II SA/Sz 743/22

II SA/Sz 743/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2022-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /przewodniczący/
Krzysztof Szydłowski
Patrycja Joanna Suwaj /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 37 ust.1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 162 par.3, art.7, art. 75 par.1,  art. 77 par.1, art. 80, art. 107 par.3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art 145 par.1 pkt 1 lit.c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
1. Starosta K.i decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. G. oraz E. i R. G. pozwolenia na budowę budynku stacji obsługi pojazdów - zmiany opon wraz z instalacjami zewnętrznymi na działkach nr [...] w obrębie [...] w K.. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 29 maja 2013 r. Na wniosek Inwestorów, Starosta dwukrotnie zmienił powyższe pozwolenie na budowę, tj. decyzją z [...] września 2013 r. nr [...] znak [...] oraz decyzją z [...] grudnia 2013 r. nr [...] znak [...]
2. Pismem z 11 lutego 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o wygaszenie decyzji pozwolenia na budowę z [...] maja 2013 r. wraz z decyzjami zmieniającymi z uwagi na niestwierdzenie wykonywania robót budowlanych podczas przeprowadzonych na terenie budowy kontroli od 2014 r.
3. Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Starosta K. decyzją z [...] marca 2022 r. nr [...] znak [...], na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 oraz art. 162 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r., poz. 735 ze zm. - dalej "k.p.a.") oraz art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.- dalej "p.b."), stwierdził wygaśnięcie ww. decyzji z [...] maja 2013 r. wraz z decyzjami zmieniającymi. Jako powód wygaśnięcia decyzji wskazał, że budowa została przerwana na okres dłuższy niż 3 lata.
4. J. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając Organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, poprzez przyjęcie, że roboty budowlane zostały przerwane w 2014 r., podczas gdy prowadzone były bez przerwy, czego dowodem mają być załączone do odwołania fotografie wykonane 20 stycznia 2021 r.
5. Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ odwoławczy powołując się na treść art. 161 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 37 ust. 1 p.b. podkreślił, że bezsprzecznie roboty budowlane zostały rozpoczęte przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja Starosty K. z dnia [...] maja 2013 r. stała się ostateczna. W związku z powyższym celem postępowania odwoławczego było ustalenie, czy roboty budowlane zostały przerwane na okres dłuższy niż trzy lata. Zaznaczył, że w przypadku badania przesłanki do ewentualnego stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę, dziennik budowy jest głównym i zasadniczym materiałem dowodowym, ale w aktach niniejszej sprawy nie znajduje się dziennik budowy, a Inwestorzy wskazują jednoznacznie, że nie są w jego posiadaniu. Z kolei w dokumentacji sprawy znajduje się oświadczenie kierownika budowy M. C., który wyjaśnił, że roboty budowlane pod jego kierownictwem prowadzone były w okresie od czerwca 2013 r. do grudnia 2014 r. W tym czasie pełniąc obowiązki kierownika budowy nadzorował prowadzenie robót budowlanych, które w grudniu 2014 r. zakończono na etapie stanu surowego zamkniętego. Z końcem 2014 r. roboty zostały przerwane i od tamtej pory Inwestor nie informował kierownika o ich wznowieniu i kontynuacji dalszych prac. Wobec powyższego ewentualne dalsze roboty budowlane nie były prowadzone pod jego nadzorem, a ponadto nie posiada wiedzy o zmianie kierownika budowy na inną osobę. Dodatkowo PINB w K. przekazał Staroście kopię dokumentu złożonego przez J. G., który wskazuje przebieg robót budowlanych potwierdzających powyższe informacje, tj. określa przeprowadzone roboty budowlane:
-VI 2013 r. - wykonanie robót ziemnych i ław fundamentowych,
-VII 2013 r. - murowanie ścian fundamentowych,
-VIII 2013 r. - wykonanie podłoża betonowego pod posadzki parteru oraz murowanie ścian parteru,
-IX 2013 r. - zakończenie murowania ścian parteru,
-X 2013 r. - zbrojenie i zaszalowanie słupów i wieńców parteru oraz wstawienie 3 okien,
-XI 2013 r. - zbrojenie podciągów nad parterem oraz ułożenie płyt stropowych,
-XI-XII 2013 r. - zakończenie betonowania stropu nad parterem,
-II 2014 r. - murowanie ścian piętra, zaszalowanie i zbrojenie słupów oraz wieńców piętra, a także schodów z parteru na piętro,
-III-VIII 2014 r. - betonowanie żelbetowych elementów piętra oraz montaż stolarki okiennej i bramy,
-IX 2014 r. - rozpoczęcie układania więźby dachowej,
-do końca 2014 r. - zakończenie dachu.
Zdaniem Organu II instancji, analiza ww. dokumentów potwierdza, że rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło w czerwcu 2013 r. poprzez wykonanie robót ziemnych i ław fundamentowych, zaś ostatnie roboty budowlane nadzorowane przez kierownika budowy wykonano do końca 2014 r. Mając na uwadze twierdzenia odwołania jak i załączone fotografie, Organ wojewódzki pismem z 10 maja 2022 r. zobowiązał Inwestorów do złożenia stosownych wyjaśnień mających na celu potwierdzenie regularnego wykonywania prac budowlanych. W odpowiedzi na powyższe J. G. poinformował, że stan prac różni się obecnie od stanu opisywanego przez kierownika budowy, wobec czego - Jego zdaniem - roboty były wykonywane i nie doszło do wygaszenia decyzji (pismo z 23 maja 2022 r.). Natomiast E. i R. G. pismem z 3 czerwca 2022 r. poinformowali, że od ponad 3 lat nie były prowadzone jakiekolwiek prace budowlane ani czynności zabezpieczające. Wykonywano je bowiem do pierwszego kwartału 2018 r., po czym inwestycja została wstrzymana. Zatem fotografie załączone przez J. G. mogą obrazować jedynie stan przeprowadzonych robót budowlanych do tego okresu.
Organ odwoławczy mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym oświadczenie kierownika budowy oraz wyjaśnienia Inwestorów, uznał, że doszło do przerwania wykonywania robót budowlanych na okres dłuższy niż 3 lata, bowiem, uwzględniając wyjaśnienia Inwestorów złożone na etapie postępowania odwoławczego, wykonywano je do pierwszego kwartału 2018 r., po czym wszelkie prace zostały wstrzymane. Załączone do odwołania fotografie - zdaniem Organu- nie potwierdzają okresu, w jakim te prace wykonano, a jedynie obrazują stan wykonanych robót. W związku z powyższym stwierdził, że w niniejszej sprawie wystąpiła 3-letnia przerwa pomiędzy wykonywanymi robotami budowlanymi.
6. J. G. zaskarżył powyższą decyzję Organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wskazując na:.
- błędną ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie,
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wobec stwierdzenia, że budowa została przerwana w 2014 r. w oczywistym uwzględnieniu prac wykonanych na budowie, jak również błędnie przeprowadzonego postępowania dowodowego poprzez PINB, który powiadomił Starostwo o wygaśnięciu pozwolenia na budowę nie przeprowadzając kontroli wykonanych prac,
- oparcie decyzji na podstawie dokumentów PINB, a co za tym idzie, że Wojewoda nie przeprowadził własnego postępowania w sprawie.
W motywach skargi podniósł, że prace były wykonywane mozolnie lecz bez przerwy, o czym świadczą przedstawione fotografie, na których prace znacznie różnią się od tych opisywanych przez Wojewodę. Dalej wyjaśnił, że w drodze dojazdowej do budynku, R. G. posadowił samowole budowlane, na które PINB wydał postanowienie o możliwości legalizacji. Tymczasem przez drogę zaprojektowane są instalacje, w tym elektryczna i kanalizacyjna i cała infrastruktura budynku stacji obsługi pojazdów. Samowola zatem koliduje z pozwoleniem na budowę, dlatego Starostwo chce za wszelką cenę je wygasić. W Jego ocenie, powoływanie się przez Organ na okoliczność, że w przedmiotowej sprawie brak jest dziennika budowy oraz na pismo kierownika budowy informujące, że na budowie był ostatni raz w 2014 r. jest bezzasadne. Kierownik budowy winien bowiem sam interesować się budową, a nie czekać na telefon, skoro otrzymał wynagrodzenie za wykonywaną pracę i odpowiada za budowę do końca trwania jej, a do dnia dzisiejszego nie złożył rezygnacji. Nadto Wojewoda nie przeprowadził własnego postępowania, zaś decyzję wydał na podstawie materiału zebranego przez PINB w K., który nie przeprowadził postępowania zgodnie z zasadami, skoro nie przesłuchał geodety, Inwestorów jak i Naczelnika wydziału budownictwa. Błędnie zatem zgromadzono w tym zakresie materiał dowodowy, albowiem gdyby został On przesłuchany to okazałbym faktury na materiały jakie zakupił, co jest niezbitym dowodem na to, że budowa nie została przerwana.
7. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Skarga jest zasadna
8. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, według powyższych kryteriów wykazała, że akt ten nie odpowiada prawu.
7. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Wojewody, którą utrzymano w mocy decyzję Organu I instancji stwierdzającą wygaśnięcie decyzji o udzieleniu J. G. oraz E. i R. G. pozwolenia na budowę budynku stacji obsługi pojazdów- zmiany opon wraz z instalacjami zewnętrznymi na działkach nr [...] w obr[...] w K..
8. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.
Podstawą materialnoprawną decyzji Wojewody stanowił art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 37 ust. p.b.
Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Powyższy przepis odsyła m.in. do przepisów szczególnych, nakazujących stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z mocy prawa.
Takim przepisem szczególnym jest art. 37 ust. 1 p.b. w myśl którego decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata.
Z powyższego unormowania wynika jednoznacznie, że warunkiem do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę jest nierozpoczęcie procesu budowlanego przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub upływ czasu 3 lat między poszczególnymi działaniami podejmowanymi przez inwestora w toku procesu budowlanego,
W orzecznictwie sądowym na tle tego przepisu trafnie podkreśla się, że instytucja wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę jest instytucją wyjątkową, wobec czego przesłanki do jej stosowania muszą być traktowane ściśle. Wynikająca z art. 37 p.b. deklaratywność decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia na budowę, ma taki skutek, że ustalenie organu stwierdzające ten fakt musi mieć walor pewności oparty na materiale dowodowym, który nie budzi żadnych wątpliwości. Oznacza to, że okoliczności faktyczne prowadzące do stwierdzenia jego wygaśnięcia nie mogą być przedmiotem domniemania. Powinny być one w sposób bezsporny (oczywisty) wykazane przez organ, stosownie do wymogów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 października 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 365/22, wyrok WSA w Warszawie z dnia 2015-08-28 sygn. akt VII SA/Wa 1764/14 czy wyroki NSA z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1479/10 iz dnia 8 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 457/06, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
9. Na tle badanej sprawy bezsporne jest, że we wskazanym terminie doszło do rozpoczęcia budowy budynku stacji obsługi pojazdów, na którą pozwolenie udzielił Starosta K. decyzją z dnia [...] maja 2013 r., zmienioną decyzjami z dnia [...] września 2013 r. i z dnia [...] grudnia 2013 r. Natomiast spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie Organ odwoławczy przyjął, że budowa ta została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata.
10. W pierwszej kolejności zgodzić należy się z Organem, że podstawowym i zasadniczym dokumentem w postępowaniu wyjaśniającym, stanowiącym dowód realizowania inwestycji, jest dziennik budowy, gdyż wpisy w tym dzienniku odzwierciedlają przebieg robót budowlanych. Jednakże nie jest on jedynym środkiem dowodowym, na podstawie którego organ ocenia wystąpienie przesłanki wygaśnięcia pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej może ustalać tę okoliczność wszelkimi dozwolonymi prawem środkami dowodowymi, kierując się przy czym wymogami określonymi w art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W świetle ww. przepisów na organie administracji publicznej ciąży obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Tymczasem Organ odwoławczy obowiązkom tym nie sprostał.
11. Z lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wobec braku możliwości uzyskania od Inwestorów dziennika budowy, Organ odwoławczy ustalenia co do tego, że roboty budowlane zostały przerwane na okres dłuższy niż 3 lata oparł głównie na oświadczeniu kierownika budowy oraz wyjaśnianiach pisemnych złożonych przez Inwestorów. Zdaniem Sądu, ustaleń tych nie sposób podzielić z powodów poniżej wskazanych.
10. W oświadczeniu z dnia 11 marca 2022 r. kierownik budowy M. C. wskazał, że roboty budowlane pod jego kierownictwem były prowadzone od czerwca 2013 r. do grudnia 2014 r. i zakończono je na etapie stanu surowego zamkniętego. Tymczasem w aktach sprawy znajdują się załączone do odwołania fotografie, które uwidaczniają wykonanie części robót wykończeniowych w wewnątrz budynku (tj. położenie płytek ściennych i podłogowych, wstawienie drzwi wewnętrznych, ustawienie mebli kuchennych) oraz na zewnątrz w postaci pomalowanej elewacji. Z powyższego wynika, że stan prac znacznie różni się od opisanego przez kierownika budowy. Przedłożone zdjęcia dowodzą, że zakres prac wykracza poza stan surowy zamknięty, a zatem prace były kontynuowane choć bez udziału ww. kierownika budowy. Z tych też względów zgodzić należy się ze Skarżącym, że powołanie się przez Organ na oświadczenie M. C. było nieuprawnione, gdyż nie może stanowić dowodu na to, czy i ewentualnie kiedy prace zostały wstrzymane, ani jaki jest ich stan.
11. Nadto z materiału dowodowego zebranego w toku postępowania wynika, że choć Inwestorzy złożyli wyjaśnienia, to nie są one ze sobą zgodne. Przy czym Organ odwoławczy powołał się na wyjaśnienia E. i R. G. zawarte w piśmie z dnia 3 czerwca 2022 r. w których ww. podali, że prace budowlane były prowadzone do pierwszego kwartału 2018 r., po czym inwestycja została wstrzymana, a przedłożone przez Skarżącego fotografie obrazują właśnie stan robót do tego okresu. Dostrzec należy, że wyjaśnienia te stoją w opozycji do twierdzeń samego Skarżącego, który w piśmie z dnia 23 maja 2022 r. jednoznacznie wskazał, że prace budowlane wykonywał bez przerwy, choć mozolnie. Takie stanowisko podtrzymał też w skardze. Pomimo istniejących rozbieżności co do zasadniczej kwestii, Organ przyjął za wiarygodne twierdzenia E. i R. G. nie wskazując z jakich powodów dał im wiarę, a do czego zobowiązywał go wprost art. 107 § 3 k.p.a.
Nie bez znaczenia jest tu także fakt, że pomiędzy Inwestorami istnieje konflikt, o czym oświadczy chociażby protokół spisany w dniu 10 lutego 2022 r. w siedzibie PINB w K. z przeprowadzenia kontroli budowy budynku obsługi pojazdów, która w rezultacie nie odbyła się. Poza tym nie sposób pominąć okoliczności, że argumentacja podniesiona w odwołaniu wskazuje, że Inwestorzy mają sporne interesy. Jak bowiem wynika z twierdzeń Skarżącego, R. G. na planowanej drodze dojazdowej do budynku stacji obsługi pojazdów, zrealizował w warunkach samowoli budowlanej domki letniskowe, wobec których toczy się obecnie postępowanie legalizacyjne. Wprawdzie rację ma Organ, że realizacja domków rekreacyjnych nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania, jednakże ta okoliczność wskazuje, że należało szczególnie wnikliwie ocenić wartość dowodową twierdzeń podnoszonych przez Strony, a czego nie uczyniono.
12. Zdaniem Sądu, błędnym było również uznanie za wystarczające przeprowadzenie na etapie postępowania odwoławczego dowodu uzupełniającego jedynie z pisemnych wyjaśnień Inwestorów. Weryfikacja okoliczności pozwalających na wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę powinna być dokonana przez organ na podstawie wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a.). W sytuacji kiedy podstawowy dowód dokumentujący przebieg robót budowlanych jakim jest dziennik budowy nie jest możliwy do uzyskania, zaś Skarżący w odwołaniu zaprzeczył ustaleniom, że doszło do przerwania robót budowlanych na okres powyżej 3 lata, dowodząc za pomocą zdjęć, że roboty budowlane były prowadzone, to Organ był zobowiązany do przeprowadzenia niezbędnych dowodów w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Co do zasady osoby, które mają wiedzę co do istotnych dla sprawy faktach, powinny zostać przez organ przesłuchane zwłaszcza, gdy – tak jak na gruncie niniejszej sprawy – występują rozbieżności w materiale dowodowym. Tymczasem Organ poprzestał tylko na odebraniu pisemnych wyjaśnień, które nie zostały złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej. Takie działanie wskazuje na wybiórcze uzupełnienie materiału dowodowego, a także na niewyjaśnienie istniejących niejasności, skoro złożone wyjaśnienia przez Inwestorów ich nie usunęły, a jedynie dodatkowo pogłębiły. W konsekwencji nie sposób uznać, aby Organ odwoławczy ustalił w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, aby doszło do 3 - letniej przerwy pomiędzy wykonywanymi robotami budowlanymi. W aktach brak jest bowiem stosownego dowodu, z którego wynikałoby w jakim okresie roboty budowlane, w ramach udzielonego pozwolenia na budowę, były wykonywane i czy zostały przerwane, a jeśli tak to od kiedy i na jak długi czas.
13. Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 , art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Treść uzasadnienia decyzji Organu odwoławczego nie wskazuje na ponowne rozpatrzenie sprawy i nie uzasadnia podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, co prowadzi do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest dowolna i wymyka się spod oceny Sądu.
14. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
15. Rozpoznając ponownie sprawę, Organ odwoławczy jeszcze raz dokona oceny zgromadzonego materiału dowodowego z uwzględnieniem powyższych rozważań, w tym prawidłowych zasad postępowania dowodowego, które stanowią o katalogu otwartym dowodów, i które winny zmierzać do ustalenia prawdy obiektywnej a następnie wyda rozstrzygnięcie uzasadniając je zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., ze wskazaniem faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.