II SA/Sz 735/19

II SA/Sz 735/19 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2019-12-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
Maria Mysiak
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1302/20 - Wyrok NSA z 2023-04-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 10 par. 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 34 ust. 4 par. 4, art. 33 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił L. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...]" przy Al. [...] z w S. (dz. nr [...] i [...] z obrębu [...]) w ramach inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "Osiedle P." przy Al. [...] (dz. nr [...], [...] i [...]).
Rozpoznając odwołanie Wspólnoty [...] od opisanej decyzji Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ wyjaśnił, że projektowana inwestycja spełnia ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] znajduje się w terenie o symbolu elementarnym [...] Usytuowanie projektowanego budynku na działce budowlanej spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 13, 60, 271-273), natomiast posadowienie budynku [...]" zaprojektowano w oparciu o opinię geotechniczną sporządzoną zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarski Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463) za pomocą łap i stóp fundamentowych.
W odniesieniu do zarzutów odwołania dotyczących projektowanych w podziemiu budynku miejsc parkingowych oraz kwestii stabilności istniejących budynków podczas realizacji spornego budynku "[...] Wojewoda podał, że m.p.z.p. obowiązujący na tym terenie w § 16 ust. 3 pkt 6 zakazuje lokalizacji wolno stojących garaży jednokondygnacyjnych na poziomie terenu, natomiast nie dotyczy garaży wbudowanych w skarpy. Zakres inwestycji określa tylko i wyłącznie inwestor przedsięwzięcia, zaś organ sprawdza, czy przedstawiony projekt planowanego zamierzenia spełnia wymagania art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jakiekolwiek ustalenia w tym zakresie pomiędzy inwestorem a Wspólnotą Mieszkaniową nie podlegają ocenie organu administracji, a ewentualne roszczenia z tego tytułu mogą być dochodzone z powództwa cywilnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na opisaną decyzję Wojewody, wyrokiem wydanym w dniu 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 499/18 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2017 r.
Uzasadniając rozstrzygnięcie, Sąd wskazał, że wbrew stanowisku Wojewody sporządzony we wrześniu 2017 r. projekt budowlany dotyczący budynku [...] nie uwzględniał wyników badań geologiczno-inżynierskich ani geotechnicznych warunków posadowienia obiektu, ponieważ badań takich nie przeprowadzono, a organ I instancji nie dostrzegł, że dołączona do projektu budowlanego opinia geotechniczna nie może służyć celom projektowym.
Z przedłożonej na wezwanie organu w dniu [...] lutego 2018 r. opinii geotechnicznej wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego określającą geotechniczne warunki posadowienia do celów projektowych (sporządzonej w dniu [...] października 2017 r.) wynika, że realizacja głębokiego wykopu pod planowany parking wiąże się z zagrożeniem stateczności istniejącej zabudowy, skutkiem czego konieczne jest sporządzenie analizy oddziaływania takiego wykopu na tę zabudowę, która nie została jednak sporządzona.
Sąd podkreślił, że pomimo, tego iż opinia geotechniczna została sporządzona w postępowaniu odwoławczym, zalecenia w niej zawarte nie zostały uwzględnione w projekcie budowlanym, który został wykonany wcześniej. Nie sporządzono również analizy oddziaływania głębokiego wykopu na sąsiednią zabudowę mieszkaniową, co oznacza, że nie wykonano zaleceń zawartych w opinii geotechnicznej, naruszając tym samym art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.
Rozpoznając ponownie sprawę, stosując się do wytycznych wyroku Sądu, Prezydent Miasta S. zobowiązał inwestora do usunięcia braków w projekcie budowlanym i decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w oparciu o przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "k.p.a.") zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił L. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...] przy Al. [...] w S. w ramach inwestycji: budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "Osiedle P." przy al. [...] (działki nr [...],[...], [...] z obr. [...] w S.).
W odwołaniu od powyższej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa wywiodła, że nie wyraża zgody na zatwierdzenie obecnej wersji projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo wprowadzonych do projektu zmian i jego uzupełnienia. Wskazała, że ściany garażu projektowanego budynku, wybudowane w oparciu o poprzednią decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2017 r. wyniesione zostały ponad poziom terenu na wysokość 3 m. powodując usytuowanie ścian budynku w odległości od 1,8 m do 2 m do granicy działki należącej do Wspólnoty. Zdaniem odwołującej inwestycja narusza granice jej działki, ponieważ nie znajduje się ona na terenie, do którego inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponadto w dokumentacji projektowej nie uzupełniono braków, nie przedłożono należycie opracowanej opinii geotechnicznej oraz analizy oddziaływania wykopu na zagrożenie stateczności budynków bądź nawierzchni drogowych występujących w jej sąsiedztwie. Realizacja spornej inwestycji będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomość, na której posadowiony jest budynek mieszkalny, stanowiąc poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i stabilności budynku oraz pozostałych obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce nr [...] będącej własnością Wspólnoty.
Wojewoda decyzją wydaną w dniu [...] czerwca 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Organ wyjaśnił, że sporna inwestycja spełnia wymagania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył wszystkie wymagane przepisami dokumenty i uzgodnienia, projekt sporządzony został przez uprawnionych projektantów zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Usytuowanie budynku [...] zaprojektowano zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponadto przeprowadzona analiza nasłonecznienia wykazała, że budynek ten o żadnej porze dnia nie ogranicza nasłonecznienia budynku skarżącej oraz nie powoduje żadnych uciążliwości zawiązanych z jego zacienieniem (nie przekracza tym samym norm określonych w § 13 i 60 ww. rozporządzenia).
Załączona pierwotnie opinia geotechniczna wykonana została dla potrzeb planowania przestrzennego i nie mogła służyć potrzebom projektów budowlanych, natomiast [...] grudnia 2018 r. projekt budowlany został uzupełniony o "Opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego określającą geotechniczne warunki posadowienia do celów projektowych" przedłożono również "konstrukcję – projekt zabezpieczenia wykopu". Z załączonych dokumentów i opracowań wynika, że podłoże rodzime jest generalnie jednolite litologicznie i geotechnicznie, warunki wodne określono jako mało/średnio korzystne i mocno zróżnicowane.
Opracowanie - projekt zabezpieczenia wykopu – wykonano celem zabezpieczenia pionowej skarpy wykopu budynku [...] na czas wykonywania podziemnej części budynku oraz zabezpieczenia garażu stojącego na sąsiedniej działce nr [...] od strony Al. [...] w odległości 0,50 m od granicy działki. W tym celu zaplanowano wykonanie bezpośrednio przy granicy działki nr [...] wykopu o głębokości 4,46 m. Stan techniczny budynku garażu na ww. działce określono jako dobry, natomiast budynek mieszkalny na tej samej działce jest budynkiem podpiwniczonym, 3-kondygnacyjnym z poddaszem użytkowym, stromym dachem. Celem zabezpieczenia wykopu przy granicy działki inwestycyjnej założono wykonanie ścianki berlińskiej składającej się ze słupów stalowych z kształtowników HEB 200 zagłębionych w gruncie poniżej dna wykopu na głębokość ok. 2,54 m. W analizie bezpieczeństwa istniejącego budynku wykazano, że szacowane wielkości osiadania istniejącego budynku spełniają warunki bezpieczeństwa i użytkowania określone w instrukcji ITB.
Wbrew twierdzeniom Wspólnoty z projektu budowlanego nie wynika, aby budynek [...] zaprojektowano na działce [...], do której inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Dalej Wojewoda wyjaśnił, że na wniosek inwestora przeprowadzono postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji. Po zasięgnięciu opinii – na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko rzeczonej inwestycji, uznając, że zasięg jej oddziaływania ma charakter lokalny i nie wystąpią zagrożenia związane z negatywnym oddziaływaniem na obiekty i obszary prawnie chronione. Przedmiotowa inwestycja nie wprowadza również ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącej.
Opisaną decyzję organu odwoławczego Wspólnota Mieszkaniowa zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej naruszenie:
1) przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym jako stronie postępowania czynnego udziału w sprawie, w tym prawidłowej ochrony interesów skarżących polegające na wydaniu decyzji organu II instancji pomimo braku zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, a w szczególności zgłoszenia uwag i zastrzeżeń odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego, jak też naprowadzanie dowodów na ich poparcie;
- art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, brak ustaleń w części istotnej do rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji brak wyjaśnienia w sposób wyczerpujący i wszechstronny przedmiotowej sprawy, w szczególności niezbadanie wszystkich zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżących i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów i zastrzeżeń oraz bezkrytyczne oparcie się w tej mierze na wyjaśnieniach inwestora, jak też błędne ustalenie przez organ odwoławczy okoliczności sprawy przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegające na uznaniu, iż inwestor winien otrzymać pozwolenie na budowę, jak też art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dokładnie jaka podstawa materialno-prawna legła u źródła wnioskowania, iż zaistniały stan faktyczny, choć niekompletny, wyczerpuje daną normę prawną co stanowi o braku należytego uzasadnienia wydanej decyzji;
- art. 15 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ II instancji wyłącznie kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, bez ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy;
2) przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną interpretację lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:
- art. 32, art. 34 i art. 35 ust. 1 pkt. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla obiektu, pomimo braku spełnienia zgodności projektu z w/w przepisami i wymaganiami ustawowymi, w tym braku kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pod kątem wszystkich zarzutów i zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżących, a w szczególności:
- z wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko określonymi w § 6 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt w zakresie ścisłej ochrony nietoperzy zgodnie z poz. 14-39 załącznika Nr 1 do rozporządzenia,
- określonymi w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie zgodności z wymaganiami techniczno-budowlanymi, w tym braku zapewnienia wymaganego oświetlenia naturalnego i odpowiedniego oświetlenia dziennego, jak też minimalnego oświetlenia dziennego pomieszczeń w budynku mieszkalnym należącym do skarżących,
- określonymi w § 12 ust. 1 i ust. 9 w związku z § 13, § 60 i § 271 - 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie braku zgodności z wymaganiami techniczno-budowlanymi, w tym braku zachowania minimalnej odległości, nie mniejszej niż 4 m projektowanego budynku od granicy sąsiedniej działki należącej do Wspólnoty wraz z brakiem zachowania tej minimalnej odległości podziemnej części budynku od granicy działki budowlanej, tj. garaży podziemnych spełniających funkcje użytkową budynku, które nie znajdują się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu,
- określonymi w art. 35 ust.1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla budynku [...] w ramach przedsięwzięcia, inwestycyjnego pod nazwą "[...] "Osiedle P." przy al. [...] w S." pomimo, zaprojektowanego parkingu podziemnego, który faktycznie wyniesiony został ponad poziom terenu na wysokość co najmniej 2 m do 3 m, a więc jako garaż nie stanowiący podziemnej części budynku,
- określonymi w art. 34 ust. 3 pkt. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6 i § 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, § 7 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków postanawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463), poprzez ich niezastosowanie, odnośnie braku wykonania wymaganej dokumentacji geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r. poz. 196), a w szczególności braku opracowania analizy oddziaływania wykopu na .występowanie zagrożenia stateczności budynków bądź nawierzchni drogowych występujących w jej sąsiedztwie, która to analiza powinna być opracowana w oparciu o wytyczne Instytutu Techniki Budowanej nr 376/2002,
- określonymi w art. 34 ust 3 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 93 ust. 2 ustawy z 9.06.2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze i § 3 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25’ kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych poprzez rozpoznanie sprawy i zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę pomimo tego, że w aktach sprawy brak było decyzji wydanej przez właściwy organ administracji geologicznej zatwierdzającej opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego, a także dokumentacji geologiczno-inżynierskiej sporządzonej zgodnie z przepisami Prawa geologicznego i górniczego,
- określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa budowlanego w zw. z § 29 i § 30 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla obiektu, który nie spełnia w wystarczającym stopniu wymogów związanych z odprowadzaniem wód opadowych,
- określonymi w art. 35 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez pominięcie ustalenia odległości kondygnacji nadziemnej garażu od granicy sąsiedniej działki należącej do Wspólnoty i zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego posadowienie kondygnacji garażu jako całkowicie podziemnej bez ustalania odległości od granicy z działką Wspólnoty, podczas gdy minimalna odległość powinna wynosić 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy,
- określonymi w art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez brak zażądania od inwestora przedstawienia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia obejmującego swoim zakresem przedsięwzięcie inwestycyjne pod nazwą "[...] "Osiedle P." przy al. [...] w S." oraz rozpoznanie sprawy, pomimo, że w aktach sprawy brak było projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia, co spowodowało w konsekwencji ich niezastosowanie polegające na uznaniu, że można wydać pozwolenie na budowę dotyczące wybranych obiektów z całego zamierzenia bez projektu zagospodarowania całego zamierzenia, jak też pozbawienie Wspólnoty możliwości zapoznanie się z tym projektem i ustosunkowanie się do jego ustaleń w świetle art. 10 kpa,
- określonymi w art. 5 ust. 1 pkt. 9 w zw. z art. art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz w zw. z art. 140 i 144 k.c. poprzez brak poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, uzasadnionych interesów osób trzecich i na skutek tego narażenie skarżących na niebezpieczeństwa pogorszenia stanu technicznego należącego do Wspólnoty Mieszkaniowej budynku oraz ochrony życia i zdrowia mieszkańców, w tym w zakresie dostępu do światła, odprowadzania wód opadowych z zagrożeniem wystąpienia sufozji i kurzawki, odległości projektowanego budynku od granicy z nieruchomością Wspólnoty sąsiednich, imisji bezpośrednich i pośrednich na nieruchomość Wspólnoty.
W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Odpowiadając na skargę Wojewoda, wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 8 listopada 2019 r. stanowiącym odpowiedź na skargę pełnomocnik inwestora wniósł o jej oddalenie w całości. Odnosząc się obszernie i szczegółowo do zarzutów skargi, pełnomocnik stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, wobec czego nie ma podstaw aby odmówić wydania pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.
Sprawa dotycząca postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...] przy al. [...] w S. w ramach inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "Osiedle P." przy al. [...], była już przedmiotem kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia stanowiska zaprezentowanego w wyroku z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 499/18, uchylającym zaskarżoną wówczas decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2017 r. i wskazań dla organów prowadzących ponownie sprawę. Wymieniony wyrok jest prawomocny i ma moc wiążącą organy oraz sądy orzekające w sprawie, co wynika wprost z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325). Przepis ten stanowi bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
W powołanym wyżej wyroku Sąd stwierdził m.in., że w projekcie budowlanym winny zostać umieszczone szczegółowe wytyczne dotyczące monitoringu geodezyjnego istniejącej zabudowy w trakcie prowadzenia planowanych robót budowlanych. Inwestor w przedłożonym projekcie budowlanym nie uwzględnił wniosków i zaleceń zawartych w opinii geotechnicznej sporządzonej na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych i dlatego konieczne jest sporządzenie analizy oddziaływania wykopu na istniejącą zabudowę.
Jak wynika z akt sprawy w ramach ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, inwestor przedłożył uzupełniony dnia [...] grudnia 2018 r. projekt budowlany dotyczący budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...]. W ramach tej dokumentacji uwzględniony został faktyczny zakres zrealizowanych już do grudnia 2018 r. części robót budowlanych na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], o czym świadczy "Ocena stanu technicznego wykonanych robót budowlanych" (pkt 11 Projektu budowlanego – zakres konstrukcja). Do dokumentacji tej dołączono również "Opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego określającą geotechniczne warunki posadowienia do celów projektowych" oraz "Projekt zabezpieczenia wykopu". Przedstawiając dokonane obliczenia oceniono wpływ wykopu na istniejącą zabudowę sąsiadującą (pkt 10 Projektu budowlanego – część konstrukcja). Ich autor wskazał, że szacowane wielkości osiadania istniejącego budynku spełniają warunki bezpieczeństwa i użytkowania określone w instrukcji ITB nr 376. Ze względu na duży zapas bezpieczeństwa konstrukcji budynku garażu nie jest wymagane stosowanie monitoringu geodezyjnego w trakcie realizacji wykopu projektowanego budynku. Budynek mieszkalny zlokalizowany jest bezpośrednio przy Alei P. przy granicy działki nr [...]. Odległość budynku istniejącego od projektowanego wynosi ok. 18,66 m, od obudowy wykopu odległość ta będzie wynosiła ok. 18 m. Budynek ten znajduje się poza strefą oddziaływania wykopu. Ponadto, w Projekcie zabezpieczenia wykopu stwierdzono, że fundamenty istniejącego budynku usytuowane są poza klinem odłamu skarpy wykopu w związku z czym można pominąć wpływ wykopu na ten budynek. Nie jest wymagane monitorowanie geodezyjne budynku istniejącego w trakcie wykonywania wykopu i realizacji projektowanego budynku [...].
Według przepisu art. 34 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać, w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Wobec takiej treści cyt. przepisu należy przyjąć, że skoro wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych należy wykonać w zależności od potrzeb, to po pierwsze - wymóg dołączenia do projektu wyników takich badań nie jest obligatoryjny, po drugie - dokumentacja taka powinna być opracowana tylko wówczas, gdy uzna to za konieczne projektant konstrukcji obiektu budowlanego, i po trzecie - to projektant konstrukcji decyduje o ich niezbędnym zakresie (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 5 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2125/17, z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1510/16, z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1740/11).
Z powyższego wynika, że wskazania co do uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie dostrzeżonym przez Sąd w wyroku z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 499/18, zostały zrealizowane i uwzględnione zarówno przez autora projektu budowlanego jak i przez organy orzekające w sprawie.
Przechodząc do oceny zasadności kolejnych zarzutów skargi, Sąd uznał za w pełni uzasadniony ten, który dotyczy naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k.p.a. Krytycznie należy ocenić odstąpienie przez Wojewodę od obowiązku polegającego na umożliwieniu stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Czynność ta, ograniczająca się do wystosowania do strony stosownego zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i ustosunkowania do zgromadzonego materiału dowodowego, nie wpłynęłaby w sposób istotny na szybkość załatwienia sprawy a stanowiłaby pełną realizację prawa stron postępowania do brania w nim udziału na każdym z jego etapów.
Tym niemniej, nie każde naruszenie przepisów postępowania skutkować musi uwzględnieniem skargi. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (nie dające podstawy do jego wznowienia albo stwierdzenia nieważności decyzji), jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję w wyniku naruszenia przepisów prawa procesowego tylko wówczas, gdy dojdzie do przekonania, że zachodzi duże prawdopodobieństwo, że w przypadku, gdyby nie doszło do naruszenia danych przepisów procesowych, to zapadłoby w sprawie rozstrzygnięcie, które różniłoby się od rozstrzygnięcia, które zostało wydane (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 550/17). Jak wskazuje się w również w orzecznictwie, przez udział w postępowaniu należy bowiem rozumieć udział strony w całym ciągu czynności przygotowawczych postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji publicznej. Chodzi tutaj o udział w czynnościach, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. powinna wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. że uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 326/17).
W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. skarżąca w istocie podnosi, że pozbawiono jej możliwości zapoznania się z projektem zagospodarowania terenu obejmującego budynek [...] oraz całe przedsięwzięcie inwestycyjne, które było przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2016 r. Skarżąca nie mogła zapoznać się z dokumentacją i dowodami zgromadzonymi w tamtym postępowaniu. Skutkowało to uniemożliwieniem złożenia wniosków o uzupełnienie dokumentacji odnośnie weryfikacji projektu zagospodarowania terenu w zakresie oceny stopnia oddziaływania projektowanej inwestycji na budynki znajdujące się na sąsiedniej nieruchomości należącej do Wspólnoty. Sąd stwierdził, że z tak przedstawionej argumentacji wynika, że zakres zainteresowania strony dotyczy w istocie odrębnej sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem przez Prezydenta Miasta S. decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., nie zaś decyzji orzekającej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę budynku [...].
W oparciu o przekazane akta administracyjne Sąd ustalił, że skarżącej umożliwiono zapoznanie się z najistotniejszymi z punktu widzenia przedmiotu sprawy materiałami, a mianowicie z dokumentacją projektową uzupełnioną wedle wskazań wynikających z wyroku z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 499/18, o czym świadczy dowód doręczenia zawiadomienia organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r., wystosowanego w oparciu o art. 10 k.p.a. (karty 78 i 80 akt organu I instancji).
Natomiast co do dokumentacji poprzedzającej wydanie przez Prezydenta Miasta S. decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], która dotyczyła zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielała pozwolenia na budowę pierwszego budynku mieszkalnego i obejmowała swym rozstrzygnięciem również projekt zagospodarowania terenu dla całej inwestycji polegającej na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "Osiedle P." w S., podkreślić należy, że ww. decyzja była już ostateczna na dzień wydawania zaskarżonej decyzji. Odrębną kwestią pozostaje to, czy skarżąca brała udział w tamtym postępowaniu i ewentualna ocena zgodności z prawem decyzji zatwierdzającej mi.in. projekt zagospodarowania terenu obejmującego m.in. obszar posadowienia budynku [...] również względem sąsiednich nieruchomości. Istnienie w obrocie prawnym ww. ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] i zakres jej rozstrzygnięcia, nie jest zagadnieniem spornym. Organy orzekając w niniejszej sprawie okoliczność tą musiały uwzględnić w niniejszej sprawie, co nie oznacza, że miały prawo ponownie oceniać prawidłowość zaakceptowanych rozwiązań odnoszących się do zagospodarowania terenu, a więc m.in. lokalizacji poszczególnych budynków i ich oddziaływania na nieruchomości sąsiednie.
Zasadnym jest w tym miejscu zwrócenie uwagi, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego.
Na gruncie przytoczonej regulacji przewidującej możliwość etapowania inwestycji, orzecznictwo wypracowało stanowisko, w pełni podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że w przypadku etapowania inwestycji inwestor jest obowiązany do pierwszego wniosku obejmującego pierwszy etap dołączyć projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Tylko wówczas bowiem organ może prawidłowo ocenić zgodność całego zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czy decyzją o warunkach zabudowy. Z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w następnych etapach inwestycji. W sprawach dotyczących poszczególnych etapów zamierzenia inwestycyjnego projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia budowlanego nie może podlegać wielokrotnemu zatwierdzeniu decyzją administracyjną. Nie można byłoby bowiem akceptować sytuacji, iż dana kwestia w części obejmującej projekt zagospodarowania terenu podlegałaby kilkukrotnemu rozstrzygnięciu administracyjnemu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 878/16). Z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc również obiektów realizowanych w następnych etapach inwestycji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 28/18). Decyzja, dotycząca pozwolenia na budowę każdego kolejnego etapu inwestycji winna obejmować jedynie projekt architektoniczno-budowlany obiektu (zespołu obiektów) objętego wnioskiem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 663/18).
Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Projekt zagospodarowania całego przedsięwzięcia, tj. budowy zespołu ośmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "Osiedle P." w S., został zatwierdzony odrębną decyzją administracyjną, co nie uzasadnia poddania kontroli rozwiązań w nim przewidzianych na etapie badania decyzji orzekającej wyłącznie o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę kolejnego, realizowanego w ramach całego przedsięwzięcia, budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...].
Z przedstawionych powodów nie mogły zostać poddane merytorycznej ocenie te zarzuty, które w istocie skłaniałyby do konieczności ponownej oceny oddziaływania budynku [...] na nieruchomości sąsiednie, w tym m.in. kwestii nasłonecznienia. Na marginesie można jedynie zauważyć, że organ odwoławczy pomimo to dołączył do akt niniejszej sprawy rysunki obrazujące stopień zacienienia budynku sąsiadującego z realizowanym budynkiem [...] (z materiałów dołączonych do decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu). Wynik analizy zacienienia powodowanego przez budynek [...] w jego ostatecznym kształcie, przy uwzględnieniu odległości pomiędzy budynkami (ok. 18 m), nie potwierdził zasadności ogólnie sformułowanych zarzutów skarżącej w tym zakresie.
Nie zasługiwał również na uwzględnienie eksponowany w trakcie postępowania, jak i w skardze zarzut naruszenia § 12 ust. 1 i ust. 9 §271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie braku zgodności z wymaganiami techniczno-budowlanymi, w tym braku zachowania minimalnej odległości, nie mniejszej niż 4 m projektowanego budynku od granicy sąsiedniej działki należącej do Wspólnoty wraz z brakiem zachowania tej minimalnej odległości podziemnej części budynku od granicy działki budowlanej, tj. garaży podziemnych spełniających funkcje użytkową budynku, które nie znajdują się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, a który faktycznie wyniesiony został ponad poziom terenu na wysokość co najmniej 2 do 3 m, a więc jako garaż niestanowiący podziemnej części budynku.
Przepis § 12 ust. 9 ww. rozporządzenia stanowi, że odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od granicy działki budowlanej nie ustala się. Według dokumentacji projektowej, części podziemne budynku [...] mające pełnić funkcje użytkowe (garaż) powinny znaleźć się poniżej poziomu terenu. Skarżący zdaje się nie dostrzegać, że poziom "0" dla terenu inwestycji został w projekcie ustalony na poziomie 17 m n.p.m. Uwzględniając przy tym okoliczność zróżnicowania terenu i tego, że nieruchomości skarżącej zostały posadowione na innym, niższym poziomie, faktyczne postrzeganie wyniesienia stropu części garażowej ponad teren działki skarżącej, na dalszym etapie inwestycji powinno ulec zmianie. Tak np. z przekroju b-b budynku mieszkalnego [...] (nr rys. [...]) wynika, że na granicy działek [...] i [...] zostanie wykonana ścianka oporowa prefabrykowana, zaś różnica poziomu pomiędzy działką [...] a górną krawędzią ścianki oporowej powinna wynieść 1,92 m. Przy drugim końcu budynku różnica poziomu pomiędzy działką [...] a górną krawędzią ścianki oporowej powinna wynieść ok. 0,75 m (przekrój III-III, nr rys. [...]). Oznacza to, że ostatecznie część podziemna (garażowa) budynku [...] powinna znaleźć się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu.
Prawidłowość dotychczasowej realizacji budynku, w tym jego części garażowej, względem parametrów jego posadowienia wysokościowego została potwierdzona w ramach oględzin przeprowadzonych w ramach nadzoru Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., co wynika z protokołu kontroli z [...] marca 2019 r.
Niezasadny okazał się zarzut skarżącej nieuwzględnienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zastrzeżeń zgłaszanych przez stronę względem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 6 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt w zakresie ścisłej ochrony nietoperzy zgodnie z poz. 14-39 załącznika Nr [...] do rozporządzenia. Poza tym, że zarzut merytorycznie nie został w żaden sposób uzasadniony, to za chybione należy uznać oczekiwanie skarżącej, że w trakcie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany miałby oceniać prawidłowość merytoryczną stanowiska organów wyrażoną w prawomocnych orzeczeniach (tu w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2016 r.).
Wobec sformułowania zarzutu naruszenia § 29 i § 30 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla obiektu, który nie spełnia w wystarczającym stopniu wymogów związanych z odprowadzaniem wód opadowych, Sąd wskazuje, że przywołane przepisy stanowią, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione (§ 29) zaś usytuowanie na działce budowlanej ujęć wody, urządzeń do gromadzenia i oczyszczania ścieków oraz odpadów stałych powinno być zgodne z wymaganiami rozporządzenia oraz z przepisami dotyczącymi ochrony gruntu, wód i powietrza (§ 30). W projekcie budowlanym, w części V "Instalacje wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej" (pkt 3) wskazano m.in., że wody opadowe z budynku odprowadzane będą do projektowanej na terenie osiedla kanalizacji sanitarnej i deszczowej i dalej do kanalizacji ogólnospławnej w ul. [...]. Natomiast wody z odwodnienia garaży odprowadzane będą poprzez separator paliw z osadnikiem do studni z pompą zanurzeniową i dalej do kanalizacji na zewnątrz obiektu (pkt 4.5). W jakim zakresie ww. rozwiązania są niezgodne z obowiązującymi przepisami, skarżąca nie wykazała.
Podsumowując, organy orzekające w sprawie w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego uzupełniły dokumentację w zakresie wskazanym przez Sąd w wyroku z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 499/18 i dokonały jej oceny w ramach posiadanych kompetencji. Strona skarżąca w trakcie postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji nie zakwestionowała prawidłowości ustaleń i rozwiązań techniczno-budowlanych przedstawionych w dokumentacji. Dokumentacja ta, co warte jest podkreślenia, sporządzona została przez osoby posiadające ku temu wymagane uprawnienia. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, związany jest treścią oświadczenia projektanta, stosownie do art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone takie oświadczenie, a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt. Spoczywa na nich także odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej, jak również przed właściwą izbą zawodową (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1820/17).
Okoliczności związane z dalszą realizacją spornego obiektu według sporządzonego projektu budowlanego oraz zatwierdzonego odrębną decyzją projektu zagospodarowania terenu wykraczają poza ocenę organów architektoniczno-budowlanych oraz Sądu w ramach niniejszej sprawy.
Sąd uznał, że zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności ustawy Prawo budowlane i przepisów określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie w zw. z art. 140 i 144 k.c. okazały się niezasadne. Jeśli chodzi o przepisy prawa procesowego, poza omówionym wyżej naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., zdaniem Sądu, nie doszło na uchybienia wymienionych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Wydając zaskarżoną decyzję organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które dawały mu podstawę do podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia, czym nie naruszył również przepisu art. 15 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób zwięzły przedstawia główne motywy wydanej decyzji i przyczyny z powodu których organ nie uwzględnił zasadniczych zarzutów odwołania.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i nie dostrzegając z urzędu innych uchybień przepisom prawa, które uzasadniałby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.