II SA/SZ 829/23

II SA/Sz 829/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-03-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Bolesław Stachura
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /przewodniczący sprawozdawca/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1478
art.272 ust.8, ust.22-26
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2024 r. sprawy ze skargi D.J. na decyzję Wójta Gminy K. z dnia 3 lipca 2023 r. nr GK.3137.24.9.2022.AŻ w przedmiocie ustalenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2023 r., nr [...], Wójt Gminy orzekł wobec D. J. (dalej: "strona" bądź "skarżący") dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb W., nr KW [...], o powierzchni 11.845 m2 za okres od [...] stycznia 2022 r. do [...] grudnia 2022 r. opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji w wysokości [...] zł, po [...] zł za każdy kwartał.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 272 ust. 8, ust. 22-26 w zw. z art. 300 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2438; dalej "u.p.w."), § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2022 r., poz. 2438; dalej "rozporządzenie j.s.o."), art. 63 § 1 i 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1977 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz.2651 ze zm.; dalej "O.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz.775; dalej "K.p.a.").
Organ przedstawił stan faktyczny, w którym wskazał, że [...] maja 2023 r. w drodze informacji ustalił wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej dla przedmiotowej działki, która dotyczyła dwóch kwartałów - III i IV 2022 r. Opłata została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wyrażonej w m2 wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach zgodnie z art. 272 ust. 8 u.p.w. i § 9 ust. 1 rozporządzenia j.s.o.
Organ wskazał przy tym, że w tożsamej sprawie, a mianowicie w określeniu opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej za I i II kwartał 2022 r. tutejszy organ wydał decyzje, które zaskarżone zostały przez pełnomocnika strony do WSA w Szczecinie. Wyrokami z dnia 22 marca 2023 r. sygn. akt. II SA/Sz 925/22 oraz z dnia 23 marca 2023 r. sygn. akt. 1076/22 skargi zostały oddalone, a decyzje określające opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji za I i II kwartał 2022 r. utrzymane w mocy.
Skarżący złożył reklamację, w której wskazał, że opłata nie powinna zostać naliczona z uwagi na okoliczność, iż działka ta jest objęta systemem kanalizacji typu otwartego i zamkniętego. Skarżący dla przypomnienia wskazał, że Gmina badała sprawy dotyczące przedmiotowej nieruchomości już od 2018 r., w którym po raz pierwszy naliczono opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej dla dz. [...], co od początku było przez skarżącego kwestionowane.
Organ wskazał, że w związku z brakiem złożenia przez stronę oświadczenia, o którym mowa w art. 552 § 2 b u.p.w. oraz brakiem przedstawienia dokumentacji dot. wielkości powierzchni utwardzonej na przedmiotowej działce w złożonej reklamacji, przyjąć należało, iż ustalenia organu na podstawie wydruków zdjęć satelitarnych z programu Gison oraz posiadanej dokumentacji dot. przedmiotowej działki w tym zakresie są prawidłowe i strona co do tej kwestii zastrzeżeń nie ma. Kwestią sporną pozostaje natomiast w dalszym ciągu zagadnienie ujęcia danej nieruchomości w system kanalizacji otwartej i zamkniętej. Organ nie ma wątpliwości, że działka jest wyposażona w wewnętrzny system kanalizacji, natomiast system ten nie jest w żaden sposób podłączony do gminnej sieci kanalizacji deszczowej - co przesądza o konieczności naliczenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.
Ustosunkowując się do zarzutu strony odnośnie potwierdzenia przez tutejszy organ decyzją z dnia [...] października 2020 r., że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej organ wyjaśnił, że w przedmiotowej kwestii kształtowały się sprzeczne poglądy orzecznictwa i w ówczesnym stanie wiedzy na temat orzecznictwa WSA takie stanowisko było uzasadnione. Jednakże decyzja dotyczyła tylko konkretnego roku 2018 i nie była wiążąca dla organu w odniesieniu do innych lat. Aktualny pogląd organu oparty jest o najnowsze i jednolite orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Organ wyjaśnił definicję "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej", odwołując się do jego słownikowego znaczenia, tj. zespołu urządzeń służących do odprowadzenia z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, którymi mogą być urządzenia kanalizacji deszczowej jak i ogólnospławnej. Według organu, obszar na którym znajduje się przedmiotowa działka, nie jest podłączony do takiego systemu. Wybudowanie wewnętrznego systemu odprowadzania opadów atmosferycznych na działce, w ocenie organu, nie wyłącza konieczności ustalenia opłaty za zmniejszenie retencyjności nawet w przypadku posiadania instalacji/urządzeń do retencjonowania wody. W przypadku posiadania urządzeń do retencjonowania wody (w zależności od ich pojemności) stawka opłaty jest natomiast niższa. Organ wskazał, że zgodnie z posiadanym przez stronę pozwoleniem wodnoprawnym z [...] stycznia 2008 r. nr [...] odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest ziemia (rów melioracyjny), a nie system kanalizacji deszczowej. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przywołał orzeczenia NSA.
Odnosząc się do zarzutu strony dot. działania Gminy na szkodę przedsiębiorcy organ odwołał się do przepisów ustawy Prawo wodne, a mianowicie do art.272 ust. 22, który zobowiązuje Wójta do ustalenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Organ dodał, że ustawodawca w art. 269 ust 2 u.p.w. wprowadził tylko dwa zwolnienia przedmiotowe, które dotyczą jezdni dróg publicznych oraz dróg kolejowych i za te nieruchomości nie ponosi się opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej wydanie informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty stałej za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej (dotyczy III i IV kwartału 2022 r.).
Nadto, skarżący wniósł o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. Naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1) art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że:
a) działka nr [...], obręb W., nr KW [...] posiadająca wewnętrzny system kanalizacji deszczowej nie jest w żaden sposób podłączona do systemu kanalizacji otwartej działającej na obszarze Gminy K., podczas gdy system kanalizacji deszczowej na działce nr [...] jest połączony z systemem kanalizacji deszczowej na działce nr [...], przez który wody opadowe są odprowadzane do rowu melioracyjnego, który to odprowadza dalej wody opadowe i roztopowe z terenu tej nieruchomości oraz wielu innych do rzeki B. położonej w granicy administracyjnej miasta S., zapewniając odprowadzanie wód opadowych i roztopowych w szczególności do wód powierzchniowych,
b) wody opadowe i roztopowe odprowadzane z działki nr [...] są odprowadzane do ziemi, podczas gdy są one odprowadzane do rowu melioracyjnego, a następnie za jego pośrednictwem są odprowadzane do wód powierzchniowych,
c) art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek zastosowania opłaty o jakiej mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 prawa wodnego (brak analizy dokumentacji planistycznej gminy, umiejscowienia infrastruktury kanalizacji deszczowej, ustalenia podmiotów zarządzających poszczególnymi jej elementami, opinii biegłego z zakresu geodezji, planistyki tudzież innej specjalizacji niezbędnej dla określenia wskazanych elementów stanu faktycznego),
d) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
2. Naruszenia prawa materialnego tj.:
1) art. 269 ust. 1 pkt 1 prawa wodnego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla zwolnienia z obowiązku opłaty wskazanej ww. przepisie jest konieczne, aby wewnętrzny system kanalizacji deszczowej istniejący na działce nr [...] (znajdujący się w kompleksie 19 działek, które wzajemnie są połączone ze sobą systemem kanalizacji deszczowej) był dodatkowo podłączony do zewnętrznego systemu kanalizacji deszczowej, podczas gdy ustawodawca nie wprowadza konieczności podłączenia nieruchomości do zewnętrznej kanalizacji deszczowej bezpośrednio, a wymaga aby dana nieruchomość była podłączona do systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej jaki funkcjonuje na danym obszarze;
2) § 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2022 roku, poz. 2438) poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy działka nr [...] obręb W., nr KW [...] posiada urządzenia do retencjonowania wody;
W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.
Do skargi załączono potwierdzone za zgodność: kopię wyroku WSA w Szczecinie z 5 września 2019 r. o sygn. akt II SA/Sz 481/19 wraz z uzasadnieniem; kopię decyzji organu z [...] października 2020 r. nr [...]; kopię decyzji organu z dnia [...] października 2020 r. sygn. akt [...], kopię opinii geodety T. G. z dnia [...] listopada 2022 r.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.
Skarga jest bezzasadna.
Z akt sprawy wynika, że strony toczą kilkuletni spór, w którym zasadniczą kwestią sporną jest sposób interpretacji pojęcia obszarów nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o których mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 i art. 272 ust. 8 u.p.w., przy uwzględnieniu okoliczności, że na terenie gminy nie istnieje gminna sieć kanalizacji deszczowej, a wody opadowe są odprowadzane do rowu melioracyjnego.
Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy u.p.w. Zgodnie z art. 34 pkt 4 u.p.w., jako szczególne korzystanie z wód kwalifikowane jest wykonywanie na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Stosownie do art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w., opłatę za usługi wodne uiszcza się za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
Zgodnie z § 9 pkt 1 rozporządzenia j.s.o., jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej wynoszą bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 0,50 zł za 1 m2 na 1 rok.
Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21, w którym podkreślono, że sytuacji, kiedy nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w., nie chodzi bowiem o zebranie wód z opadów atmosferycznych (ewentualnie roztopów) do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale o odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych. Przez systemy kanalizacji zamkniętej lub otwartej ustawodawca rozumie w ogóle organizację odprowadzania wód opadowych: zarówno jej stronę techniczną, jak i podmiotową. System to nie tylko zespół współpracujących urządzeń, ale również zarządzanie tymi urządzeniami. Nie może przy tym chodzić o system kanalizacji wewnętrznej należący do właściciela nieruchomości i przez niego zarządzany. Z definicji legalnej art. 16 pkt 59 u.p.w. wynika, że przez system kanalizacji zbiorczej należy rozumieć sieć w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zakończoną oczyszczalnią ścieków albo końcowym punktem zrzutu ścieków. Stosownie do art. 2 pkt 7 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, sieć to przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Należy zatem przyjąć, że sformułowanie: "oprowadzanie do wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast" zakłada, że odprowadzane wody są ujmowane w system do tego przeznaczony, który transmituje je dopiero do wód. System ten ma służyć przekazaniu wód opadowych z nieruchomości do wód. W przypadku zmniejszenia retencji nie tyle chodzi o ujęcie wód opadowych do systemu, ile o nieujęcie całego obszaru w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej.
NSA w ww. wyroku nie podzielił poglądu, że istniejąca na nieruchomości kanalizacja z odprowadzaniem wód do rowu melioracyjnego, niestanowiącego elementu zarządzanej i zorganizowanej całości jest systemem o którym mowa w przepisach u.p.w. W ocenie NSA, obszar, na którym znajdowała się nieruchomość (działka nr [...] obręb W.), nie jest podłączona do takiego systemu. Wybudowanie wewnętrznego systemu odprowadzania opadów atmosferycznych nie wyłącza konieczności ustalenia opłaty za zmniejszenie retencyjności, nawet w przypadku posiadania instalacji do retencjonowania wody. Podobne rozważania NSA zawarł w wyrokach z 15 marca 2022 r. o sygn. akt III OSK 794/21, dotyczącym działki [...] obr. Warzymice, w którym wskazał, że odprowadzanie przez skarżącego wód opadowych i roztopowych do gruntu (rowu melioracyjnego) przez istniejący na nieruchomości system kanalizacyjny nie mogło stanowić o wyłączeniu obowiązku uiszczenia opłaty za ograniczenie retencji.
Podkreślić należy, że powyższe wyroki NSA (jak również nowsze, w tym wyrok z 8 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 1995/21) zapadły bądź w odniesieniu do działek znajdujących się w bardzo bliskim sąsiedztwie działki [...], bądź wprost w odniesieniu do tej działki. Działki te, znajdują się zatem na tym samym obszarze, który, jak wyżej wskazano, nie jest podłączony do systemu kanalizacji o cechach wyżej opisanych, będącego własnością gminy lub innego podmiotu prawnego. W tym kontekście nie są przekonujące polemiczne uwagi skarżącego, że Gmina nie ma gminnej sieci kanalizacji deszczowej, zaś skarżąca nie ma możliwości podłączenia się do takiej sieci oraz że, na terenie Gminy K. wody opadowe są odprowadzane
za pośrednictwem rowu melioracyjnego i ów rów melioracyjny stanowi system kanalizacji otwartej, ponieważ woda jest odprowadzana dalej. Skarżący kwestionuje przy tym zasadność ustalenia stanu faktycznego sprawy m.in w oparciu o pozwolenie wodnoprawne z [...] stycznia 2008 r., jednak organ przywołuje ten dokument na okoliczność w zasadzie niesporną pomiędzy stronami, tj. odprowadzania wód do rowu melioracyjnego.
Ponadto Sąd zauważa, że pomimo ww. twierdzeń skarżącej o braku na terenie Gminy K. zbiorczego systemu kanalizacji deszczowej, skarżąca z drugiej jednak strony – już w treści złożonej reklamacji - powołuje się na opinię w sprawie posadowienia kanalizacji deszczowej i wynikającą z niej okoliczność istnienia i przebiegu gminnej sieci kanalizacji deszczowej. Skarżąca przywołuje informacje wynikające z ww. opinii, uznając, że z jej treści wynika, że działka nr [...] (której dotyczy zaskarżona decyzja) jest wyposażona zarówno w otwarty jak i zamknięty system kanalizacji deszczowej, który odprowadza wody do kanalizacji, a potem do rzeki B. (odpływ O. ), a na końcu wody trafiają do Morza Bałtyckiego. Skarżąca nadto wskazuje, że sieć kanalizacji na działce gruntu nr [...] Ustowo łączy się z systemem kanalizacji deszczowej, do którego wpadają wody opadowe i roztopowe z działek gruntu nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb W..
Przy czym Sąd podkreśla również, że organ przyznał, że na terenie Gminy K., tj. działce nr [...] obręb U. istnieje już sieć kanalizacji deszczowej (kd 800), tym samym skarżąca - jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę – posiada możliwość podłączenia do tego systemu ww. nieruchomości jednakże nie wystąpiła do Gminy K. o wydanie warunków możliwości podłączenia do sieci.
Zgodnie z ustaleniami faktycznymi organu, w niniejszej sprawie działka nr [...] posiada odprowadzenie wód deszczowych, do ziemi, na której znajduje się urządzenie wodne, mianowicie rów melioracyjny położony na terenie działki nr [...] obręb W., a nie do systemu kanalizacji deszczowej ogólnodostępnej będącej własnością Gminy lub innego podmiotu prawnego. Rów melioracyjny, do którego skarżąca wprowadza wody deszczowe, tj. położony na terenie działki nr [...] obręb W. nie wchodzi w skład ww. systemu kanalizacji deszczowej Gminy. Tym sam ww. działka nr [...], wbrew twierdzeniu skarżącej, zasadnie nie została zakwalifikowana przez organ jako przyłączona do sieci kanalizacji deszczowej w powyżej zaprezentowanym rozumieniu. Wypada w tym miejscu wskazać, że opłata za zmniejszenie naturalnej retencji wód jest opłatą alternatywną do opłaty za usługi wodne wiążące się z odprowadzaniem do wód, wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w.). Przy tym opłaty za odprowadzanie do wód, wód opadowych i roztopowych pobierają Wody Polskie, a za zmniejszenie retencji organ administracji samorządowej szczebla gminnego.
Sąd nie podziela również argumentacji skargi opartej o decyzję organu z [...] października 2020 r. o odstąpieniu od określenia wysokości spornej opłaty na przedmiotowej działce za 2019 r. Ustalając opłatę za III i IV kwartał 2022 r. organ oparł się na aktualnej interpretacji art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w. i pojęcia systemu kanalizacji otwartej dokonanej przez NSA w wymienionych wyżej wyrokach, którą to interpretację Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela.
Nie są trafne zarzuty dotyczące naruszenia § 9 pkt 1 rozporządzenia j.s.o.. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby na nieruchomości będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji istniały urządzenia do retencjonowania (przechowywania) wody.
Wskazać należy, że Sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ zebrał materiał dowodowy, dokonał jego oceny i wywiódł z niego logiczne wnioski. Okoliczność, że skarżący nie podziela stanowiska organu, nie świadczy o tym, że organ naruszył przepisy postępowania.
Wyjaśnić także należy, że na podstawie art. 273a u.p.w., w przypadku złożenia reklamacji, o której mowa w art. 273 ust. 1 u.p.w., przepisów art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 K.p.a., nie stosuje się. Przepis ten wyłącza stosowanie rozwiązań kodeksowych w zakresie czynnego udziału strony w postępowaniu, w szczególności dotyczycących możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, a także gdy chodzi o zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Przepis ten ma mobilizować stronę do aktywnej postawy w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Ograniczenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wprowadzone przepisami ustawy jest dopuszczalne i znane polskiemu systemowi prawnemu (por. art. 3 ustawy z dnia z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – Dz. U. z 2022 r. poz.1775).
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.