II SA/WA 455/05

II SA/Wa 455/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-07-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /sprawozdawca/
Ewa Kwiecińska /przewodniczący/
Jolanta Rajewska
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia NSA Jolanta Rajewska, Asesor WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Łukasz Pilip, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2005 r. sprawy ze skargi K.L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
Starosta S. decyzją z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), odmówił przyznania K.L. świadczenia przedemerytalnego.
W uzasadnieniu podał, że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 37k, gdyż jego stosunek pracy nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, lecz za zwykłym wypowiedzeniem. W takiej sytuacji świadczenie mógłby uzyskać z przepisu art. 37k ust. 1 pkt 1, w którym to przepisie nie jest wymagany żaden szczególny sposób rozwiązania umowy o pracę, a jedynie staż (25 lat) i wiek (63 lata), jednak nie spełnia również warunku dotyczącego wieku.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], wydaną w oparciu o przepis art. 6c ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 56, poz. 514 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K.L., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie emerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli posiada odpowiedni wiek i okres uprawniający do emerytury oraz zakończenie zatrudnienia nastąpiło w określonym trybie.
Natomiast K.L. nie spełnia warunków niezbędnych do przyznania świadczenia przedemerytalnego, gdyż nie osiągnął wieku 63 lat (ukończone 52 lata), a rozwiązanie z nim umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez zakład pracy (art. 30 § 1 pkt 2 kpa), którego okres upłynął z dniem [...] marca 2002 r., co potwierdza świadectwo pracy, a nadto nie zakończył okresu zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2 ww. ustawy (wykonywanie pracy w ramach prac interwencyjnych).
Organ stwierdził również, że przepisem prawa materialnego regulującym przyznawanie świadczeń przedemerytalnych jest art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, natomiast nie mają tu zastosowania przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Ustawodawca w cyt. art. 37k nie dokonał rozróżnienia na zatrudnienie w szczególnych warunkach i inne zatrudnienie, tak więc fakt, iż K.L. pracował w szczególnych warunkach nie ma żadnego znaczenia w postępowaniu dotyczącym przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K.L. powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2003 r. w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, w którym jednoznacznie wyjaśniono jego sytuację i prawa nabyte oraz sposób rozwiązania nieprawidłowości powstałych przy interpretacji ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, tak przez Powiatowy Urząd Pracy w S., jak i Wojewodę [...].
Wyraził też swoją dezaprobatę dotyczącą działalności organów administracji, które odmówiły mu prawa do zasiłku, a obecnie odmawiają prawa do świadczenia przedemerytalnego po 36 latach pracy w warunkach szkodliwych, posądzając je o ignorancję i niekompetencję.
Wskazał również, że zarówno on, jak i jego rodzina zostali pozbawieni środków do życia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).
Skarga oceniana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, lecz z powodów innych, niż w niej podniesione.
Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że odwołanie K. L. od decyzji Starosty S. z dnia [...] marca 2004 r., które wpłynęło do organu w dniu 23 marca 2004 r., nie zostało przez odwołującego się podpisane.
Stosownie do treści art. 128 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji – Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania.
Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego cechuje zatem zasada ograniczonego formalizmu nie tylko co do treści, lecz przejawia się także w odformalizowaniu formy podań (odwołań, żądań, wyjaśnień, zażaleń).
Odwołanie jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 kpa i powinno zawierać elementy określone w art. 63 § 2 i § 3, a w szczególności wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz powinno czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, a nadto, wniesione pisemnie, powinno być podpisane przez wnoszącego.
Podpis wskazuje bowiem osobę wnoszącego i pozwala zbadać, czy odwołanie pochodzi od podmiotu legitymowanego.
Zgodnie z przepisem art. 64 § 1 kpa odwołanie pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli nie wskazano w nim adresu wnoszącego i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych oraz zgodnie z art. 64 § 2, odwołujący się nie usunie w terminie braków nieczyniących zadość licznym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, pomimo wezwania go przez organ.
W rozpatrywanej sprawie organ, do którego wpłynęło odwołanie nie zastosował się do obowiązku wynikającego z powołanego wyżej przepisu, lecz akta sprawy wraz z odwołaniem przesłał do Wojewody [...] jako organu odwoławczego, który rozpoznał odwołanie, wydając decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję.
W ocenie Sądu odwołanie bez podpisu, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 kpa wymogów, nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 kpa.
W tej sytuacji Wojewoda [...], niejako z urzędu, wystąpił w charakterze organu odwoławczego, dopuszczając się rażącego naruszenia określonej w art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), co skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., SA/Gd 2365/93, POP 1997, nr 3, poz. 62).
Wobec treści rozstrzygnięcia zbyteczne są rozważenia w zakresie zarzutów podniesionych w skardze.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, orzekł jak w sentencji wyroku.
Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.