II SA/SZ 8/06

II SA/Sz 8/06 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Iwona Tomaszewska
Joanna Wojciechowska
Mirosława Włodarczak-Siuda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak - Siuda (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Agata Banc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej I. u c h y l a zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]. Nr [...] II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 2, art. 33 ust 4 pkt 3 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o utracie przez A. B. statusu osoby bezrobotnej, ponieważ odmówiła przyjęcia propozycji proponowanego zatrudnienia.
W odwołaniu od tej decyzji A. B. wniosła o jej uchylenie i przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. Wskazała, że od [...] r. jest matką samotnie wychowująca [...] małoletnich dzieci w wieku [...] lata i nie ma możliwości pozostawienia ich w domu ponieważ [...] dzieci nie uczęszcza do szkoły ani przedszkola z powodu warunków materialnych. Oświadczyła, że w dniu w którym miała podjąć pracę, [...] dzieci było chorych i nie miała ich z kim zostawić, ponieważ mąż z nią nie mieszka i jej nie pomaga. Dlatego w [...]r. złożyła [...]. Obecnie jej sytuacja jest bardzo trudna, nie ma nawet pieniędzy na bilet autobusowy żeby z dziećmi pojechać do lekarza, a pozbawienie statusu osoby bezrobotnej pozbawi ją i jej dzieci ubezpieczenia.
Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że strona ma wyuczony zawód [...]i w tym zawodzie chciałaby pracować, a z zapisów karty rejestracyjnej wynika, że w dniu [...] r. zaproponowano jej pracę w Ośrodku Wypoczynkowym [...] w zawodzie [...] . Strona złożyła w tym dniu oświadczenie w którym wskazała, że nie może podjąć pracy ponieważ samotnie wychowuje [...] dzieci. Kolejny raz A. B. zaproponowano zatrudnienie w dniu [...] r. na stanowisku przetwórcy [...] , a także na stanowisku [...] . W dniu [...] r. odwołująca się ponownie złożyła oświadczenie, że nie może podjąć żadnej pracy, ponieważ jest matką samotnie wychowującą dzieci. Ponieważ A. B. odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia w dniu [...] r., stanowiło to podstawę pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej myśl art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 października 2005 r.
Organ odwoławczy podniósł, że w oświadczeniu z dnia [...]. strona wyraźnie wskazała, że nie może podjąć żadnej pracy, ponieważ jest matką samotnie wychowującą dzieci. Powyższe oświadczenie oznacza, że strona nie jest zainteresowana podjęciem jakiejkolwiek pracy, a tym samym zmiany ciężkiej sytuacji materialnej w jakiej się znajduje i na którą powołuje się w odwołaniu. Zdaniem organu odwoławczego, takie podejście strony nie może być w żaden sposób uznane za uzasadnione. Przedłożone stronie oferty pracy w zupełności mieściły się w granicach ustawowej definicji odpowiedniej pracy, określonej w art. 2 ust. 1 pkt 16 powołanej wyżej ustawy. Strona posiadała wystarczające kwalifikacje w charakterze [...] i to bez konieczności uprzedniego szkolenia, ponieważ z zawodu jest [...]. Poza tym, do jej wykonywania nie miała żadnych przeciwwskazań zdrowotnych, a łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekraczał 3 godzin. Na tej podstawie organ II instancji przyjął, że A. B. nie wypełniła swoich obowiązków wynikających z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dlatego zasadnie organ I instancji zasadnie orzekł o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej.
W skardze do Sądu A. B. wskazała, iż nieprawdą jest, by odmówiła podjęcia pracy bez uzasadnionej przyczyny. Ponownie oświadczyła, że nie miała możliwości zapewnienia opieki swoim dzieciom, a dodatkowo jej najmłodsze dziecko było wtedy chore i nie mogła go zostawić bez opieki. W tej sytuacji starosta nietrafnie powołał się na art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, ponieważ choroba jest uzasadnieniem właściwym. Skarżąca wskazała, że jest zainteresowana pracą i mogłaby wykonywać pracę chałupniczą lub inną umożliwiającą opiekę nad dziećmi. Ponadto, że organ I instancji nietrafnie powołał się na art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, ponieważ proponowana praca w [...] jest oddalona od miejsca zamieszkania skarżącej około [...]., a żeby tam dojechać trzeba się poruszać dwoma środkami komunikacji publicznej, najpierw do [...] a później do [...]i nie jest możliwe dojechać i wrócić w [...]. Także czas dojazdu do drugiej zaproponowanej pracy w firmie [...] przekracza w obie strony [...] godziny, ponieważ miejscowość ta oddalona jest od miejsca zamieszkania skarżącej ok. [...] km. i również trzeba poruszać się dwoma środkami komunikacji publicznej z przesiadką.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Wskazał, że skarżącej były przedstawione propozycje odpowiedniego zatrudnienia w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a strona odmówiła ich przyjęcia bez uzasadnionej przyczyny. Co więcej, w dwóch oświadczeniach składanych w [...] podawała, że nie może podjąć żadnej pracy gdyż jest matką samotnie wychowującą [...] dzieci. Odmowa przyjęcia proponowanego zatrudnienia ze względu na konieczność opiekowania się dziećmi nie jest usprawiedliwiona, wskazuje wręcz na brak gotowości do podjęcia pracy.
Organ odwoławczy nie ustosunkował się natomiast do zarzutu skargi, że łączny czas dojazdu do miejsca proponowanej pracy i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego przekracza [...] godziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonej decyzji doprowadziło do uznania przez Sąd, że skarga jest zasadna.
Stosownie do art. 33 ust 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.) w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, starosta pozbawia statusu bezrobotnego który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni.
W myśl art. 2 ust. 1 pkt 16 tej ustawy, odpowiednia praca oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie, oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza [...]godzin. Powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie, a nie spełnienie choćby jednej z nich oznacza, że proponowana praca nie jest pracą odpowiednią w rozumieniu ustawy.
Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, że skarżącej zaproponowano pracę odpowiadającą jej kwalifikacjom, podjęcia której odmówiła bez uzasadnionej przyczyny. Konieczność sprawowania opieki nad dziećmi nie może być uznana za uzasadnioną przyczynę odmowy podjęcia pracy, oznacza natomiast brak gotowości do pracy.
W rozpoznawanej sprawie organy orzekające nie wykazały natomiast, by czas dojazdu do proponowanej pracy tam i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekraczał [...] godzin. Organ I instancji w ogóle nie wypowiedział się na temat czasu dojazdu do miejsca proponowanej pracy, a organ odwoławczy ograniczył się jedynie do stwierdzenia nie popartego żadnym dowodem, że czas ten nie przekracza [...] godzin. Także w odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie ustosunkował się do zarzutów skarżącej, iż nie ma ona możliwości dojechać do miejsca proponowanej pracy i z powrotem w czasie nie przekraczającym [...] godzin, środkami transportu zbiorowego. Okoliczność ta jest jedną z przesłanek ustawowych, której spełnienie jest niezbędne do podjęcia decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego i którą organy orzekające w sprawie są zobowiązane brać pod uwagę z urzędu. Powyższe uchybienie oznacza, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne przeprowadzono z naruszeniem zasad określonych w art. 7 i 77 ,§ kpa, tj. nie zebrano w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego, mającego istotne znaczenie w sprawie.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy bezspornie ustalić, czy czas dojazdu tam i z powrotem środkami transportu zbiorowego do pracy proponowanej skarżącej spełnia przesłankę z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Natomiast zarzut zawarty w odwołaniu od decyzji, że pozbawienie statusu bezrobotnego pozbawi skarżącą ubezpieczenia społecznego, nie ma znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie może zostać uwzględniony.
Z powyższych względów skarga podlega uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku wynika z regulacji zawartej w art. 152 tej ustawy.