II SA/SZ 738/19

II SA/Sz 738/19 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2019-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /przewodniczący/
Stefan Kłosowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
I OSK 769/20 - Wyrok NSA z 2023-07-12
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2167
art. 1 par. 1 I 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 2 pkt 6, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 506
art. 101 ust.1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 2068
art. 2 ust. 1 pkt 1-4, art. 8 ust. 2, ust. 4
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 1260
art. 10 ust. 7,  ust. 12, art. 19 ust. 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi K. Z. na czynność Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu oddala skargę.
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta zarządzeniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] na podstawie § 3 ust. 1a pkt. 3 oraz § 7 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U.2017.784) zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu na drodze wewnętrznej położonej na dz. Nr [...]
w G. pn.: "Oznakowanie drogi wewnętrznej na przedłużeniu ul. [...]
w G. (dz. Nr [...] )".
K. Z., właściciel nieruchomości (działka nr [...]) położonej przy wskazanej wyżej drodze pismem z dnia [...] czerwca 2019 r., wezwał Burmistrza Miasta
do usunięcia naruszenia ww. zarządzeniem jego interesu prawnego. Wskazał, że będąc właścicielem nieruchomości położonej przy drodze objętej zarządzeniem, posiada interes prawny w kwestionowaniu wprowadzonej zmiany organizacji ruchu. Ustawiając słupki przeszkodowe U-1a oraz znak B-1 - zakaz ruchu na przedmiotowej drodze Burmistrz pozbawił go dostępu do jego nieruchomości i utrudnił prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Na etapie planowania na tej drodze inwestycji "N. projekt architektoniczno-budowlany zakładał jedno miejsce postojowe na jedną jednostkę mieszkalną w granicach działki. Miejsca postojowe zostały zaplanowane prostopadle do działki drogowej nr [...], tak aby turyści wynajmujący domek letniskowy mogli, korzystając z drogi publicznej, zaparkować auto. Taki sposób rozplanowania miejsc parkingowych był znany Burmistrzowi Miasta już na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2017 r. Organ nigdy nie zgłaszał zastrzeżeń co do takiego usytuowania miejsc parkingowych. Wprowadzenie zmian uniemożliwia korzystanie z miejsc parkingowych przez gości domków letniskowych w sposób wyżej opisany. Obecnie pojazdy muszą wjeżdżać na miejsca parkingowe jeden za drugim, w sposób uniemożliwiający następnie wyjazd samochodom "zastawionym" przez inne auta. Ze względu na słupki przeszkodowe parking nie jest w stanie pomieść tyle samo samochodów, co przy wcześniejszym układzie miejsc parkingowych.
W odpowiedzi na ww. wezwanie Burmistrz w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. wskazał, że Gmina M., jako właściciel drogi wewnętrznej położonej na działce nr [...] w G. przeprowadziła wszystkie czynności związane ze zmianą organizacji ruchu na ww. drodze zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie pozbawiono K. Z. dostępu do nieruchomości. Działka nr [...] - na długości ca 46 m - posiada bezpośredni i niczym nieograniczony dostęp do drogi publicznej - ul. W. Organizacja ruchu na drodze wewnętrznej położonej na dz. nr [...] została wprowadzona na wniosek mieszkańców i właścicieli ośrodków wypoczynkowych położonych w tej części G. . Wyłączenie z ruchu samochodowego przedmiotowego odcinka drogi przewidziane zostało już na etapie wydawania pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego - decyzja nr [...] z dn. [...].11.2015 r.
K. Z., zastępowany przez adwokata, zaskarżył wskazane wyżej zarządzenie Burmistrza Miasta z dnia [...] marca 2018 r., skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając mu naruszenie przepisów, tj.:
1. art. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwe ustalenie rangi drogi położonej na działce nr [...] w G. i przyjęcie, że droga ta jest drogą wewnętrzną, podczas gdy w rzeczywistości stanowi ona drogę publiczną;
2. § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem poprzez zlecenie bądź opracowanie projektu organizacji ruchu bez dokonania jakichkolwiek analiz skutków zmiany organizacji i bezpieczeństwa ruchu, brak ich wykazania w zatwierdzonym projekcie organizacji ruchu i jego uzasadnieniu, a tym samym nieuwzględnienie wniosków mogących z tych analiz wynikać oraz oparcie potrzeby wprowadzenia zmian na ustanowieniu drogi dla pieszych;
3. § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia poprzez nadużycie władztwa administracyjnego przejawiającego się w całkowitej dowolności w zatwierdzeniu projektu, który przewiduje postawienie słupków przeszkodowych oraz znaku B-l zakaz ruchu w obu kierunkach na drodze, która jest drogą dojazdową do nieruchomości, która była wykorzystywana jako dojazd do nieruchomości skarżącego dla gości/klientów, powodując tym samym bezpośrednio drastyczne i niczym nie uzasadnione ograniczenie w możliwości prowadzenia normalnej działalności gospodarczej;
4. art. 10 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 1 ust. 2 pkt 1 lit. a
ww. rozporządzenia poprzez znaczne ograniczenie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej skarżącemu, polegającej na świadczeniu usług turystycznych, przez ograniczenie korzystania z ruchu na drodze dz. nr [...] przez turystów i tym samym ograniczenie dostępności do działalności skarżącego dla obecnych i potencjalnych gości/klientów;
5. art. 8 ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez wprowadzenie ograniczenia ruchu drogowego jedynie do pieszych w sposób sprzeczny z ustawą, interesem publicznym, w sposób naruszający zasadę równości i proporcjonalności;
6. naruszenie art. 22 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 2 oraz art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców polegające na znacznym ograniczeniu możliwości prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej poprzez uniemożliwienie korzystania z drogi na działce nr [...] objętej przedmiotową organizacją ruchu, korzystania z parkingu, na który wjazd był bezpośrednio z drogi na działce nr [...], w sytuacji, w której ograniczenie działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny, a także w sytuacji, gdy zakazane jest dyskryminujące i nierówne traktowanie kogokolwiek, w tym przedsiębiorców.
W oparciu o powyżej sformułowane zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zarządzenia Burmistrza Miasta i zasądzenie od Burmistrza Miasta
kosztów postępowania.
W ocenie skarżącego, Burmistrz Miasta niewłaściwie ustalił rangę dróg publicznych i wewnętrznych. W decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w K. z dnia [...] stycznia 2018 r. wyraźnie wskazano, że "działki nr [...] i [...] stanowią drogę publiczną gminna, a działka objęta decyzja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej. Działka nr [...] jest zlokalizowana w pasie drogowym drogi publicznej, zatem nie sposób uznać ją za drogę wewnętrzną. Ponadto, zdaniem strony, Burmistrz dokonał zatwierdzenia przedmiotowej organizacji ruchu bez wnikliwej analizy w zakresie skutków wprowadzonej organizacji oraz bez jej należytego uzasadnienia. Argumentacja organu ogranicza się do stwierdzenia, że zmiana organizacji nie pozbawiła skarżącego dostępu do jego nieruchomości i została wprowadzona na wniosek mieszkańców i właścicieli ośrodków wypoczynkowych położonych w tej części G. Taka argumentacja jest lakoniczna i niewystarczająca. W orzecznictwie wskazuje się, iż analiza i uzasadnienie zastosowania określonego rozwiązania powinno wynikać
z projektu organizacji ruchu, a dokładnie z wymaganego przez § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia opisu technicznego zawierającego charakterystykę drogi i ruchu
na drodze. Organ zarządzający ruchem może podjąć jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w § 8 ust. 2 rozporządzenia, w tym odesłać projekt w celu wprowadzenie zmian. Zwrócić również należy uwagę na fakultatywne przesłanki odrzucenia projektu wskazane w § 8 ust. 6 tego rozporządzenia, tj. nieefektywność projektowanej organizacji i sprzeczność z potrzebami społeczności lokalnej. Na poparcie powyższego skarżący ponowił argumenty przedstawione wcześniej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w tym podkreślił, że wprowadzenie przedmiotowych zmian w zasadzie uniemożliwiło korzystanie z miejsc parkingowych przez gości należących do niego domków letniskowych w sposób ustalony, na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta podał, że skarżący nie wykazał
w skardze swojego interesu prawnego do jej wniesienia, ograniczając się jedynie
do stwierdzenia, że jego nieruchomość sąsiaduje z nieruchomością, na której znajduje się droga i w związku z tym sposób organizacji ruchu wpływa na sposób korzystania z jego nieruchomości. Zdaniem Burmistrza, zmiana organizacji ruchu nie spowodowała, że dostęp do nieruchomości skarżącego został uniemożliwiony.
Ponadto Burmistrz wyjaśnił, że droga mieszcząca się na działce [...] jest drogą częściowo publiczną, a częściowo prywatną. Okoliczność ta wynika z treści załącznika do uchwały Nr XXVI [...] Rady Gminy M. z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych. Błędne jest więc stanowisko skarżącego, że droga ta w całości stanowi drogę publiczną. Nieprawidłowy jest również zarzut sformułowany w pkt 2 skargi. Ulica W. przechodzi w deptak i zmiana organizacji ruchu konieczna była właśnie ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa pieszym i turystom, których wzmożony ruch występuje w miejscu, którego dotyczy zmiana. Nie zgadza się również z twierdzeniem, że Burmistrz nadużył władztwa administracyjnego poprzez całkowitą dowolność zatwierdzenia projektu. Zmiany zostały przeprowadzone po konsultacji z mieszkańcami oraz zgodnie z przewidzianą obowiązującym prawem procedurą i – co istotne – dopiero po tym, gdy mieszkańcy ul. W. złożyli wniosek o jej dokonanie argumentując, że dotychczasowy sposób organizacji ruchu na ulicy był uciążliwy, powodował niszczenie nawierzchni oraz znacząco utrudniał, a nawet uniemożliwiał dojście do morza. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 4 skargi organ podkreślił, że skarżący posiada nieograniczony dostęp do drogi publicznej. Odnosząc się do zarzutu oznaczonego numerem 5 Burmistrz wskazał, że jest on sformułowany zbyt ogólnie. Skarżący powołał się na naruszenie
art. 8 ust. ustawy o drogach publicznych, jednakże o naruszeniu tego przepisu można mówić w sytuacji, w której czynności zostałyby dokonane przez organ, który nie jest zarządcą drogi. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, więc zarzut ten w żadnym wypadku nie może zostać uznany za trafny. Rozważając ostatni z zarzutów, tj. zarzut naruszenia art. 22 oraz art. 43 Konstytucji RP organ stwierdził, że zarzut ten stanowi powielenie zarzutu oznaczonego w pkt 4 skargi i zaznaczył, że wszystkie czynności organu w niniejszym postępowaniu zostały dokonane w oparciu o przepisy ustawy i zgodnie z nimi.
Organ wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego pisma mieszkańców
i właścicieli ośrodków w G. , w którym wyrazili poparcie dla kwestionowanej zmiany organizacji ruchu.
W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. K. Z. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu ze zdjęć drogi położonej na działce nr [...] w G. oraz wizualizacji inwestycji "N. " na okoliczność braku zasadności zmiany organizacji ruchu przy ul. W. w G. oraz utrudnień związanych prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej. Skarżący podkreślił, że przedstawiona koncepcja w całości pokrywa się z uzyskanymi warunkami zabudowy i pozwoleniem na budowę. Wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2017r., gdy inwestycja była już zrealizowana w ok. 80% Burmistrz Miasta zmienił decyzję dotyczącą warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków usługowych oraz budynku gospodarczego na działce nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną przez niego decyzję i umorzyło postępowanie organu I instancji.
Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę. Pełnomocnik organu wniósł o przeprowadzenie dowodu z decyzji Wojewody Z. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę dróg w miejscowości G..
Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzić dowód
z ww. decyzji oraz ze zdjęć dołączonych do pisma skarżącego z dnia [...] grudnia 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sądowa kontrola, według ww. kryterium, działalności publicznej obejmuje m.in. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie był akt Burmistrza Miasta z dnia [...] marca 2018 r. o zatwierdzeniu projektu stałej organizacji ruchu na drodze wewnętrznej położonej na działce nr [...] w G. pn.: "Oznakowanie drogi wewnętrznej na przedłużeniu ul. W. w G. ( dz. Nr [...] )". Zmiana w organizacji ruchu na tej drodze polegała na wprowadzeniu na początku drogi wewnętrznej zakazu ruchu (znak B-1) w obu kierunkach. Odrębnym zarządzeniem wprowadzono ustawienie wzdłuż tej drogi po prawej stronie na granicy z nieruchomością skarżącego (dz. nr [...]) słupków przeszkodowych (słupki prowadzące U-1). Wskazane zarządzenie stanowi niewątpliwie akt z zakresu administracji publicznej.
Legitymacja skarżącego do złożenia skargi na wymieniony akt z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. opiera się na art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506) w zw. z art. 52 § 4 p.p.s.a. (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 14/13, LEX nr 1476996) Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć ten akt do sądu administracyjnego.
Skarżący spełnia przesłankę z ww. przepisu - posiada interes prawny do złożenia skargi. Jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości względem działki nr [...], prowadzi w tym miejscu działalność gospodarczą (domki letniskowe), a nowa organizacja ruchu (wyłączenie z ruchu pojazdów) na części działki nr [...] (stanowiącej drogę wewnętrzną) modyfikuje dotychczasowe warunki wjazdu i parkowania samochodów na działce skarżącego nr [...]. W tym znaczeniu nowa organizacja ruchu na części drogi ul. W. narusza jego prawa wynikające z dotychczasowej organizacji ruchu.
Analizując zaskarżony akt i argumenty podniesione w skardze Sąd stwierdza,
że niezasadne są zawarte w niej zarzuty, że wprowadzone zakazy ograniczają stronie dostępu do posesji i uniemożliwiają prowadzenie działalności w zakresie usług turystycznych.
Odnosząc się do zarzutów skargi kolejno należy wskazać, że droga (część działki nr [...]) od miejsca w którym został ustanowiony znak B-1, wbrew twierdzeniom skarżącego, jest drogą wewnętrzną. Wynika to z uchwały nr [...] rady Gminy M. z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych i integralnego do niej załącznika nr [...] "Wykaz dróg proponowanych do zaliczenia do kategorii dróg gminnych w m. G. W załączniku wykazano jako kwalifikowaną do kategorii dróg gminnych ul. W. obejmującą działki gruntu nr [...] i część dz. nr [...] – według rysunku – arkusz nr [...], gdzie zaznaczona jest granica między częścią działki stanowiącej drogę publiczną a częścią stanowiącą drogę wewnętrzną. Także z zestawienia treści decyzji nr [...] o pozwoleniu na przebudowę dróg w miejscowości G., w tym działki nr [...] i dołączonego rysunku opracowania sytuacyjnego oraz załącznika graficznego do wniosku o wprowadzenie zmian w organizacji ruchu z dnia [...] marca 2018 r. i rysunku nr [...] do projektu stałej organizacji ruchu wynika, w jakiej części ulica W. jest drogą publiczną, a w jakiej stanowi drogę wewnętrzną tylko części działki stanowiącej drogę wewnętrzną.
Przypomnieć należy, że kategorie na jakie dzieli się drogi publiczne wskazuje
art. 2 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
(Dz.U. z 2018 r. poz. 2068). Są to: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe, drogi gminne. Jeżeli droga nie została zaliczona do żadnej z ww. kategorii dróg publicznych, to, jest drogą wewnętrzną. W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy – drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi.
Tak więc część działki nr [...] należącej do Gminy M., nie zaliczona do kategorii dróg gminnych, stanowi drogę wewnętrzną.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu.
Na mocy art. 10 ust. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.), zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania, należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami.
Według art. 19 ust. 1 ww. ustawy organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta) – art. 19 ust. 2 pkt 4 powoływanej ustawy.
Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że Burmistrz Miasta był w pełni uprawnionym do postawienia na terenie drogi wewnętrznej [...] znaku B-1 zakaz ruchu w obu kierunkach w celu uregulowania ruchu po tej drodze z wykluczeniem ruchu pojazdów na tym terenie.
W tym miejscu nawiązać należy do zarzutu z punktu 5 skargi w zakresie naruszenia art. 8 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, który stanowi, że oznakowanie połączeń dróg wewnętrznych z drogami publicznymi oraz utrzymanie urządzeń bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanych z funkcjonowaniem tych połączeń, należy do zarządcy drogi publicznej.
W ocenie Sądu, zarzut naruszenia tego przepisu nie znajduje uzasadnienia
w stanie faktycznym sprawy. Postawienie bowiem kwestionowanego znaku zakazu
na drodze wewnętrznej nie było realizowane w ramach dyspozycji art. 8 ust. 4
ww. ustawy.
Zgodnie z § 3 ust. 1a pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia
23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, na podstawie którego wydano skarżony akt, stanowi, iż podmiot zarządzający drogą wewnętrzną zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu.
W aktach sprawy znajduje się projekt stałej organizacji ruchu nr [...]
pt. Oznakowanie drogi wewnętrznej ul. W. j w G. , sporządzony przez uprawnionego projektanta, zawierający plan orientacyjny (rysunek), opis techniczny drogi, plan sytuacyjny w skali 1:500 i rysunek wzorów oznakowania i sposobu umieszczenia znaków w pasie drogowym. W treści projektu wskazano cel i zakres tego opracowania (pkt 2), podstawy opracowania, w tym wizję lokalna w terenie i podstawy prawne, opisano projektowane zmiany (pkt 2), wymieniono zalecenia projektanta i termin wprowadzenia zmian w organizacji ruchu.
W ocenie Sądu załączony do akt sprawy projekt organizacji ruchu spełnia wymogi z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia.
Natomiast, jeśli chodzi o zarzut braku uzasadnienia dla wprowadzenia przedmiotowego zakazu i braku analizy skutków jego wprowadzenia pod względem bezpieczeństwa ruchu Sąd stwierdził, że wyjaśnienia przyczyn wprowadzenia powyższego zakazu wynikają z wniosku mieszkańców z dnia [...] marca 2018 r., który stanowi podstawę omawianego opracowania. Celem wprowadzenia zmiany organizacji ruchu na drodze wewnętrznej, która stanowi dojście do plaży (deptak) było właśnie zapewnienie bezpieczeństwa i komfortu pieszym (mieszkańcom, turystom) korzystającym z tej drogi w dojściu na plażę. Oczywistym jest, że wyłączenie ruchu pojazdów na drodze wewnętrznej (deptak) dotąd przeznaczonej jednocześnie dla ruchu pieszych stanowi poprawę bezpieczeństwa ruchu na tej drodze i nie wymaga pogłębionej analizy i opisu.
Przy ocenie projektu zmiany organizacji ruchu należy mieć na uwadze skalę
i rodzaj planowanego przedsięwzięcia. Czym innym będzie wdrożenie zmian
w organizacji ruchu na drodze publicznej, z sygnalizacją świetlną, o wzmożonym ruchu kołowym, ze strukturą kierunkową, a czy innym jest organizacja ruchu po deptaku stanowiącym dojcie do plaży. Adekwatnie też należy stosować tu przepisy rozporządzenia określającego szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach, które również w wielu zapisach różnicuje pod względem wymogów działania organów zarządzających drogą publiczną, a podmiotu zarządzającego drogą wewnętrzną. Przykładowo, nie jest wymagana opinia Policji w przypadku projektu organizacji ruchu na drodze wewnętrznej (vide: § 7 ust. 3 pkt 3).
Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do wniosku, iż zarzut z pkt 2 skargi
w zakresie naruszenia § 3 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, który w istocie dotyczy
§ 3 ust. 1a pkt 3, nie jest trafny.
W uzasadnieniu do powyższego zarzutu skarżący zwraca uwagę na § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie organizacji ruchem, zgodnie z którym organ zarządzający ruchem może odrzucić projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia niezgodności projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej i nieefektywności projektowanej organizacji ruchu.
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wskazanych w cytowanym wyżej przepisie. Burmistrz nie miał żadnych powodów
do odrzucenia projektu organizacji ruchu, ponieważ wprowadzona organizacja ruchu jest zgodna z potrzebami społeczności lokalnej, a nadto nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, a wręcz przeciwnie efektywnie to bezpieczeństwo może zwiększyć.
Nie są także trafne zarzuty z pkt 3 i 6 skargi w zakresie naruszenia § 8 ust. 6
pkt 1 i 2 oraz art. 22 i 32 Konstytucji i art. 2 i 12 Prawa przedsiębiorców uzasadniane nadużyciem władztwa i ograniczeniem możliwości prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej na skutek wprowadzonych zmian.
Jak wynika z akt, w tym z odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, działka skarżącego nr [...] na długości 46 m posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej stanowiącej część ulicy W. . Tej części zmiana organizacji ruchu nie dotyczy.
Ze zdjęć przedłożonych przez stronę do akt sądowych wynika, iż faktycznie na skutek zamontowanych słupków zmiany wymaga sposób wjazdu na nieruchomość skarżącego, na terenie której prowadzi działalność gospodarczą i sposób korzystania
z miejsc parkingowych przy domkach letniskowych.
Jednakże wskazane utrudnienia na części przylegającej do drogi wewnętrznej – po pierwsze – nie stanowią o pozbawieniu czy ograniczeniu możliwości prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych i wynajmowania domków. Po drugie – ograniczenie w zakresie wyjazdu na nieruchomość skarżącego w części przylegającej do części drogi wewnętrznej jest w niniejszej sprawie uzasadnione potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa na tej drodze, bezpośrednio prowadzącej do zejścia na plażę, a zatem w okresie letnim intensywnie użytkowanej przez pieszych letników, w tym dzieci. Poza tym zatwierdzony zakaz ruchu w tym miejscu jest zgodny z oczekiwaniem społeczności lokalnej.
W ocenie Sądu, wobec kolizji interesu właściciela nieruchomości położonej
w obszarze oddziaływania drogi z interesem publicznym wynikającym z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zasadnym było przyznanie prymatu zasadzie bezpieczeństwa w ruchu pieszych.
Podkreślić należy, że wynikające z prawa własności uprawnienie do korzystania z nieruchomości nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Nowa organizacja ruchu, wprowadzająca zakaz ruchu pojazdów na części drogi stanowiącej drogę wewnętrzną, niebędącą zatem drogą publiczną, w żadnym wypadku nie ogranicza działalności gospodarczej skarżącego, a jedynie o kilka metrów ogranicza możliwość bezpośredniego wjazdu na jego nieruchomość do miejsca parkowania. Nadal jednak wjazd na teren nieruchomości jest zagwarantowany. Kwestia parkingów na samej nieruchomości to problem jej właściciela. Ani zarządca drogi, ani właściciel działki, którą wcześniej wykorzystywano do takiego dojazdu, nie mają w tym zakresie żadnego obowiązku.
Odnosząc się natomiast do wyrażonej w omawianym przepisie przesłanki "ważnego interesu publicznego" należy podkreślić, że definiowany on jest przez wartości chroniące zasadę demokratycznego państwa prawnego, które służą ochronie bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochronie środowiska, zdrowia publicznego albo wolności i praw innych osób, które pozostają wyżej w wewnętrznej hierarchii wartości konstytucyjnych niż wolność prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym cenniejsza jest wartość uzasadniająca ograniczenia owej wolności (vide: wyrok TK z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt SK 20/12).
Trzeba też wyjaśnić, że przedmiotem badania Sądu jest zgodność aktu
z przepisami prawa regulującymi jego wydanie, a nie w kontekście przesłanek pochodzących z ustaw mających odmienny przedmiot regulacji. Kwestie swobody działalności gospodarczej czy wykonywanie jej na równych prawach nie są przedmiotem regulacji aktu o zatwierdzeniu organizacji ruchu na drodze.
Niezrozumiały jest zarzut z pkt 4 skargi, dotyczący naruszenia art. 10 ust. 12 Prawa o ruchu drogowym w zw. z § 1 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, uzasadniany ograniczeniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego przez ograniczenie korzystania z ruchu na drodze [...] przez turystów (potencjalnych gości/klientów). Przepis art. 10 ust. 12 ww. ustawy stanowi normę kompetencyjną
przy określaniu szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Natomiast drugi z powoływanych przepisów stanowi objaśnienie definicji użytych w rozporządzeniu.
Skarga okazała się zatem niezasadna, wobec czego Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.