II SA/SZ 803/24

II SA/Sz 803/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-01-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska
Marzena Iwankiewicz /sprawozdawca/
Wiesław Drabik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art.6, art.7, art.8 art.9, art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 35 ust.1, aRT .35 ust.4, art.5 ust.1 pkt 9, , art. 28 ust.2, art. 3 ust.20
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
par.13, par.57, par.60,
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi B. Spółki z o.o. w L. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 23 lipca 2024 r. nr K-AP-2.7840.32.2024.PP (3) w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 lipca 2024 r. nr K-AP-2.7840.32.2024.PP (3) Wojewoda Zachodniopomorski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572- dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B. Sp. z o.o. w L., reprezentowaną przez r.pr. E. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty K. nr B/123/2024 z 29 lutego 2024 r. znak: B.6740.689.2022.SR zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą H. w S. , pozwolenia na budowę obiektu usług turystycznych - apartamentowo-hotelowego, składającego się z czterech budynków (A1, A2, B i C) oraz infrastruktury niezbędnej do jego funkcjonowania na działce nr [...], w obrębie [...] M. .
Z uzasadnienia decyzji Wojewody wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W dniu 21 września 2022 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek H. o wydanie pozwolenia na budowę zespołu budynków usług turystyki z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obr. [...] w M. .
Starosta K. w dniu 26 września 2022 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a nadto postanowieniem z 26 września 2022 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości. Inwestor uzupełnił dokumentację projektową, a jednocześnie poinformował o zmianie nazwy inwestycji oraz przekształceniu Spółki w spółkę komandytową. Organ, po ponownym ustaleniu obszaru oddziaływania inwestycji, poinformował strony o prowadzonym postępowaniu oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania wniosków i żądań. Ponadto wystąpił do Dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie oraz Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków Delegatura w Koszalinie, o uzgodnienie projektu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na powyższe, Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Szczecinie postanowieniem nr 83.2024.K z 25 stycznia 2024 r. znak ZN.K.5152.4.2024.WB uzgodnił ze stanowiska konserwatorskiego projekt inwestycji, zaś Dyrektor Urzędu Morskiego w Szczecinie, postanowieniem z 1 lutego 2024 r. znak GPG-I.60572.8.2.24.MB (34), uzgodnił w zakresie właściwości przedłożony projekt decyzji z uwagami dotyczącymi prowadzenia robót budowlanych.
Starosta K. , w wyniku analizy posiadanych dokumentów, decyzją z 29 lutego 2024 r. nr B/123/2024 znak B.6740.689.2022.SR zatwierdził projekt zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym i udzielił H. . pozwolenia na budowę obiektu usług turystycznych - apartamentowo- hotelowego składającego się z czterech budynków (A1, A2, B i C) oraz infrastruktury niezbędnej do jego funkcjonowania na działce nr [...] w obr. [...] M. .
W odwołaniu od powyższej decyzji B. Sp. z o.o. wskazała na błędnie określony zakres stron postępowania, wystąpienie zacieniania powodującego ograniczone użytkowanie nieruchomości sąsiednich, a także zaprojektowanie przyłączenia inwestycji do sieci energetycznej bez zgody skarżącej. Ponadto Spółka wskazała na nieprawidłowości przy uchwalaniu obowiązującego na powyższym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz brak zdolności sieci wodnokanalizacyjnej do dostarczania wody, odbierania ścieków i wód opadowych dla tak dużej inwestycji.
Wojewoda w uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji przytoczył treść art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.- dalej "p.b.") i wskazał, że zakres przedsięwzięcia obejmuje budowę zespołu obiektów turystycznych, hotelowych i apartamentowych, złożonego z dwóch sześciokondygnacyjnych i dwóch siedmiokondygnacyjnych budynków, częściowo połączonych ze sobą poprzez basen w części parterowej (budynek A1 i A2) oraz poprzez część gastronomiczną w parterze (budynek B z C i A1 z A2), na terenie działki nr [...] w obr. M. . Projektowana zabudowa posiadać będzie kondygnację podziemną, w której zaprojektowano budowę 320 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym 13 dla osób niepełnosprawnych. Dostęp do terenu inwestycji zostanie zapewniony poprzez projektowany w formie pętli układ wjazdu i zjazdu z ul. [...], w formie zjazdów z drogi publicznej. Dodatkowo dostęp do terenu zapewniony jest od strony ul. [...]. Droga pożarowa została wyznaczona poprzez zjazd z ul. [...] połączony z ul. [...] w północnej części działki. Pomiędzy budynkami A i B zaprojektowano kryty basen z możliwością wyjścia na zewnątrz od strony planowanego zejścia na plażę (nie objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę). Od strony wewnętrznego dziedzińca zaprojektowano taras restauracyjny wraz z rampą wiodącą na częściowo pokryty zielenią dach części parterowej. Na parterze budynków planuje się zlokalizować pomieszczenia restauracji, kuchni, wellness, siłowni, szatni, administracji, salę dla dzieci, lokal usługowy oraz pomieszczenia administracyjne i apartamenty. Na pozostałych kondygnacjach budynków zaprojektowano apartamenty oraz pomieszczenia pomocnicze. Na etapie postępowania odwoławczego Inwestor, dokonał niezbędnych uściśleń i wyjaśnień, czego skutkiem były poprawki w projekcie budowlanym polegające na: wskazaniu ilości apartamentów w liczbie 312, ustaleniu liczby miejsc postojowych jako 323, w tym 320 w garażu podziemnym oraz 3 na terenie działki, z czego 13 miejsc parkingowych w garażu podziemnym stanowi miejsca dla osób niepełnosprawnych, doprecyzowaniu danych dotyczących projektowanego muru oporowego
Organ ustalił, że dla przedmiotowego terenu obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy M. w obrębie ewidencyjnym M. w obszarze przyległym do ulicy [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady M. M. z dnia 25 kwietnia 2023 r. [...]. Nieruchomość objęta inwestycją znajduje się w większości na terenie elementarnym oznaczonym symbolem [...] przeznaczonym pod tereny zabudowy usługowej - turystyki, wypoczynku i rekreacji z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz na terenie A61.ZL przeznaczonym pod lasy, w tym lasy ochronne w pasie technicznym (północna część działki). Organ powołując się na § 76 planu zawierający ustalenia szczegółowe dla terenu A62.UT/MW podkreślił, że planowana inwestycja spełnia określone w nim kryteria. W ramach inwestycji przewidziano budowę obiektów usług turystycznych. Zachowano parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, tj. posadowienie budynków przewidziano z zachowaniem wyznaczonej nieprzekraczalnej linii zabudowy, powierzchnia zabudowy na wysokości przyziemia (do wys. 4,5 m) nie przekracza 55 % (44,51 %), zaś na wyższych kondygnacjach 30 % (29,55 %), z czego 55 % powierzchni zabudowy posiada wysokość do 18 m, a 45 % do 22 m, wskaźnik intensywności zabudowy nie przekracza max 4,6 (2,23), powierzchnia biologicznie czynna wynosi więcej niż 20 % (35,78 %), wysokość zabudowy w północnej części terenu nie przekracza 18 m (17,95 m), zaś w południowej 22 m (21,55 m), ponadto zaprojektowano rozczłonkowaną formę bryły. W zakresie obsługi komunikacyjnej terenu przewidziano dojazd do drogi publicznej z terenów 24.K.DD i 27.KDD. Ponadto zaprojektowano realizację 323 miejsc postojowych (320 w garażu podziemnym oraz 3 na terenie działki), w tym 13 dla osób niepełnosprawnych. W projekcie przewidziano ochronę roślinności występującej na terenie inwestycji oraz dodatkowe nasadzenia, a także zastosowanie nawierzchni przepuszczalnych na terenach chodników, dróg pożarowych, parkingów, alejek i dojść do budynków. Inwestycja nie będzie powodować przekroczenia standardów ochrony akustycznej, zasad wynikających z ochrony środowiska i przyrody (§8 miejscowego planu), a także będzie zgodna z zasadami przyjętymi dla strefy ochrony B nadmorskiego układu przestrzennego (§ 10 ust. 3 mpzp). Zdaniem organu, realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie narusza również przepisów, w tym techniczno-budowlanych, gdyż spełnia podstawowe wymogi dotyczące sytuowania i projektowania obiektów budowlanych, które zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 - dalej rozporządzenie). Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, projektowane budynki usytuowano w odległościach spełniających wymagania określone § 12 ust. 1 rozporządzenia, tj. co najmniej 4 m od granicy działki (budynek A1 - ok. 30 m od zachodniej i 29 m od północnej granicy działki, budynek A2 - ponad 20 m od północnej i 6 m od wschodniej granicy działki, budynek B - 6 m od zachodniej i 4 m od południowej granicy działki, budynek C - 6,5 m od wschodniej i 4,5 m od południowej granicy działki). Nadto w załącznikach do projektu budowlanego przedstawiono analizę przesłaniania i zacieniania budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich w formie opisowej i graficznej. Wynika z niej, że odległość budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń (§ 13 rozporządzenia), a inwestycja nie powoduje nadmiernego zacieniania budynków sąsiednich, bowiem każdy z nich ma zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny (§ 60 rozporządzenia). M. gromadzenia odpadów stałych nie narusza ustaleń wskazanych w § 22 i 23 rozporządzenia.
Projektowane zamierzenie budowlane jest inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego Burmistrz M. decyzją nr 5/21 z 1 grudnia 2023 r. znak OSGK.6220.11.2021.2 ustalił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Inwestycja spełnia wymagania określone w powyższej decyzji. Jednocześnie podkreślono, że przedmiotowa działka znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu [...]". Planowana inwestycja nie narusza obowiązujących dla tego terenu zapisów uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 15 września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu [...].
Zdaniem organu, projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienie budowlane i legitymujące się aktualnym zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci złożyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej, zaś inwestor złożył oświadczenie o poosiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy uznał, że przedmiotowy projekt budowlany spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 p.b. Ponadto umożliwiono stronom, na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. zapoznanie się z całością akt sprawy oraz złożenie stosownych wniosków i uwag, z czego skorzystał pełnomocnik skarżącej. Przedmiotowa inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.
Odnosząc się do treści odwołania oraz uwag zgłoszonych w sprawie organ wskazał, że nie jest właściwym do oceny prawidłowości prowadzenia postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez organy Gminy ani prawidłowość procedury uchwalenia miejscowego planu czy zasadności zawartych w nim zapisów. W sprawie udzielenia pozwolenia na budowę organ nie ma również podstaw prawnych do oceny wydolności sieci istniejących na terenie miejscowości. Inwestor wykazał jednak, iż uzyskał dla przedmiotowej inwestycji warunki ogólne i techniczne przyłączenia do sieci wodnej, kanalizacyjnej i deszczowej, które dołączył do dokumentacji projektowej. Co do kwestii braku zgody skarżącej na przyłączenie obiektów do istniejącej stacji transformatorowej wyjaśnił, że zakresem przedmiotowego opracowania nie zostały objęte przyłącza elektroenergetyczne. Inwestor przewiduje realizację przyłączy według odrębnego opracowania. Niezależnie od powyższego, zaakcentował, że do projektu dołączono kopie warunków przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej wydanych przez E. S.A. oraz umowy o przyłączenie obiektu do sieci. Powyższe dokumenty potwierdzają, że odpowiednie instytucje odpowiedzialne za gospodarowanie infrastrukturą techniczną nie wniosły uwag do planowanej inwestycji, określając jednocześnie niezbędne warunki przyłączenia obiektów do poszczególnych sieci. Natomiast w ustosunkowaniu się do zarzutu niepoinformowania właścicieli nieruchomości przy ul. [...] w M. o prowadzonym przez organ postępowaniu stwierdzono, że planowana inwestycja nie wpływa na zabudowę powyższej nieruchomości, a ponadto nie występuje przesłanianie i zacienianie powyższej nieruchomości, co znajduje odzwierciedlenie w analizach przesłaniania i zacieniania znajdujących się w aktach sprawy. Jednocześnie zaznaczono, że pani E. K. działa w imieniu właściciela działek nr [...] i [...] – skarżącej Spółki, nie zaś właścicieli nieruchomości przy ul. [...], którzy nie wystąpili do organu o uznanie ich za strony toczącego się postępowania. Końcowo wskazano, że podniesiona przez skarżącą okoliczność obniżenia wartości posiadanych przez nią nieruchomości może stanowić jedynie ewentualną podstawę roszczeń w postępowaniu cywilnym o odszkodowanie za utratę wartości nieruchomości.
B. Sp. z o.o. zaskarżyła wyżej opisaną decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. W skardze decyzji tej zarzuciła naruszenie:
- art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, a mianowicie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w sytuacji gdy m.in. przedstawiono dowody na brak możliwości obsłużenia planowanej inwestycji przez istniejącą sieć wodnokanalizacyjną, niską przepustowość dróg gminnych i kumulację ruchu drogowego w sezonie letnim oraz stronnicze zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; wydana decyzja uniemożliwia właścicielom działek sąsiadującym z nieruchomością inwestora wykonywania własnych praw, tj. korzystania z prywatności, z walorów krajobrazowych czy nieprzerwanego dostępu do światła, a nie tylko okresowego zacienienia, nadto prowadzi do powstania niebezpieczeństwa zalania dróg publicznych i niebezpieczeństwa w ruchu drogowym,
- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości co do bezstronności, w tym pomijanie wniosków i uwag wykazujących, iż wniosek wraz z załączonym projektem i uzgodnieniami zawiera błędy merytoryczne, które doprowadziły do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i pozwolenie na budowę, w sytuacji braku źródła zasilania w energię elektryczną, gdyż jedyne istniejące źródło energii posadowione jest na działce należącej do skarżącej, a ona nie wyraża zgody na to przyłącze, a także poprzez pominięcie przedstawionych przez nią dowodów, iż w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowej zgłoszone zostały uwagi do planowanej inwestycji i nie zostały one rozpatrzone,
- art. 9 i 10 k.p.a. poprzez odmowę zawiadomienia o toczącym się postępowaniu właścicieli lokali zlokalizowanych w [...] przy ul. [...], których prawa zostały naruszone przez usytuowanie planowanych budynków w sposób powodujący zacienienie i naruszenie prywatności osób przebywających w istniejących już budynkach;
- art. 28 ust. 2 p.b. poprzez pominięcie właścicieli lokali w inwestycji [...] znajdujących się przy ul. [...], którym jak wynika z projektów planowana inwestycja narusza prawa podmiotowe w postaci intymności, powoduje zacienianie a Organ prowadzący postępowanie uniemożliwił dużej grupie osób wypowiedzenie się w zakresie planowanej budowy, co ewidentnie narusza art. 6, 7, 9 i 10 k.p.a.
W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że inwestycja narusza prawa właścicieli działek sąsiadujących poprzez obniżenie wartości ich nieruchomości i całkowite uniemożliwienie prowadzenia racjonalnej działalności gospodarczej. Organ nie odniósł się do zarzutu, że decyzja środowiskowa została oparta nie nieprawidłowych informacjach w zakresie prowadzanego postępowania, tj. co do tego, że we wskazanym terminie w ramach procedury udziału społeczeństwa przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wpłynęły podania zainteresowanych mieszkańców. Proces zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i postępowanie o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowany i zezwalający na budowę kompleksu budynków apartamentowo-hotelowych, jest niepokojący skorelowany z potrzebami inwestora, a przez to doprowadził do trwałej degradacji walorów krajobrazowych oraz naruszenia praw podmiotowych osób trzecich.
W ocenie strony skarżącej organ wydał decyzję, pomimo dostarczonych dowodów wskazujących na istnienie okoliczności, które uzasadniają zmianę projektu budowlanego, w ten sposób, aby zapewnić zrównoważony rozwój m. M. (część starego M. ) a mianowicie problemy z siecią wodnokanalizacyjną, drogami gminnymi które są zbyt wąskie aby przyjąć planowany, skumulowany ruch. Wnioski były w pełni uzasadnione, a od inwestora wymagały minimum pracy w zakresie takiego przeprojektowania usytuowania budynków, aby nie oddziaływały negatywnie (względy hałasu i zacienienie czy całkowitego zasłonięcia widoczności z okien) już planowanych i istniejących budynków. Zmiana projektu w zakresie wysokości, zmniejszenia liczby planowanych apartamentów mogłaby zapobiec zalewaniu ulicy [...], jednakże organ mógł zażądać również projektu zmiany sieci kanalizacyjnej, tak aby przyjęła ilość ścieków, która będzie płynąć po powstaniu inwestycji.
Zdaniem skarżącej spółki podjęta uchwała w dniu 25 kwietnia 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rażąco dyskryminuje obecnych właścicieli poprzez nieuzasadnioną, niezgodną z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. przyjęte uchwałą Nr [...], w zakresie dopuszczalnej intensywności zabudowy i wysokości budynków. Stanowi ona jaskrawy przykład bezprawia planistycznego, skoro przyjęto plan zagospodarowania przestrzennego zbieżny z oczekiwaniem w inwestora i niezbędny w celu zakończenia ww. postępowań oraz uzyskaniem założonych przez tego inwestora parametrów zabudowy działki nr [...]. Uchwała nie spełnia celów ustawy planistycznej ani warunku właściwego uzasadnienia dla proponowanych ograniczeń prawa własności nieruchomości. Planowana inwestycja w kształcie zaproponowanym przez inwestora nie może zostać zrealizowana z uwagi na brak zdolności sieci wodno-kanalizacyjnej do dostarczenia wody, odebrania ścieków oraz wód opadowych. M. w okresie wakacyjnym i okresach deszczowych zalewane jest wodą i ściekami. E.1 Sp. z o.o. nie jest w stanie odebrać ścieków i wód opadowych już funkcjonującej liczby obiektów. Powszechny w takich okresach jest fetor z kanalizacji ściekowej i zalewanie ulic.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2025 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wszystkie twierdzenia i wnioski wyrażone w skardze, a nadto przedłożył pismo jako załącznik do protokołu, w których powielił argumentację przedstawioną w skardze. Pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi, a nadto podniósł, że większość zarzutów w zakresie decyzji zaskarżonej wykracza poza kompetencji organu, który wydał decyzję, a kwestia zacieniania została w sposób szczegółowy przeanalizowana i nie wykracza ponad normy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty K. zatwierdzającą inwestorowi projekt zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym oraz udzielającą pozwolenia na budowę obiektu usług turystycznych - apartamentowo-hotelowego, składającego się z czterech budynków oraz infrastruktury niezbędnej do jego funkcjonowania na działce nr [...], w obrębie [...] M. .
Materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowił art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylony),
b) (uchylony)
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylony)
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
5) (uchylony).
W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - ust. 4 ww. art. 35.
W świetle ww. przepisu przed wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę do obowiązków organu należy przeprowadzenie analizy zgodności projektu budowlanego z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b. Przy czym organy administracji orzekające w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę mają obowiązek - w pierwszej kolejności - dokonania sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli dla danego terenu takiego planu nie uchwalono.
W dalszej kolejności, organy te badają przed wszystkim zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletność projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W przypadku, gdy inwestor spełnia wymagania określone prawem budowlanym właściwy organ nie może odmówić wydania wnioskowanej decyzji. Obowiązujące przepisy nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości rozstrzygania w tej mierze, ani wprowadzania dalszych warunków, nieprzewidzianych prawem, od których zależałoby wydanie takiego pozwolenia.
Znajdujący się w aktach sprawy projekt budowlany wskazuje, że zamiarem inwestora jest budowa zespołu obiektów turystycznych, hotelowych i apartamentowych, złożonego z dwóch sześciokondygnacyjnych i dwóch siedmiokondygnacyjnych budynków, częściowo połączonych ze sobą poprzez basen oraz część gastronomiczną, na terenie działki nr [...] w obr. M. . Projektowana zabudowa posiadać będzie kondygnację podziemną, w której zaprojektowano budowę miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym dla osób niepełnosprawnych. Dostęp do terenu inwestycji zostanie zapewniony z ul. [...] oraz ul. [...]. W obiekcie planowana jest lokalizacja restauracji, kuchni, wellness, siłowni, szatni, administracji, sali dla dzieci, lokalu usługowego oraz pomieszczeń administracyjnych, apartamentów i pomieszczeń pomocniczych.
Zdaniem Sądu, rację ma organ, że planowane zamierzenie budowlane nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani wymagań ochrony środowiska, w tym określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodzić należy się również z twierdzeniem, że projekt jest kompletny i zawiera wymagane prawem oświadczenia, opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz nie uchybia przepisom techniczno-budowlanym zawartym w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Argumentacja skargi w żaden sposób nie podważa tego stanowiska, gdyż opiera się wyłącznie na subiektywnym przekonaniu skarżącej, że planowana inwestycja w kształcie zaproponowanym przez inwestora nie może zostać zrealizowana.
Z ustaleń organu wynika, że teren inwestycji objęty jest uchwałą Rady Miejskiej M. z dnia 25 kwietnia 2023 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy M. w obrębie ewidencyjnym M. w obszarze przyległym do ulicy [...] oraz uchwałą Sejmiku Województwa z dnia 15 września 2009 r. Nr [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. Niewątpliwie przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.), dlatego też inwestor uzyskał decyzję Burmistrz M. o środowiskowych uwarunkowaniach nr 5/21 z 1 grudnia 2023 r. określającą warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji, eksploatacji i użytkowania przedsięwzięcia, a także stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Skarżąca ustaleń tych nie kwestionuje. Natomiast podnosi, że plan miejscowy rażąco dyskryminuje właścicieli w zakresie dopuszczalnej intensywności zabudowy i wysokości budynków faworyzując teren działki nr [...], nie spełnia celów ustawy planistycznej oraz jest niezgodny ze studium, zaś decyzja środowiskowa potwierdza nieprawdę co do braku zgłoszonych w toku postępowania uwag. Tak sformułowane zarzuty wskazują na to, że skarżąca w istocie podważa prawidłowość i zasadność ww. aktów, nie dostrzegając ich znaczenia dla postępowania prowadzonego w sprawie pozwolenia na budowę.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że z woli ustawodawcy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i wskazania wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są wiążące przy udzielaniu pozwolenia na budowę, o czym przesądza art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Wynikające z tego przepisu związanie organów architektoniczno – budowlanych treścią decyzji środowiskowej i planem miejscowym nie pozwala na badanie legalności tych aktów w toku postępowania o pozwolenie na budowę, ale wręcz nakazuje podporządkowanie się ich postanowieniom w toku tego postępowania. Procedura pozwolenia na budowę nie przewiduje bowiem oceny prawidłowości decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach czy miejscowego planu, a wyłącznie sprawdzenie zgodności inwestycji z treścią ww. aktów. W konsekwencji tak długo jak będą funkcjonować w obrocie prawnym te akty, tak długo korzystać będą z domniemania legalności i prawidłowości, wiążąc tym samym organy administracyjne. Tego rodzaju stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2174/14 (LEX nr 2108458) zamykając je w tezie, że miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego, choćby był on dotknięty wadą, nie można odmówić mocy obowiązującej jako aktowi prawa miejscowego i do czasu stwierdzenia jego nieważności lub uchylenia go we właściwym trybie, organ administracji zobowiązany jest respektować jego postanowienia. Powyższe odnieść należy również do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co dodatkowo potwierdza treść art. 86 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że poza ramami niniejszej sprawy pozostaje kwestia zgodności z prawem uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tych też powodów zarzuty skarżącej odnośnie sprzeczności postanowień planu z prawem jak i nieuwzględnienia przez organ zastrzeżeń zgłaszanych przez skarżącą względem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie mogły odnieść zamierzonego skutku, gdyż pozbawione są jakiegokolwiek znaczenia prawnego. Również Sąd przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji udzielającej pozwolenie na budowę nie jest uprawniony do badania, czy akty te odpowiadają prawu, gdyż takie działanie wykraczałoby poza granice sprawy. W konsekwencji zatem ani organ, ani Sąd nie może odnieść się merytorycznie do zastrzeżeń zgłoszonych względem planu oraz decyzji środowiskowej.
Okoliczności przywołane w skardze nie wskazują również na to, aby projekt budowlany zawierał jakiekolwiek wady dyskwalifikujące zgodność rozwiązań projektowanych z przepisami techniczno-budowlanymi, czy też aby naruszał uzasadnione interesy osób trzecich.
Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że E.1 Sp. z o.o. w M. dopuściło przyłączenie projektowanego obiektu do sieci wodnej, kanalizacyjnej i deszczowej, czego dowodzą załączone do projektu: warunki ogólne i techniczne przyłączenia do komunalnej sieci kanalizacji deszczowej [...], warunki ogólne i techniczne przyłączenia do komunalnej sieci kanalizacji sanitarnej [...] oraz warunki ogólne i techniczne budowy rozdzielczej sieci wodociągowej [...].
W uprawnieniach organu mieści się wyłącznie sprawdzenie, czy działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej. Z kolei weryfikacji spełnienia warunków, w tym technicznych przyłączenia do sieci dokonuje gestor sieci. Skoro zatem inwestor uzyskał warunki przyłączenia gestora sieci do zarządzanej przez niego infrastruktury technicznej (wodnej, kanalizacyjnej i deszczowej), to organ nie miał podstaw do kwestionowania zarówno możliwości przyłączenia planowanych obiektów do sieci jak i zdolności tej sieci.
Także ocena wydolności komunikacyjnej rejonu, w którym planowana jest przedmiotowa inwestycja nie należy do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego. W niniejszej sprawie rzeczą organu było sprawdzenie inwestycji pod kątem zgodności prawem również w zakresie obsługi komunikacyjnej, tymczasem inwestor załączył do projektu decyzje Burmistrza M. z dnia 29 kwietnia 2022 r., wyrażające zgodę na realizację zjazdów z dróg publicznych na jego działkę.
Odnośnie zarzutu braku zgody skarżącej na przyłączenie obiektów do istniejącej stacji transformatorowej wyjaśnienia wymaga, że do projektu dołączono kopie warunków przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej wydanych przez E. S.A. Jakkolwiek gestor sieci wskazał, że w celu możliwości przyłączenia zgłoszonego obiektu należy dokonać wymiany istniejącej stacji transformatorowej, przy czym nowo projektowaną stację należy zlokalizować na działce nr [...] należącej do skarżącej, to dostrzec należy, że jednocześnie uznał, że w przypadku braku miejsca na działce nr [...], inwestycję budowy nowej stacji należy przeprowadzić na działce nr [...]. Z kolei w projekcie wskazano, że inwestor przewiduje budowę stacji trafo na swojej działce. Przy czym realizacja stacji i przyłącza nastąpi według odrębnego opracowania. Skoro zatem inwestor planuje wybudowanie nowej stacji trafo, a kwestia przyłącza nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, to w tej sytuacji oczywiste jest, że zgoda skarżącej na przyłączenie obiektów do istniejącej stacji transformatorowej pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.
Zaakcentowania wymaga, że w zasadzie każda inwestycja powoduje pewnego rodzaju uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych nieruchomości sąsiednich, jednakże organ architektoniczno-budowlany rozpoznając wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego nie ma obowiązku badać wszelkich utrudnień, jakie może powodować planowana inwestycja dla korzystania z nieruchomości sąsiednich, lecz tylko takie, które dotyczyć mogą uzasadnionych interesów osób trzecich podlegających ochronie w procesie inwestycyjno-budowlanym, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. W świetle utrwalonego już orzecznictwa, ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, powinna opierać się wyłącznie na ocenie przestrzegania stosownych przepisów prawa obowiązujących w budownictwie, w szczególności odnoszących się do wymagań techniczno-budowlanych. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z tymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich.
Analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że wbrew twierdzeniom skargi planowane przedsięwzięcie nie narusza praw właścicieli nieruchomości sąsiednich. Podniesione przez skarżącą uciążliwości w postaci hałasu, zacienienia czy dostępu do światła dziennego mieszczą się bowiem w granicach obowiązujących norm. Wszystkie cztery budynki zostały zaprojektowane tak, aby w obiektach sąsiednich pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi miały zapewnione oświetlenie dziennie (§ 57 w zw. z § 13 rozporządzenia), a pokoje mieszkalne miały zapewniany czas nasłonecznia co najmniej 3 godzin w dniach równonocy w godz. 7-17 (§ 60 rozporządzenia). Poza tym projektant przedstawił stosowne rozwiązania w zakresie odprowadzania wód powierzchniowych, które zapewniają ochronę nieruchomościom przyległym przed ewentualnymi niekorzystnymi skutkami inwestycji, w tym zalewaniem wodami opadowymi.
Natomiast pozostałe wymienione przez skarżącą okoliczności, tj. odnoszące się do obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich na skutek zrealizowania inwestycji czy pogorszenia walorów krajobrazowych oraz użytkowych z uwagi na utratę prywatności w ogóle nie są normowane przepisami prawa budowlanego, a tym samym nie podlegają ochronie w procesie inwestycyjnym. Kwestia odszkodowania czy immisji mieści się w kognicji sądów powszechnych. Również sprawa dotycząca bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej.
Pamiętać trzeba, że nikt nie ma zapewnionego prawa do niezmienności otoczenia wokół własnej nieruchomości i musi liczyć się z tym, że otocznie ulegnie zmianie, zaś art. 4 p.b. statuuje zasadę wolności budowlanej, zapewniającą inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego, o ile nie narusza ono obowiązujących norm prawnych. Skarżąca pomimo przywołania rozległej argumentacji nie wykazała, aby zamierzenie inwestycyjne nie odpowiadało wymogom stawianym przez art. 35 p.b. i naruszało interes społeczny czy słuszny interes stron będących właścicielami nieruchomości sąsiednich. Stąd sugestia skarżącej jakoby inwestor winien był zmienić projekt w zakresie wysokości, liczby planowanych apartamentów jak i sieci kanalizacyjnej, jest nieuprawniona.
Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2 p.b. i art. 9 i 10 k.p.a. wskazać należy, że zasadnie organ nie uznał właścicieli nieruchomości zlokalizowanych w [...] przy ul [...] w M. za stronę postępowania. Stosownie do treści art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Przez obszar ten, zgodnie z art. 3 ust. 20 p.b., uważa się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy dokonał własnej analizy wpływu planowanej inwestycji na ww. nieruchomość i zasadnie uznał, że takie oddziaływanie, nie występuje. Inwestycja nie wprowadza bowiem żadnych ograniczeń co do zabudowy tej nieruchomości. Przede wszystkim nie dojdzie do niedozwolonego prawem przesłania ani zacienienia powyższej nieruchomości. Załączone do projektu opracowania wykonane w oparciu o tradycyjną metodę tzw.: Linijki Słońca potwierdzają, że uzyskane wyniki mieszczą się w granicach prawa. Z kolei akcentowana przez skarżącą ochrona prywatności jest domeną prawa cywilnego i świadczy co najwyżej o oddziaływaniu faktycznym inwestycji, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych, o których mowa w art. 3 ust. 20 p.b.
Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się zarzucanych skargą naruszeń przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. jak i przepisów prawa materialnego (tj. art. 28 ust.2 p.b.). Nie znalazł też żadnych podstaw do podważenia stanowiska organu wskazującego na to, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 35 p.b. Z kolei wypełnienie wskazanych w tym przepisie warunków obligowało organ I instancji do podjęcia rozstrzygnięcia odpowiadającego żądaniu inwestora, a więc wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, zaś organ II instancji do utrzymania w mocy takiej decyzji.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.