II SA/SZ 804/23

II SA/Sz 804/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska
Katarzyna Sokołowska /sprawozdawca/
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący/
Symbol z opisem
6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne
Oświata
Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1082
art. 122
Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c , art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 6 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza C. z dnia 12 grudnia 2022 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz skarżącego L. C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Burmistrz C., decyzją z dnia 12 grudnia 2022 r., nr BOSS.4453.46.2022, na podstawie art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2021 r. poz. 1082 ze zm.), dalej jako "u.p.o.", art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej jako "k.p.a.") i art. 2 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2020 r. poz. 2159 ze zm.), dalej jako "u.rz.", z uwzględnieniem § 2, § 3, § 6, § 8 § 10 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. z 2018 r., poz. 2010 ze zm.), § 10 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2019 r. poz. 391 ze zm.), w związku z art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 743 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku pracodawcy L. C., odmówił przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. D., w zakresie nauki w zawodzie stolarz.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że pracodawca przedłożył, zgodnie z art. 37 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, dokumenty dotyczące pomocy de minimis. Wniosek o dofinansowanie pracodawca złożył w obowiązującym terminie, który liczy się od dnia 31 sierpnia 2022 r., to jest od dnia zdania egzaminu czeladniczego przez młodocianego pracownika. Pracodawca dołączył do wniosku umowę o pracę zawartą z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania w zawodzie stolarz, co jest zgodne z art. 122 ust. 7 pkt 2 u.p.o.. Umowa została zawarta w dniu 30 sierpnia 2019 r. na okres od 1 września 2019 r. do 31 sierpnia 2022 r. Okres kształcenia wynikający z umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz rzeczywisty okres kształcenia wyniósł 36 miesięcy. Pracodawca, zgodnie z art. 122 ust. 7 pkt 3 ustawy Prawo oświatowe, przedłożył świadectwo czeladnicze Izby Rzemieślniczej w S. dające młodocianemu pracownikowi kwalifikacje w zawodzie stolarz nr [...] i potwierdzające, że młodociany pracownik zdał egzamin czeladniczy. W myśl art. 122 ust. 7 pkt 1 u.p.o., pracodawca przedłożył dokumenty dotyczące jego kwalifikacji do prowadzenia przygotowania zawodowego w zawodzie stolarza.
Organ wyjaśnił, że według art. 122 ust. 1 u.p.o., pracodawcy przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia po spełnieniu kilku warunków. Jednym z nich jest posiadanie przez instruktora praktycznej nauki zawodu odpowiednich kwalifikacji. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, przygotowanie może prowadzić pracodawca, osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy lub osoba zatrudniona u pracodawcy pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. Zgodnie z § 10 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 pkt 5 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu - instruktorzy praktycznej nauki zawodu posiadają ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej oraz tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać.
Organ I instancji stwierdził, iż przedstawione przez wnioskodawcę kwalifikacje nie są wystarczające do nauczania młodocianego pracownika w zawodzie stolarza. Zgodnie z dokumentacją, pracodawca a zarazem instruktor praktycznej nauki zawodu, podjął się nauczania młodocianego pracownika I. D. od dnia 1 września 2019 r. na okres 36 miesięcy. W okresie do 19 listopada 2020 r. nie posiadał jednakże wymaganych kwalifikacji do nauki zawodu stolarza. Powyższe kwalifikacje, tj. dyplom mistrza w powyższym zawodzie pracodawca uzyskał w dniu 20 listopada 2020 r.
Zdaniem Burmistrza, w związku z tym, iż L. C. nie posiadał w całym okresie przygotowania do nauki zawodu stolarza młodocianego pracownika I. D. wymaganych kwalifikacji, tym samym nie spełnił jednego z warunków koniecznych do otrzymania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika w zakresie nauki tegoż zawodu.
Od decyzji odwołanie wniósł L. C., w którym zwrócił się
o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. D. proporcjonalnie do okresu, w którym posiadał wymagane kwalifikacje, tj. od 20 listopada 2020 r.
Decyzją z dnia 6 lipca 2023 r. nr SKO.KA.433.73/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 900 t.j.) po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe. Pracodawcy, który zawarł z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeśli:
1) pracodawca lub osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do przygotowania zawodowego młodocianego,
2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał właściwy egzamin,
3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do zawodu i zdał egzamin.
Zdaniem organu odwoławczego, przesłanka "prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje" jest spełniona tylko wtedy, gdy w całym okresie przygotowania zawodowego osoba prowadząca posiadała wymagane kwalifikacje. Wobec tego, jeśli osoba prowadząca "szkolenie" nie ma do tego uprawnień przez cały czas trwania tego kształcenia, dofinansowanie nie przysługuje.
Na powyższą decyzję L. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której podniósł zarzut naruszenia:
- art. 7a k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w przepisie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe na jego niekorzyść - co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało nieuzasadnioną odmową przyznania mu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. D.,
- art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe poprzez jego błędną wykładnię, wyrażoną błędnym uznaniem, iż spełnienie przez pracodawcę warunków w tym przepisie zawartych wymagane jest w całym okresie kształcenia młodocianego pracownika, podczas gdy przepis ten nie nakłada takiego wymogu,
- art. 122 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe poprzez jego niezastosowanie, wyrażone odmową przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika za cały okres szkolenia, podczas gdy przez okres 21 miesięcy posiadał kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało nieuzasadnioną odmową przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika za cały okres 36 miesięcy.
Zdaniem skarżącego, z literalnego brzmienia przepisu art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe nie sposób odtworzyć normy, która nakładałaby na niego obowiązek spełnienia zawartych w nim wymogów przez cały okres szkolenia młodocianego pracownika. Wykładania językowa sprzeciwia się zatem stanowisku organu. Ponadto, z uwagi ratio legis omawianego przepisu, jakim jest zapewnienie młodocianym pracownikom prawidłowego toku szkolenia, nie sposób mu zarzucić, iż szkolenie młodocianego I. D. zostało przeprowadzone w sposób niewłaściwy. Przeprowadzając młodocianego przez proces szkolenia dysponował odpowiednią wiedzą i umiejętnościami, co zostało potwierdzone zdanym przez niego na ocenę bardzo dobrą egzaminem i uzyskaniem tytułu zawodowego mistrza w zawodzie stolarza. Potwierdzeniem prawidłowego toku szkolenia młodocianego jest również zdany przez niego egzamin i uzyskanie tytułu czeladnika. Dlatego też, uwzględniając dyrektywy celowościowe, nie sposób zgodzić się z zaskarżoną decyzją.
Dodatkowo, na wypadek gdyby Sąd nie podzielił prezentowanego wyżej stanowiska, skarżący podkreślił, że od 20 listopada 2020 r. posiada tytuł mistrza w zawodzie stolarza, w związku z czym od tego dnia spełnia wszelkie wymogi nałożone na niego przepisem art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy. W ocenie skarżącego, skoro zatem podstawą odmowy przyznania dofinansowania jest niespełnienie przez niego wymogu zawartego w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy, to organ winien przyznać dofinansowanie co najmniej za okres w którym ten wymóg spełniał, tj. za 21 miesięcy.
W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym.
Skarga okazała się zasadna, bowiem przeprowadzona przez Sąd, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 – j.t.), kontrola zaskarżonej decyzji, według kryterium zgodności z prawem wykazała, że zarówno ten akt, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu nakazującym ich usunięcie z obiegu prawnego.
W badanej sprawie skarżącemu odmówiono uwzględnienia wniosku o przyznanie kosztów dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Organy obu instancji przyjęły bowiem, że skoro skarżący nie posiadał wymaganych przepisami kwalifikacji przez cały okres kształcenia młodocianego pracownika, a spełniał wymagania uprawniające do otrzymania dofinansowania jedynie przez część tego okresu, to pomoc de minimis nie przysługuje.
Zgodnie z art. 122 ust. 1 u.p.o. Pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:
1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;
2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał:
a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle,
b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzamin zawodowy;
3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.
Na podstawie art. 122 ust. 2 u.p.o. wysokość kwoty dofinansowania kosztów kształcenia jednego młodocianego pracownika wynosi:
1) w przypadku nauki zawodu - do 8081 zł przy okresie kształcenia wynoszącym 36 miesięcy; jeżeli okres kształcenia jest krótszy niż 36 miesięcy, kwotę dofinansowania wypłaca się w wysokości proporcjonalnej do okresu kształcenia;
2) w przypadku przyuczenia do wykonywania określonej pracy - do 254 zł za każdy pełny miesiąc kształcenia.
W sprawie znajduje zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r, w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 2018 r., poz. 2010 – j.t.). Na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia przygotowanie zawodowe młodocianych pracowników, zwanych dalej "młodocianymi", może odbywać się przez:
1) naukę zawodu;
2) przyuczenie do wykonywania określonej pracy.
Nauka zawodu ma na celu przygotowanie młodocianego do pracy w charakterze wykwalifikowanego pracownika lub czeladnika i obejmuje praktyczną naukę zawodu, która jest organizowana u pracodawcy na zasadach ustalonych w odrębnych przepisach, oraz dokształcanie teoretyczne, o czym stanowi ust. 2 tego przepisu.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić:
1) pracodawca,
2) osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy,
3) osoba zatrudniona u pracodawcy
- pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu (ust. 1). Kwalifikacje, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą pracodawców, w imieniu których przygotowanie zawodowe młodocianych prowadzą uprawnieni do tego pracownicy (ust. 2).
O zawarciu umowy, o której mowa w § 3, pracodawca zawiadamia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego, a w przypadku pracodawcy będącego rzemieślnikiem - również izbę rzemieślniczą właściwą ze względu na siedzibę rzemieślnika (§ 3a rozporządzenia).
Zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje również rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2010 r., Nr 244, poz. 1626), które – zgodnie z § 2 ust. 2 stosuje się do młodocianych pracowników, odbywających praktyczną naukę zawodu w ramach przygotowania zawodowego, która z kolei, na podstawie § 3 ust. 2 jest organizowana przez pracodawcę, który zawarł z nimi umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego.
Z § 10 ust. 3 pkt 2 i 3 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki wynika, że zawodu instruktor powinien posiadać ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, lub ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Natomiast w § 10 ust. 4 wskazano, że instruktor praktycznej nauki zawodu powinien ponadto posiadać:
1) tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz
a) świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej lub
b) świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej, lub
2) tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, i co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz
a) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum zawodowego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego lub
b) świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub
c) świadectwo ukończenia średniego studium zawodowego, lub
3) dyplom ukończenia studiów:
a) na kierunku odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej dwuletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub
b) na innym kierunku niż odpowiedni dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub
4) tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej lub branżowej szkoły I stopnia, lub
5) tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać.
W świetle przywołanych regulacji, zawierając umowę o praktyczną naukę zawodu skarżący, jako pracodawca powinien spełniać sam, bądź zatrudniać pracownika, który spełnia wymagania w zakresie posiadania kwalifikacji niezbędnych do prowadzenia praktycznej nauki zawodu.
W przypadku skarżącego, powinien on posiadać ukończony kurs pedagogiczny, o którym mowa w § 10 ust. 3 pkt 2 lub 3 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu oraz legitymować się dokumentami, o których mowa w § 10 ust. 4 tego rozporządzenia, potwierdzającymi posiadanie odpowiednich kwalifikacji zawodowych.
Jak wynika z akt postępowania, skarżący w dacie zawierania umowy w celu przygotowania zawodowego młodocianego pracownika to jest. 30 sierpnia 2019 r. legitymował się zaświadczeniem o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu z dnia 30 czerwca 2019 r., nie spełniał natomiast wymagań, o których mowa w § 10 ust. 4 rozporządzenia – dyplom mistrza w zawodzie stolarz, który jest dokumentem potwierdzającym kwalifikacje zawodowe zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2020 r. poz. 2159 – j.t.), uzyskał dopiero w dniu 20 listopada 2020 r., czego nie kwestionuje.
Z akt postępowania wynika także, że I. D., z którym skarżący zawarł umowę w celu przygotowania zawodowego, w dniu 31 sierpnia 2022 r. zdał egzamin czeladniczy przed Komisją Egzaminacyjną Izby Czeladniczej w S., z wynikiem dobrym.
W świetle przedstawionych okoliczności nie ulega wątpliwości, że skarżący w dacie złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, w dniu 20 października 2022 r. spełniał wszystkie wymagania stawiane w art. 122 ust. 1 u.p.o., nie spełniał ich w dacie zawierania umowy i w okresie od dnia 30 sierpnia 2019 r. do dnia 20 listopada 2020 r.
Kwestią sporną w badanej sprawie jest więc możliwość przyznania skarżącemu dofinansowania w wysokości proporcjonalnej do okresu, w którym szkolił młodocianego pracownika, posiadając wszystkie wymagane uprawnienia.
Sądowi znane jest powołane w lakonicznym uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie orzecznictwo, z którego wynika, że dla skutecznego ubiegania się o przyznanie pomocy de minimis niezbędnym jest posiadanie przez instruktora praktycznej nauki zawodu wymaganych przepisami uprawnień przez cały okres praktycznej nauki zawodu.
Nie ulega, zdaniem Sądu, wątpliwości, że pracodawca może zawrzeć z młodocianym umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego co do zasady tylko wówczas, gdy jest w stanie zagwarantować jej właściwą realizację. Gwarancję taką dają instruktorzy, którzy zgodnie § 10 ust. 4 powoływanego rozporządzenia powinni posiadać między innymi co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach, lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów. Wymogi posiadania kwalifikacji merytorycznych (odpowiedni tytuł zawodowy) i kwalifikacji pedagogicznych powinny być w przypadku instruktora praktycznej nauki zawodu spełnione łącznie. Powyższe oznacza, że pracodawca może zawrzeć z młodocianym umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, gdy jest w stanie zagwarantować, że przygotowanie do zawodu prowadzone będzie przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje. Celem całego systemu kształcenia zawodowego młodocianych jest bowiem zapewnienie im takich warunków, które pozwalają na zgłębienie praktyki danego zawodu pod okiem doświadczonego instruktora, spełniającego określone warunki w wyżej wskazanych przepisach.
Nie zmienia to jednak faktu, iż sam ustawodawca, w art. 122 ust. 2 pkt 1 u.p.o., przewidział możliwość wypłaty dofinansowania w niepełnej, proporcjonalnej do okresu kształcenia wysokości.
W ocenie Sądu sytuacji, w jakiej znalazł się skarżący nie można przyrównywać do stanu, gdy ubiegający się o przyznanie pomocy de minimis przedsiębiorca nabył stosowne uprawnienia już po zakończeniu szkolenia młodocianego pracownika i dopiero w momencie złożenia wniosku spełniał wszystkie wymagania.
Jakkolwiek za naganne należy uznać zawarcie umowy z młodocianym pracownikiem przez pracodawcę, który wszystkich wymogów w dacie podpisania umowy nie spełniał, to jednak nie można jednak w niniejszej sprawie tracić z pola widzenia tego, że skarżący wymagane uprawnienia uzyskał w trakcie umowy i przez większą część jej trwania legitymował się dyplomem mistrza w zawodzie stolarza. Nie bez znaczenia pozostaje również, w ocenie Sądu okoliczność, iż młodociany pracownik – uczeń skarżącego, został dopuszczony do egzaminu czeladniczego i egzamin ten zdał z wynikiem dobrym, co oznacza, że właściwa izba rzemieślnicza uznała, iż proces przyuczenia do zawodu przebiegał prawidłowo, a uczeń uzyskał wymaganą wiedzę i umiejętności, czego nie dostrzegły organy w swoich rozstrzygnięciach.
W tych okolicznościach, zasadnym – zdaniem Sądu, jest przyznanie dofinansowania w kwocie proporcjonalnej do okresu, w którym przyuczenie do zawodu odbywało się z zachowaniem wymogów ustawowych.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a.