], obręb G., gmina K. - [...] Ponadto, zweryfikowano zapisy ww. księgi wieczystej i ustalono, że w przedmiotowym budynku - figurującym w KW jako "pozostałe budynki niemieszkalne" - wyodrębniono 8 samodzielnych lokali, w tym wnioskowany w niniejszej sprawie lokal nr [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta [...] Podstawą wpisów do księgi wieczystej jest umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu niemieszkalnego oraz jego sprzedaż w 2020 r.
W ocenie Kolegium, fakt ten stanowi samoistną podstawę do stwierdzenia braku podstaw prawnych do wydania zaświadczenia na podstawie art. 2 ust. 3 u.w.l. Jak bowiem wynika z tego przepisu, właściwy starosta stwierdza w formie zaświadczenia spełnienie przesłanek wymaganych dla ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., mające na celu ustalenie, czy lokal spełnia wymagania dla lokalu samodzielnego, przeprowadza się na etapie przed ustanowieniem odrębnej własności tego lokalu, gdyż w przeciwnym razie brak jest ku temu podstaw prawnych. Nie można wówczas przyjąć, że jest to zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.). Ustawa o własności lokali nie wymaga bowiem zaświadczenia dla lokalu już wyodrębnionego i nie przewiduje takiej procedury. Brak jest również podstawy prawnej do ponownego wydania zaświadczenia - dla lokalu wyodrębnionego - w razie zaistnienia zmiany sposobu użytkowania, bądź w celu usankcjonowania tej zmiany. Zaświadczenie Starosty wydawane jest w celu wyodrębnienia lokalu, odnośnie lokalu, który nie stanowi odrębnej własności, co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Należy zatem stwierdzić brak przedmiotu postępowania o wydanie zaświadczenia stwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2. W takim stanie faktycznym i prawnym, należało odmówić wydania zaświadczenia w trybie art. 2 ust. 3 u.w.l. wobec braku ku temu podstaw prawnych.
Końcowo Organ drugiej instancji zauważył, że procedurę zmiany sposobu użytkowania regulują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej: "Pb"). Zgodnie z art. 71 ust. 2 i ust. 4 Pb, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej przed dokonaniem tej zmiany. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia. Natomiast zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia wymaga przeprowadzenia przez organ nadzoru budowlanego procedury legalizacyjnej. Zdaniem Kolegium, z powyższego wynika, że zaświadczenie, którego domaga się Skarżący nie jest dokumentem właściwym do potwierdzenia, iż wyodrębniony już lokal niemieszkalny jest w istocie lokalem mieszkalnym. Istotą bowiem postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest analiza czy lokal (o funkcji ustalonej na podstawie dostępnych rejestrów i dokumentacji urzędowej) spełnia wymogi samodzielności. Analiza taka została już przez Starostę [...] przeprowadzona i zakończona wydaniem zaświadczenia z dnia [...] lipca 2019 r., które stało się podstawą ustanowienia odrębnej własności lokalu niemieszkalnego.
Z kolei, odnosząc się do zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (błędnie wskazano w zażaleniu art. 31 ust. 1, który stanowi o wolności) oraz zasady zaufania do władzy publicznej i utrwalonych praktyk rozstrzygania spraw, wyrażonych przez ustawodawcę w art. 8 §1 i 2 K.p.a., Kolegium wskazało, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek o wydanie zaświadczenia odnośnie lokalu nr [...] w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] w G. . Nie podlega zatem weryfikacji w jego toku wydanie innych zaświadczeń w obrębie tego budynku. Kwestie sporne nie podlegają rozstrzygnięciu w postępowaniu uproszczonym o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 2 ust. 3 u.w.l.
5. Z. G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Szczecinie ze skargą na postanowienie Organu drugiej instancji z dnia [...] września 2022 r., wnosząc o jego uchylenie oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania i o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
a) przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, w szczególności art. 2 ust. 1b, gdyż według tezy organów nie przedstawił dowodu co do zakresu wykonywanych robót, które w ocenie Organów wykluczają zastosowanie przepisu art. 2 ust. 1b. Organ I instancji nie odniósł się do zakresu pozwolenia na przebudowę z nadbudową o balkony. Nie wyjaśniono i nie odniesiono się w żaden sposób do dowodu - druk sejmowy nr 2684 z 2018 r. wskazujący, że nie było zamiarem ustawodawcy ograniczanie wykonywania robót w budynkach spełniających warunek przepisu ust. 1b i wykluczenia ze stosowania tego przepisu;
b) przepisów postępowania, tj.:
- art. 7 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez brak odniesienia do zarzutu wydania zaświadczenia przez Starostę [...] znak [...] z dnia [...] lipca 2019 r. na podstawie przepisów, które nie obowiązywały w dniu 10 lipca 2019 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 716). Błędne jest stanowisko Kolegium, że brak jest podstawy do ponownego wydania zaświadczenia, a żądanie ma na celu usankcjonowanie zmiany sposobu użytkowania;
- art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Odmowę wydania zaświadczenia oparto na przypuszczeniach, pomimo możliwości dokonania ustaleń z akt będących w posiadaniu Organu I instancji. Ustalenia organów są zbyt ogólnikowe i nie uzasadniają odmowy wydania nowego zaświadczenia;
- art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zarzutu dotyczącego wydawania innych pozytywnych zaświadczeń w tym samym stanie faktycznym i prawnym.
Równocześnie zdaniem Skarżącego naruszono przepis art. 32 ust. 1 Konstytucji, wyrażający zasadę równości wobec prawa, która nie pozwala na nieuzasadnione różnicowanie sytuacji prawnej dwóch podmiotów znajdujących się w podobnych okolicznościach.
6. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
7. W piśmie procesowym z dnia 28 października 2022 r. Skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy kopii decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę J. H., obejmujące rozbudowę z przebudową budynku zakwaterowania turystycznego o balkony na działce nr [...], obręb G., gmina K.. Zdaniem Skarżącego, z ww. dowodu wynika, że zakres udzielonego pozwolenia na budowę z dnia 9 lipca 2018 r. dotyczy nadbudowania balkonów. Nie było zatem, w ramach tego pozwolenia, możliwości dokonania podziałów, przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku. Według Organu pierwszej instancji przeprowadzenie robót budowlanych po dniu 1 stycznia 1995 r. wyłącza zastosowanie art. 2 ust. 1b o własności lokali.
8. Tożsame w swej treści stanowisko Skarżący przedstawił w kolejnym piśmie procesowym z dnia 4 listopada 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
9. Sprawa dotyczy skargi na postanowienie, na które służy zażalenie, mogła być zatem rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.".
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,
z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryterium kontrola sprawy prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Organu pierwszej instancji odmawiające wydania Skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści, nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jego wyeliminowania z porządku prawnego.
10. Zaskarżone postanowienie zostało wydane m.in. na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Natomiast stosownie do treści art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny
w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Niezależnie od tego, czy obowiązek wydania zaświadczenia wynika z przepisu prawa, czy wnosi o to strona ze względu na swój interes prawny, postępowanie wyjaśniające poprzedzające wystawienie zaświadczenia pełni rolę pomocniczą przy ustaleniu jego treści.
W przypadku zaświadczenia, do którego odnosi się zaskarżone postanowienie, jest ono dodatkowo przedmiotem regulacji szczególnej zawartej w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 1048 - dalej także jako: "ustawa" lub "u.w.l.").
Zgodnie z art. ust. 1 art. 2 u.w.l. samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. W ust. 1a wskazano, że ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Jak wynika z brzmienia art. 2 ust.1b - przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą.
Podkreślenia wymaga, że przy ustanowieniu odrębnej własności samodzielnego lokalu zasadą jest zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Możliwość odstąpienia od ww. wymogów, zawiera przepis art. 2 ust. 1b, który stanowi odstępstwo od zasady, a zatem jak każdy wyjątek, winien być interpretowany zawężająco. Niedopuszczalna jest bowiem taka interpretacja wyjątku, która będzie pozwalać na nadanie mu szerokiego zastosowania, wykraczającego poza zasady ogólne wprowadzenia danego nakazu.
Strona ubiegająca się w nim o możliwość skorzystania z wyjątku od zasady, którym jest odstępnie od spełnienia określonych w art. 2 ust. 1a u.w.l. wymogów, winna zatem w sposób nie budzący wątpliwości wykazać przesłanki umożliwiające skorzystanie z art. 2 ust. 1b u.w.l. Jeżeli bowiem budynek istniał przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub powstał na podstawie pozwolenia na budowę przed tą datą - to wówczas nie stosuje się przepisu art. 2 ust. 1a u.w.l. Jednakże dyspozycja przepisu art. 2 ust. 1a u.w.l. obejmuje swym zasięgiem również sytuacje, w których po 1995 r. nastąpiła np. przebudowa/dobudowa budynku istniejącego przed 1995 r. (lub powstałego na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed 1 stycznia 1995 r.). Zatem, gdy w budynku mieszkalnym, po dniu 1 stycznia 1995 r., dokonano rozbudowy i zmiany sposobu użytkowania części pomieszczeń, przy wydawaniu zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu muszą zostać uwzględnione dokumenty wymagane art. 2 ust. 1a u.w.l.
11. W rozpatrywanej sprawie odmowa wydania zaświadczenia o żądanej przez Skarżącego treści, nastąpiła w wyniku dokonanej przez Organ analizy stanu faktycznego dotyczącego lokalu Skarżącego. Istotne jest jednak to, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu Organ bada jedynie czy istnieją odpowiednie dokumenty lub czy skutecznie dokonano odpowiednich czynności. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych danych, w tym przedłożonej przez strony dokumentacji i posiadanej przez inne organy administracji publicznej.
Z akt sprawy wynika, że budynek o ośmiu lokalach (lokal Skarżącego oznaczony został numerem [...]) zlokalizowany przy ul. [...] w G. , na działce nr [...], obręb G. w K. został wybudowany w latach 70- tych ubiegłego wieku jako budynek usług turystyki, a nie jako budynek jednorodzinny. Przedmiotowy budynek ma zatem status budynku zakwaterowania turystycznego. Powyższe znajduje potwierdzenie w informacji z kartoteki budynków z dnia 13 czerwca 2022 r., w której ww. budynek oznaczony został w ewidencji budynków nr [...] jako budynek zakwaterowania turystycznego (dom wypoczynkowy). Ponadto, w księdze wieczystej ww. budynek figuruje jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Dla lokalu Skarżącego prowadzona jest księga wieczysta [...] Podstawą wpisów do księgi wieczystej jest umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu niemieszkalnego oraz jego sprzedaż w 2020 r.
W świetle powyższej dokumentacji, której treść musiał sprawdzić Organ przed wydaniem zaświadczenia, lokal nr [...] w budynku przy ulicy [...] w G. , mimo jego wyodrębnienia technicznego, nie stanowił samodzielnego lokalu o funkcji mieszkalnej, bo taka funkcja pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem budynku. Samodzielne lokale o funkcji mieszkalnej mogą zostać wyodrębnione wyłącznie w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych lub wielorodzinnych.
Analiza taka została przeprowadzona przez Organ i zakończona wydaniem zaświadczenia znak: [...] z dnia [...] lipca 2019 r., które stało się podstawą ustanowienia odrębnej własności lokalu niemieszkalnego. Podobnie, powołana w treści skargi i w jej uzupełnieniu decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] zatwierdzająca projekt budowalny i udzielająca pozwolenia na budowę (rozbudowa z przebudową o balkony) dotyczy przebudowy budynku zakwaterowania turystycznego.
Sąd zauważa przy tym, że - jak wynika z akt sprawy - w dniu [...] lutego 2006 r. zostało przyjęte zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania budynku z usług turystki na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jednak ww. zmiana sposobu użytkowania obiektu na funkcję mieszkaniową jednorodzinną nie nastąpiła.
Słusznie zatem wskazał Organ, że pomimo, iż w ocenie Skarżącego lokal nr [...] odpowiada wymogom samodzielnego lokalu mieszkalnego, to jednak z ww. dokumentów wynika, że legalnym sposobem użytkowania przedmiotowego budynku, a więc i lokalu nr [...], jest funkcja wypoczynkowa. Organ nie miał zatem możliwości by zaświadczyć o samodzielności lokalu mieszkalnego.
12. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał zarzuty zawarte w skardze za bezzasadne. Organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń w granicach dopuszczalnych w toku postępowania o wydanie zaświadczenia. Nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., a także konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dawał jednoznaczną podstawę dla sformułowania rozstrzygnięcia.
Jednocześnie z uwagi na "naturę" zaświadczenia w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów.
Podkreślić ponownie należy, że wydając zaświadczenie w trybie przepisów mających zastosowanie w sprawie organ administracji publicznej winien wydać zaświadczenie w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania postanowienia. Nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Sąd popiera i uznaje za własne stanowisko judykatury, podkreślające specyfikę postępowania zaświadczeniowego. Szczególny charakter tego postępowania powoduje, że pierwszeństwo należy dać wykładni ścisłej, a nie rozszerzającej. Innymi słowy organy są uprawnione do poświadczania danych, które niezbicie i niewątpliwie wynikają z posiadanych przez nie ewidencji, rejestrów i innych danych, a nie są wynikiem stosowania wykładni np. celowościowej (por. wyrok WSA z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 221/17, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
13. Podsumowując Sąd, uznaje za prawidłowe stanowisko Organów obu instancji
o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej przez Skarżącego treści. Zarzuty skargi nie podważyły skutecznie ustaleń przedstawionych w zaskarżonym postanowieniu.
14. Z tych względów, Sąd działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.