II SA/Sz 90/25

II SA/Sz 90/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący/
Wiesław Drabik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6262 Radni
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Rada Powiatu
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2 pkt 6, art. 106 par. 3, art. 147 par.1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 107
art. 15 ust. 2, art. 22 ust. 2, art. 79 ust. 1, art. 81 ust. 1
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Burmistrza Tuczna na uchwałę Rady Powiatu w Wałczu z dnia 10 grudnia 2024 r. nr uchwała nr VII/63/2024 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym oddala skargę .
Uzasadnienie
W dniu 25 października 2024 r. do Rady Powiatu W. wpłynął wniosek Burmistrza T. o wyrażenie zgody przez wskazaną Radę Powiatu
na rozwiązanie z radnym W. N. stosunku pracy, poprzez odwołanie
go ze stanowiska Dyrektora Zakładu [...]
w T., w trybie artykułu 70 § 1 i 2 Kodeksu pracy.
W wyniku prowadzonej korespondencji, pomiędzy wnioskodawcą
a Przewodniczącym Rady Powiatu wniosek został skorygowany, poprzez określenie, że chodzi o stosunek pracy, tj. umowę o pracę z radnym, gdyż - zdaniem wnioskodawcy - nastąpiła zmiana w stosunku pracy, poprzez wejście szczegółowych regulacji dotyczących podstawy zatrudnienia pracowników samorządowych oraz zawarcie oświadczenia, iż przyczyną rozwiązania stosunku pracy z radnym jest utrata zaufania pracodawcy do radnego powiatowego, pełniącego stanowisko Dyrektora Zakładu [...] w T..
Przewodniczący Rady Powiatu pisemnie poinformował radnego W. N. o wniosku Burmistrza T. w zakresie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym zatrudnionym w Zakładzie [...] w T..
Pismem z 2 grudnia 2024 r. radny W. N. poinformował, że nie zgadza się z treścią wniosku Burmistrza T. z 25 października 2024 r. o wyrażeniu przez Radę Powiatu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. W powyższym piśmie radny oświadczył, że Burmistrz sformułował zarzut udziału radnego w pierwszej sesji Rady Powiatu w dniu 7 maja 2024 r., co zostało uznane przez niego jako wykorzystanie zwolnienia z pracy, niezgodnie
z przeznaczeniem, czego dalszym następstwem było skierowanie sprawy do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Na tę okoliczność radny dołączył do odpowiedzi protokół kontroli z 9 maja 2024 r. dotyczący prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy.
Rada Powiatu, działając na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy
z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 107, dalej zwanej: "u.s.p.") podjęła w dniu 10 grudnia 2024 r. uchwałę nr [...], mocą której odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym W. N. (§ 1 uchwały).
W dniu 9 stycznia 2025 r. Burmistrz T. (dalej: "skarżący") skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powołaną uchwałę Rady Powiatu z 10 grudnia 2024 r., nr [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym W. N..
Przedmiotową uchwałę skarżący zaskarżył w całości i zarzucił jej naruszenie:
- art. 22 ust. 2 u.s.p.,
- § 28 ust. 4 i 5 Statutu Powiatu W. (przyjętego uchwałą Rady Powiatu
w W. z [...] września 2018 r., nr [...], dalej: "Statut Powiatu W. "),
- art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zdaniem skarżącego, przepis art. 22 ust. 2 u.s.p., ani żaden inny przepis ustawy, nie określa warunków czy kryteriów jakimi miałyby się kierować rady powiatu przy podejmowaniu uchwały o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego lub jej odmowie. W przedmiotowej sprawie, zdaniem skarżącego, Rada Powiatu kierowała się kryterium li tylko politycznym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 3 lipca 2025 r. skarżący podtrzymał skargę i argumentację w niej zawartą. Na rozprawie w dniu 16 lipca 2025 r. Sąd postanowił zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo i przeprowadził dowód z pisma Przewodniczącego Rady Powiatu z 8 lipca 2025 r. wraz z załączonym protokołem nr [...] z VII sesji Rady Powiatu z 10 grudnia 2024 r. oraz z załącznika do tego protokołu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty organu jednostki samorządu terytorialnego, inne niż akt prawa miejscowego, podjętego w sprawie
z zakresu administracji publicznej. Zaskarżona uchwała jest właśnie tego typu aktem. W wyniku jej kontroli, Sąd może uwzględnić skargę i stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości lub w części (art. 147 § 1 p.p.s.a.), a w razie nieuwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd skargę oddala.
Przedmiotem kontroli sądowej w sprawie niniejszej była uchwała Rady Powiatu W. z 10 grudnia 2024 r., nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.
W uzasadnieniu swojej uchwały Rada Powiatu stwierdziła, że ocena stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie została dokonana przez pryzmat wszystkich znanych okoliczności sprawy w oparciu o wyjaśnienia radnego i przedstawione dokumenty oraz o argumenty zawarte we wniosku pracodawcy. Konkluzja tej oceny sprowadza się do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym W. N. stosunku pracy, zatrudnionym
na stanowisku Dyrektora Zakładu [...] w T., gdyż została ujawniona taka okoliczność, która wprost wskazuje, że podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (art. 22 ust. 2 u.s.p.).
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 79 ust. 1 u.s.p., uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub
w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Stosownie do art. 81 ust. 1 u.s.p., po upływie terminu, o którym mowa w art. 79 ust. 1, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały organu powiatu. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Organ nadzoru nie wydał
w terminie przewidzianym ww. ustawą rozstrzygnięcia nadzorczego, a także nie zaskarżył przedmiotowej uchwały do sądu.
Wskazać również trzeba, że pojęcie "istotnego naruszenia prawa" nie zostało zdefiniowane w żadnej z ustaw samorządowych, ale w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że za "istotne naruszenie prawa" uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Są to zatem takie naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, "Samorząd Terytorialny" 2001 r., z. 1-2, s. 101-102; zob. także wyroki NSA: z 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97; z 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: "CBOSA"). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności
z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu (zob. wyrok NSA z 12 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2884/16, dostępny w CBOSA).
Podstawę prawną spornej w sprawie uchwały stanowił art. 22 ust. 2 u.s.p., zgodnie z którym, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu przez tego radnego.
Przepis ten zawiera normę nakazującą pracodawcy uzyskanie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Powyższa regulacja wprowadza dodatkową gwarancję trwałości stosunku pracy, w którym pozostaje radny, niezależnie od ochrony prawnej na zasadach ogólnych, określonych w przepisach prawa pracy. Jej celem jest zagwarantowanie radnemu swobodnego sprawowania mandatu. W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym zarówno omawianej regulacji prawnej, jak i podobnych regulacji znajdujących się w ustawie o samorządzie województwa i ustawie o samorządzie gminnym nastąpiła pewna ewolucja poglądów dotyczących kompetencji organów samorządu w zakresie kontroli rozwiązana stosunku pracy z radnym. W przeszłości prezentowane było stanowisko, zgodnie z którym, co do zasady wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym lub odmowa takiej zgody, pozostawione są uznaniu rady, a jedynie w sytuacji, gdy rada uzna, że podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody (zob. m. in. wyroki NSA: z 9 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 194/06; z 18 września 2008 r., sygn. akt II OSK 952/08; z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 3133/13, dostępne w CBOSA.). Ten kierunek w orzecznictwie uległ jednak zmianie i można obecnie uznać za dominujący odmienny pogląd prawny, który w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Pogląd ten sprowadza się do przyjęcia, że szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie przepisów uzależniających rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady, dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku zaś, gdy taki związek nie istnieje, rada nie może odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy (zob. mi. in. wyroki NSA: z 3 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4443/21; z 31 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 3615/21, z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1450/21 i sygn. akt III OSK 1449/21; z 21 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2007/21, dostępne w CBOSA).
Taka wykładnia wskazuje na to, że radny, jak każdy inny pracownik może przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (zob. wyrok NSA z 24 października 2018 r.; sygn. akt II OSK 2532/17, dostępny w CBOSA). Zatem aby gwarancja skutecznego i bezpiecznego sprawowania funkcji publicznej przez radnego i jego ochrona przed rozwiązaniem stosunku pracy z powodów związanych ze sprawowanym mandatem nie była iluzoryczna, konieczne jest, by pracodawca, występując do rady powiatu z wnioskiem opartym na art. 22 ust. 2 u.s.p., precyzyjnie określił i wskazał rzeczywiste przyczyny uzasadniające planowane rozwiązanie stosunku pracy. W wyroku z 18 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 2538/24 (dostępny w CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że to pracodawca ma obowiązek wykazania zasadności przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym. Rada powiatu nie może prowadzić postępowania uzupełniającego, wyjaśniającego, a jedynie proceduje w oparciu o przedstawioną dokumentację. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania uzasadnionych przyczyn i ich udokumentowania, bowiem motywy pracodawcy zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być szczegółowo badane, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko rady powiatu w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy.
Tymczasem w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, wniosek Burmistrza T. , skierowany do Rady Powiatu o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, w ogóle nie wskazuje powodów zamierzonego rozwiązania stosunku pracy. Nie załączono do niego również żadnych dokumentów źródłowych mogących wskazywać na przyczyny przemawiające za potrzebą rozwiązania umowy z radnym.
W ocenie Sądu, samo zawarcie we wniosku tylko oświadczenia wnioskodawcy, że rozwiązanie stosunku pracy nie jest związane w wykonywaniem mandatu radnego, nie daje podstaw radzie powiatu do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym na podstawie art. 22 ust. 2 u.s.p.
W takiej sytuacji, Rada Powiatu w istocie została pozbawiona możliwości dokonania oceny zgłoszonego przez Burmistrza wniosku. Bez wskazania bowiem powodów rozwiązania stosunku pracy z radnym, nie sposób ocenić, czy stojące za nim przyczyny są lub nie są związane ze sprawowaniem mandatu radnego, ani czy maja charakter rzeczywisty, czy pozorny.
Tak ogólne stwierdzenie, jak przedstawione we wniosku, uniemożliwia jego ocenę w świetle przesłanek określonych w art. 22 ust. 2 u.s.p. Nie jest dopuszczalne, aby składający wniosek w ogóle nie podał przyczyn planowanego rozwiązania stosunku pracy z radnym, a jedynie wskazał, że nie mają one związku
z wykonywaniem mandatu radnego, bowiem wówczas przyczyny te nie podlegałyby kontroli radnych. Zaakceptowanie takiego stanowiska czyniłoby ocenę merytoryczną, jaką powinna przeprowadzić rada powiatu, przed podjęciem uchwały w oparciu
o kryteria określone w art. 22 ust. 2 u.s.p., iluzoryczną, tak jak i ochronę stosunku pracy radnego, wynikającą z tego przepisu. To nie na radnych wchodzących w skład rady powiatu spoczywa obowiązek ustalania, jakie przesłanki przemawiają za przyjęciem, że rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie ma związku ze sprawowaniem przez niego mandatu. Wnioskodawca we wniosku winien przedstawić okoliczności uzasadniające taką ocenę, np. naruszanie dyscypliny pracy, lekceważące podejście do wykonywanej pracy, brak niezbędnych kwalifikacji. To wnioskodawca, jako pracodawca, posiada w tym zakresie stosowną wiedzę, którą winien przekazać radzie w składanym wniosku (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gp 16/21, dostępny w CBOSA). W tej sytuacji brak uzasadnienia wniosku wskazującego na istnienie rzeczywistych podwodów rozwiązania stosunku pracy z radnym, w istocie uniemożliwia radzie ocenę czy w sprawie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 2 u.s.p., zobowiązując organ do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie tego stosunku pracy.
Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie, wobec nie wskazania przez pracodawcę przyczyn wnioskowanego rozwiązania tego stosunku pracy, Rada Powiatu została pozbawiona możliwości dokonania właściwej oceny. Jeszcze raz podkreślić należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania rzeczywistych, uzasadnionych przyczyn i ich udokumentowania, bowiem motywy pracodawcy zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być szczegółowo badane, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko rady w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Uchwała taka nie może mieć charakteru blankietowego i winna być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów oraz mieć oparcie w stanie faktycznym, dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy. Jak to zostało wskazane powyżej, Rada Powiatu nie ma obowiązku prowadzenia postępowania uzupełniającego, wyjaśniającego, a jedynie proceduje w oparciu o przedstawioną dokumentację.
Sąd podkreśla, że wbrew twierdzeniom skarżącego motywy, z powodu których podjęto uchwałę na podstawie art. 22 ust. 2 u.s.p., wynikają z treści jej uzasadnienia. Rada Powiatu W. wprost wskazała na ogólnikowość wniosku pracodawcy
i brak wyjaśnienia przyczyn rozwiązania stosunku pracy. Zatem w tak przedstawionym materiale dowodowym Rada Powiatu zasadnie skonstatowała, że w sprawie brak jest możliwości oceny podstaw wnioskowanego rozwiązania stosunku pracy, a argumenty powołane przez pracodawcę nie wystarczają do przyjęcia tezy, że zamiar rozwiązania stosunku pracy nie jest w żaden sposób związany z wykonywaniem przez radnego mandatu.
Przechodząc do zarzutu naruszenia procedury podjęcia przedmiotowej uchwały, to należy ponownie podkreślić, że w piśmiennictwie i orzecznictwie przez "istotne naruszenie prawa" rozumie się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym, zwłaszcza gdy podjęty akt pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu (z uzasadnienia wyroku TK z 9 grudnia 2003 r., sygn. P 9/02). Sąd wskazuje, że kontrolowana
w sprawie uchwała, została podjęta w trybie § 28 ust. 1 pkt 2 Statutu Powiatu W. . Przepis ten przewiduje, że z inicjatywą podjęcia uchwały może wstąpić Przewodniczący Rady.
W ocenie Sądu, nie wszystkie uchwały organu stanowiącego muszą być opiniowane przez komisje rady. Obowiązek opiniowania dotyczy uchwał, które tego wymagają ze względu na swoją treść lub wynika to z mocy przepisów prawa. Uchwały, które nie dotyczą spraw o charakterze finansowym, czy też nie dotyczą interesów grup zawodowych, mogą być podejmowane bez konieczności ich opiniowania przez komisje rady. Do tej grupy uchwał należy zaliczyć uchwałę podejmowaną w trybie art. 22 ust. 2 u.s.p., która nie stanowi aktu prawa miejscowego. Uwzględniając brzmienie Statutu Powiatu W. , brak jest - w ocenie Sądu - możliwości przypisania przedmiotowej sprawy do odpowiedniej komisji Rady Powiatu.
Należy na gruncie sprawy uwzględnić stanowisko wyrażone w wyroku NSA
z 29 września 2020 r., sygn. II OSK 1456/20, opubl. w CBOSA), który stwierdził, że jeżeli zaopiniowanie projektu uchwały nie mieści się w zakresie działania jakiejkolwiek istniejącej w danym momencie komisji, to brak uzyskania opinii nie stanowi naruszenia prawa. Ponadto należy uwzględnić, że Rada Powiatu procedowała przy podjęciu przedmiotowej uchwały przy zastosowaniu art. 15 ust. 2 u.s.p., a tym samym wyraziła zgodę na jej procedowanie bez opiniowania przez komisje rady, stąd zarzut naruszenia § 28 ust. 4 i 5 Statutu Powiatu W. , jest niezasadny.
Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadził dowód z pisma Przewodniczącego Rady Powiatu z 8 lipca 2025 r. oraz z protokołu
z VII sesji Rady Powiatu z 10 grudnia 2024 r. na okoliczność, czy radny, którego sprawa dotyczyła brał udział w przedmiotowym głosowaniu.
Z przeprowadzonego dowodu wynika, że zainteresowany radny nie brał udziału w tym głosowaniu.
Sąd wskazuje, że przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") nie stosuje się generalnie przy podejmowaniu uchwał przez organy uchwałodawcze jednostek samorządu terytorialnego (j.s.t.). K.p.a. reguluje postępowanie administracyjne, a uchwały organów j.s.t., podlegają innym procedurom, zatem zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. jest w tej sprawie niezasadny.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako niezasadną oddalił.