II SA/Sz 884/23

II SA/Sz 884/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-01-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska
Katarzyna Sokołowska /sprawozdawca/
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 155, art. 154 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 977
art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 5a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi L. F. i R. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 2 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 marca 2012 r., nr [...], Wójt Gminy K. ustalił na rzecz L. i R. F. ("skarżący", "strony"), warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z wbudowanymi garażami, w zabudowie wolno stojącej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, dla terenu położonego w gminie K. - części działki nr [...] z obrębu geodezyjnego K. , znajdującej się poza granicami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia 30 marca 2009 r.
Jednocześnie organ umorzył, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie wszczęte na wniosek L. i R. F. o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji na części działki nr [...] z obrębu geodezyjnego K. , gmina K., znajdującej się w granicy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia 30 marca 2009 r.
Decyzją z dnia 13 lutego 2022 r. nr [...], wydaną w wyniku rozpoznania wniosku L. i R. F., Wójt Gminy K. odmówił zmiany w trybie art. 155 k.p.a. własnej decyzji z dnia 13 marca 2012 r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że wnioskiem z dnia 27 grudnia 2022 r., L. i R. F., zwrócili się do Wójta Gminy K. o zmianę decyzji nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie zmiany terenu objętego wnioskiem z: "część działki nr [...] z obrębu geodezyjnego K. " na zapis: "działka nr [...] z obrębu geodezyjnego K. " oraz zmiany rodzaju inwestycji z: "Budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z wbudowanymi garażami, w zabudowie wolnostojącej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na części działki nr [...], poza granicami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obrębu geodezyjnego K. , gmina K." na zapis: "Budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z wbudowanymi garażami, w zabudowie wolnostojącej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] z obrębu geodezyjnego K. , gmina K.".
Wójt Gminy K. przyznał, że chociaż zmiana wnioskowanej decyzji leży w słusznym interesie strony, to jednak dokonanie tej zmiany w trybie art. 155 k.p.a. nie jest na gruncie niniejszej sprawy dopuszczalne. Zmiana decyzji nie może bowiem prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy oraz do zmiany jej tożsamości materialnej. Tymczasem, chociaż wnioskowana modyfikacja dotyczy co do zasady numeru działki, to wiąże się to również ze zmianą ustaleń warunków zabudowy określonych w decyzji z dnia 13 marca 2012 r., w której wskaźnik powierzchni zabudowy ustalono w stosunku do powierzchni działki nr [...], nie większy niż 8%; udział terenu biologicznie czynnego — co najmniej 50% powierzchni całej działki. Jednocześnie wskazano, że ilość miejsc postojowych powinna zostać zapewniona na terenie całej działki nr [...].
Jak dalej podał organ w związku z tym, że powierzchnia działki nr [...] różni się od powierzchni działki nr [...], proponowane zmiany doprowadziłyby do konieczności modyfikacji poszczególnych parametrów planowanej zabudowy, co oznacza, że zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. nie jest dopuszczalna. W przypadku wnioskowanej zmiany doszłoby bowiem do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Proponowana zmiana wykracza tym samym poza granice sprawy administracyjnej, rozstrzygniętej pierwotną decyzją o warunkach zabudowy.
Nie zgadzając się z powołaną decyzją L. i R. F. złożyli od niej odwołanie, w którym zarzucili naruszenie:
1. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 155 k.p.a., poprzez naruszenie zasad postępowania administracyjnego, polegające na braku zbadania przesłanek dotyczących zmiany ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie wnioskowanym przez skarżących;
2. art. 155 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, polegające na niedokonaniu zmiany decyzji, mimo ziszczenia się wszystkich przesłanek, wymienionych w tym przepisie, czyli zgody strony, występowania jej słusznego interesu, wyrażającego się w ustaleniu statusu wydzielonej działki;
3. art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez, brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a mianowicie braku przesłanek uzasadniających odmowę dokonania zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a.;
4. art. 155 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie mając na uwadze art. 9 k.p.a. i wyjaśnieniu na czym miałaby w sprawie polegać zmiana ostatecznej decyzji a tym samym do należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych;
5. art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący istotnej w sprawie okoliczności faktycznej.
Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu wyjaśnili, że działka nr [...] została podzielona na podstawie decyzji z dnia 22 lipca 2021 r. W wyniku podziału geodezyjnego powstały działki o numerach: [...], [...] (teren dróg wewnętrznych), [...]. W tych okolicznościach teren opisany w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki nr [...], w rezultacie podziału geodezyjnego tej działki został wydzielony i po podziale otrzymał numer [...].
Zdaniem odwołujących powierzchnia działki nr [...] różni się od powierzchni działki nr [...] z tego względu, że decyzja nr [...] nie obejmowała całej działki nr [...], tylko tą jej część, która znajduje się poza granicą obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powierzchnia działki nr [...] jest tożsama z powierzchnią części działki o nr [...], dla której została wydana decyzja nr [...] o warunkach zabudowy, poza obszarem objętym planem.
Decyzją z dnia 2 sierpnia 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023, poz. 775 t.j. ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że kontrola zaskarżonej decyzji ma na celu ocenę legalności jej wydania w świetle przepisów prawa mających zastosowanie w danej sprawie w tym przypadku zgodności z art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
Dopuszczalność zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron, jak w postępowaniu zakończonym decyzją podlegającą zmianie. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy już zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. W tym trybie nie można rozszerzać zakresu sprawy administracyjnej.
Postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. jest wprawdzie nowym postępowaniem administracyjnym, ale w sprawie zmiany już ustalonych warunków zabudowy nie zaś w sprawie ponownego merytorycznego ich ustalania. Taki stan rzeczy oznacza, że brak jest podstaw do przeprowadzania w trybie art. 155 k.p.a. nowego postępowania dowodowego chociażby w postaci nowej analizy urbanistycznej.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy podziela zatem argumentację organu I instancji, że zakres wnioskowanej zmiany decyzji wykracza poza granice sprawy rozpoznanej decyzją mającą podlegać zmianie i może modyfikować ustalone pierwotnie parametry zabudowy. O ile faktycznie część działki [...] może pokrywać się z działką [...] (działka po wydzieleniu) w ten sposób, że możemy mówić o zachowaniu tożsamości tego terenu i przedmiotu postępowania, to sposób ustalenia parametru powierzchni zabudowy w decyzji z dnia 13 marca 2012 r. w wymiarze nie większym niż 8 % dotyczy całej działki nr [...], a nie wydzielonej jej części. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że wskaźnik 8 % liczony dla działki nr [...] jako całości (jak w wydanej decyzji) i części działki nr [...] to zupełnie dwie różne wielkości. Wskaźnik powierzchni zabudowy w wymiarze 8% liczony dla działki nr [...], nie jest zatem tożsamy dla działki nr [...] jako całości. Okoliczność ta modyfikuje zatem w sposób nieuprawniony parametry ustalonej uprzednio zabudowy, bez nowej ku temu podstawy dowodowej, która w trybie postępowania z art. 155 k.p.a. jest niedopuszczalna.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji uznał je za niezasadne, bowiem z treści decyzji wyraźnie wynika, że wskaźnik powierzchni zabudowy w wymiarze 8% dotyczy całej działki, nie zaś jak twierdzi skarżąca tylko tej części na której ma być realizowana inwestycja. Przy czym postępowanie w tym trybie nie obejmuje badania prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej.
L. i R. F. wywiedli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jednocześnie zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:
- art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 155 k.pa., przez naruszenie zasad postępowania administracyjnego, poprzez jego niezastosowanie polegające na braku zbadania przesłanek przemawiających za naniesieniem lub przeciwko naniesieniu nowych numerów działek i przez to zmianie ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 13 marca 2012 r. ustalającej warunki zabudowy w zakresie wnioskowanym przez skarżącego;
- art. 155 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, polegające na niedokonaniu zmiany decyzji nr [...] z dnia 13 marca 2012 r. poprzez naniesienie nowej numeracji działek, mimo ziszczenia się wszystkich przesłanek, wymienionych w tym przepisie, czyli zgody strony, występowania jej słusznego interesu, wyrażającego się w ustaleniu statusu wydzielonej działki oraz posiada taką samą wielkość, takie same cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz dostęp do infrastruktury technicznej - jakie posiadał przed podziałem geodezyjnym;
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 231 kk oraz art. 271 kk, poprzez brak przekazania przez Wójta Gminy K. organowi odwoławczemu (SKO) dokumentacji w postaci mapy z projektem nieruchomości popierającej tezę, iż teren objęty decyzją [...] z dnia 13 marca 2012 r. jest inny po podziale działki [...] niż przed podziałem. Twierdzenia Wójta w piśmie z dnia 7 marca 2023 r., iż "zmiana decyzji powodowałaby ustalenia niezgodnych warunków z pierwotną decyzją, ponieważ odnosi się do nieruchomości o innej powierzchni, nie mieści w granicach stanu sprawy "pierwotnej"., są niezgodne ze stanem faktycznym. Wójt na poparcie swojej tezy nie przedstawił mapy obrazującej jaki teren objęto decyzją nr [...] z dnia 13 marca 2012 r. ustalającej warunki zabudowy;
- art. 8 k.p.a., w związku z konfliktem skarżącego z organami gminy, skarżący odbiera działanie organu wykonawczego imiennie i stracił zaufanie do władzy publicznej jako bezstronnej i przy braku równego traktowania;
- art. 155 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie mając na uwadze art. 9 k.p.a. i brak wyjaśnienia na czym miałaby w sprawie polegać zmiana decyzji a tym samym do należytego i wyczerpującego poinformowania organu odwoławczego o okolicznościach faktycznych i prawnych, co w tym przypadku nie zachodzi a wręcz jest przedstawiany inny stan rzeczywisty;
- art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący istotnej w sprawie okoliczności faktycznej tj. czy zmiana numeru działek odnosi się do nieruchomości o innej powierzchni;
- art. 81a § 1 k.p.a., poprzez ograniczenie praw skarżącego i nie wykazanie przez Wójta [...] (organ I instancji) swoich twierdzeń;
- art. 155 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie - albowiem w sytuacji zmiany oznaczenia działek ewidencyjnych po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy żądanie przez stronę zmiany numeracji działek jest obligatoryjne na tym samym terenie zgodnie z art. 155 k.p.a.
Mając powołane zarzuty na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz wskazania co do dalszego postępowania, jak też zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wpisanie nowego oznaczenia działek na decyzji [...] z dnia 13 marca 2012 r.
Zdaniem skarżących istotą sprawy jest to, iż w decyzji nr [...] z dnia 13 marca 2012 r. organ I instancji wyłączył (umorzył) część terenu przy wydawaniu decyzji z uwagi na to, że część terenu działki nr [...] z obrębu geodezyjnego K. , znajdowała się już w granicy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Powołując się na załączone do skargi mapy skarżący podnieśli, że teren działki nr [...], na którym ustanowiono warunki zabudowy, obejmuje po podziale całość działki nr [...], wydzielonej na podstawie decyzji podziałowej z dnia 22 lipca 2021 r.
Zdaniem skarżących "uporządkowali" oni sytuację i wydzielili geodezyjnie teren ustalony w warunkach zabudowy od terenu, który został wyłączony przez Wójta Gminy K. w decyzji nr [...] z dnia 13 marca 2012 r., w którym to zakresie umorzono postępowanie. Kolor czerwony obejmuje działki o nr [...], [...] które obejmują "umorzenie" tj. wyłączenie tych działek od ustalenia na nich warunków zabudowy. Kolor żółty obejmuje teren na którym ustalono warunki zabudowy.
W piśmie z dnia 4 września 2023 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący zarzucili dodatkowo naruszenie:
- art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak przyjęcia, iż decyzja [...] z dnia 13 lutego 2012 r. odnosi się do terenu, a nie do działki, teren objęty już planem zagospodarowania przestrzennym został w tejże decyzji wyłączony (umorzony) w samej decyzji,
- art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak przyjęcia, iż decyzja dotyczy terenu, a nie działki,
- art. 94 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez brak przyjęcia, że podział działki w przypadku braku miejscowego planu jest możliwy, jeżeli nie jest
sprzeczny z przepisami odrębnymi albo jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Uzasadniając swoje stanowisko podnieśli, że w przepisach prawnych nie ma jednoznacznego wskazania, że decyzja o warunkach zabudowy dotyczy tylko całości działki. Wręcz przeciwnie, w przepisach mowa jest o "terenie". Pojęcie "teren" jest przy tym stosowane obok pojęcia "działka". Na gruncie przepisów nie można stwierdzić, aby "teren" oznaczał "działkę". Nie ma zatem przeszkód, by pod pojęciem terenu uznać jedną działkę lub kilka działek albo część działki. Tym samym decyzja o warunkach zabudowy może być wydana dla części nieruchomości, co miało miejsce przy wydaniu decyzji nr [...] z dnia 13 lutego 2012 r.
Zdaniem skarżących Kolegium nie podjęło działań zmierzających do wyjaśnienia meritum sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, że część działki nr [...] przed podziałem wyłączona spod zabudowy na skutek istnienia planu nie została wydzielona powierzchniowo, a z analizy wynika, że planowany wskaźnik zabudowy 8 % ustalono w stosunku do powierzchni całej działki nr [...], a nie jej części. Przy czym działka w części objętej planem pozostanie zabudowana, w tym drogą wewnętrzną. W takim przypadku, gdyby wskaźnik zabudowy miał wynosić 8 % tylko w stosunku do części wnioskowanego terenu, sumarycznie wskaźnik zabudowy dla działki [...] przed jej podziałem mógłby przekroczyć średni wskaźnik zabudowy ustalony dla obszaru analizowanego, bez wskazanego w analizie uzasadnionego odstępstwa.
W piśmie z dnia 27 listopada 2023 r. stanowiącym replikę do odpowiedzi na skargę skarżący podnieśli, że jedynym argumentem Kolegium jest to, że procentowy wskaźnik odnosi się do całości działki nr [...], a nie jej części jak wynika to z samej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
W decyzji ustalającej wskaźnik zabudowy określony został na poziomie 8 % i dotyczy ustalonego obszaru zabudowy, który jak wynika z decyzji został uregulowany. Nie ma wskazanego określonego obszaru zabudowy lecz 8 % procent do obszaru, który zostanie przedstawiony w odpowiednim projekcie zabudowy, czyli zdaniem skarżących te 8 % zostanie dopiero wyliczone. W takiej sytuacji racjonalne zatem jest założenie, że decyzja o warunkach zabudowy może się odnosić także do części działki, a nie tylko do jej całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Na podstawie art. 15 ust. 1 zzs[4] ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095), niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Skarga nie jest zasadna. Jej przedmiotem uczyniono decyzję odmawiającą skarżącym zmiany, na podstawie art. 155 k.p.a., ostatecznej decyzji w sprawie warunków zabudowy. Zmiana polegać miała na zmianie numeracji działki objętej warunkami zabudowy, w związku z dokonanym podziałem.
Stosownie do art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.
Przywołany przepis umożliwia zmianę decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, przy zachowaniu następujących warunków: zmianie nie sprzeciwiają się przepisy prawa, a za zmianą bądź uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny bądź słuszny interes strony.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że tryb przewidziany w art. 155 k.p.a. jakkolwiek umożliwia zmianę decyzji ostatecznej, to jednak nie stanowi tzw. "trzeciej instancji". Przyjmuje się, że w tym trybie mogą zostać zmienione decyzje niewadliwe, nie służy on bowiem do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jest to bowiem tryb nadzwyczajny, który umożliwia zmianę ostatecznej decyzji w określonych przepisem wypadkach, co z kolei stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych.
W niniejszej sprawie skarżący zwrócili się o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z wbudowanymi garażami na działce nr [...] z obrębu geodezyjnego K. . W związku z tym, iż część działki objęto miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ ustalił warunki zabudowy dla tej części, która nie została objęta planem miejscowym, a w pozostałym zakresie umorzył postępowanie wskazując, że dla tej części terenu działki został uchwalony plan miejscowy i planowana inwestycja w tej części działki lokalizowana jest na podstawie ustaleń planu.
Lektura decyzji wskazuje jednak, że warunki zabudowy, pomimo umorzenia postępowania zostały ustalone co do całej działki nr [...]. Świadczy o tym chociażby ustalenie dotyczące ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy, który ustalono na poziomie 8% w stosunku do całej powierzchni działki nr [...], a więc również obejmującej część, dla której uchwalono plan.
Podział działki nr [...] spowodował, że powstały trzy działki obejmujące fragment, co do którego umorzono postępowanie o warunkach zabudowy (stał się on dwiema odrębnymi działkami) i część działki na której planowano wybudować budynki mieszkalne. Nie ulega zatem wątpliwości, że na skutek podziału działki powierzchnia, w stosunku do której ustalono wskaźnik intensywności zabudowy uległa zmianie.
Okoliczność, iż na mapie załączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy zaznaczono teren inwestycji obejmujący część działki nr [...] i po podziale działki nie uległ on zmianie nie ma większego znaczenia, skoro wskaźnik zabudowy ustalono w stosunku do powierzchni całej działki a nie jej części.
W takiej sytuacji konsekwencją zmiany numeru działki w decyzji o warunkach zabudowy musiałoby być także nowe określenie wskaźnika intensywności zabudowy, a przynajmniej zbadanie przez organ, czy mógłby on pozostać na dotychczasowym poziomie, a tego wniosek skarżących nie obejmował.
Zauważyć w tym miejscu trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana przy spełnieniu warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 – j.t.), dalej jako "u.p.z.p." Stosownie do art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę.
Parametry dla nowej zabudowy ustala się w sposób przewidziany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie".
W § 5 ust. 1 rozporządzenia przewidziano, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Na podstawie ust. 2 przywołanego przepisu dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy.
Z regulacji tych jasno wynika, że ustalenie parametrów nowej zabudowy musi poprzedzić przeprowadzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej, a ustalony wskaźnik zabudowy powinien odpowiadać wielkości przewidzianej w § 5 ust. 1 u.p.z.p., a ustalenie go na innym poziomie powinno wynikać z analizy.
W badanej sprawie wskaźnik ten został ustalony na poziomie 8% w stosunku do powierzchni całej działki, a nie jej części, na której przewidziano budowę budynków mieszkalnych. Zmniejszenie, na skutek podziału nieruchomości powierzchni działki ma ten skutek, że ustalony wskaźnik intensywności zabudowy pozwalałby na zabudowanie większej powierzchni działki. Zatem wbrew wywodom skarżących nie chodzi wyłącznie o zmianę numeracji działek, ale również konsekwencje podziału wyrażające się w zmianie powierzchni działki, dla której ustalono warunki zabudowy.
Wbrew wywodom skarżących, w aktach sprawy znajduje się mapa stanowiąca załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, na której wyraźnie zaznaczono cały obszar działki nr [...] oraz teren objęty planem miejscowym. Przy czym podkreślenia wymaga, że wniosek skarżących o ustalenie warunków zabudowy obejmował całą działkę nr [...].
Z dokumentu tego można więc wywnioskować, którego terenu nie obejmuje decyzja o warunkach zabudowy, jakkolwiek nie ulega wątpliwości, że ustalenie wskaźnika intensywności zabudowy odnosi się do całej działki, to bowiem wynika wprost z decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew wywodom skarżących wskaźnik ten nie został ustalony w odniesieniu do terenu planowanej inwestycji, ale działki.
W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów, bowiem wniosek skarżących obejmował jedynie zmianę numeracji działki objętej decyzją o warunkach zabudowy, a organy obu instancji trafnie uznały, że taka zmiana dokonana być nie może, bowiem jej konsekwencją byłaby zmiana niektórych ustalonych decyzją parametrów zabudowy.
Skarżący nie dostrzegają tego, że okoliczność, iż chociaż sam teren planowanego zainwestowania nie uległ zmianie, czego organy nie kwestionują i co Sąd dostrzega, to w związku z podziałem nieruchomości powierzchnia działki uległa zmniejszeniu, a tym samym zmiana decyzji musiałaby objąć również ustalenie na nowo tych wskaźników, które w decyzji o warunkach zabudowy odnosiły się do całej powierzchni działki nr [...] przed podziałem.
Stąd też wniosek skarżących nie mógł zostać uwzględniony.
Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.