II SA/Sz 865/23

II SA/Sz 865/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-01-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska /sprawozdawca/
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący/
Patrycja Joanna Suwaj
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 32 ust. 4,  art. 35 ust. 1,  ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 13,  par. 57, par. 60
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 21 lipca 2023 r. nr K-AP-2.7840.45.2023.PP(1) w przedmiocie uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w części obejmującej warunki jej udzielenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Starosta [...] wydał w dniu 1 czerwca 2023 r. decyzję nr B/302/2023 na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682; dalej "u.p.b.") oraz art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej "K.p.a."), w której zatwierdził dla T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej "inwestor") projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę instalacji radiotelekomunikacyjnej BT41874 [...] gm. B., dz. nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną. Pozwolenie wydano z zachowaniem:
1. szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych:
1) należy spełnić wszystkie uwagi i warunki jednostek uzgadniających dokumentację projektową;
2) roboty prowadzić zgodnie z przepisami w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ludzi
i mienia, na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego. Niezastosowanie się powyższego pociągnie za sobą odpowiedzialność karną i zawodową;
3) przy wykonywaniu robót budowlanych należy stosować wyroby dopuszczone do obrotu i stosowania w budownictwie;
4) obiekty budowlane podlegają geodezyjnemu wyznaczeniu w terenie, a po ich wybudowaniu, geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej;
5) teren robót właściwie zabezpieczyć;
6) po zakończeniu robót zajęte grunty przyległe należy uporządkować;
2. czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych: ewentualne obiekty zaplecza budowy można użytkować w trakcie realizacji robót budowlanych;
3. terminy rozbiórki:
1) ----------
2) tymczasowych obiektów budowlanych: obiekty zaplecza budowy rozebrać przed dokonaniem geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej;
4. szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie:
1) inwestor jest zobowiązany zapewnić objęcie kierownika budowy (robót) przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności;
5. kierownik budowy (robót) jest obowiązany prowadzić dziennik budowy lub rozbiórki oraz umieścić na budowie w widocznym miejscu tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia
- wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1 - 4 oraz art. 42 ust. 3 u.p.b.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu 3 czerwca 2022 r. inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę instalacji radiotelekomunikacyjnej BT41874 w miejscowości [...], gm. B., działka nr [...].
W skład planowanej stacji bazowej wchodzić będą:
- stalowa wieża kratowa typu BOT-H3/54 o wysokości całkowitej 54,50m n.p.t.
(z odgromnikami i cokołem fundamentowym) posadowiona na trzech podstawach wieży w postaci słupków wyprowadzonych z płyty fundamentowej o średnicy 0 10,5m,
- anteny sektorowe:
12 sztuk, skierowane na azymuty 10°, 120°, 260° zawieszone na wysokości 47,45 m n.p.t., 47,70 m n.p.t., 50,50 m n.p.t., instalowane do konstrukcji wieży za pośrednictwem systemowych wsporników,
- anteny radioliniowe:
6 sztuk, skierowane na azymuty 26°, 79°, 97°, 124°, 266°, 323°, zawieszone na wysokości 53,0 m n.p.t. i 53,9 m n.p.t., instalowane do konstrukcji wieży za pośrednictwem systemowych wsporników stalowych;
- urządzenia sterujące;
- ogrodzenia zabezpieczające przed dostępem osób niepowołanych,
- infrastruktura zasilająca,
- drabina SOLL zamocowana do wieży, zapewniająca wejście na projektowaną wieżę.
Organ I instancji podał, że zgodnie z decyzją Wójta Gminy B. nr [...] z dnia 20 grudnia 2021 r. ww. stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji.
Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 34a u.p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej zamieścił w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie urzędu, informację o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dotyczącego realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej oraz poinformował o tym postępowaniu wywieszając obwieszczenie na tablicy ogłoszeń siedziby organu. Pismem z dnia 30 czerwca 2022 r. na podstawie art. 61 § 4 K.p.a. organ administracji architektoniczno-budowlanej zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie, zapewnił im czynny udział w prowadzonym postępowaniu oraz zgodnie z art. 10 K.p.a. organ powiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W pismach z 12 lipca 2022 r. i 27 lipca 2022 r., M. B. (dalej "skarżący"), właściciel działki nr [...], złożył sprzeciw zawierający szereg uwag, do których pismem z 1 sierpnia 2022 r. odniósł się inwestor. Organ I instancji podał, że podczas weryfikacji projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego stwierdził nieprawidłowości uniemożliwiające rozpoznanie sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami i intencją wnioskodawcy. Organ I instancji wezwał inwestora postanowieniem z dnia 30 czerwca 2022 r. do usunięcia nieprawidłowości. Pismem z 2 sierpnia 2022 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania dokumentów niezbędnych do uzupełnienia dokumentacji. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2022 r. organ I instancji zawiesił przedmiotowe postępowanie. Pismem z 19 kwietnia 2023 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania oraz przedłożył uzupełnioną dokumentację, czym wykonano obowiązek nałożony ww. postanowieniem. Organ I instancji podjął zawieszone postępowanie postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2023 r.
Organ I instancji zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b. sprawdził:
- zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji Wójta Gminy B. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 29 listopada 2021 r.;
- zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;
- kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,
o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
- posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Organ I instancji stwierdził, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył, m.in.: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz trzy kompletne egzemplarze projektu zagospodarowania terenu. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie i należące do właściwych izb samorządu zawodowego. Projektanci, zgodnie z wymaganiami art. 34 ust. 3d pkt 3 u.p.b., dołączyli do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Organ I instancji podał, że przedmiotowa inwestycja znajduje się
w bezpośrednim sąsiedztwie stanowiska archeologicznego o numerze [...]
W związku z powyższym w dniu 21 kwietnia 2023 r. na podstawie art. 39 ust. 3 u.p.b. w dniu 21 kwietnia 2023 r., wystąpił z wnioskiem do Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z prośbą o uzgodnienie projektu budowlanego dotyczącego zamierzenia budowlanego określonego we wniosku
o pozwolenie na budowę. Konserwator wydał w dniu 11 maja 2023 r. postanowienie, w którym nie wniósł zastrzeżeń do planowanej inwestycji.
Organ I instancji wskazał, że w dniu 16 maja 2023 r. skarżący złożył wniosek
o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z dnia 18 maja 2023 r. organ odmówił zawieszenia postępowania z uwagi na to, że wnioskodawca nie spełnił przesłanek zawieszenia wymienionych w art. 98 K.p.a.
Pismem z 18 maja 2023 r. organ I instancji zgodnie z art. 10 K.p.a. powiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, przejrzenia akt sprawy i złożenia końcowego oświadczenia. Strony nie wniosły uwag oraz żądań.
Organ I instancji podał, że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy oraz dokonane na jego podstawie ustalenia wskazują, iż sprzeciw złożony w toku prowadzonego postępowania nie znajduje uzasadnienia. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami. Wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 u.p.b. organ I instancji podał, że nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organ I instancji wyjaśnił, że odpowiedzialność za zgodność dokumentacji projektowej z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, ponosi zespół projektantów, zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdza projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany dla całości zamierzenia budowlanego oraz udziela pozwolenia na budowę dla robót objętych wnioskiem i przedłożonym projektem. Zatwierdzenie projektu nie narusza zasady odpowiedzialności projektantów za rozwiązania przyjęte w projekcie.
Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji, w którym podniósł, że mieszkańcy sprzeciwiają się tej inwestycji. W ocenie skarżącego, należąca do niego działka straci na wartości. Planowana inwestycja może również negatywnie wpłynąć w przyszłości na jego zamierzenie w postaci zabudowy działki.
Wojewoda wydał w dniu 21 lipca 2023 r. decyzję nr K-AP-2.7840.45.2023.PP (1), w której uchylił decyzję organu I instancji w części obejmującej warunki jej udzielenia, tj.:
1. szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych:
1) należy spełnić wszystkie uwagi i warunki jednostek uzgadniających dokumentację projektową;
2) roboty prowadzić zgodnie z przepisami w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ludzi i mienia, na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego. Niezastosowanie się powyższego pociągnie za sobą odpowiedzialność karną
i zawodową;
3) przy wykonywaniu robót budowlanych należy stosować wyroby dopuszczone do obrotu i stosowania w budownictwie;
4) obiekty budowlane podlegają geodezyjnemu wyznaczeniu w terenie, a po ich wybudowaniu, geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej;
5) teren robót właściwie zabezpieczyć;
6) po zakończeniu robót zajęte grunty przyległe należy uporządkować;
2. czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych: ewentualne obiekty zaplecza budowy można użytkować w trakcie realizacji robót budowlanych;
3. terminy rozbiórki:
1) --------------
2) tymczasowych obiektów budowlanych: obiekty zaplecza budowy rozebrać przed dokonaniem geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej.
4. szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie:
1) inwestor jest zobowiązany zapewnić objęcie kierownika budowy (robót) przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności;
5. kierownik budowy (robót) jest obowiązany prowadzić dziennik budowy lub rozbiórki oraz umieścić na budowie w widocznym miejscu tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia.
- wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1-4 oraz art. 42 ust. 3 u.p.b.
i w tym zakresie orzekł o pozwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji
z zachowaniem następujących warunków:
1. szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych:
1) spełnienie wszystkich uwag i warunków jednostek uzgadniających dokumentację projektową;
2) prowadzenie robót zgodnie z przepisami, w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi i mienia, na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego; niezastosowanie się do powyższego niesie za sobą odpowiedzialność karną
i zawodową;
3) stosowanie przy wykonywaniu robót budowlanych wyrobów dopuszczonych do obrotu i stosowania w budownictwie;
4) geodezyjne wyznaczenie w terenie obiektów budowlanych oraz po wybudowaniu - geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza;
5) uporządkowanie zajętych gruntów przyległych po ich zakończeniu;
6) postępowanie z odpadami powstałymi w czasie robót budowlanych zgodnie
z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699 ze zm.).
2. czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych:
Możliwość użytkowania ewentualnych obiektów zaplecza budowy w trakcie realizacji robót budowlanych.
3. terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych:
obiekty zaplecza budowy należy rozebrać przed dokonaniem geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej;
4. przed rozpoczęciem robót budowlanych inwestor jest obowiązany, zgodnie
z art. 42 u.p.b. zapewnić sporządzenie projektu technicznego, z zastrzeżeniem art. 34 ust. 3b, w przypadku budowy lub wykonywania robót budowlanych określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1 u.p.b.;
5. szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie:
1) inwestor jest zobowiązany ustanowić kierownika budowy, zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 u.p.b.;
2) inwestor jest zobowiązany ustanowić inspektora nadzoru inwestorskiego posiadającego uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 lit.a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. Nr 138, poz. 1554, dalej "rozporządzenie MI z 2001 r.").
6. kierownik budowy (robót) jest obowiązany prowadzić dziennik budowy zgodnie z przepisami rozdziału 5a, stosownie do treści art. 45 u.p.b.;
7. przed rozpoczęciem budowy, kierownik budowy jest obowiązany zgodnie z art. 45a u.p.b.:
1) zabezpieczyć teren budowy,
2) umieścić na terenie budowy tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia
- wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1- 4 oraz art. 42 ust. 3 u.p.b.
oraz w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i przywołał treść art. 35 ust. 1 i ust. 4 u.p.b. Organ odwoławczy podał, że na terenie objętym wnioskiem nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec czego inwestor uzyskał dla powyższej inwestycji decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Planowane zamierzenie budowlane stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Organ odwoławczy wskazał, że na ww. inwestycję składa się wieża o konstrukcji kratowej, z planowanym przyłączem elektroenergetycznym wg warunków technicznych przyłączenia do sieci, szafami technicznymi u podstawy wieży, a także ogrodzeniem oraz utwardzeniem terenu. Wysokość nie przekracza maksymalnych 55 m n.p.t. Dostęp do drogi publicznej powiatowej (dz. nr [...]) zapewniono poprzez drogę gminną wewnętrzną - dz. nr [...] oraz dz. nr [...] (umowa dzierżawy). Ponadto inwestycja spełnia wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Organ odwoławczy uznał zatem, że projektowana inwestycja nie narusza ustaleń wydanej przez Wójta Gminy B. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Projektowana wieża kratowa, o całkowitej wysokości 54,50 m n.p.t., stanowi konstrukcję nośną dla 12 anten sektorowych pracujących w pasmach 900, 1800, 2100, 2600 i 3500 MHz oraz 6 anten radioliniowych. Anteny sektorowe zostaną zawieszone na wysokości pomiędzy 47,45 a 50,5 m n.p.t. na azymutach 10°, 120° i 260°. Na każdym azymucie przewidziano montaż czterech anten sektorowych. Projektowane pochylenie anten ustalono w zakresie od 0° do 9,3° na azymucie 10°, od 0° do 9,1° na azymucie 120° oraz od 0° do 11,3° na azymucie 260°.
Organ odwoławczy podał, że z opracowań złożonych przez inwestora wynikało, iż równoważne moce promieniowane izotropowo (EIRP) wyznaczone dla projektowanych anten sektorowych wynoszą od 4516 do 19898 W na azymucie 10° oraz od 46 do 203W na azymutach 120° i 260°. Anteny radioliniowe skierowane na azymuty 26°, 97° i 266° zawieszone zostaną na wysokości 53,00 m n.p.t., zaś anteny radioliniowe skierowane na azymuty 79°, 124° i 323° zawieszone zostaną na wysokości 53,90 m n.p.t. Przedłożony projekt zawiera opracowaną 16 września
2021 r. analizę środowiskową instalacji urządzeń na przedmiotowym obiekcie budowlanym. Ma ona na celu przedstawienie występowania obszarów pól E-M o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). W ramach ww. opracowania dokonano oceny czy rozpatrywane przedsięwzięcie będzie spełniać wymagania określone w powyższym rozporządzeniu. W tabeli nr 2 ww. rozporządzenia przedstawiono zakresy częstotliwości pól E-M, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól E-M na środowisko oraz dopuszczalne poziomy pól E-M, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności. Dla częstotliwości w zakresie od 400 MHz do 2000 MHz, w których mieści się częstotliwość części projektowanych anten (900 i 1800 MHz), wartość dopuszczalnej gęstości mocy S oblicza się wg wzoru f/200, gdzie f to wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego z tego samego wiersza kolumny "Zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego". Natomiast dla częstotliwości od 2000 MHz do 300 000 MHz (2100, 2600 i 3500 MHz) gęstość mocy S wynosi 10 W/m2. Wartość granicznej gęstości mocy dla projektowanych anten obliczona wg ww. wzoru wynosi 4,5 W/m2 dla anten pracujących na częstotliwości 900 MHz, 9,0 W/m2 dla anten pracujących na częstotliwości 1800 MHz oraz 10,0 W/m2 dla pozostałych anten.
W ocenie organu odwoławczego, przywołane w opracowaniu przepisy, opis przedsięwzięcia, przedstawiona metodologia oraz wyniki obliczeń, wnioski i zalecenia nie budziły wątpliwości w świetle załączonych rysunków określających przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych i przewidywane obszary ich występowania.
Organ odwoławczy podał, że w opracowaniu sporządzonym dla projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej BT41874 [...] na rys. nr 2a, nr 2b i nr 3 w sposób graficzny przedstawiono w płaszczyźnie poziomej i pionowej przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych emitowane przez anteny projektowanej stacji bazowej. Ponadto dołączono tabelę zawierającą zestawienie parametrów technicznych i maksymalnych zasięgów obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla anten projektowanej stacji bazowej. Prognozowany sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej dopuszczalny poziom emitowany przez wszystkie anteny łącznie oznaczono kolorem czerwonym. Wyznaczony obszar przebiega nad terenem niezabudowanym działki nr [...] obręb [...], na której zlokalizowano stację bazową, a także częściowo nad terenem niezabudowanych działek nr [...] (należącej do [...] i D. K.) i nr [...] (należącej do skarżącego). Zasięg ten znajduje się w odległości do 17,9 m od projektowanej stacji i przebiega w taki sposób, że znajduje się nie niżej niż 44,5 m n.p.t. (anteny na azymucie 260°).
Zdaniem organu odwoławczego, dokonane ustalenia, z uwzględnieniem projektowanego maksymalnego pochylenia anten, potwierdziły, że prognozowany obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych lub równych wartości dopuszczalnej znajduje się znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności zdefiniowanych w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.). Zgodnie bowiem z ww. przepisem pod pojęciem miejsc dostępnych dla ludności należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.
Organ odwoławczy wskazał również, że inwestor wystąpił do Wójta Gminy B. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Wójt decyzją z 20 grudnia 2021 r. umorzył powyższe postępowanie z uwagi na fakt, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie znacząco ani potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm.). Zgodnie z ww. rozporządzeniem, w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz zalicza się do przedsięwzięć:
- mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - dotyczy przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7, których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 10 000 W;
- mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - dotyczy przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt. 8, w tym tych których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (lit. g), przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Organ odwoławczy podał, że z dniem 4 czerwca 2022 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. zostało zmienione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W wyniku wprowadzonej zmiany uchylono w § 2 w ustępie 1 punkt 7, natomiast w § 3 w ustępie 1 punkt 8 - dotyczące sposobu kwalifikowania anten sektorowych do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. la tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.
W art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w punkcie 1 mowa jest m.in. o decyzji o pozwoleniu na budowę wydawanej na podstawie przepisów u.p.b. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku ze wskazaną wyżej zmianą przepisów prawa, organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane są uwzględnić nowy stan prawny jaki zaistniał w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy podał, że w obecnym stanie prawnym projektowanych anten sektorowych i anten radioliniowych nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy zauważył, że już w postępowaniu w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Wójt Gminy B. dodatkowo potwierdził, że planowana inwestycja również w ówczesnym, bardziej rygorystycznym stanie prawnym (20 grudnia 2021 r.) spełniała wymogi środowiskowe.
Organ odwoławczy podał, że przedłożone przez inwestora dokumenty potwierdzają, iż projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska
i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych
w środowisku co oznacza, że nie będzie również negatywnie wpływać na zdrowie ludzi. Projektowana instalacja radiokomunikacyjna nie znajduje się na terenach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916 ze zm.).
Organ odwoławczy wskazał, że budowa projektowanej instalacji nie narusza ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Teren działki nr [...], na którym przewidziano lokalizację stacji bazowej, znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie stanowiska archeologicznego zaewidencjonowanego jako: [...], stan. [...], [...], ujętego w gminnej ewidencji zabytków. Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków w S. postanowieniem z dnia 11 maja 2023 r nie wniósł zastrzeżeń do przedmiotowej inwestycji. Nieruchomość zlokalizowana jest poza terenem zalewowym. Organ odwoławczy wskazał, że projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci i sprawdzający załączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny. Posiada niezbędne uzgodnienia, akceptację lokalizacji stacji przez Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 24 września 2021 r. Do projektu dołączono informację BIOZ. Organ odwoławczy podał, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany przedmiotowej instalacji radiotelekomunikacyjnej spełnia warunki z art. 35 ust. 1 u.p.b. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej. W ocenie organu odwoławczego, zatem w związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 u.p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji radiotelekomunikacyjnej zgodnie z wnioskiem.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że standardy jakości środowiska w zakresie poziomów pól elektromagnetycznych określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych
w środowisku, zgodnie z którym maksymalna wartość poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach, w których mogą przebywać ludzie dla projektowanych anten o częstotliwości powyżej 2000 MHz wynosi 10 W/m2.
W przedmiotowej sprawie ustalono, że pola elektromagnetyczne przekraczające dopuszczalne normy będą znajdować się w przestrzeni ponad poziomem terenu maksymalnie w odległości 17,9 m od projektowanej stacji i na wysokości nie mniejszej niż 44,5 m nad poziomem terenu, w obrębie działki inwestycyjnej oraz w nieznacznym stopniu nad terenem działek nr [...] i [...]. Oznacza to, że przebywanie w odległości 17,9 m od wieży na poziomie terenu oraz w przestrzeni do wysokości 44,5 m ponad tym terenem, a w dalszej odległości od wieży, tj. również na terenie działek sąsiadujących z terenem inwestycji, w nieograniczonej przestrzeni, jest bezpieczne dla zdrowia, a zabudowa tego terenu wynika jedynie z ograniczeń ustanowionych zapisami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na etapie udzielania pozwolenia na budowę organ, badając czy projektowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ na środowisko, w tym zdrowie ludzi, dokonuje oceny prognozowanego oddziaływania stacji bazowej wyłącznie w oparciu o ww. przepisy. Organ odwoławczy podał również, że zgodnie z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska, prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku m.in. bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia. Wyniki pomiarów przekazuje się wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu, w terminie 30 dni od dnia wykonania pomiarów. Zgodnie natomiast z art. 152 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. Sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jest wnoszony, jeżeli eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska, lub instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ odwoławczy wskazał, że zatem inwestor, po zrealizowaniu inwestycji, jest zobowiązany do potwierdzenia wyników analiz przeprowadzonych na etapie projektowania i tym samym sprawdzenia dotrzymania standardów jakości środowiska w otoczeniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne poprzez wykonanie rzeczywistych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Dopiero, gdy pomiary potwierdzą, że obowiązujące normy nie są przekroczone stacja bazowa będzie mogła być użytkowana. Ponadto zgodnie z art. 122a ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są m.in. stacjami elektroenergetycznymi (o parametrach wskazanych w tym przepisie) są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana.
Organ odwoławczy podkreślił, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, jak w niniejszej sprawie, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Ochronie w procesie budowlanym podlegają bowiem nie jakiekolwiek interesy osób trzecich, ale interesy uzasadnione, tj. oparte o konkretne przepisy prawa, z których strony postępowania mogą wywieść przysługujące im uprawnienia lub ograniczające inwestora obowiązki.
W ocenie organu odwoławczego, przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszają obowiązujących przepisów oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Inwestycja zlokalizowana będzie w odległości ok. 13 m od niezabudowanej działki nr [...] należącej do skarżącego. Jak ustalił organ odwoławczy, dla powyższej nieruchomości nie zostały wydane warunki zabudowy. Tereny te, o pow. 2,0735 ha, stanowią użytki rolne. Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy za niezasadny uznał zatem zarzut ograniczenia dopływu światła do nieruchomości, w tym naruszenie § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Z regulacji § 13 ww. rozporządzenia wynika, że uprawnienia inwestora w zakresie gabarytów i usytuowania obiektu budowlanego w obrębie działki budowlanej zależne są od zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Organ, wydając decyzję o pozwoleniu na budowę obowiązany jest ocenić, na podstawie przedłożonego projektu budowlanego, czy nie dojdzie do naruszenia, występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących przesłaniania i zacieniania określonych w § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. Projektowana zabudowa powinna bowiem spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia określone w ww. przepisach rozporządzenia dla obiektu projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie.
Organ odwoławczy wskazał, że działka skarżącego jest niezabudowana, zaś ochronie przed zacienieniem podlegają wyłącznie pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, a nie niezabudowana działka. Przepisy § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia mogą mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy, nie zaś do hipotetycznej, jak w przypadku skarżącego. Wynika to wprost z § 13 ww. rozporządzenia, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Bez tego koniecznego elementu nie można zatem wyznaczyć odległości projektowanego budynku od "innego budynku".
Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Organ odwoławczy podał, że pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Interesy te muszą zatem znajdować swoje umocowanie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. O naruszeniu interesów osób trzecich można mówić zatem jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Skoro działka nr [...] należąca do skarżącego jest działką niezabudowaną, to nie mają do niej zastosowania § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia, a więc nie można mówić o naruszeniu chronionego prawem interesu osoby trzeciej. Dodatkowo zauważył, że najbliższa zabudowa znajduje się w odległości ok. 80 m od projektowanego obiektu.
Organ odwoławczy wskazał, że projektowana instalacja radiokomunikacyjna nie generuje hałasu, zaś związane z nią szafy techniczne, we wnętrzu których znajdują się wentylatory, zgodnie z treścią wyjaśnień złożonych przez inwestora w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, emitują hałas porównywalny z głośnością rozmowy, tj. do 60 dB. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że inwestycja ta nadmiernie ingeruje w prawo własności nieruchomości sąsiednich. Ponadto projekt architektoniczno-budowlany zawiera opracowanie zawierające informacje o sposobie posadowienia obiektu budowlanego oparte na opinii geotechnicznej sporządzonej w grudniu 2021 r. przez osoby, posiadające stosowne uprawnienia w specjalności konstrukcyjno- budowlanej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu ponosi wyłącznie projektant oraz projektant sprawdzający, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oświadczenie
o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do projektu dołączono takie oświadczenia zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt. 3 i ust. 3e u.p.b. Organ administracji architektoniczno-budowlanej został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Za przyjęte rozwiązania projektowe odpowiada projektant i sprawdzający. Organ nie ma zatem wpływu na kwestię wyboru przez inwestora miejsca posadowienia obiektu budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, podlegający zatwierdzeniu decyzją o pozwoleniu na budowę, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia zaświadczeniem,
o którym mowa w art. 12 ust. 7 (podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę
z określonym w nim terminem ważności). Organ odwoławczy podał, że w świetle przepisów u.p.b. w sytuacji, gdy inwestor spełnił wymagania wynikające z przepisów u.p.b., a przyjęte rozwiązanie projektowe, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, nie naruszają uzasadnionych interesów osób trzecich, organ nie ma podstaw prawnych do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że postanowieniem z 21 lipca 2023 r. nr K-AP-2.7840.47.2023.PP (1) uchylił postanowienie organu I instancji z 21 czerwca 2023 r. nr B.6740.401.2022.AA prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji organu I instancji z 1 czerwca 2023 r. nr B/302/2023 i umorzył postępowanie w tym zakresie. Według organu odwoławczego, uzasadnione było zatem częściowe uchylenie decyzji organu I instancji w zakresie obowiązków nałożonych na inwestora oraz orzeczenie w powyższym zakresie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 19 u.p.b. oragn administracji architektoniczno-budowlanej może w decyzji o pozwoleniu na budowę nałożyć na inwestora obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego w przypadkach uzasadnionych wysokim stopniem skomplikowania obiektu lub robót budowlanych bądź przewidywanym wpływem na środowisko. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 pkt 3 lit.a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. Nr 138, poz. 1554) ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego jest wymagane przy budowie budynków i budowli o wysokości nad terenem 15 m i większej. Z uwagi zatem na fakt, iż projektowana instalacja radiokomunikacyjna jest budowlą o wysokości całkowitej wynoszącej 54,50 m n.p.t., a organ odwoławczy uchylił postanowienie organu I instancji nakładające na inwestora powyższy obowiązek, zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji z 1 czerwca 2023 r. nr B/302/2023 w części dotyczącej warunków jej wydania i orzeczenie w tej części, stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., z uwzględnieniem powyższego obowiązku, a także konieczności sporządzenia dla przedmiotowej inwestycji projektu technicznego, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1 u.p.b.
Skarżący złożył skargę na ww. decyzję i wniósł o "zablokowanie możliwości postawienia przedmiotowej wieży radiotelekomunikacyjnej w odległości ok 13 metrów od jego działki [...]", gdyż zaskarżona decyzja rażąco narusza jego interes prawny oraz interes lokalnych mieszkańców. Skarżący zarzucił, że pominięto go jako stronę w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżący podał, że decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego doręczono jedynie inwestorowi, zaś pozostałe strony zawiadomiono w drodze obwieszczenia. Ponadto obwieszczenia nie umieszczono na stronie BIP gminy. Według skarżącego, wieża ma się znajdować ok 13 m od jego działki i w jego ocenie, stanowi bezpośrednie zagrożenie w przypadku przewrócenia się, bowiem jej wysokość ma wynosić ok 55 m. Projektowana inwestycja ma znajdować się w odległości ok 80 m od domów mieszkalnych, co w ocenie skarżącego, stanowi zagrożenie dla ich mieszkańców. Skarżący podał, że nie przekonują go zapewnienia inwestora, że grunt pod inwestycją nadaje się pod planowany obiekt. Powstanie ww. obiektu, zdaniem skarżącego spowoduje emisję hałasu, ograniczenia w dopływie światłami zaburzenia
w architekturze lokalnego krajobrazu. Ponadto, w ocenie skarżącego, wybudowanie obiektu spowoduje obniżenie wartości jego działki.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi
i ustosunkował się do zarzutów skargi.
W piśmie z 24 listopada 2023 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wskazał, że obecnie otrzymał decyzję nr [...] z dnia [...] września 2023 r. o warunkach zabudowy swojej działki nr [...] w zakresie budowy 15 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.
Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:
Spór w sprawie dotyczy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę instalacji radiotelekomunikacyjnej wraz z infrastrukturą techniczną.
W ocenie skarżącego, decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i narusza jego interes prawny.
Stosownie do art. 32 ust. 4 u.p.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:
1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane;
2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta
i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylona);
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane -
w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane -
w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
W razie spełnienia ww. wymagań oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4 u.p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 u.p.b.).
Bezsporne było, że dla na terenie objętym wnioskiem nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec czego inwestor uzyskał dla powyższej inwestycji decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (decyzja Wójta Gminy B. nr 22/2021 z 29 listopada 2021 r.)
Wskazać należy, że w niniejszym postępowaniu nie podlega kontroli Sądu prawidłowość decyzji Wójta Gminy B. nr 22/2021 z 29 listopada 2021 r., gdyż było to odrębne postępowanie administracyjne. Powyższa decyzja weszła do obrotu
i na skutek braku jej zaskarżenia stała się ostateczna.
Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że planowana inwestycja nie narusza warunków ww. decyzji Wójta Gminy B. z 29 listopada 2021 r.
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w sposób szczegółowy i prawidłowy przeanalizował zgodność projektu z przesłankami, wynikającymi z art. 35 ust. 1 u.p.b. W toku postępowania ustalono, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco, ani potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedłożone przez inwestora dokumenty potwierdziły, że projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska i będzie spełniać wymagania określone
w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku co oznacza, że nie będzie również negatywnie wpływać na zdrowie ludzi. Projekt zagospodarowania terenu nie naruszał przepisów w tym techniczno-budowlanych. Projekty zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlany zostały wykonane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, zaś projektanci i sprawdzający załączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt architektoniczno-budowlany zawierał informacje o sposobie posadowienia obiektu budowlanego oparte na opinii geotechnicznej, sporządzonej przez osoby posiadające stosowne kompetencje. Dokumentacja projektowa była kompletna i posiadała niezbędne uzgodnienia. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej.
Wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz
w art. 32 ust. 4 u.p.b. brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji radiotelekomunikacyjnej zgodnie z wnioskiem.
Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszają obowiązujących przepisów oraz uzasadnionych interesów osób trzecich.
Podkreślić należy, że Sąd badając prawidłowość zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę stan faktyczny sprawy istniejący w dniu wydania tej decyzji. Zatem okoliczność uzyskania przez skarżącego decyzji o warunkach zabudowy jego działki nr [...] nie ma wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy, gdyż ww. decyzja nie istniała w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W stanie faktycznym istniejącym w dniu wydania zaskarżonej decyzji działka skarżącego nie była zabudowana, ani nie wydano dla niej decyzji o warunkach zabudowy.
Zarzut dotyczący ograniczenia dopływu światła do nieruchomości skarżącego był niezasadny, gdyż jak słusznie wskazał organ odwoławczy, ochronie przed zacieniem podlegają wyłącznie pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, a nie niezabudowana działka. Uprawnienia inwestora w zakresie gabarytów i usytuowania obiektu budowlanego w obrębie działki budowlanej zależne są od zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, a takich w niniejszej sprawie nie było. Najbliższa zabudowa znajduje się w odległości ok. 80 m od projektowanego obiektu. Planowana inwestycja nie generuje także nadmiernego hałasu.
Prawidłowo organ odwoławczy wskazał również, że pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Interesy te muszą zatem znajdować swoje umocowanie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. O naruszeniu interesów osób trzecich można mówić zatem jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Skoro działka skarżącego nie była zabudowana, to nie mają do niej zastosowania przepisy § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a więc nie można mówić o naruszeniu chronionego prawem interesu osoby trzeciej.
Zdaniem Sądu, subiektywne odczucia skarżącego, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa nie są podstawą do jej uchylenia, zaś podnoszona przez skarżącego kwestia zmiany wartości należącej do niego działki pozostaje bez wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) oddalił skargę.