II SA/Sz 756/06

II SA/Sz 756/06 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Elżbieta Makowska /przewodniczący/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /sprawozdawca/
Kazimierz Maczewski
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder /spr./ Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006r. sprawy ze skargi Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 157 § 2 i 3 w związku z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [....] r. Nr [...], zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...] i stanowiących działki nr [...], odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie objętej wnioskiem.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że Wspólnota Mieszkaniowa, domagała się wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. na podstawie art. 156 Kpa. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że szerokość dojścia i dojazdu do działki nr [...], powstałej w wyniku podziału nieruchomości zatwierdzonego decyzją z dnia [...] r., która jednocześnie jest podwórkiem dla budynku Wspólnoty Mieszkaniowej, wynosi [...] m od ściany tego budynku (ściana z oknami), podczas gdy warunki techniczne dla takiego dojazdu wymagają szerokości nie mniejszej niż [...] m. Wspólnota na poparcie swoich twierdzeń załączyła opinię techniczną z dnia [...] r., sporządzoną na jej wniosek przez rzeczoznawcę budowlanego K. S. dotyczącą zgodności wyznaczenia granicy między działkami [...] i [...] przy ul. [...] z warunkami technicznymi.
Na podstawie akt postępowania administracyjnego Kolegium ustaliło, że działka położona przy ul. [...] i oznaczona numerem geodezyjnym [...] została wydzielona decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...], zatwierdzającą podział nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną przy ul. [...] w [...] i stanowiącą własność gminy Miasto [...], w użytkowaniu wieczystym Przedsiębiorstwa A.. Z kolei działka nr [..] została pierwotnie wydzielona decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...], zatwierdzającą podział nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...], ul. [...] i [...] w [...] i oznaczonych jako działki: nr [...]. Podział ten również dotyczył nieruchomości stanowiących własność gminy Miasto [...].
Kolegium ustaliło również, że Wspólnota Mieszkaniowa domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...], ponieważ właśnie w wyniku podziału zatwierdzonego tą decyzją doszło do wydzielenia działki nr [...]. Organ wskazał nadto, że w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. odmawiającej Wspólnocie Mieszkaniowej wznowienia postępowania administracyjnego omyłkowo wskazano datę decyzji podziałowej na [...] r., albowiem decyzja w tej dacie, dotycząca podziału nieruchomości w wyniku której wydzielono działkę [...], nie została nigdy wydana.
Organ, do którego wpłynęło żądanie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej przede wszystkim badał, czy nie występuje przeszkoda przedmiotowa lub podmiotowa, uniemożliwiająca wszczęcie i przeprowadzenie takiego postępowania. Organ ustalał nadto, czy wniosek pochodzi od strony, albowiem w myśl art. 157 § 2 Kpa, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu i jeżeli żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wniesione zostało przez podmiot, któremu nie przysługuje przymiot strony, organ administracji jest obowiązany wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 Kpa.
Kolegium wskazało, że pojęcie strony zostało określone wart. 28 Kpa i o tym, czy określanemu podmiotowi przysługuje uprawnienie strony, przesądzają przepisy prawa materialnego. Interes prawny wyrażać się winien w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji konkretnego podmiotu prawa.
W przedmiotowej sprawie podziału nieruchomości dokonała z urzędu gmina, w odniesieniu do nieruchomości będących jej własnością. Wspólnota Mieszkaniowa żądająca stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej przedmiotowy podział nie była stroną postępowania zakończonego tą decyzją. Okoliczności te przesądziły, w ocenie Kolegium, iż Wspólnota Mieszkaniowa nie może skutecznie domagać się stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej.
Kolegium podniosło nadto, że na gruncie utrwalonego już orzecznictwa sądowego, wskazuje się, że stroną postępowania zmierzającego do podziału nieruchomości jest właściciel i użytkownik wieczysty nieruchomości, w odniesieniu do której toczy się postępowanie podziałowe. Bowiem tylko te podmioty są władne dysponować swą nieruchomością w ramach przysługującego im prawa (prawa własności, użytkowania wieczystego), mają więc interes prawny, aby żądać określonych czynności organu administracji. Natomiast stronami tego postępowania nie są właściciele nieruchomości przylegających bezpośrednio do nieruchomości, w odniesieniu do której, na wniosek jej właściciela (użytkownika wieczystego) wszczęte zostało postępowanie administracyjne o podział (wyrok NSA z dnia 28.10.1997 r., ONSA 1997/4/180, wyrok NSA z dnia 22.10.1998 r., I SA 500/98, wyrok NSA z dnia 29.06.1999 r., I SA 1608/98).
W tych okolicznościach Kolegium uznało, że z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonych w [...] przy ul. [....] i stanowiących działki: nr [...], wystąpił podmiot nie będący stroną, a w konsekwencji na zasadzie art. 157 § 3 Kpa należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w dniu [...] r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] r.
W ocenie wnioskodawcy, Kolegium odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w wyniku której została wydzielona działka [...], przylegająca do działki [...], na której jest posadowiony budynek mieszkalny Wspólnoty, zbyt powierzchownie zbadało sprawę. W [...] r. w tym budynku mieszkało [...] rodzin. Nie wykupione, do tego czasu, były tylko [...] mieszkania. W umowach sprzedaży lokali zawartych w formie aktu notarialnego zawarte były zapisy, że z chwilą sprzedaży ostatniego lokalu zostanie wydzielony teren do racjonalnego korzystania z budynku i nabywca lokalu zobowiązują się do nabycia udziałów w wieczystym użytkowaniu gruntów.
Wspólnota nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium również z tego powodu, że jej interesu prawnego nie można odnieść do przywołanych w decyzji orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnioskująca upatrywała podstawy do udziału w postępowaniu podziałowym w zasadach ogólnych postępowania administracyjnego, sformułowanych w art. 7, 8 i 9 Kpa. Ponadto, w ocenie Wspólnoty, prawo do udziału w postępowaniu wynika z zapisu § 12 zawartej w formie aktu notarialnego przed notariuszem Z. D. aktem notarialnym w dniu [...] r., rep. [...] umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste i sprzedaży lokalu mieszkalnego jednego z członków Wspólnoty.
W ocenie Wspólnoty, na podstawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 1989 r., II SA 437/89, należy wyprowadzić wniosek, iż podmiot ten posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 Kpa, mający zasadzenie w przepisach prawa budowlanego, co potwierdza przedstawiona opinia techniczna.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3, art. 28 i art. 157 § 3 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...], zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...] i stanowiących działki: nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. Nr [...], odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta, z dnia [..] r.
Kolegium ponownie rozpatrując sprawę potwierdziło, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., pochodził od podmiotu nieuprawnionego. Pojęcie "interes prawny", użyte w przepisie art. 28 Kpa, rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia, oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Zdaniem Kolegium, interes prawny, w rozumieniu omawianego przepisu Kpa, to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, Sąd ten przyjął, iż pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (tak również w wyr. NSA w Warszawie z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, niepubl.). Niewątpliwie szczególnymi cechami interesu prawnego jest po pierwsze bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a wspomnianą normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (podobnie w wyroku NSA w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00 oraz cyt. tam orzecznictwo i literatura).
Na tle scharakteryzowanego powyżej pojęcia interesu prawnego organ orzekający w sprawie stwierdził, że interes prawny Wspólnoty do uczestniczenia w podziale nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...] niewątpliwie nie ma zasadzenia w umowie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste i sprzedaży lokalu mieszkalnego. Umowa ta nie jest przepisem prawa materialnego.
Interes prawny- wbrew twierdzeniom Wspólnoty- nie wynika także z art. 7, 8 i 9 Kpa, ze względu na swój materialnoprawny charakter, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu (por. wyrok NSA z 27.09.2001r., I SA 2326/00).
Interes prawny Wspólnoty do uczestniczenia w administracyjnym podziale nieruchomości nie wynika, zdaniem Kolegium, również z przepisów Prawa budowlanego, w szczególności z przepisów wskazanych w przedstawionej przez Wspólnotę opinii technicznej. Przepisy te znajdują bowiem zastosowanie w procesie realizacji inwestycji budowlanej, a nie przy podziale nieruchomości.
Kolegium podniosło również, że zagadnienie, kto jest stroną postępowania w sprawie podziału nieruchomości, doczekało się licznego orzecznictwa sądów administracyjnych, które zgodnie przyjmują, że stroną postępowania zmierzającego do podziału nieruchomości jest właściciel i użytkownik wieczysty nieruchomości, w odniesieniu do której toczy się. postępowanie podziałowe. Bowiem tylko te podmioty są władne dysponować swą nieruchomością w ramach przysługującego im prawa (prawa własności, użytkowania wieczystego), mają więc interes prawny, aby żądać określonych czynności organu administracji. Natomiast stronami tego postępowania nie są właściciele nieruchomości przylegających bezpośrednio do nieruchomości, w odniesieniu do której na wniosek jej właściciela (użytkownika wieczystego) wszczęte zostało postępowanie administracyjne o podział (por.: wyrok NSA z dnia 28.10.1997 r., ONSA 1997/4/180, wyrok NSA z dnia 22.10.1998 r. I SA 500/98, wyrok NSA z dnia 29.06.1999 r. I SA 1608/98). Orzeczenia sądów, choć podejmowane w indywidualnych sprawach administracyjnych, wyznaczają jednak kierunek oceny interesu prawnego w sprawach o podział nieruchomości. Potwierdzić więc należało, że z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., wystąpił podmiot nie będący stroną. Argumenty podnoszone przez Wspólnotę wskazują na jej interes faktyczny, a nie prawny.
Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...] nie zgadzając się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [..] r.
W przekonaniu Wspólnoty, decyzja Kolegium wadliwie "utrzymuje w mocy" decyzję Prezydenta Miasta z dnia [..] r. zatwierdzającą projekt podziału działek w sytuacji, gdy decyzji tej nie są wymienione działki ewidencyjne o numerach [...], stanowiące własność Miasta [...], z przeznaczeniem dla prawidłowego funkcjonowania nieruchomości przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], co wynika z pisma Geodety Miasta z dnia [...] r.
Skarżący zarzucili, że Kolegium nie wyjaśniło, czy brak wymienienia tych działek w decyzji, to była pomyłka, czy obydwie działki zostały wyodrębnione i zatwierdzone inną decyzją Prezydenta. Zdaniem Wspólnoty nastąpił wtórny podział działki nr [...], zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...]r. i w wyniku tego podziału została wydzielona działka nr [...], z przeznaczeniem na działalność gospodarczą, i tym razem znowu z pominięciem Wspólnoty Mieszkaniowej jako całości.
Zdaniem Wspólnoty, zasady ogólne wymienione z Kpa, jak również zasady zapisane w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, takie jak w art. 32, 61, 63, 83 i inne, nie mogą być obojętne dla władzy publicznej. Każdy organ administracji publicznej działa na podstawie przepisów prawa. Właściciel lub użytkownik wieczysty dokonując podziału własnej nieruchomości ma prawo (działając w zakresie obowiązującego prawa) uczynić to wg własnego cyt. "widzimisię", jeżeli wcześniej nie przesądza przeznaczenia nowo wydzielonych działek, sposobu ich zagospodarowania ani dalszego łączenia z innymi nieruchomościami.
Skarżąca podniosła nadto, że z treści pisma Urzędu Miasta oraz treści aktów notarialnych zawartych z członkami Wspólnoty wynika, że grunt z którego została wydzielona działka nr [...] był przeznaczony do połączenia z zabudowaną, działką nr [...] przy ul. [...]. Zatem Gmina wydzielając z tego gruntu działkę nr [...] miała obowiązek wezwać stronę, która z tego podziału uzyska konkretne korzyści (miała prawo i obowiązek nabycia tej nieruchomości), do udziału w postępowaniu wszczętym z urzędu. Za tym przemawia interes społeczny wynikający z wymienionych zasad, a w szczególności z art. 7 Kpa.
Ponadto przepisem prawa materialnego, przyznającym Wspólnocie prawo do nabycia już wydzielonej działki nr [...] jest przepis art. 32a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § I pkt 1 lit. a, c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i stąd też wniesiona skarga nie jest zasadna.
Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...] wystąpiła w dniu [...] r. z wnioskiem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r. w przedmiocie podziału nieruchomości, w wyniku której powstała m.in. działka nr [..], przekazana skarżącej przez Miasto [...] w użytkowanie wieczyste aktem notarialnym zawartym w dniu [...] r.
Jest poza sporem, że zgodnie z art. 157 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.
Skoro z żądaniem wszczęcia postępowania wystąpił określony podmiot – w tej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...]- żądanie to wymagało uprzedniej kontroli, ze strony właściwego w sprawie organu, formalnoprawnych przesłanek warunkujących jego dopuszczalność.
Zadaniem Sądu, w wyniku wniesionej skargi, było zatem zbadanie, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie zakończyło zainicjowane przez Wspólnotę Mieszkaniową postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w przedmiocie podziału nieruchomości na etapie wstępnym, odmawiając z przyczyn podmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, czy też winno było uznając skarżącą za stronę postępowania- rozpoznać jej wniosek merytorycznie.
Kolegium- co wynika z treści zaskarżonej decyzji wydanej na podstawie art. 157 § 3 Kpa- stwierdziło, że skarżącej w postępowaniu nieważnościowym przymiot strony nie przysługuje. Organ wskazał przy tym, że o przyznaniu uprawnienia strony, przesądzają przepisy prawa materialnego, a interes prawny, do którego nawiązuje definicja strony zawarta w art. 28 Kpa, winien wyrażać się w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji konkretnego przepisu prawa.
W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo ustaliło, że Wspólnota Mieszkaniowa, jak również właściciele wykupionych od gminy na własność lokali mieszkalnych w budynku sąsiadującym z nieruchomością podlegającą podziałowi nie byli stronami postępowania podziałowego zakończonego decyzją z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, albowiem nie posiadali uprawnień właścicielskich do dysponowania nieruchomością podlegającą podziałowi, ani żadnych innych umożliwiających ingerencję w postępowanie podziałowe ( podobnie wyrok NSA z dnia29.06.1999, I S.A. 1608/98, Lex 48515).
Uprawnień przysługujących stronie w postępowaniu podziałowym nie przyznał Wspólnocie oraz poszczególnym jej członkom- właścicielom lokali- wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, przytoczony przez skarżącą zapis w aktach notarialnych dotyczących sprzedaży lokali, zawierający zobowiązanie nabywcy lokalu do nabycia od gminy udziału w użytkowaniu wieczystym gruntu przekazanego przez gminę do racjonalnego użytkowania nieruchomości.
Zdarzenia przyszłe, a w pewnym sensie nawet niepewne, nie mogą stanowić o interesie prawnym, a jedynie faktycznym, który nie daje uprawnień strony.
Także późniejszych działań gminy polegających na przekazaniu w dniu [...] r. w użytkowanie wieczyste Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...], wyodrębnionej w wyniku podziału nieruchomości, zatwierdzonego decyzją z dnia [...] r. nie można uznać za legitymację strony do podważenia legalności decyzji podziałowej. Wspólnota Mieszkaniowa jako strona umowy cywilnoprawnej o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste tylko z tego aktu może czerpać uprawnienia strony i dochodzić swoich praw w postępowaniu właściwym dla zawartej umowy.
Powyższe okoliczności wskazują, że skarżąca Wspólnota oraz jej poszczególni członkowie, chociaż zainteresowani podziałem ze względów faktycznych, jako współużytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiedniej ( działka nr [...]), nie mają żadnego tytułu by ingerować w decyzję zatwierdzającą podział cudzej nieruchomości, a zatem nie przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu o podział nieruchomości zakończonej decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Interes Wspólnoty, z którego skarżąca wywodzi przymiot strony ma charakter stricte faktyczny.
Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić należy, że skarżąca w postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności decyzji nie wskazała, z jakiego przepisu prawa materialnego wywodzi uprawnienie strony w postępowaniu, którego ważność kwestionuje, czyli w postępowaniu o podział nieruchomości, ograniczając się do wskazania naruszenia zasad postępowania administracyjnego.
Zdaniem Sądu, wywodzenie przez stronę interesu prawnego wyłącznie z norm wskazanych w Kpa nie jest właściwe, albowiem interes taki winien być bezpośredni, realny, konkretny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego.
Z kolei art. 32a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz.903 ze zmianami ), na który powołuje się Wspólnota w skardze dotyczy obowiązków zarządu lub zarządcy w sytuacji, gdy grunt wchodzący w skład nieruchomości nie spełnia wymogów przewidzianych dla działki budowlanej. Inicjatywa, jak to wynika z akt administracyjnych sprawy została podjęta i zakończona zawarciem z Miastem [...] w dniu [...] r. umowy o oddanie gruntu- działki oznaczonej nr [...] w użytkowanie wieczyste. Okoliczność, że nieruchomość, której dotyczy umowa obarczona jest wadą prawną nie ma wpływu na zainicjowane przez Wspólnotę postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o podziale nieruchomości w wyniku której wyodrębniono działkę nr [...], jak również pozostaje bez wpływu na uzyskanie przez Wspólnotę w postępowaniu nieważnościowym przymiotu strony.
Ze względu na to, że Wspólnota Mieszkaniowa nie wykazała że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości przysługuje jej przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.