II SA/Sz 840/15

II SA/Sz 840/15 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2016-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-07-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Barbara Gebel
Elżbieta Makowska
Maria Mysiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 250,154 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2008 nr 234 poz 1570
art. 112
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 lutego 2015 r. , sygn. akt II SAB/Sz 122/14 przez Dyrektora Aresztu Śledczego w K. w przedmiocie bezczynności w sprawie o udostępnienie informacji publicznej I. oddala skargę, II. przyznane od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego W. K. kwotę [...] złotych, zawierający należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu.
Uzasadnienie
R. P. .z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na Dyrektora Aresztu Śledczego w K. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 5 lutego 2015 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 122/14. Skarżący wskazał, że w trzech pismach zwracał się do Dyrektora Aresztu Śledczego w K. aby wypełnił w całości wyrok Sądu.
Z akt sprawy o sygn. akt II SAB/Sz 122/14 wynika, że wyrokiem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., po rozpoznaniu skargi R. P., zobowiązał Dyrektora Aresztu Śledczego w K. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] r. w zakresie objętym pytaniami z punktu 1 i 2 tego wniosku. Jednocześnie stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne od dnia [...] r., odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy przesłany został organowi w dniu [...] r.
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że zobowiązanie nałożone na jednostkę w oparciu o wyrok WSA w S. z dnia [...] r. zostało w pełni zrealizowane. Wyjaśniono między innymi, iż nie istnieje wymóg przeprowadzania badań psychologicznych pod kątem uprawnień do korzystania z broni, natomiast funkcjonariusze SW mają prawo posługiwać się bronią na podstawie ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, a nie w oparciu o rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Dodatkowo wyjaśniono i wskazano daty i terminy obowiązywania badań lekarskich funkcjonariuszy OZ D.. Wyjaśniono również, iż psycholog nr [...] nie figuruje w Regionalnej Izbie Psychologów, albowiem takowe nie działają. Istnieje natomiast instytucja taka jak Polskie Towarzystwo Psychologiczne.
Pismem z dnia [...] r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik wniósł, na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o wymierzenie organowi grzywny wobec nie wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt II SAB/Sz 122/14 oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów procesowych.
W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że nie ulega wątpliwości, iż zdaniem skarżącego organ administracji państwowej w osobie Dyrektora Aresztu Śledczego
w K. wyroku z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt II SAB/Sz 122/14 w zakresie wskazanym w sentencji tegoż orzeczenia nie wykonał, łamiąc w ten sposób dwie naczelne zasady postępowania administracyjnego:
1) zasadę zaufania do organów administracji państwowej oraz
2) zasadę szybkości postępowania administracyjnego.
Zdaniem pełnomocnika, w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny.
Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] r. Podniósł, że jeżeli organ nie udostępnił skarżącemu w pełni żądanej informacji, to powinien wydać decyzję administracyjną o odmowie udzielenia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie. Nadto wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy pranej udzielonej skarżącemu z urzędu w kwocie [...] zł, przedkładając do akt ich wykaz.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powołanego art. 154 § 1 P.p.s.a. wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki nie zostały spełnione.
O ile uznać należy, że skarżący wystąpił do Dyrektora Aresztu Śledczego
w K. z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku (pismo z dnia [...] r.), to nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organ nie wykonał w pełni zobowiązania zawartego w wyroku z dnia [...] r., sygn. akt II SAB/Sz 122/14.
W niniejszej sprawie organ został powyższym wyrokiem Sądu zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [..] r. w zakresie objętym pytaniami z punktu 1 i 2 tego wniosku, które brzmią:
"1) Czy funkcjonariusze SW z OZ D., w jednostce podlegającej Panu,
tj. A. U. i, J. W. i psycholog nr [...] posiadają aktualne badania psychologiczne, uprawniające do korzystania i dostępu do broni w czasie pełnienia służby i kiedy ostatni raz te badania się odbyły i który to psycholog te zaświadczenie (dokument ) wystawił?
2) czy psycholog nr [...] jest zarejestrowana w Regionalnej Izbie Psychologów
i w której?"
Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Aresztu Śledczego w K. udzielił skarżącemu odpowiedzi podając daty przeprowadzenia badań okresowych trzech funkcjonariuszy oraz daty, do których badania obowiązują. Nadto organ wyjaśnił, że nie istnieje wymóg przeprowadzenia badan psychologicznych, ponieważ funkcjonariusze przechodzą konsultacje psychologiczne w ramach badań profilaktycznych. W zakresie pkt 2 organ wyjaśnił, że psycholog [...] nie jest zrejestrowany w jakiejkolwiek Regionalnej Izbie Psychologów, albowiem takowe nie funkcjonują.
Skarżącego udzielona odpowiedź nie zadowoliła i pismem z dnia [...] r. zażądał jej uzupełnienia "do części uprawnień do broni i który psycholog takowe zezwolenia wydał".
W kolejnych pismach z dnia [...] r. Dyrektor wyjaśnił,
że funkcjonariusze służby więziennej nie muszą przechodzić badań psychologicznych pod kątem uprawnień do korzystania z broni w oparciu o rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, ponieważ mają prawo posługiwać się bronią na podstawie ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
Odpowiedź organu znajduje uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.), konkretnie w art.112 ust 1, który stanowi: "Zadania z zakresu: 1) ochrony zdrowia funkcjonariuszy przed wpływem niekorzystnych warunków związanych ze środowiskiem służby i sposobem jej pełnienia, 2) profilaktycznej opieki zdrowotnej nad funkcjonariuszami – wykonują jednostki służby medycyny pracy Służby Więziennej, zwane dalej "jednostkami służby medycyny pracy", na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z 2006 r., Nr 141, poz.1011 oraz z 2008 r. Nr 220, poz. 1416 i Nr 234, poz. 1570)."
Prawidłowo też Dyrektor wskazał, że w stosunku do funkcjonariuszy służby więziennej nie znajduje zastosowania o rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia
7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898). Funkcjonariusze służby więziennej nie przechodzą odrębnych badań psychologicznych uprawniających do korzystania i dostępu do broni w czasie pełnienia służby, w wyniku których uzyskują wystawione przez psychologa zaświadczenie. Tak jak już wyżej wyjaśniono funkcjonariusze służby więziennej podawani są badaniom profilaktycznym przez służby medycyny pracy, w ramach których przechodzą badania psychologiczne. Badania te kończą się zaświadczeniem wystawionym przez lekarza uprawnionego do przeprowadzania badań profilaktycznych. Skoro zatem Dyrektor nie był w posiadaniu zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez lekarza psychologa, to nie mógł udzielić skarżącemu odpowiedzi na część pytania "który to psycholog te zaświadczenie (dokument) wystawił".
Jednocześnie Dyrektor poinformował skarżącego jaki akt reguluje zasady posługiwania się bronią przez funkcjonariuszy służby więziennej. W tym miejscu zasadne wydaje się wyjaśnić skarżącemu, że akty powszechnie obwiązującego prawa nie stanowią informacji publicznej, dlatego Dyrektor nie miał obowiązku udostępniania skarżącemu tekstu ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
Odnośnie drugiego pytania skarżącego Dyrektor również udzielił odpowiedzi, wyjaśniając skarżącemu, że psycholog nr [...] nie jest zarejestrowana
w Regionalnej Izbie Psychologów, ponieważ Izby te nie funkcjonują.
Mając na uwadze treść pytań skarżącego skierowanych do Dyrektora Aresztu Śledczego w K. stwierdzić należy, że udzielone skarżącemu odpowiedzi czynią zadość tym pytaniom. W kierowanych bowiem do skarżącego pismach zawarto wszystkie informacje jakie były w posiadaniu organu odnośnie zadanych pytań. Natomiast w przypadku gdy organ nie jest w posiadaniu informacji w takim zakresie, w jakim oczekuje wnioskodawca, wówczas obowiązany jest poinformować stronę, że wnioskowanej informacji nie posiada, co też w przedmiotowej sprawie zostało uczynione.
W takiej sytuacji w ocenie Sądu, sposób postępowania organu po doręczeniu prawomocnego wyroku nie daje podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie organ pozostał w zwłoce uzasadniającej wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § P.p.s.a., w związku z czym, na podstawie art. 151 tej ustawy, należało orzec
o oddaleniu skargi.
Na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 490) przyznano wynagrodzenie pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu z urzędu. Sąd nie uwzględnił wykazu kosztów przedłożonego przez pełnomocnika, ponieważ zgodnie z wyżej wskazanym przepisem rozporządzenia wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zostało ryczałtowo.