II SA/Sz 860/12

II SA/Sz 860/12 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2013-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Henryk Dolecki /przewodniczący/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /sprawozdawca/
Stefan Kłosowski
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1173/13 - Wyrok NSA z 2014-11-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1  par 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych oddala skargę
Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez Spółkę A
z siedzibą w [...] robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, polegających na montażu siatki z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem lampami halogenowymi, na nieruchomości przy [...] w[...] .
Uzasadniając tę decyzję organ I instancji wyjaśnił, że postanowieniem z dnia
[...] r. zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku, w terminie do dnia
[...] r., przez:
1) przedłożenie oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożonego przez osobę uprawnioną, uzupełnionego o wpisanie
a) właściciela działki nr [...] z obrębu [...] z adresem do korespondencji,
b) wszystkich działek objętych inwestycją, brak działki nr [...] z obrębu [...] oraz działki drogowej nr [...] z tego samego obrębu,
c) informacji i wskazania dokumentów, z których wynika zgoda Zarządu Dróg na nadwieszenie reklamy nad działką nr [...] oraz zgody właściciela działki nr [..] na nadwieszenie wraz z ich adresami do korespondencji,
2) wskazanie sposobu mocowania siatki,
3) zaznaczenie na szkicach i rysunkach projektowanego oświetlenia oraz wskazanie sposobu zasilania,
4) przedłożenie dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Ponieważ wnioskodawca nie uzupełnił barków wniosku z dnia [...] r., organ I instancji wniósł sprzeciw.
W odwołaniu od tej decyzji Spółka podniosła, że decyzja organu I instancji narusza art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez błędne uznanie, że inwestor nie uzupełnił w terminie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych i nie uwzględnia tego, że postanowienie z dnia [...] r. zostało doręczone inwestorowi w dniu [...] r., a określony postanowieniem termin na uzupełnienie zgłoszenia upływał w dniu następnym tj. [...] r., a więc w dniu w którym dopiero rozpoczął bieg termin na uzupełnienie zgłoszenia. W dniu [...] r. inwestor przedłożył stosowne dokumenty. Ponadto, zdaniem Spółki, decyzja narusza art.6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 107 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania i udzielania informacji oraz nie zawiera należytego uzasadnienia.
Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr
[...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając
tę decyzję wyjaśnił, że w związku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu odwoławczym ustalił, iż w budynku przy
[...] w [...] nie są prowadzone roboty budowlane, które umożliwiłyby instalację reklamy w związku z tymi robotami. Wojewoda wskazał,
że utrzymuje decyzję wnoszącą sprzeciw, ale z innych przyczyn, niż uczynił to organ
I instancji. Wojewoda przypomniał, że stosownie do art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Zatem przeprowadzenie robót budowlanych co do zasady wymaga pozwolenia na budowę
w formie decyzji właściwego organu. Wyjątki od tego obowiązku zostały wymienione
w art. 29-31 Prawa budowlanego i stanowią one katalog zamknięty. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych,
z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Budynek przy [...] w [...] nie jest wpisany do rejestru zabytków. Zamierzone przez inwestora roboty budowlane stanowią instalowanie urządzenia reklamowego. Zatem na mocy art. 30 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, podlegają zgłoszeniu właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.
Planowana inwestycja ma być realizowana na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Centrum-Brama Portowa"
w Szczecinie, przyjętego uchwałą Rady Miasta Szczecina Nr XXXI/773/09 z dnia
2 lutego 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 16, poz. 666), a zgłoszone roboty budowlane naruszają ustalenia tego planu. Plan miejscowy w § 6 ust. 3 pkt 27 nie dopuszcza umieszczania reklam, banerów, siatek rozpiętych na całej lub części elewacji budynku, z wyjątkiem reklam, banerów, siatek reklamowych na elewacjach budynków, rusztowaniach, ogrodzeniach, instalowanych w trakcie prowadzonych robot budowlanych. Na nieruchomości objętej zgłoszeniem nie są prowadzone roboty budowlane, które umożliwiłyby instalację urządzenia reklamowego w związku
z prowadzonymi pracami (np. montaż takiej reklamy na rusztowaniu czy ogrodzeniu). Zatem roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia planu miejscowego. Stosownie do art. 30 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robot budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Z tej przyczyny organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę na specyfikę instytucji zgłoszenia robot budowlanych wskazując, że zgodnie z art. 30 ust. 5 zdanie drugie Prawa budowlanego, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Organy administracji budowlanej ograniczone są czasowo do wydania decyzji sprzeciwu i po upływie 30 dni od dnia doręczenia im zgłoszenia, tracą kompetencję do wniesienia sprzeciwu. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji w tym przedmiocie.
W konsekwencji organ odwoławczy nie może na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylić decyzji wnoszącej sprzeciw i przekazać sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy termin do wniesienia sprzeciwu już upłynął. Organ odwoławczy może w tej sytuacji utrzymać sprzeciw w mocy lub uchylić taką decyzję i umorzyć postępowanie. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania naruszałaby art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Z tej przyczyny organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw, ale z innych przyczyn niż wskazał organ I instancji.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda [...] stwierdził,
że uzasadniony jest zarzut odwołania dotyczący wyznaczenia zbyt krótkiego terminu
na uzupełnienie złożonego przez inwestora zgłoszenia. Wskazane jest bowiem, aby przy wyznaczaniu tego terminu uwzględniać termin doręczenia postanowienia
o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Postanowienie z dnia [...] r. zostało doręczone inwestorowi w dniu [...] r., tj. na dzień przed upływem terminu do uzupełnienia zagaszenia wyznaczonego na dzień [..] r. Organ I instancji zakreślając w ten sposób termin uzupełnienia zgłoszenia, uniemożliwił inwestorowi uzupełnienie zgłoszenia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, z uwagi na niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.
W ocenie organu II instancji decyzja Prezydenta Miasta nie narusza przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w odwołaniu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego. Do dnia wydania decyzji
o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia, nie toczy się postępowanie administracyjne
w rozumieniu K.p.a.. Zastosowanie na tym etapie mają reguły formalne określone
w Prawie budowlanym (np. wydanie postanowienia dotyczącego uzupełnienia zgłoszenia). Postępowanie administracyjne w takiej sprawie wszczyna dopiero decyzja o sprzeciwie, a do postępowania tego stosuje się przepisy K.p.a., jednakże z uwagi na specyfikę instytucji sprzeciwu, nie będą one mogły być w całości zastosowane. Decyzja wydana w I instancji zawiera wszystkie elementy konstytutywne decyzji wnoszącej sprzeciw. Uzasadnienie tej decyzji odnosiło się do przesłanek, o których mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. W postępowaniu odwoławczym ustalono, że sprzeciw należało wnieść z uwagi na przesłankę wymienioną w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Dlatego zarzut naruszania art. 107 K.p.a. przez organ I instancji jest nieuzasadniony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję Spółka A.wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania. Wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw na podstawie tego przepisu, mimo tego, że przesłanka określona w tym przepisie nie stanowi podstawy prawnej do wniesienia sprzeciwu
w przedmiotowej sprawie. Spółka wskazała, że organ II instancji błędnie zastosował
art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego i wydał decyzję utrzymującą w mocy sprzeciw
w oparciu o uznanie, iż inwestor nie uzupełnił zgłoszenia, pomijając okoliczność,
że postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia zostało doręczone inwestorowi [...] r., a wyznaczony przez organ termin na uzupełnienie zgłoszenia upływał w dniu [...] r. Mimo tego, organ I instancji w dniu
[...] wniósł sprzeciw z powodu nie uzupełnienia zgłoszenia w terminie. Organ odwoławczy nie ustalił w ogóle, czy i kiedy inwestor otrzymał wezwanie do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty, poprzestając na ustaleniu, że upłynął termin wyznaczony postanowieniem. W tej sytuacji brak było podstaw do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw. Decyzja taka została jednak wydana i to w oparciu o przepis, który nie mógł stanowić podstawy wniesienia sprzeciwu. Sprzeciw jest przewidzianym prawem instrumentem pozwalającym organom na ingerowanie w zamiary inwestycyjne. Jednakże przepisy ustawy w sposób szczegółowy określają przypadki, w jakich organ może wnieść sprzeciw do zgłoszonych robót oraz termin, w którym decyzja o sprzeciwie może być wydana. Przepis art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane określa przypadki w których organ wnosi sprzeciw. W decyzji wnoszącej sprzeciw organ może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 7 tej ustawy). Katalog sytuacji kiedy organ może wnieść sprzeciw jest zamknięty, a na żadną z nich organy w przedmiotowej sprawie się nie powołały. Art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane podstawy takiej nie zawiera, określa on jedynie wymagania stawiane zgłoszeniu i reguluje tryb uzupełniania braków zgłoszenia. Dopiero po bezskutecznym upływie określonego w drodze postanowienia terminu, organ może wnieść sprzeciw. Organ I instancji nieprawidłowo zastosował ten przepis, a organ odwoławczy uchybienie to zaakceptował. W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji nie powołano się na żadne okoliczności faktyczne, które mogłyby odpowiadać jednej z przesłanek sprzeciwu. Braki zgłoszenia taką przesłanką nie są. Decyzje organów obu instancji nie zawierają wyjaśnienia sprawy. Zdaniem skarżącej Spółki organ odwoławczy powinien
w tej sytuacji uchylić decyzję organu I instancji i postępowanie umorzyć. W przypadku gdy upłynął 30 dniowy termin na zgłoszenie sprzeciwu, a naruszenia organu I instancji winny skutkować uchyleniem jego decyzji, zasadnym jest umorzenie postępowania.
W ocenie skarżącej Spółki decyzja Wojewody narusza przepisy procedury administracyjnej, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności narusza art. 6, 7, 8, 10 i 107 § 1 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, naruszenie zasady praworządności, naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie, nienależyte uzasadnienie decyzji, uznanie za skuteczne zobowiązania inwestora do uzupełnienia zgłoszenia w terminie, który upłynął przed doręczeniem postanowienia, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego. Zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej winny działać na podstawie przepisów prawa. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, który nie stanowi podstawy prawnej do wniesienia sprzeciwu. Organy orzekające w sprawie są zobowiązane do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych po to, aby stworzyć rzeczywisty Obraz sprawy i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa, czego w sprawie nie uczynił żaden organ. Taka postawa organów nie służy pogłębianiu zaufania obywateli do organów Państwa, a zaskarżona decyzja ma cechy rozstrzygnięcia dowolnego, nie opartego na przepisach prawa. Poprzez uniemożliwienie inwestorowi uzupełnienia zgłoszenia, doszło do naruszenia zasady zapewnienia stronie czynnego udziału na każdym stadium postępowania. Ponadto, zaskarżona decyzja nie zawiera należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiska organu administracji. Uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Umożliwia to kontrolę legalności decyzji i pozwala na ochronę interesu strony, poprzez postawienie zarzutów pod adresem decyzji i podjęcie próby wskazania jej nielegalności. Uzasadnienie powinno wskazywać jaki jest związek pomiędzy oceną stanu faktycznego, a rozstrzygnięciem sprawy. Powinno być logicznym wnioskiem wyprowadzonym z ustalonych faktów i ich prawnej oceny według obowiązujących przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji wnioski organu nie są logicznym następstwem przeprowadzonego postępowania dowodowego, przedstawiają jedynie subiektywne stanowisko organu w sprawie, nie oparte na jakiejkolwiek podstawie prawnej, a treść uzasadnienia decyzji nie pozwala na zrozumienie stanowiska organu, co stoi w sprzeczności z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. Ponadto organ odwoławczy nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do treści skargi ponownie wskazał, że objęta zgłoszeniem inwestycja narusza § 6 ust. 3 pkt 27 uchwały Nr XXXI/773/09 Rady Miasta Szczecina z dnia
2 lutego 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Centrum-Brama Portowa". Plan miejscowy nie dopuszcza umieszczania reklam, banerów, siatek reklamowych rozpiętych na całej elewacji budynku, z wyjątkiem budynków w trakcie prowadzonych robót budowlanych. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeśli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W tej sytuacji wzywanie inwestora do uzupełnienia zgłoszenia nie było konieczne z uwagi na niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami planu.
Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Organ II instancji wytknął w swojej decyzji wyznaczenie przez organ I instancji zbyt krótkiego terminu na uzupełnienie zgłoszenia. Jednakże w przypadku wydania na podstawie art. 30 ust. 2 decyzji wnoszącej sprzeciw, organ odwoławczy nie ma możliwości uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy może tylko utrzymać sprzeciw w mocy lub uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie. Wniesienie odwołania od decyzji wnoszącej sprzeciw nie przedłuża 30 dniowego terminu na jego wniesienie. Ponieważ planowana inwestycja narusza ustalenia planu miejscowego, należało utrzymać w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw, ale z innej przyczyny, niż wskazana w decyzji organu I instancji. W tej sytuacji prawidłowość wezwania inwestora do uzupełnienia sprzeciwu nie ma znaczenia dla sprawy.
Organ odwoławczy podał również, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, a w postępowaniu przed organem odwoławczym został zebrany materiał dowodowy w całości, konieczny do rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa i zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne.
W uzasadnieniu tej decyzji przytoczono i wyjaśniono przepisy prawa mające zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym. Natomiast w stosunku do postępowania przed organem I instancji organ odwoławczy ponownie wyjaśnił, że zgłoszenie robót budowlanych nie wszczyna postępowania administracyjnego. Postępowanie wszczyna dopiero wydanie decyzji o sprzeciwie, które następnie toczy się na podstawie przepisów K.p.a., które jednak z uwagi na specyfikę sprzeciwu nie mogą być zastosowane w całości. Wydanie postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia, następuje na podstawie reguł formalnych określonych w Prawie budowlanym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W związku z zawartym w skardze wnioskiem o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, na wstępie należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie zastępuje właściwych w danej sprawie organów administracji publicznej w merytorycznym orzekaniu. Wynika to z treści przytoczonego na wstępie przepisu, a także treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 r. poz. 270) – dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez sąd, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi dającymi podstawę do uwzględnienia skargi, następuje uchylenie takiej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności (w razie wystąpienia wad kwalifikowanych).
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody , utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta, którą to decyzją organ I instancji wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu siatki z nadrukiem reklamowym
na nieruchomości położonej przy [...] w[...] .
Szczególnego podkreślenia wymaga okoliczność, że zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał mocy decyzję organu I instancji. Jest to o tyle istotne,
że w przypadku gdy organ I instancji wnosi sprzeciw co do zamiaru wykonania określonych robot budowlanych, to w zasadzie jedyną decyzją jaką może wydać organ odwoławczy, nie narażając się na zarzut wydania decyzji po terminie przewidzianym w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą", jest decyzja orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Skoro zatem organ odwoławczy wydał właśnie taką decyzję, a nie decyzję uchylającą decyzję organu I instancji, to za chybiony uznać należy zarzut skargi, że decyzja o sprzeciwie wydana została po terminie przewidzianym ww. przepisie.
Nietrafny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez orzeczenie na podstawie innego przepisu ustawy niż organ I instancji. Dopóki bowiem organ odwoławczy orzeka w tożsamej sprawie co organ I instancji, to nie można mówić o naruszeniu zasady dwuinstancyjności. Nie dochodzi do zmiany tożsamości sprawy, jeżeli zachowane zostają podmiot, przedmiot i stan faktyczny sprawy, przy niezmienionym stanie prawnym. Przez zmianę stanu prawnego należy rozumieć nie tylko zmianę dokonaną w procesie legislacji, ale również oparcie swoich decyzji przez organy obu instancji na różnych podstawach prawnych. W przedmiotowej sprawie Wojewoda orzekł w stosunku do Spółki A w [...] z jej wniosku dotyczącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu siatki z nadrukiem reklamowym na nieruchomości położonej przy [...] w . Niewątpliwie zatem przedmiot, podmiot i stan faktyczny sprawy pozostają tożsame. Zdaniem Sądu, zmianie nie uległ również stan prawny sprawy. Należy wziąć pod uwagę, że już w dacie orzekania przez organ
I instancji obowiązywały przepisy stanowiące podstawę do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do planowanych przez skarżącą robot budowlanych, tj. przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy oraz miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego "Centrum - Brama Portowa" w Szczecinie przyjęty uchwałą Rady Miasta Szczecin Nr XXXI/773/09 z dnia 2 lutego 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2009 r. Nr 16, poz. 666). Oznacza to, że organ I instancji rozpatrując zgłoszenie skarżącej miał obowiązek wydać decyzję o sprzeciwie na podstawie ww. przepisów. Okoliczność, że organ I instancji w swojej decyzji nie powołał się na przepisy dające podstawę wniesienia sprzeciwu i nie odniósł się w uzasadnienia decyzji do ich treści, nie stanowi takiego naruszenia prawa, które nie mogłoby być naprawione przez organ wyższej instancji w postępowaniu odwoławczym. W tym miejscu wyjaśnić należy, że właśnie dwuinstancyjność postępowania administracyjnego pozwala organowi odwoławczemu - a wręcz go zobowiązuje - do poprawy, uzupełnienia, wyjaśnienia i ustalenia tego, czego nie zrobił bądź zrobił źle organ I instancji, przy czym nie zawsze istnieje konieczność stosowania rozstrzygnięcia kasacyjnego lub reformacyjnego. Organ odwoławczy może bowiem korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych, bądź powodujące inne nieprawidłowości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2005 r. sygn. akt OSK 1552/04, LEX nr 186587) - w tym również wady uzasadnienia. Nie oznacza to jednak, że przy odmiennej argumentacji organu odwoławczego w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje w tej samej sprawie.
Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Wojewoda utrzymał w mocy, zasadnie wnoszącą sprzeciw co do zamiaru wykonania planowanych przez skarżącą robót budowlanych, decyzję Prezydenta Miasta, jednocześnie w swojej decyzji przywołał właściwe przepisy prawa
i odniósł się w uzasadnieniu decyzji do ich treści, zgodnie z przepisem art. 107 K.p.a. Wojewoda powołał w podstawie prawnej decyzji art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy, z którego wynika, iż właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Skoro na terenie objętym zgłoszeniem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty przez Radę Miasta Szczecina uchwałą Nr XXXI/773/09 z dnia 2 lutego 2009 r., zakazujący umieszczania reklam/banerów/siatek reklamowych na całej lub części elewacji budynku, to prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że planowane roboty budowlane polegające na montażu siatki z nadrukiem reklamowym na całej elewacji budynku, naruszają ustalenia tego planu tj. przepisy § 6 ust. 3 pkt 27. W tej sytuacji organ odwoławczy w sposób prawidłowy uznał, że planowane przez skarżącą roboty budowlane naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Centrum - Brama Portowa" w Szczecinie.
Wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda działał na podstawie i w granicach prawa, a zatem nie można mu zarzucić naruszenia wskazanych przez skarżącą naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady legalności i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.
Uznając, zatem, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.