II SA/Sz 790/22

II SA/Sz 790/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-02-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący/
Krzysztof Szydłowski /sprawozdawca/
Marzena Iwankiewicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budżetowe prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15 (4) ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 134 par 1 , art. 145 par 1 , art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2492
art. 1 par 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156, art. 7, art. 139
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35ust. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2023 r. sprawy ze skargi H. Spółki komandytowej w S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6 lipca 2022 r. nr [...], Wojewoda Zachodniopomorski (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika H. Sp. k. (dalej: Skarżący lub Inwestor), orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta S. z 18 maja 2022 r. znak [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla Hotel H. sp.k. na nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku hotelu H. przy ul. [...] w S. zlokalizowanego na terenie dz. [...] o obrębie [...] S.
Jak podał w uzasadnieniu organ odwoławczy, decyzją z 18 maja 2022 r. Prezydent Miasta S. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę na nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku hotelu.
Od powyższej decyzji Inwestor wniósł odwołanie wraz z zażaleniem na postanowienie ją poprzedzające z 21 marca 2022 r. podnosząc w szczególności, że zarówno w postanowieniu jak i w decyzji organ I instancji odnosił się do części budynku (parteru-kondygnacji I oraz do najwyższego piętra - kondygnacji VIII), które nie były objęte wnioskiem Inwestora. Skarżący podnosił, że organ będąc związany wnioskiem Inwestora dokonał analizy rozszerzającej na cały budynek mimo, iż przedmiotem postępowania jest jedynie jego część podlegająca przebudowie i nadbudowie.
Ponadto Inwestor podnosił, że organ wadliwie domagał się przedłożenia decyzji środowiskowej. Zdaniem Skarżącego łączenie ze sobą w jeden zespół garażu podziemnego, wbudowanego w inny budynek oraz otwartego parkingu na terenie przed tym budynkiem, jest niewłaściwe i nieuzasadnione. Czym innym jest bowiem parking, a czym innym garaż wbudowany w budynek, odizolowany akustycznie od pozostałej zabudowy i posiadający swoja odrębną wentylację. Tym samym, zdaniem Inwestora, organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji argumentując taką odmowę nieprzedłożeniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na przedsięwzięcia, albowiem decyzja taka nie jest prawnie wymagana dla planowanego przedsięwzięcia.
Skarżący kwestionował też stanowisko organu I instancji przyjęte w postanowieniu z 21 marca 2022 r., iż teren pokryty zielenią na kratach i użytkowany jako dojazd i miejsca parkingowe, z uwagi na sposób użytkowania, nie może być zaliczany jako powierzchnia biologicznie czynna, ponieważ zakłócona będzie naturalna wegetacja roślin. Zdaniem inwestora "zielone parkingi" spełniają wymagania stawiane terenom biologicznie czynnym.
Wreszcie, zdaniem Inwestora, organ wadliwie przyjął stanowisko sąsiednich wspólnot mieszkaniowych, że w wyniku planowanego zamierzenia budowlanego pomieszczenia mieszkalne zostaną pozbawione odpowiedniej ilości światła dziennego. W ocenie Skarżącego pomieszczenia należące do sąsiednich wspólnot nie mają charakteru lokali mieszkalnych, są to bowiem pomieszczenia zakwaterowania hotelowego dla których określono odmienne normy nasłonecznienia.
Wojewoda rozpatrując powyższe odwołanie ustalił, iż postanowieniem z 21 marca 2022 r. organ I instancji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości poprzez wykazanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z decyzją o warunkach zabudowy i jej zmianami. Miało to nastąpić poprzez wykazanie zgodności powierzchni zabudowy kondygnacji parteru w stosunku do powierzchni terenu inwestycji. Organ wskazał przy tym, że w projekcie wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi ponad 0,57 natomiast z decyzji o warunkach zabudowy: 0,50. Nadto, jak dostrzegł organ, w zestawieniu powierzchni w projekcie zagospodarowania terenu podano inne wartości liczbowe niż wynikające z ewidencji gruntów.
W powyższym postanowieniu zobligowano też Inwestora do wykazania wymaganej projektowanej liczby miejsc parkingowych dla projektowanej zabudowy, sporządzenia bilansu potrzeb parkingowych zgodnie z pkt 6.5 decyzji o warunkach zabudowy a także wykazania, że projektowane zamierzenie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi Inwestor w dniu 2 maja 2022r. przedstawił swoje stanowisko.
Po przywołaniu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowalne Wojewoda wskazał, że w aktach sprawy znajdują się kopie projektów zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji zatwierdzone decyzjami Prezydenta Miasta S z 7 marca 2016 r, 14 lutego 2017 i 26 maja 2017 r.
W ocenie organu odwoławczego przedłożony przez Inwestora projekt zagospodarowania terenu pomimo tego, iż jak twierdzi wnioskodawca, nie obejmuje swoim zakresem kondygnacji parteru, jest nieadekwatny do projektu zagospodarowania terenu sprzed ostatniej zmiany z 26 maja 2017 r. Wyjaśniono, że organ administracji architektoniczno – budowalnej, w myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowalne, sprawdza projekt zagospodarowania terenu. Natomiast Inwestor nie wyjaśnił, dlaczego projekt zagospodarowania terenu wykracza swoim okresem poza zakres projektu zatwierdzonego wcześniej. Zdaniem organu odwoławczego projekt zagospodarowania terenu powinien być tożsamy z projektem zatwierdzonym wcześniej, gdyż stanowi on podstawę do oceny możliwości dalszej nadbudowy. Jak ustalił organ współczynnik zabudowy dla poziomu parteru został przekroczony i wynosi 0,549, a zatem ponad maksymalne 0,5 które jest wymagane decyzją o warunkach zabudowy. Nadmieniono też, że rozbieżności pomiędzy danymi z ewidencji gruntów, a projektem budowlanym powinny zostać wyjaśnione przez Inwestora i nie mogą budzić żadnych wątpliwości dla organu, który taki projekt zatwierdza. Organ miał przy tym prawo zażądać od Inwestora dokumentu, z którego wynikałoby na jakiej podstawie zwiększono powierzchnię zabudowy w stosunku do zatwierdzonej decyzją o warunkach zabudowy.
Organ odwoławczy zgodził się ponadto ze stanowiskiem organu I instancji, że ze względu na istniejący parking w garażu o powierzchni 4762 m2 i zaprojektowany nowy parking o powierzchni 1307 m2 ich powierzchnia przekracza 0,50 ha. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.
Mając na względzie art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ uznał, iż w sytuacji, kiedy powierzchnia parkingowa na działce inwestycyjnej przekroczyła 0,50 ha, właściwy organ ochrony środowiska powinien stwierdzić, czy planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjale znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśniono, iż bez znaczenia jest to, że parking nie tworzy jednego zespołu (garaż podziemny wbudowany w budynek oraz otwarty parking na terenie przed tym budynkiem). O tym, czy wymagana jest decyzja środowiskowa nie decyduje organ administracji budowlanej, lecz właściwy organ ochrony środowiska.
Organ odwoławczy dopatrzył się ponadto wadliwości działania organu I instancji w zakresie weryfikacji inwestycji w aspekcie nasłonecznienia w budynkach sąsiednich. Wojewoda wskazał, że organ I instancji ten nie wezwał Inwestora do wykazania zgodności planowanej inwestycji z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). Nadto, jak dostrzegł Wojewoda, dla planowanej nadbudowy obiektu Inwestor nie przedłożył nowych badań geotechnicznych wykonanych na potrzeby nadbudowy budynku a przedłożona opinia geotechniczna dotyczyła obiektu o innych gabarytach i nie obejmowała swoim zakresem zmian, które powinny się znaleźć w prawidłowo sporządzonych: opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego.
Jak wyjaśnił jednak organ odwoławczy, pomimo niewyjaśnienia do końca przez organ I instancji wszystkich niejasności w projekcie budowlanym, wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie było prawidłowe, albowiem stwierdzone przez ten organ braki uzasadniały odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz odmowę udzielenia pozwolenia na budowę.
Pismem z 5 sierpnia 2022 r. Inwestor wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie
1) naruszenie przepisów prawa procesowego, mających wpływ na wynik sprawy - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieumożliwienie Skarżącemu zajęcia stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji i niepoinformowanie strony o przewidywanym terminie rozstrzygnięcia w sprawie, oraz art. 131 k.p.a. - poprzez brak zawiadomienia strony o wniesieniu odwołania,
2) naruszenie przepisów prawa procesowego, mających wpływ na wynik sprawy — art. 139 k.p.a. poprzez wymienienie nowej, nieporuszanej przez organ I instancji, przyczyny odmowy wydania pozwolenie na budowę w postaci załączenia archiwalnej opinii geotechnicznej i braku dołączonych do projektu aktualnych badań gruntu i to bez możliwości odniesienia się; Organ odwoławczy nie udowodnił, że zaskarżona decyzja Prezydenta S. w tym punkcie rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny,
3) naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy — § 3 ust.1 pkt 58 ppkt b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez niewłaściwe i nieuprawnione połączenie pojęć "parkingu" i "garażu".
4) naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy — § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwe i nieuprawnione zrównanie pojęć: "pokoju mieszkalnego" i "pomieszczenia mieszkalnego".
5) naruszenie przepisów prawa procesowego — art. 7, w związku z art. 136 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie ustalenia istotnych dla wyniku sprawy dowodów i materiałów w sprawie, mimo stwierdzenia, iż organ I instancji winien był wezwać inwestora do wykazania zgodności planowanej inwestycji z § 60 ww. rozporządzenia, ale tego nie uczynił,
6) naruszenie przepisów prawa procesowego — art. 6 k.p.a., tj. zasady praworządności (stanowiącej również zasadę konstytucyjną, wyrażoną w art. 7 ustawy zasadniczej) mówiącą, że organ administracji publicznej, w ramach procedury administracyjnej, w związku z przepisem art. 61 § 1 k.p.a., wszczyna postępowanie na żądanie strony lub z urzędu (zatem jest związany wnioskiem strony, jeżeli ta wniosek złożyła) oraz, że organ działać może tylko na podstawie i w granicach określonych przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
7) naruszenie przepisów prawa procesowego — art. 6 k.p.a., w związku z art. 142 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie zażalenia na wydane w toku postępowania postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 21 marca 2022 r., znak, wniesionego w odwołaniu od decyzji (na postanowienie to nie przysługiwało zażalenie).
Nadto Inwestor wskazał, że zaskarża bezczynność Wojewody w związku z brakiem rozpatrzenia zażalenia na poprzedzające ww decyzję postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 21 marca 2022 r., w przedmiocie nałożenia na Inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach.
Przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu architektoniczno – budowalnego I instancji, na mocy której odmówiono Inwestorowi zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz odmówiono udzielenia pozwolenia na budowę. Przy czym podstawą decyzji odmownej było stwierdzenie, iż mimo wezwania stosownym postanowieniem, Inwestor nie przedłożył wszystkich niezbędnych dokumentów, w szczególności stanowiska organu ochrony środowiska w zakresie czy planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a także nie wyjaśnił wskazywanych przez organ administracji rozbieżności pomiędzy projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją o warunkach zabudowy a projektem zagospodarowania terenu przedłożonym do wniosku o pozwolenie na budowę.
Materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowił art. 35 ust 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), zgodnie z którym, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Przy czym, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo budowalne, organ ma też obowiązek sprawdzić godność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
W sprawie nie jest sporne, iż Inwestor przedłożył projekt rozbudowy istniejącego obiektu wraz wykonaniem innych robót budowlanych dotyczący Hotelu położonego przy ul. [...] w S. a zlokalizowanego na terenie działek gruntu [...] i [...]. Planowana inwestycja polegać miała na przebudowie i nadbudowie kondygnacji II-VII hotelu. Poza sporem pozostaje też, że organ I instancji postanowieniem z dnia 21 lutego 2022 r. wzywał Inwestora w szczególności do: wykazania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z decyzją o warunkach zabudowy we wskazanych zakresach oraz wykazania, iż projektowane zamierzenie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.
Organ I instancji rozstrzygając w sprawie, mając na względzie wyjaśnienia przedstawione przez Inwestora trafnie dostrzegł, iż w złożonym projekcie zagospodarowania terenu podano dane liczbowe z archiwalnego projektu budowlanego na podstawie, którego wzniesiono hotel. Rzut budynku przedstawiony na projekcie zagospodarowania terenu załączony do uzupełnienia wniosku z dnia 2 maja 2022 r. złożonym w odpowiedzi na postanowienie nie jest tożsamy z dokumentacją archiwalną. Jest to o tyle istotne dla prowadzonego postępowania, że zmieniony przedstawiony obrys budynku w kondygnacji parteru stanowi podstawę dla projektowanej nadbudowy. Projektant nie wykazał przy tym z czego wynika rozbieżność między geodezyjnymi danymi ewidencyjnymi, a parametrami technicznymi podanymi w projekcie zagospodarowania terenu. Nie podano też aktualnych parametrów budynku hotelu jako całości w celu umożliwienia organowi oceny jego zgodności z decyzjami o warunkach zabudowy.
Organ I instancji zwracał też uwagę, iż projektant odpowiadając postanowienie podał, że istniejący w budynku hotelu garaż posiada powierzchnię 4762 m2, a projektowany parking do obsługi zaprojektowanych pokoi zajmuje 1307 m2, czyli łączna powierzchnia parkingowa znacznie (o ponad 1000 m2) przekracza 0,50 ha. Jak ocenił organ powyższe nakazuje weryfikację czy planowania inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2. ust. 2 pkt 58 ppkt b) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przy czym Inwestor nie przedłożył zażądanej przez organ decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ani stwierdzającej brak obowiązku jej uzyskania natomiast przedstawił swoje stanowisko co do niezasadności żądania organu administracji architektoniczno - budowalnej.
Mając na względzie treść zarzutów skargi Sąd stwierdził, iż skoro jak wynika z ewidencji gruntów powierzchnia zabudowy na nieruchomości wynosi 4149 m2 a suma powierzchni inwestycyjnych wynosi 7223 m2, organy trafnie ustaliły, iż wskaźnik powierzchni zabudowy przekracza 0,50 tj. przekracza on wskaźnik określony w decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdziwszy taką rozbieżność, organy administracji architektoniczno – budowalnej, badające zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo budowalne zgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, były uprawnione do zweryfikowania stwierdzonych rozbieżności. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rolą organu administracji jest wyjaśnianie wszelkich okoliczności istotnych w sprawie a wskazywane w skardze związanie wnioskiem Inwestora nie może być rozumiane jako podstawa żądania niedostrzegania przez organ administracji niepełnienia przez inwestycję wskaźników wyznaczonych w decyzji o warunkach zabudowy.
Podobnie, skoro z pozostających w dyspozycji organów administracji dokumentów wynikało, że w zestawieniu powierzchni i w projekcie zagospodarowania terenu podano inne wartości liczbowe, organy administracji architektoniczno – budowalne były uprawnione do żądania stosownych wyjaśnień od Inwestora. Skoro przedkładany przez Inwestora projekt miał stanowić podstawę do oceny możliwości dalszej nadbudowy obiektu nie może być on dowolnie modyfikowany i co do zasady powinien opierać się na wcześniej zatwierdzonym. Rozbieżności pomiędzy danymi z ewidencji gruntów, a projektem budowlanym powinny zaś zostać należycie wyjaśnione przez Inwestora, tak aby nie budzić żadnych wątpliwości organu, który ma projekt zatwierdzić. Organ miał tym samym prawo zażądać od Inwestora dokumentu, z którego wynikałoby na jakiej podstawie zwiększono powierzchnię zabudowy w stosunku do zatwierdzonej decyzją. Trafnie uznano zatem, że Skarżący nie wyjaśnił, z jakiej przyczyny projekt zagospodarowania terenu wykracza swoim zakresem poza zakres projektu zatwierdzonego wcześniej.
W ocenie Sądu organ administracji architektoniczno - budowlanej był też uprawniony do zażądania przedłożenia stanowiska organu ochrony środowiska w zakresie czy planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organy w uprawniony sposób przyjęły, że w myśl § 3 ust. 1 pkt 58 lut. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a (tj. innych niż na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy). Stosując powyższy przepis rozporządzenia należy mieć na względzie zasadę zapobiegania i przezorności wynikającą z art. 6 ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 z późn. zm.). Nie można też nie dostrzegać, że prawodawca zgrupował w jednym przepisie rozporządzenia: garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, oraz odniósł się do ich powierzchni użytkowej, pod którym to pojęciem na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia należy rozumieć: sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu poziomego obiektu budowlanego. Skoro w badanym przypadku łączna powierzchnia: garaży, parkingów samochodowych i zespołów parkingów wraz z towarzyszącą infrastrukturą niewątpliwie przekracza graniczną wartość 5000 m2 - organy były uprawnione do zażądania weryfikacji oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko przez organ wyspecjalizowany w tym zakresie.
Wobec powyższego Sąd uznał, iż organ architektoniczno - budowlany był uprawniony do nałożenia powyższych obowiązków postanowieniem na Inwestora, a wobec braku ich prawidłowego wykonania był uprawniony do wydania decyzji odmownej.
Przy czym nie jest trafne twierdzenie skargi jakoby organ odwoławczy naruszył zasadę reformationis in peius (art. 139 k.p.a.) wydając decyzję na niekorzyść strony. Zarówno decyzja organu I instancji jak i organu odwoławczego są tożsame do rozstrzygnięcia, zawierają bowiem rozstrzygnięcie o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast opisane w uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy braki w postępowaniu organu I instancji jak wyraźnie wskazał Wojewoda nie miały wpływu na ostateczną treść jego rozstrzygnięcia.
Również zarzuty dotyczące bezczynności organu w sprawie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta S. z 21 marca 2022 r. czy też bezczynności w tym zakresie są bezzasadne. Jak wynika z treści skarżonej decyzji zarzuty co do powyższego postanowienia zostały poddane ocenie w treści decyzji organu odwoławczego i uznano je za nieuzasadnione.
Brak jest też podstaw do uwzględnienia innych zarzutów, w szczególności Skarżący nie wskazał, w jaki sposób wywodzone naruszenie jego praw procesowych wpłynęło na treść zapadłego rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organy architektoniczno-budowlane były uprawnione do zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarga okazała się zatem nieuzasadniona i na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlegała oddaleniu.