II SA/Sz 90/24

II SA/Sz 90/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-08-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący/
Wiesław Drabik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GZ 105/24 - Postanowienie NSA z 2024-03-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 622
art. 99 ust. 1 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 5.
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 par. 1, art. 151.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 4 grudnia 2023 r. nr SKO.4121.2848.2023 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę .
Uzasadnienie
Decyzją z 13 października 2023 r. nr KT.5430.4.60.2023.JKC, działając na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, Starosta [...] orzekł o skierowaniu R. A. K. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM,A1,A2,A,B1,B,B+E,T,C,C+E,C1,C1+E prawa jazdy.
Jak wyjaśnił organ w uzasadnieniu powyższej decyzji, poważne i uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia Strony organ administracyjny powziął po otrzymaniu opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 23 stycznia 2022 r. w której zawarto rozpoznanie schizofrenii paranoidalnej. W toku postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu organ pozyskał z akt postępowania karnego odpis powyższej opinii. W tym dokumencie biegli psychiatrzy zgodnie stwierdzili, iż u Strony występuje sztywność myślenia, ześlizgi myślowe, nastawienie ksobne i urojeniowe. Ponadto biegli wskazali, że u Strony występują silne objawy urojeniowe z równoczesnym brakiem odpowiedzialności za własne zachowanie. Wobec nieprzewidywalności zachowań Strony, połączonej z brakiem krytycyzmu chorobowego oraz utrwalonymi urojeniami zdaniem biegłych konieczne było zastosowanie wobec ww. leczenia psychologiczno-farmakologicznego w oddziale psychiatrycznym, zaś w dalszej kolejności po zastosowaniu leczenia i psychoterapii wdrożenie leczenia ambulatoryjnego w Poradni Zdrowia Psychicznego.
Mając na względzie powołane przepisy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych organ uznał za konieczne nałożenie na Stronę obowiązku poddania się badaniu lekarskiemu w celu uzyskania aktualnej oceny jego stanu zdrowia w kontekście dalszej możliwości kierowania przez niego pojazdami w ruchu drogowym z związku z rozpoznaną schizofrenią paranoidalną oraz wynikających z niej objawów urojeniowych. W ocenie organu zasadnym stało się bowiem medyczne ustalenie czy Strona z uwagi na swój stan zdrowia nadal jest zdolna do bezpiecznego kierowania pojazdami na drodze co przekłada się na zachowanie bezpieczeństwa na drodze.
W trakcie postępowania Skarżący przedłożył organowi I instancji orzeczenie lekarskie z dn. 19 września 2023 r. nr [...] o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy transportu drogowego. Organ po przedłożeniu ww. orzeczenia wystąpił do lekarza medycyny pracy z zapytaniem, czy podczas przeprowadzonego badania, skarżący poinformował go, że choruje na chorobę psychiczną. W odpowiedzi lekarz medycyny pracy oświadczył, że badany nie poinformował o żadnej chorobie psychicznej w oświadczeniu o stanie zdrowia, co zostało poświadczone własnoręcznym podpisem Skarżącego.
Od powyższej decyzji Strona wywiodła odwołanie, kwestionując ustaloną przez Organ potrzebę poddania badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Na poparcie przedstawianego stanowiska Strona wskazała, że w dniu 20 września 2023 r. złożyła w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w S. zaświadczenie o ukończeniu badania, które przeprowadzono na podstawie art. 82 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami celem odnowienia uprawnień i podjęcia ostatnio wykonywanej pracy.
Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia 4 grudnia 2023 r., nr SKO.4121.2848.2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie orzekło o utrzymaniu skarżonego rozstrzygnięcia w mocy.
Po przywołaniu art. 99 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami organ odwoławczy wyjaśnił, iż w realiach badanej sprawy zaistniały uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia Strony przemawiające za poddaniem badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zdaniem Kolegium uzyskane w toku postępowania administracyjnego dowody stanowią wiarygodne źródło informacji potwierdzające zasadność powyższej oceny oraz wydanego rozstrzygnięcia. Zebrany bowiem materiał dowodowy, w tym opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna jednoznacznie wskazuje, że u Strony rozpoznano schizofrenię paranoidalną przejawiającą się między innymi nieprzewidywalnością zachowań oraz utrwalonymi urojeniami. Kolegium podkreśliło jednocześnie, iż istotą skierowania na przedmiotowe badanie lekarskie jest weryfikacja powziętych przez organ wydający decyzję uzasadnionych zastrzeżeń w zakresie stanu zdrowia kierowcy. Decyzja w tym przedmiocie nie przesądza bowiem o istnieniu przeciwskazań do prowadzenia pojazdów, a jednocześnie postępowanie poprzedzające wydanie tejże decyzji sprowadza się jedynie do ustalenia istnienia uzasadnionych zastrzeżeń w kwestii stanu zdrowia kierowcy, nie zaś wykazania jego stanu zdrowotnego. Zwrócono również uwagę, iż przedmiotem sprawy dotyczącej skierowania kierowcy na badania lekarskie nie jest zakres naruszeń przez kierującego przepisów drogowych. Uprawnienie organów administracji do skierowania na przedmiotowe badanie osoby, której stan zdrowia nasuwa uzasadnione zastrzeżenia nie jest warunkowany dopuszczeniem się przez tą osobę wykroczeń bądź przestępstw drogowych. Wystarczającą podstawą decyzji jest zaistnienie uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy, które to oczywiście zastrzeżenia zostają adekwatnie uprawdopodobnione uzyskanymi przez organ informacjami – co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Jednocześnie jak zauważył Organ II instancji orzeczenie z badania profilaktycznego przedłożone przez Stronę, nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami, gdyż ocena stanu zdrowia w kontekście uprawnień do kierowania pojazdami może być dokonana jedynie przez uprawnione do tego jednostki, tj. wojewódzkie ośrodki medycyny pracy. Nadto ustalono, że orzeczenie to wydano, w sytuacji, gdy badany nie ujawnił w wywiadzie lekarskim stwierdzonej u niego choroby psychicznej. W tym stanie rzeczy Kolegium oceniło zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem i w pełni zasadną w ujawnionych realiach.
Pismem z 5 stycznia 2024 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 20 lutego 2024r. R. K. wniósł skargę na przywołaną decyzję organu odwoławczego wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie przez organ administracji przepisów: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. Uzasadniając wywiedzioną skargę, Skarżący wskazał, iż nie zgadza się z opinią sądowo-psychiatryczną sporządzoną w sprawie karnej, a stanowiącą podstawę kwestionowanej decyzji. Podniósł przy tym, iż nie ma ona związku z bezpieczeństwem w ruchu drogowym i nie zawiera informacji, aby Skarżący nie mógł być uczestnikiem ruchu drogowego. Ponadto Skarżący zaznaczył, że posiada prawo jazdy od 25 lat i nigdy nie spowodował wypadku drogowego, nie otrzymał punktów karnych czy mandatu za wykroczenie drogowe, a także pracował jako kierowca. Jednocześnie Skarżący wyjaśnił, iż nie stosuje zalecanego w opiniach leczenia farmakologicznego, gdyż dobrze się czuje. W celu podjęcia pracy, jako kierowca Skarżący uaktualnił uprawnienia kierowcy zawodowego włącznie z badaniami psychologicznymi i lekarskimi. Wobec powyższego zdaniem Skarżącego nie zachodzą podstawy do kierowania go na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2024 r. Skarżący podtrzymał skargę. Stwierdził jednocześnie, iż nie jest on osobą chorą psychicznie i nie leczy się. Ustanowiony na rozprawie pełnomocnik Skarżącego w osobie M. K., tj. ojca Skarżącego wskazał, że ostatnią terapię Skarżący odbywał w marcu lub kwietniu tego roku w związku z wykonywaniem orzeczenia Sądu Okręgowego w K. w przedmiocie umorzenia postępowania karnego przeciwko Skarżącemu i skierowaniem na terapię psychologiczną. Aktualnie w toku pozostaje postępowanie przed sądem zmierzające do zakończenia terapii, przy czym zasięgnięto opinii psychiatry, a badanie Skarżącego ma się odbyć we wrześniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej: "p.p.s.a.").
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] o skierowaniu R. K. na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM,A1,A2,A,B1,B,B+E,T,C,C+E,C1,C1+E prawa jazdy.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 622 ze zm.).
Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia.
Stosownie zaś do treści art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega między innymi osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Zgodnie z art. 75 ust. 5 ustawy, badania powyższe przeprowadza się w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy.
Przywołane powyżej regulacje nie wskazują precyzyjnie, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania danego kierowcy na badania lekarskie. Mowa jest tylko o tym, aby były one uzasadnione i poważne. Natomiast sformułowanie, że mają one być uzasadnione oznacza przede wszystkim, że powinny być oparte na wiarygodnych podstawach (por. wyrok NSA z 28 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 1052/17).
Wyjaśnić należy, że powziąwszy wiedzę o istniejących zastrzeżeniach dotyczących stanu zdrowia kierowcy starosta jest obowiązany ową przesłankę ocenić. Ma zatem obowiązek ustalić, czy zawiadomienie jest na tyle uzasadnione, że wynikają z niego okoliczności, które stanowią o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, aby podczas nich można było stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2014r., sygn. akt I OSK 564/13). Kluczowe zatem jest, iż dla wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie wystarczające jest zaistnienie obiektywnie występującego prawdopodobieństwa istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie, bowiem wyrażenie stanowiska w tej kwestii powierzono uprawnionym i wyspecjalizowanym podmiotom, tj. lekarzom. W konsekwencji skierowanie na badanie lekarskie warunkowane jest jedynie wykazaniem zaistnienia po stronie organu uzasadnionych zastrzeżeń co do takich aspektów stanu zdrowia kierowcy, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Ocenie Sądu podlega zatem przeprowadzenie przez organ ustaleń w powyższym zakresie, a więc faktycznego istnienia wiarygodnych informacji uzasadniających w adekwatnym stopniu wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy w aspekcie dalszego posiadania zdolności zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W analizowanej sprawie organy przyjęły, iż wnioski z pozyskanej w toku postępowania administracyjnego opinii sądowo-psychiatrycznej z 23 stycznia 2022 r. powodują powstanie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia Skarżącego, a w konsekwencji dają podstawy do skierowania go na badania. Natomiast Skarżący w istocie wbrew wywodom opinii twierdzi, że nie cierpi na żadną chorobę psychiczną. Jednocześnie podnosi, iż powyższa opinia jako nieobejmująca swoim zakresem kompetencji Skarżącego do kierowania pojazdami nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, iż może on potencjalnie mieć przeciwskazania do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Na poparcie przedstawianego stanowiska Skarżący wskazuje, że odbył badania psychologiczne i lekarskie celem odnowienia swoich uprawnień.
W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie trafnie uznały, że treść opinii sądowo - psychiatrycznej dotyczącej Skarżącego nasuwa uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia w zakresie kierowania pojazdami i uprawniała organy administracji do skierowania go na stosowne, przewidziane w ustawie badania lekarskie.
Przywołana wyżej opinia została sporządzona przez biegłych psychiatrów i psychologa w toczącym się postępowaniu karnym. W wydanej opinii biegli lekarze jednoznacznie wywiedli, iż Skarżący cierpi na chorobę psychiczną w postaci schizofrenii paranoidalnej. W konsekwencji w czasie czynu zarzucanego mu w postępowaniu karnym miał z przyczyn chorobowych zniesioną zdolność rozpoznawania znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem. Ustalono, że u Skarżącego występuje sztywność myślenia, wielowątkowość i ześlizgi myślowe, a także nastawienie ksobne i urojeniowe. Jednocześnie objawy urojeniowe są silnie utrwalone i stanowią element wzburzający emocje związane z lękiem, poczuciem zagrożenia, ksobnością. Równocześnie Skarżący pozostaje bezkrytyczny wobec choroby oraz nieprzewidywalny w swoich zachowaniach. W ocenie biegłych, aby zapobiec ponownemu popełnieniu czynu zabronionego zasadne było zastosowanie wobec Skarżącego badania psycho-farmakologicznego w oddziale psychiatrycznym, a po uzyskaniu współpracy ze strony pacjenta i zastosowaniu leczenia i psychoterapii, wdrożenie leczenia ambulatoryjnego w Poradni Zdrowia Psychicznego.
Rozważając stanowisko Skarżącego podważające konkluzje powyższej opinii, a także wskazujące na brak związku między zdrowiem psychicznym Skarżącego a jego możliwościami do kierowania pojazdami mechanicznymi należy zauważyć, iż w ustawie o kierujących pojazdami w licznych przypadkach ustawodawca wymaga przeprowadzenia badań psychologicznych. Powyższe sprawia, że szeroko rozumiana sprawność psychofizyczna kierujących jest istotnym aspektem dla zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Odnosząc się do stanowiska zawartego w skardze nie sposób jest podważać wiarygodność uzyskanej opinii sądowo-psychiatrycznej oraz zawartych w niej wywodów. Przedmiotowa opinia została sporządzona na potrzeby postępowania karnego, przez uprawnione i kompetentne podmioty, nadto po przeprowadzonej kompleksowej analizie dokumentacji medycznej oraz badaniu Skarżącego. Opinia ta stanowi wiarygodne źródło informacji w kwestii stanu zdrowia Skarżącego również w aspekcie jego zdolności do kierowania pojazdami. Fakt, że została ona sporządzona w ramach postępowania o odrębnym od niniejszej sprawy przedmiocie nie pozbawia jej istotnego waloru dowodowego właśnie w zakresie ustaleń dotyczących stanu zdrowia Skarżącego.
Nie można też tracić z pola widzenia, że biegli nie oceniali możliwości prowadzenia pojazdów mechanicznych przez Skarżącego choćby z tej przyczyny, iż nie taki był cel ich opinii opracowywanej dla potrzeb postępowania karnego. Warto też nadmienić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że opinia sądowo-psychiatryczna sporządzona dla potrzeb postępowania karnego, może stanowić podstawę dla uznania zaistnienia poważnych i uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy, a tym samym dla wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie (por. stanowisko wyrażone w wyrokach NSA z 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1170/19, z 21 września 2021 r. sygn. akt II GSK 747/21 oraz z 30 maja 2023 r. sygn. akt II GSK 932/22).
Stwierdzone w opinii rozpoznanie chorobowe dotyczące Skarżącego wraz z ujawnionymi objawami choroby psychicznej pozwalają twierdzić, iż w przypadku Skarżącego zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia w kontekście zdolności do kierowania pojazdami. Powyższego nie zmienia fakt przedłożenia przez Skarżącego orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy transportu drogowego, jak również orzeczeń z badania psychologicznego. Jak zasadnie zauważa organ odwoławczy ocena stanu zdrowia kierowcy w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami może być dokonana jedynie przez uprawnione do tego jednostki, tj. wojewódzkie ośrodki medycyny pracy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest nie tyle stwierdzenie braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy transportu drogowego i odnowienia uprawnień w tym zakresie, co zweryfikowanie zaistniałych uzasadnionych zastrzeżeń w zakresie stanu zdrowia umożliwiającego kierowanie pojazdami w ogóle. W wypadku wystąpienia takowych wątpliwości dotyczących stanu zdrowia kierowcy niezbędne jest ich sprawdzenie w stosownym badaniu, w przewidzianym do tego trybie, nie zaś poprzez przedłożenie przez kierowcę własnych, a uzyskanych inną drogą orzeczeń lekarskich. Znamienne nadto jest to, iż wartość przedstawianych przez Skarżącego orzeczeń budzi wątpliwości, bowiem jak ustalono w toku badania nie podał on, że cierpi na chorobę psychiczną, co wynika jednoznacznie z rozpoznania stawianego zarówno w toku leczenia szpitalnego, jak i opinii sądowo-psychiatrycznej. Jednocześnie z opinii z dnia 23 stycznia 2022 r. wynika, że Skarżący pozostaje bezkrytyczny wobec stwierdzonej choroby, a jak również sam przyznaje nie poddaje się zalecanemu leczeniu farmakologicznemu. We wspomnianej opinii wskazano ponadto, że dla stanu zdrowia Skarżącego oraz dla uniknięcia nasilania się objawów jego choroby znaczenie ma podjęcie odpowiedniego leczenia i terapii.
Zaistniały stan rzeczy i postawa Skarżącego nasuwają zastrzeżenia co do jego warunków zdrowotnych. Prawdopodobne jest zatem, że stan zdrowia kierowcy (Skarżącego) świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Okoliczność, że dotychczas Skarżący nie spowodował wypadku czy też nie popełnił wykroczenia drogowego nie niweluje przedmiotowego stanu zagrożenia, który to wynika z choroby psychicznej Skarżącego oraz towarzyszących jej objawów. Powyższe zastrzeżenia co do predyspozycji Skarżącego jako kierowcy potęgują przede wszystkim stwierdzone u wymienionego utrwalone urojenia w połączeniu z brakiem krytycyzmu co do swej choroby i nieprzewidywalnością zachowań.
W żadnym stopniu postępowanie administracyjne, czy następnie wydana decyzja w tym przedmiocie nie przesądzają o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Ocena w tym zakresie zostaje pozostawiona kompetentnym lekarzom.
Mając na względzie powyższe nie sposób zakwestionować prawidłowości stanowiska organów administracji, iż zaistniały uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia Skarżącego a weryfikacja istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wymaga odpowiedniej wiedzy medycznej i powinna być dokonana przez osoby posiadające stosowne uprawnienia.
Organy prawidłowo dostrzegły także, że mają obowiązek czuwania nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób, który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg.
Wyjaśnić przy tym należy, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnień do kierowania pojazdami, bowiem jego celem jest wyjaśnienie istniejących w tym przedmiocie wątpliwości. Przeprowadzone w tym zakresie badanie może prowadzić bądź do stwierdzenia istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami bądź ustalenia, że takie przeciwwskazania nie występują.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji.
Cytowane w uzasadnieniu wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej na stronie www. orzeczenia.nsa.gov.pl.