II SA/Sz 869/20

II SA/Sz 869/20 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-03-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Mysiak
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1774/21 - Wyrok NSA z 2022-11-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 59 ust. 1-2, art. 9 ust. 4, art. 10 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania działki oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta S., decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], nakazał S. E. Spółce z o.o. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania terenu obejmującego działkę nr [...] z obrębu [...] zlokalizowaną w S., w rejonie ul. [...] i ul. [...], tj. przywrócenie pierwotnego naturalnego stanu ukształtowania działki, zmienionego przez podniesienie terenu w wyniku nawiezienia ziemi - w terminie do dnia 30 września 2019 r.
W wyniku wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze
w S., decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta S. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Organ II instancji zwrócił uwagę na fakt, że przedmiotowa działka jest położona na obszarze, na którym od 2012 r. obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "G.-M.", w związku z czym organ I instancji powinien był uwzględnić przy wydawaniu rozstrzygnięcia przepis art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Kolegium, organ I instancji nie wyjaśnił w jaki sposób ma nastąpić przywrócenie terenu do stanu poprzedniego, w szczególności organ I instancji nie wskazał do jakich rzędnych ma nastąpić usunięcie gruntu, jakie ma być ostateczne nachylenie terenu i w jakim kierunku oraz jaka powinna być ostateczna powierzchnia znajdującego się na działce zbiornika wodnego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, z których wynikałoby jaki był stan działki przez dokonaniem zmian, a jaki po ich dokonaniu i zasugerował organowi I instancji zasadność powołania biegłego posiadającego wiadomości specjalne w zakresie geologii, czy też klasyfikacji gruntów, którego opinia mogłaby się okazać pomocna w określeniu zakresu obowiązku przywrócenia terenu działki do stanu pierwotnego.
Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] marca 2020 r.,
nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 – j.t.), dalej jako "up.z.p." i art. 104 oraz 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 – j.t.), dalej jako "k.p.a.", umorzył postępowanie w sprawie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania działki nr [...] z obrębu [...] w S., należącej do "S. E." Sp. z o.o. w S. jako bezprzedmiotowe.
W toku ponownie przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta S. zlecił przeprowadzenie prac geodezyjnych i kartograficznych, w efekcie czego Biuro Geodety Miasta przekazało dokumentację prac geodezyjno-kartograficznych dotyczącą zmian w użytkowaniu działki nr [...]. Z przedłożonych dokumentów wynika, że teren działki nr [...] został podniesiony o około 1,5 m w części środkowej i wschodniej. Jednocześnie ustalono, że mapa, która stanowiła podkład geodezyjny, na bazie którego sporządzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "G.-M.", uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia 23 kwietnia 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopom. z 30.05.2012 r., poz. 1234), odzwierciedla w swojej treści aktualny stan zagospodarowania gruntu, w tym aktualne rzędne terenu działki nr [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na dokonanie spornego podwyższenia terenu działki nr [...] przed wejściem w życie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "G.-M." oraz brak stosownych regulacji w miejscowym planie odnośnie zakazu dokonywania tego typu prac ziemnych, brak jest podstaw do nakazania właścicielowi działki nr [...] doprowadzenia jej do stanu zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dalej organ wyjaśnił, że z treści pisma Biura Planowania Przestrzennego Miasta w S. z dnia 27 stycznia 2020 r., znak: [...] wynika, że problem zalewania sąsiednich terenów ogródków działkowych znany był już na etapie sporządzenia projektu planu ". ", w związku z czym w planie wprowadzono postanowienia regulujące kwestie gromadzenia się wód opadowych. Jednocześnie jednak nie przewidziano żadnych regulacji odnośnie możliwości prowadzenia lub zakazu prac ziemnych.
Prezydent wskazał, że jedynym ustaleniem, które winno chronić przed negatywnymi zmianami mogącymi mieć wpływ na stosunki gruntowo-wodne jest zakaz ich pogarszania wynikający z § 6 ust. 2 pkt 8 m.p.z.p. Zwrócił również uwagę na to, że Wydział Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta prowadzi niezależne postępowanie
w sprawie wydania decyzji w odniesieniu do powstałych zmian stanu wody na gruntach objętych niniejszym postępowaniem.
Końcowo organ wywiódł, że zgodnie z brzmieniem art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. oraz z uwzględnieniem aktualnego orzecznictwa, prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, niezgodnej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W niniejszej sprawie wykazano, że:
- zmiana zagospodarowania terenu, powstała na skutek nawiezienia ziemi z wykopów, nastąpiła przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "G. - M." ( Dz. Urz. Woj. Zachodniopom. z dnia 30 maja 2012r. poz.1234),
- obowiązujący plan "G. - M." nie odnosi się do prac ziemnych.
Wobec powyższego brak było, zdaniem organu, podstaw do stwierdzenia, że dokonana w 2011 r. zmiana zagospodarowania terenu polegająca na nawiezieniu ziemi, jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "G. - M.". Ponadto przedmiotowy teren objęty jest wcześniej opisaną decyzją o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na budowie zespołu
15 wielorodzinnych budynków, wobec czego teren zostanie zagospodarowany na cele zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. A., wskazując między innymi, że brak konieczności uzyskania pozwolenia na budowę na podwyższenie terenu nie oznacza, że właściciel działki nie musi uzyskiwać decyzji o warunkach zabudowy. W związku zaś z faktem, że właściciel działki nr [...] dokonał podwyższenia terenu przed wejściem w życie miejscowego planu "G.-M.", powinien był wówczas posiadać na to decyzję o warunkach zabudowy. Skoro takiej decyzji wówczas nie uzyskał, to zdaniem odwołującego, nie zaistniały podstawy do umorzenia przedmiotowego postępowania.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł także Polski Związek Działkowców Stowarzyszenia Ogrodowego w W. - Okręg w S., zarzucając naruszenie szeregu przepisów, w szczególności art. 59 ust. 3 ustawy
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art.7, 7b, 8, a także 104 i 105 k.p.a. W ocenie Związku Działkowców postępowanie w sprawie nie stało się bezprzedmiotowe z tej przyczyny, że właściciel działki nr [...] uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę, zaś dokonanie zmiany przeznaczenia terenu bez decyzji administracyjnej jest swego rodzaju deliktem administracyjnym i właściwy organ winien orzec o przywróceniu stanu poprzedniego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz
art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Kolegium przywołało treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i wskazało, że przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie czy właściciel (użytkownik wieczysty) działki nr [...] dokonał podwyższenia terenu, czy na podwyższenie posiadał decyzję o warunkach zabudowy oraz czy zaistniały podstawy do nałożenia obowiązku doprowadzenia działki do stanu poprzedniego.
Organ odwoławczy podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w 2011 r. istotnie dokonano podwyższenia terenu działki nr [...] o około 1,5 m, na co właściciel nie posiadał ani pozwolenia na budowę, ani decyzji o warunkach zabudowy. W tamtym okresie czasu na tym terenie nie obowiązywał żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Od 2012 r. działka nr [...] znalazła się na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "G.-M.", uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia 23 kwietnia 2012 r. Podkład geodezyjny, na bazie którego sporządzono rysunek miejscowego planu uwzględniał aktualny stan (aktualne rzędne) działki nr [...], tj. już po podwyższeniu jej poziomu o około 1,5m.
Zdaniem Kolegium, w niniejszej sprawie choć podwyższenia terenu dokonano bez uprzedniego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, brak jest podstaw do zobowiązania właściciela działki nr [...] do jej doprowadzenia do stanu poprzedniego. Wynika to z faktu, że przepisy art. 59 ust. 1, 2 i 3 ustawy o planowaniu dają organom planistycznym uprawnienie do zobowiązywania właścicieli nieruchomości albo do ich doprowadzenia do stanu poprzedniego, jeżeli na danym obszarze nie ma miejscowego planu i nie uzyskano wcześnie na daną inwestycję decyzji o warunkach zabudowy, albo doprowadzenia nieruchomości do stanu zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na obszarze, na którym położona jest działka
nr [...] obowiązują już ustalenia miejscowego planu "G.-M.". Aktualnie możliwe jest zatem nałożenie na inwestora tylko obowiązku doprowadzenia nieruchomości do stanu zgodnego z miejscowym planem, a nie do stanu poprzedniego.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że miejscowy plan "G.-M." został sporządzony na mapie geodezyjnej (podkładzie geodezyjnym) uwzględniającej podwyższenie poziomu działki nr [...]. Tym samym aktualny poziom terenu działki nr [...], choć został zmieniony w 2011 r. wbrew przepisom prawa, został niejako sanowany na skutek wprowadzenia jego aktualnego stanu do rysunku planu. Z uwagi na to, że aktualny poziom terenu przedmiotowej działki jest taki sam, jak na rysunku miejscowego planu "G.-M.", brak jest powodu dla którego można by było wezwać właściciela działki do jej doprowadzenia do stanu zgodnego z miejscowym planem.
W ocenie organu II instancji, z tych właśnie względów, wobec braku podstaw do nałożenia na właściciela działki nr [...] obowiązku jej doprowadzenia w kwestii poziomu terenu do stanu sprzed 2011 r. oraz do stanu zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niniejsze postępowanie okazało się być bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu.
M. A., zwany dalej "Skarżącym", zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
- prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy doszło do zmiany zagospodarowania terenu na działce nr [...], [...] i nr [...] obręb [...], położonej w S. w rejonie ulicy [...], bez uprzedniego uzyskania przez jej właściciela decyzji o warunkach zabudowy;
- naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez błędne uznanie,
iż w niniejszej sprawie powyższe przepisy znajdowały zastosowanie, co skutkowało umorzeniem postępowania;
b) art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast w tej sprawie organ nie uwzględnił okoliczności, iż toczy się postępowanie o naruszenie stosunków wodnych, a zatem nawiezienie ziemi doprowadziło do długotrwałej zmiany zagospodarowania terenu;
c) art. 6, art. 7b, art. 8 § 1, art. 9 k.p.a., poprzez ich nie zastosowanie
w postępowaniu, a mianowicie niepodjęcie działań przewidzianych przepisami prawa w sytuacji zmiany zagospodarowania terenu bez decyzji o warunkach zabudowy, co skutkuje tym, że w ocenie skarżącego bezprawne działanie spółki "S. E." nie spotkało się z należytym działaniem organu administracyjnego.
W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Nadto, wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2020 r., znak:
[...], na okoliczność, że doszło do długotrwałej zmiany zagospodarowania terenu oraz na okoliczność, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego.
Zdaniem Skarżącego, art. 59 u.p.z.p. rozróżnia dwie sytuacje. Jedną z nich jest zmiana zagospodarowania odnosząca się do terenu, drugą zaś stanowi zmiana sposobu użytkowania, która dotyczy istniejącego obiektu budowlanego lub jego części. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z pierwszą sytuacją.
Skarżący podał dalej, że zmiana zagospodarowania terenu nie jest pojęciem zdefiniowanym, jednak z pewnością oznacza funkcjonalne przekształcenia terenu. Oceny czy dane działanie skutkuje zmianą zagospodarowania terenu należy dokonywać w każdym przypadku indywidualnie, uwzględniając okoliczności konkretnego przypadku. Oceny tej można dokonać przez pryzmat treści art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne.
W jego ocenie, nie można się zgodzić z twierdzeniem SKO, że zaszły przesłanki z art.105 k.p.a. Art. 59 ust. 3 u.p.z.p. nie przewiduje innego działania organu, niż nakazanie wstrzymania użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy albo nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania. Działanie właściciela terenu było bezprawne i pozostaje bezprawne w dalszym ciągu. Tym samym niezależnie od tego czy nawiezienie ziemi jest zgodne z aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego, czy nie winno zostać zalegalizowane lub usunięte. Zatem, jeżeli zamierzenie zostało zrealizowane bez wymaganej prawem decyzji o warunkach zabudowy organ nie mógł umorzyć postępowania. Organ powinien był albo nakazać przywrócenie stanu poprzedniego, albo dokonać legalizacji nawiezienia ziemi. Umarzając postępowanie organ nie uczynił żadnej z tych rzeczy.
Zdaniem Skarżącego, postępowanie w niniejszej sprawie nie stało się bezprzedmiotowe, bowiem stan zagospodarowania działek spółki "S. E." wpływa na stan stosunków wodnych i narusza jego interes.
Podkreślił, że zgodnie z § 6 pkt 8, 9 i 10 uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "G.-M." w S., zakazano pogarszania stosunków gruntowo-wodnych, likwidacji istniejących rowów melioracyjnych oraz nakazano utrzymanie istniejącego drenażu melioracyjnego. W planie ujęto taki zapis aby powstrzymać problem z zalewaniem gruntów w okolicy ul. [...] i Spiskiej. Istniejący na działce [...] rów wraz z przyległym terenem spełniał funkcje retencyjne i w ocenie Skarżącego nawiezienie ziemi pogorszyło stosunki gruntowo-wodne, a stan ten nie uległ do chwili obecnej poprawie.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W ocenie organu odwoławczego skarga nie jest zasadna.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących pogorszenia stosunków wodnych Kolegium wskazało, że kwestie te reguluje art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. prawo wodne. Tym samym przywrócenie stanu poprzedniego, zdaniem organu, powinno opierać się w oparciu o przepisy prawa wodnego, a nie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W piśmie procesowym z dnia 9 marca 2021 r. uczestnik postępowania – " S. E." Spółka z o.o. w S. wniosła o oddalenie skargi i poparła stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w odpowiedzi na skargę. Dodatkowo Spółka wskazała, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, powołana jako dowód w przedmiotowej sprawie, decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 3020 r., znak: [...] została w całości uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r.,
nr [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Niniejsza sprawa na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CIVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 – j.t.), została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 – j.t.), według kryterium zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do przekonania, że akt ten nie narusza przepisów wskazywanych w skardze, ani innych przepisów prawa w taki sposób, że konieczne byłoby jego wyeliminowanie z obiegu prawnego, jakkolwiek Sąd nie podziela argumentacji organu zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w sprawie zainicjowanej wnioskiem Rodzinnego Ogrodu Działkowego [...] w S. (ROD). Z wniosku tego wynikało, że w 2010 r. na skutek znacznego podniesienia terenu i częściowego zasypania zbiornika wodnego znajdującego się na działce nr [...] w obrębie [...], doszło do istotnej zmiany stosunków wodnych – zaburzenia gromadzenia się i odpływu wód opadowych i roztopowych. Konsekwencją tego stanu rzeczy są podtopienia i zalewanie gruntów należących do ROD i działek sąsiednich.
Efektem tak sformułowanego wniosku winno być przeprowadzenie stosownego postępowania, którego przedmiotem powinna być, zdaniem Sądu, ocena czy na działce doszło do zmiany stosunków wodnych. Tymczasem z zawiadomienia organu o wszczęciu postępowania wynika, że dokonane na działce nr [...] zmiany w ukształtowaniu terenu zostały zakwalifikowane przez organ jako zmiana sposobu jego użytkowania, przy czym jako podstawę wszczęcia postępowania wskazano art. 59 u.p.z.p.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że wskazany przez organ przepis dotyczy zmiany zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. pod pojęciem tym należy rozumieć zmianę polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zgodnie z art. 59 ust. 2 przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Przepisy te nie obejmują swoim zakresem zmian użytkowania terenu.
Użytkowanie terenu należałoby, w ocenie Sądu, utożsamiać ze sposobem jego faktycznego wykorzystania, np. jako ziemi ornej, ogrodu działkowego itp. Z kolei zmianę sposobu zagospodarowania terenu, w świetle przywołanego art. 59 ust. 1 u.p.z.p. należałoby postrzegać przez pryzmat wykonywania robót budowlanych, zarówno wymagających, jak i niewymagających pozwolenia na budowę, na skutek których dochodzi do zmian w sposobie jego wykorzystania. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że na działce oznaczonej nr [...] nie wykonywano robót budowlanych, a podwyższenie terenu nastąpiło na skutek nawiezienia na nią mas ziemi z działki sąsiedniej, przy czym działka nr [...] w dalszym ciągu pozostawała niewykorzystana. Nie doszło zatem do zmiany sposobu jej użytkowania.
Niewątpliwie jednak doszło do znacznych zmian w ukształtowaniu terenu, ale w ocenie Sądu zmian tych nie można utożsamiać ze zmianą sposobu jego zagospodarowania w rozumieniu art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Podniesienie rzędnych terenu i częściowe zasypanie zbiornika wodnego usytuowanego na działce, skutkiem czego były sygnalizowane we wniosku o wszczęcie postępowania podtopienia i zalewanie sąsiednich działek bezsprzecznie dawało asumpt do przyjęcia, że mogło dojść do zmiany stosunków wodnych i tego powinno dotyczyć wszczęte postępowanie administracyjne. Jak wynika z akt postępowania takie postępowanie się toczy, a jego efektem powinno być, w przypadku ustalenia, że zmiana stosunków wodnych miała miejsce, nałożenie na właściciela działki nr [...] przewidzianych w ustawie Prawo wodne obowiązków.
Z tego punktu widzenia postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe i jako takie należało je umorzyć.
Końcowo należy wskazać, że Sąd nie podzielił argumentacji organu z której wynika, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego konwalidowało działania właściciela działki, które mogły doprowadzić do zaburzenia stosunków wodnych, tylko z tego względu, iż jak wynika z pisma Zastępcy Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta S., z dnia
14 stycznia 2020 r., zmiany w ukształtowaniu terenu zostały uwzględnione na mapie, na której został wykonany załącznik graficzny do planu. Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy uwzględnia dotychczasowe przeznaczenie, zagospodarowania i uzbrojenie terenu, a ustalenia studium, zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zatem odzwierciedlenie stanu faktycznego dotyczącego działki nr [...] na mapie stanowiącej podstawę dla sporządzenia planu nie powoduje, że jakiekolwiek wcześniejsze, niezgodne z prawem działania właściciela działki zostają w ten sposób sanowane, a organy tracą możliwość oceny ich zgodności z prawem. W badanej sprawie jednak, zdaniem Sądu, ocena ta powinna zostać dokonana w oparciu o przepisy ustawy Prawo wodne.
Z tych względów uznając, że zaskarżona decyzja, pomimo błędnego uzasadnienia, nie narusza prawa, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t. ze zm.).