II SA/Sz 751/21

II SA/Sz 751/21 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-12-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /przewodniczący/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /sprawozdawca/
Patrycja Joanna Suwaj
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 764/22 - Postanowienie NSA z 2022-12-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1815
art. 8 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15zzs4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], [...], Starosta [...], dalej także jako: "Starosta, organ I instancji", zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce [...] Sp. z.o.o. w W. pozwolenia na budowę instalacji polegającej na montażu instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej operatora [...] nr [...] na wieży kościelnej (budynek o numerze ewidencyjnym [...]), na terenie dz. nr [...], obręb geodezyjny nr [...] miasta N..
Od powyższej decyzji odwołanie złożyły Z. C., B. K. i M. F. - współwłaścicielki nieruchomości przy ul. [...] w N., dz. nr [...]. Wskazały, że takie przekaźniki wpływają niekorzystnie na zdrowie mieszkańców i są przyczyną licznych chorób m.in.: nadciśnienia tętniczego, chorób serca, brak snu, depresji i różnych chorób neurologicznych. Z powyższych względów nie wyraziły zgody na montaż instalacji radiokomunikacyjnej.
W dniu [...] lutego 2021 r. Wojewoda, dalej także jako: "Wojewoda, organ II instancji", zobowiązał pełnomocnika inwestora do przedłożenia kumulacji oddziaływań i zsumowania mocy promieniowania anten na poszczególnych azymutach, celem możliwości dokonania oceny, czy planowana inwestycja mogłaby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W dniu [...] marca 2021 r. pełnomocnik inwestora przesłał wyjaśnienia, które następnie Wojewoda, na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., przesłał stronom postępowania.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przywołał treść art. 35 ust. 1, art. 33 ust. 9 oraz art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane i wskazał, że przedmiotowa inwestycja polega na montażu instalacji radiokomunikacyjnej [...] na wieży kościoła pw. [...] [...] w N. przy ul. [...] na dz. nr [...] obręb N. [...]. Planowane jest zainstalowanie 6 anten sektorowych i 4 anten radioliniowych wraz z urządzeniami pomocniczymi. Anteny sektorowe, zwieszone na wysokości 33,8 m n.p.t., będą ukierunkowane tak, aby maksimum energii było promieniowane i odbierane wzdłuż kierunków określonych azymutami. Jak wynika z sumarycznego obszaru ponadnormatywnego oddziaływania anten o poziomie gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku ponadnormatywne oddziaływanie anten na azymucie 325°, 95° i 205°, będzie miało zasięg oddziaływania 5,9 m od anteny, na wysokości na których gęstość mocy anten przekracza wartości dopuszczalne tj. na wysokości od 33,1 m n.p.t. do 34,6 m n.p.t. Jak wynika z opisu technicznego minimalna odległość osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych od poziomu terenu wynosi 25,1 m n.p.t. Granice obszaru, w którym gęstość mocy promieniowania elektromagnetycznego przekracza wartości dopuszczalne, nie obejmuje miejsc dostępnych dla ludzi.
W dalszej części uzasadnienia Wojewoda wyjaśnił, że jak wynika z opracowania analizy otoczenia projektowanej inwestycji w odniesieniu do sumarycznego pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych projektowana inwestycja na dz. nr [...] zlokalizowana będzie w sąsiedztwie działek nr [...], [...], [...], [...], [...]. Odległość od osi głównej wiązki promieniowania do terenu działki wnioskodawczyń (dz. nr [...]) wynosi 26,8 m. Istniejąca zabudowa na tej działce ma wysokość 17 m. Jak wynika z rysunku nr [...] przedstawiającego otoczenie analizowanej stacji bazowej obrazującej brak występowania miejsc dostępnych w płaszczyźnie poziomej, anteny C1 i C2 na azymucie 205°, oś promieniowania 70 m przebiega poza budynkiem mieszkalnym położonym na dz. nr [...]. W widoku w płaszczyźnie pionowej azymut 205°, przy minimalnym pochyleniu 0°, będzie znajdował się w odległości 17,1 m nad zabudową, zaś przy pochyleniu maksymalnym 6° będzie w odległości 11,7 m.
Organ II instancji powołując się na definicję miejsca dostępnego dla ludności, zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, wskazał, że wszystkie sąsiadujące działki znajdują się poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Jak wynika z przedstawionych przez inwestora w dniu [...] marca 2021 r. wyjaśnień, na każdym z azymutów zaprojektowano po 2 anteny sektorowe, pierwszą z mocą EIRP (równoważną mocą promieniowania izotropowo wyznaczoną anteny) wynoszącą 971 [W] oraz drugą z mocą EIRP wynoszącą 983 [W]. Zsumowana moc EIRP dla przedsięwzięcia na konkretnym azymucie wynosi 1954 [W]. Na podstawie obliczeń przeprowadzonych w dokumentacji kwalifikacji przedsięwzięcia, dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8), dlatego nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jak wskazał w wyjaśnieniach inwestor, oceniając kwalifikację przedsięwzięcia będącą integralną częścią projektu budowlanego, analizie poddano miejsca dostępne dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania w odległości 70 m, tj. dla przedziału EIRP wynoszącej 1000 < EIRP< 2000 W, a zatem dla zsumowanych mocy anten. Przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w ww. rozporządzeniu, nie niesie ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko, dlatego – jak wyżej wskazano - nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W myśl art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organ II instancji wyjaśnił, że jak wynika z załączonych do projektu budowlanego obliczeń i rysunków wytyczonych w opracowaniu maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania anten, miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w przedziale odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, do projektu budowlanego załączono kopie dokumentów potwierdzających przygotowanie zawodowe projektanta i sprawdzającego, kopie zaświadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 7 o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, oświadczenie projektanta, że projekt sporządzono zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, oświadczenie projektanta złożone w trybie art. 33 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, że projektowana instalacja radiokomunikacyjna na wieży kościoła na dz. nr [...] w N. obręb [...] nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Załączono również decyzję Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...], [...], z dnia [...] września 2020 r. zezwalającą na montaż przedmiotowej instalacji radiokomunikacyjnej na wieży kościoła pw. [...] na dz. nr [...] w m. N.. Załączono także odrębne opracowania pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych" oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na budowie.
Wojewoda podkreślił, że sam fakt przebiegania wiązki promieniowania nad działką czy nawet nad zabudową nie oznacza, że promieniowanie będzie negatywnie oddziaływało na tą działkę, czy ograniczało możliwość jej zabudowy. Istotna jest bowiem wysokość, na jakiej promieniowanie to będzie występowało. Jeżeli wiązki promieniowania będą występowały kilkanaście metrów nad miejscami dostępnymi dla ludzi, tak jak wykazano wyżej ma to miejsce w przypadku należącej do skarżących działki nr [...], to nie mamy do czynienia z negatywnym oddziaływaniem anten stacji bazowej telefonii komórkowej na przedmiotową działkę. Jeśli zaś chodzi o zasięg pola elektromagnetycznego to zgodnie z opracowaniem pn. "Analiza występowania obszaru pól E-M", sporządzonym w oparciu o aktualnie obowiązujące normy określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, to na azymucie 205° wynosi on 4,4 m od trzonu wieży stacji bazowej - nie będzie więc wchodzić w przestrzeń nad działkę skarżącej nr [...].
Zdaniem organu II instancji, badana inwestycja, ze względu na zakres emisji pola elektromagnetycznego, zaprojektowana więc została w sposób zgodny z przepisami, a w szczególności z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, ponieważ ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne występować będzie znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludzi. Wobec zatem faktu, że w badanej sprawie inwestor przedłożył wniosek o pozwolenie na budowę wraz ze wszystkimi niezbędnymi załącznikami, w tym kompletnym projektem budowlanym, w świetle art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego Starosta nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielić pozwolenia na budowę.
Wojewoda przytoczył następnie treść art. 122a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska i wskazał, że w opracowaniu dotyczącym "analizy występowania pól EM" inwestor zawarł ponadto informację, z której wynika, że przed rozpoczęciem eksploatacji dokona zgłoszenia instalacji radiokomunikacyjnej właściwemu organowi ochrony środowiska wraz z powiadomieniem PWIS, a bezpośrednio po uruchomieniu stacji przeprowadzi pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu gęstości mocy promieniowania EM w otoczeniu stacji.
Pismem z dnia 10 maja 2021 r. B. K. wniosła skargę na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając, że decyzja Starosty została wydana bez skutecznego powiadomienia znacznej części mieszkańców miasta, przez co nie mieli okazji do wypowiedzenia się w tej sprawie. Mowa w szczególności o mieszkańcach bloku W. [...], W. [...] czy K. S. [...] Ponadto, jak zapowiedział inwestor, już po instalacji zestawu anten, mają być przeprowadzone badania na temat szkodliwości oddziaływania na otoczenie promieni PEM. Jednakże, zdaniem skarżącej, nie ma pewności, czy badania wykonane na koszt operatora [...] będą miały obiektywny charakter i w rzetelny sposób zostaną przedstawione opinii publicznej. W ocenie skarżącej, budowa kolejnych anten telefonii komórkowej i to w samym centrum miasta, może stanowić zagrożenie dla mieszkańców, dla ich zdrowia oraz podzieliła lokalną społeczność. W końcu nie bez znaczenia jest również okoliczność, że kościół parafialny pw. WNMP jest zabytkiem.
Pismem z dnia 29 listopada 2021 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując, że zarówno decyzja Starosty, jak i Wojewody, nie zostały poprzedzone prawidłową i wnikliwą analizą organu dokumentacji przedłożonej przez podmiot zgłaszający. Przede wszystkim z projektu budowlanego wynika, iż zgłoszenie dotyczy montażu 6 anten [...] Przedstawione w projekcie obliczenia dla minimalnych i maksymalnych pochyleń wiązek anten sektorowych (tilt) określono dla anten w przedziale 0-6. Natomiast z karty katalogowej producenta anten wynika, że producent przewiduje nachylenie mechaniczne w zakresie 0-16 i cyfrowe 0-14. Powyższe zatem poddaje w wątpliwość prawidłowość danych i obliczeń przedstawionych w projekcie, w którym dokonano obliczeń dla odmiennych parametrów, niż te które faktycznie deklaruje producent anten. Nie bez znaczenia pozostaje również to, że w projekcie budowalnym i w dołączonej dokumentacji dot. możliwego oddziaływania stacji pominięto fakt, że w niedalekiej odległości od spornej stacji bazowej znajduje się kolejna stacja bazowa - N., [...] Kwalifikacja przedsięwzięcia powinna więc uwzględnić sumaryczną analizę mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie. Z tego powodu kwalifikacja powinna być przeprowadzona również dla sumarycznych mocy EIRP. Istnienie kilku anten znajdujących się na jednym azymucie wymaga zsumowania mocy promieniowania izotropowego. Wzajemnie oddziaływanie istniejącej jak i projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, powinno również zostać przedstawione przez inwestora w zakresie rozkładu pola elektromagnetycznego. Zdaniem pełnomocnika, ustalenie powyższych kwestii ostatecznie może mieć wpływ na kwestię oceny zgodności inwestycji pod względem środowiskowym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które niniejsza sprawa została skierowana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 9 listopada 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Przedmiot rozpoznania stanowi decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. W. pozwolenia na budowę instalacji polegającej na montażu instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej operatora [...] na wieży kościelnej na terenie działki nr [...], obręb geodezyjny nr [...] miasta N..
Inwestycja, której dotyczy skarżone pozwolenie na budowę obejmuje montaż instalacji radiokomunikacyjnej na wieży kościoła pw. [...] w N. 6 anten sektorowych, 4 radioliniowych wraz z urządzeniami pomocniczymi. Anteny sektorowe, zgodnie z projektem, mają być zawieszone na wysokości 33,8 m n.p.t. będą ukierunkowane tak, aby maksimum energii było promieniowane i odbierane wzdłuż kierunków określonych azymutami. Jak wynika z sumarycznego obszaru ponadnormatywnego oddziaływania anten o poziomie gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku ponadnormatywne oddziaływanie anten na azymucie 325°, 95° i 205°, będzie miało zasięg oddziaływania 5,9 m od anteny, na wysokości na których gęstość mocy anten przekracza wartości dopuszczalne, tj. na wysokości od 33,1 m n.p.t. do 34,6 m n.p.t. Z opisu technicznego wynika, że minimalna odległość osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych od poziomu terenu wynosi 25,1 m n.p.t. Granice obszaru, w którym gęstość mocy promieniowania elektromagnetycznego przekracza wartości dopuszczalne ( 5,9 m na poszczególnych azymutach w płaszczyźnie poziomej), nie obejmuje miejsc dostępnych dla ludzi.
Postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zgody na budowę jest ściśle sformalizowane i opiera się na analizie przedłożonego przez inwestora projektu budowalnego, który musi spełniać określone wymogi. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. z Dz.U. 2020 r., poz. 283);
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego.
W ocenie sądu wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w sprawie.
Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, ze względu na to, że obiekt budowlany, na którym inwestor zamierza zamontować instalację radiokomunikacyjną wpisany jest do rejestru zabytków, została załączona ostateczna decyzja Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2020 r. zawierająca warunki, które należy przestrzegać przy realizacji przedsięwzięcia.
Nadto organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane w zakresie specjalności telekomunikacyjnej i legitymujące się aktualnym zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego.
Z opracowania analizy otoczenia projektowanej inwestycji w odniesieniu do sumarycznego pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych projektowana wynika, że inwestycja na dz. nr [...] zlokalizowana będzie w sąsiedztwie działek nr [...], [...], [...], [...], [...]. Odległość od osi głównej wiązki promieniowania do terenu działki skarżącej (dz. nr [...]) wynosi 26,8 m. Istniejąca zabudowa na tej działce ma wysokość 17 m. Jak wynika z rysunku nr [...] przedstawiającego otoczenie analizowanej stacji bazowej obrazującej brak występowania miejsc dostępnych w płaszczyźnie poziomej, anteny C1 i C2 na azymucie 205°, oś promieniowania 70 m przebiega poza budynkiem mieszkalnym położonym na dz. nr [...]. W widoku w płaszczyźnie pionowej azymut 205°, przy minimalnym pochyleniu 0°, będzie znajdował się w odległości 17,1 m nad zabudową, zaś przy pochyleniu maksymalnym 6° będzie w odległości 11,7 m.
Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów pełnomocnika skarżącej dotyczących minimalnych i maksymalnych pochyleń wiązek anten sektorowych, których tilt wg projektu ma wynosić od 0-6o, natomiast według karty katalogowej anteny [...] dla nachylenia mechanicznego 0-16o, natomiast dla pochylenia cyfrowego 0-14o, stwierdzić należy, że skoro inwestor wybierając konkretny rodzaj anten wskazał na ich maksymalne pochylenie wynoszące 6o, to nie należy zakładać, że podał dane nieprawdziwe tylko dlatego, że możliwości techniczne w tym zakresie są większe. Prawidłowość zamontowania anten sektorowych zgodnie z projektem zostanie poddana sprawdzeniu – zgodnie z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska, przed rozpoczęciem eksploatacji a wyniki pomiarów przedłożone wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu w terminie 30 dni od dnia wykonania pomiarów.
Z akt administracyjnych sprawy oraz treści zaskarżonej decyzji wynika, że zgodnie z definicją miejsca dostępnego dla ludności, zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, wszystkie sąsiadujące działki znajdują się, co zważywszy na treść skargi ma pierwszorzędne znaczenie - poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji.
Odnosząc się do pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" wskazać należy, że na podstawie art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1815) nastąpiła zmiana przepisu art. 124 ust. 2 prawa ochrony środowiska. Zgodne z jego treścią, obowiązującą od dnia 25 października 2019 r., przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się "wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości". Z treści przepisu w nowym brzmieniu wynika jednoznacznie, że przy ustalaniu czy planowana stacja bazowa telefonii komórkowej może spowodować przekroczenie dopuszczalnego poziomu pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności uwzględnia się wyłącznie stan istniejący zagospodarowania i zabudowy nieruchomości; zatem nie stan potencjalny i mogący wystąpić w przyszłości.
Inwestor wyjaśnił w toku postępowania, że na każdym z azymutów zaprojektowano po 2 anteny sektorowe, pierwszą z mocą EIRP (równoważną mocą promieniowania izotropowo wyznaczoną anteny) wynoszącą 971 [W] oraz drugą z mocą EIRP wynoszącą 983 [W]. Zsumowana moc EIRP dla przedsięwzięcia na konkretnym azymucie wynosi 1954 [W]. Na podstawie obliczeń przeprowadzonych w dokumentacji kwalifikacji przedsięwzięcia, dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8), dlatego nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Dokonując kwalifikacji przedsięwzięcia będącej integralną częścią projektu budowlanego, analizie poddano miejsca dostępne dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania w odległości 70 m, tj. dla przedziału EIRP wynoszącej 1000 < EIRP< 2000 W, a zatem dla zsumowanych mocy anten. W myśl art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Z załączonych do projektu budowlanego obliczeń i rysunków wytyczonych w opracowaniu maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania anten wynika, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w przedziale odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Nadto, gdy nawet przyjąć, że pochylenie osi głównych wiązek promieniowania będzie inne aniżeli wskazał to inwestor i osiągnie maksymalne parametry przewidziane dla rodzaju montowanych anten (odpowiednio przy nachyleniu mechanicznym od 0 – 16o czy elektrycznym od 0 – 14o), to pochylenia te pozostaną bez wpływu na miejsca dostępne dla ludności znajdujące się w odległości 70 m od osi głównej wiązki promieniowania.
Zdaniem sądu, organy nie naruszyły w rozpoznawanej sprawie reguł postępowania dowodowego, w szczególności przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy obu instancji zbadały wszystkie istotne dla sprawy kwestie, w szczególności rozważyły dopuszczalność inwestycji w kontekście wyżej wskazanych przepisów prawa oraz oceniły zakres oddziaływania pól elektromagnetycznych.
Podsumowując przedstawione rozważania sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Wojewody i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] poddają się kryterium legalności i z tych względów skargę, jako niezasadną, oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.