II SA/Sz 713/22

II SA/Sz 713/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2022-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Krzysztof Szydłowski /sprawozdawca/
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 119 pkt 3, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 58 par. 1 i 2, art. 44 par. 2, art. 42, art. 43,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej Spółki A kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] lipca 2022 r., nr [...], Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w Szczecinie (dalej: ZWINB lub organ odwoławczy), po rozpatrzeniu wniosku H. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] grudnia 2021 r., znak: [...], w której nakazano Spółce rozbiórkę obiektu gastronomicznego wybudowanego na terenie działki nr [...] w P. .
Jak wyjaśnił organ odwoławczy w uzasadnieniu, w dniu [...] stycznia 2022 r. pełnomocnik Spółki drogą email wystąpił do PINB w G. o przesłanie korespondencji, która była wysyłana do siedziby spółki, a nie została odebrana. W odpowiedzi organ nadzoru budowalnego, w dniu [...] stycznia 2022 r., przesłał zwrotnie skan decyzji z dnia [...] grudnia 2021r.
Pismem z [...] stycznia 2022 r. pełnomocnik Spółki wystąpił z odwołaniem od decyzji z [...] grudnia 2011 r. jednocześnie domagając się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i wywodząc, iż Spółka uchybiła terminowi bez swojej winy.
Jak wywiedziono, przesyłka w ogóle nie została prawidłowo doręczona - a więc w gruncie rzeczy nie nastąpiły żadne prawne skutki doręczenia i doręczenie powinno zostać dokonane ponownie. Na kopercie zwróconej do nadawcy znajdują się adnotacje doręczyciela, iż przesyłka była awizowana. Jest to nieprawda, doręczyciel zamieszczając taką adnotację poświadczył nieprawdę. Przesyłka nie była nigdy awizowana. Doręczyciel był informowany przez osoby odbierające pocztę pod adresem ul. [...] P., że pełnomocnik Spółki nie jest tam obecny. Wówczas listonosz odmówił zarówno wydania przesyłki, jak i pozostawienia awiza. Na dowód powyższego przywołano oświadczenie dołączone do wniosku. Wskazano dalej, że przesyłka została - rzekomo - dwukrotnie awizowana w dniach [...] grudnia 2021 r. i [...] stycznia 2022 r. W tym okresie jednak pełnomocnik Spółki, nie była obecna pod ww. adresem i nie wykonywała tam czynności zawodowych z powodu zaawansowanej ciąży i związanej z tą ciążą obawy możliwości doznania negatywnych następstw ewentualnego zarażenia COVID-19. Ze względu na ochronę dziecka pełnomocnik Spółki zdecydowała się wyłączyć z bezpośrednich kontaktów zawodowych z innymi osobami. W takich okolicznościach ówczesny pełnomocnik Spółki nie miała żadnych szans otrzymać przesyłki zawierającej decyzję. Nie była podjęta żadna próba osobistego, bezpośredniego doręczenia przesyłki pełnomocnikowi. Jednocześnie do ewentualnego podjęcia przesyłki w placówce pocztowej potrzebny jest druk awizo, który nie został nigdy pozostawiony przez doręczyciela pod adresem, na który przesyłka została skierowana. Obecny (nowy) pełnomocnik Spółki powziął wiedzę o fakcie wysłania ww. przesyłki w rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu w dniu [...] stycznia 2022 r. Przed tą datą okoliczność wysłania przesyłki nie była Spółce znana.
ZWINB, po przytoczeniu treści art. 58 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wyjaśnił, iż dla przywrócenia terminu muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki:
- uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy w uchybieniu terminu,
- wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu,
- dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu,
- dopełnienie wraz z wnioskiem czynności, dla której termin był ustanowiony.
Organ zważył także, iż obowiązany jest uwzględnić przepisy obowiązujące w okresie obowiązywania stanu epidemii na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej, wprowadzone rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r. poz. 340), który obowiązywał od dnia 20 marca 2020 r. do dnia 16 maja 2022 r. Zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374), który to artykuł został dodany do ww. ustawy z dniem 16 grudnia 2020 r., w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów (między innymi zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony) - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu a w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
Organ odwoławczy uznał, iż należało odstąpić o powyższego zawiadomienia, albowiem spółka wraz z odwołaniem wniosła stosowny umotywowany wniosek.
Odnosząc się do argumentacji opartej na twierdzeniu, iż w ogóle nie doszło do doręczenia przesyłki organ wskazał, że przesyłkę z zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., adresowaną do pełnomocnika Spółki na adres "ul. [...] piętro [...] [...] P. ", organ powiatowy nadał na Poczcie Polskiej dwukrotnie.
Pierwszym razem przesyłka nadana [...] grudnia 2021 r. została zwrócona w dniu [...] grudnia 2021 r. do nadawcy z adnotacją "Niezgodność danych z ZPO". Złożona w tym zakresie reklamacja do operatora pocztowego została przezeń uznana za uzasadnioną. Poczta Polska poinformowała w tym piśmie, m.in., iż reklamowaną przesyłkę niesłusznie zwrócono do nadawcy w dniu [...] grudnia 2021 r. bez uprzedniego jej awizowania. W konsekwencji organ uznał, że powyższa przesyłka z decyzją nie została doręczona adresatowi.
Wobec powyższego podjęto kolejną próbę doręczenia decyzji. PINB w G. nadał przesyłkę z decyzją tegoż organu z dnia [...] grudnia 2021 r., na adres pełnomocnika Spółki "ul. [...] piętro [...] [...] P. ", którą z powodu niemożności doręczenia pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w "Urzędzie P. [...]" w dniu [...] grudnia 2021 r., co potwierdza "zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki wraz z informacją o możliwości odebrania jej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczonego na drzwiach mieszkania adresata". Z powodu niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu [...] stycznia 2022 r. i zwrócono do nadawcy, jako przesyłkę niepodjętą przez pełnomocnika Spółki, gdyż adresat nie odebrał awizowanej przesyłki do dnia [...] stycznia 2022 r. (zgodnie z adnotacjami na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Z powyższego wynika, że decyzja została Spółce, za pośrednictwem pełnomocnika, skutecznie doręczona w dniu [...] stycznia 2022 r.
Zdaniem organu w rozpatrywanym przypadku niezależnie od daty doręczenia przesyłki z decyzją - w dniu [...] stycznia 2022 r. wg ZWINB czy w dniu [...] stycznia 2022 r. wg doręczyciela - nie sposób zgodzić się ze skarżącą Spółką, która za dowód na okoliczność braku awizowania przesyłki w dniu [...] grudnia 2021 r., załączyła do rozpatrywanego wniosku oświadczenie pracownika Spółki, iż przesyłka nie była awizowana. Powyższe rozbieżności w sposobie obliczania skutecznego doręczenia tej przesyłki nie mają wpływu na wynik niniejszej sprawy, gdyż niezależnie od przyjętej daty jej doręczenia, odwołanie skarżącej Spółki zostało nadane po czternastodniowym terminie do jego wniesienia liczonym nawet od dnia [...] stycznia 2022 r. (odwołanie nadane zostało w palcówce Poczty Polskiej w dniu [...] lutego 2022 r.). Natomiast rozpatrywany wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania został nadany przed upływem 30 dni, od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Odnosząc się do innych twierdzeń pełnomocnika Spółki organ wskazał także, iż korespondencja organu I instancji, była przesyłana na adres wskazany do korespondencji (inny niż adres zamieszkania), podany przez pełnomocnika w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r., tj. "[...] W aktach sprawy brak jest informacji o zmianie adresu do doręczeń pełnomocnikowi, o czym mowa w rozpatrywanym wniosku o przywrócenie terminu. Pełnomocnik Spółki odebrał osobiście część korespondencji, tj. zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2021 r., informujące o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w wyznaczonym terminie — 7 dni — przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie a zatem posiadał wiedzę o toczącym się postępowaniu. Skoro pełnomocnik Spółki miał wiedzę, iż ze względu na konieczność ochrony zdrowia w okresie ciąży, nie będzie mógł pełnić swojej funkcji, mógł poinformować (choćby za pośrednictwem platformy ePUAP) o tym organ, aby czasowo kierował korespondencję pod inny, wskazany adres. Skoro pełnomocnik skarżącej Spółki tego obowiązku nie dopełnił, należy uznać, iż organ I instancji właściwie adresował korespondencję na adres korespondencyjny, co jest zgodne z treścią art. 41 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w razie zaniedbania obowiązku zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny.
Organ odwoławczy wyjaśnił także, że skoro zaskarżona decyzja została Spółce, za pośrednictwem pełnomocnika, skutecznie doręczona w dniu [...] stycznia 2022 r. wg adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (w myśl art. 44 k.p.a.), bądź w dniu [...] stycznia 2022 r. wg ustaleń organu, to termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2021 r., upłynął w dniu [...] stycznia 2022 r. lub [...] stycznia 2022 r., które nie były dniami ustawowo wolnymi od pracy. Skarżąca — w terminie 7 dni, liczonym od dnia [...] stycznia 2022 r. - nadała w dniu [...] lutego 2022 r., w S., odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania. Zatem Spółka uchybiła terminowi do wniesienia odwołania.
W ocenie organu z dniem [...] stycznia 2022 r. rozpoczął bieg trzydziestodniowy — co wyjaśniono powyżej — termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, który upływał w dniu [...] lutego 2022 r. Wynika z powyższego, iż Spółka dochowała ustawowego, trzydziestodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jednakże w rozpatrywanej sprawie skarżąca strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Jak wyjaśniono w tym zakresie Spółka mając wiedzę o niedyspozycji pełnomocnika mogła podjąć stosowne czynności w ww. sprawie, wyznaczając innego pełnomocnika bądź informując o innym adresie korespondencyjnym.
Pismem z [...] lipca 2022 r. pełnomocnik Spółki wystąpił ze skargą na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie:
1) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i dokonania wszechstronnej oceny materiału dowodowego w odniesieniu do okoliczności faktycznych w zakresie prawidłowości doręczenia Skarżącej decyzji PINB w G., w tym działania Poczty Polskiej w zakresie doręczenia przesyłki zawierającej tę decyzję
2) art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu
Wskazując na powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu powyższej skargi wskazano, iż przesyłka zawierająca decyzję w ogóle nie została prawidłowo doręczona, a więc w gruncie rzeczy nie nastąpiły żadne prawne skutki doręczenia i doręczenie powinno zostać dokonane ponownie. Na kopercie zwróconej do nadawcy znajdują się adnotacje doręczyciela, iż przesyłka była dwukrotnie awizowana. Jest to nieprawda, doręczyciel zamieszczając taką adnotację poświadczył nieprawdę. Przesyłka nie była nigdy awizowana. Doręczyciel był informowany przez osoby odbierające pocztę pod adresem [...], że pełnomocnik Spółki nie jest tam obecny. Wówczas listonosz odmówił zarówno wydania przesyłki, jak i pozostawienia awizo. Nadmieniono też, iż w celu wykazania powyższych okoliczności Skarżący przedłożył pisemne oświadczenie pracownika przyjmującego pocztę w recepcji budynku. Oświadczenie to jasno i precyzyjnie wskazuje, że listonosz odmówił zarówno wydania samej przesyłki, w związku z nieobecnością w biurze pełnomocnika Spółki, jak i odmówił wydania awizo. Składający oświadczenie pracownik zadeklarował w nim, że może złożyć zeznanie o takiej samej treści pod rygorem odpowiedzialności karnej. Organ II instancji nie rozważył w gruncie rzeczy w żaden sposób tego dowodu i nie dokonał jego oceny poprzestając na gołosłownym i bez żadnego uzasadnienia stwierdzeniu, że nie sposób zgodzić się ze skarżącą Spółką, która za dowód na okoliczność braku awizowania przesyłki załączyła oświadczenie pracownika. Ocena organu powyższego dowodu jest w ocenie skarżącej całkowicie niezrozumiała, albowiem dokument może być dowodem w postępowaniu administracyjnym. Jeśli taki dokument prywatny ma w ocenie organu zbyt małą moc dowodową, to istnieje możliwość przesłuchania autora pisma jako świadka. Treść oświadczenia koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym. Z ustaleń organu wynika, że awizo miało zostać pozostawione przez listonosza "w drzwiach mieszkania adresata". Takie oświadczenie jest na pewno nieprawdziwe, albowiem pod adresem ul. [...] w P. nie ma żadnych mieszkań - znajduje się duży biurowiec. Zarówno przez wejściowe drzwi zewnętrzne, jak i drzwi na poszczególnych piętrach codziennie przechodzą dziesiątki osób. Nie ma możliwości zostawienia w takich drzwiach awiza tak, aby adresat mógł je znaleźć. Włożenie karteczki o rozmiarach 10 cm w drzwi biurowca byłoby skrajnie nierozsądne jako czynność z góry skazana na niepowodzenie. Nadto nie ma też wzmianki o sposobie, w jaki dokonano rzekomej ponownej próby doręczenia, która obligatoryjnie powinna nastąpić. Wreszcie wiarygodność stanowiska Skarżącej wzmacniają ustalone przez organ okoliczności dotyczące reklamacji pierwszej próby doręczenia. Skoro bowiem z przesyłką raz wystąpił problem, to równie dobrze mógł pojawić się po raz drugi.
Co do możliwości wskazania przez pełnomocnika Spółki innego (domowego) adresu do doręczeń wywiedziono, iż stwierdzenie takie kłóci się z elementarnym zdrowym rozsądkiem, gdyż celem przebywania w domu było unikanie kontaktu z innymi osobami - a nie przyjmowanie przesyłek od chodzącego od drzwi do drzwi listonosza. Skarżąca jako spółka należąca do grupy kapitałowej ma profesjonalną obsługę biurową, w zakresie przyjmowania korespondencji - w budynku biurowym przy ul. [...]. Przyjęta tam korespondencja jest następnie skanowana i rozsyłana do poszczególnych osób. W ten sposób jest zapewnione działanie Skarżącej i innych spółek w tym obszarze. System ten jednak nie działa, kiedy listonosz przesyłki nie wydaje i nie zostawia awiza, bez którego nie można jej odebrać. Przy tym należy wskazać, że przesyłkę awizowaną odebrać należy osobiście, co w okresie pandemii również wiązało się z zagrożeniem. Chodzi więc o to, aby przesyłki do Skarżącej i szeregu innych spółek mogły być odebrane od listonosza przez jedną osobę w jednej recepcji, a następnie rozdysponowane już drogą elektroniczną. Działanie Poczty Polskiej w niniejszej sprawie uniemożliwiło jednak takie - praktyczne i pragmatyczne - działanie.
Co do możliwości wskazania innego pełnomocnika wywiedziono natomiast, iż pełnomocnik Spółki wykonywał swoje obowiązki tyle, że z innego miejsca. Ciąża co do zasady nie uniemożliwia pracy. Skarżąca nie miała natomiast obowiązku przewidywać, że Poczta Polska działać będzie sposób nieprawidłowy. Brak prawidłowego doręczenia przesyłki nie wynika z braku działania pełnomocnika czy jakiejś jego niedyspozycji - tylko z zaniechań doręczyciela
W odpowiedzi na skargę ZWINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Sprawa jako dotycząca wydanego w postępowaniu administracyjnym postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty podlegała rozpatrzeniu w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, i obejmuje również orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (vide: art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.).
Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Materialnoprawną podstawę wydania skarżonego postanowienia stanowił art. 58 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 – k.p.a.). Zgodnie z powyższym przepisem w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przy czym prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Wobec powyższego co do zasady organ trafnie przyjął, iż termin do wniesienia odwołania należy przywrócić, jeśli są spełnione łącznie następujące przesłanki:
1. uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy w uchybieniu terminu,
2. wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu,
3. dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu,
4. dopełnienie wraz z wnioskiem czynności, dla której termin był ustanowiony.
Niemniej jednak, jak wynika też wprost z powyższego przepisu, przywrócenie terminu następuje w razie uchybienia terminu. Tym samym rolą organu w pierwszej kolejności jest należyte zweryfikowanie czy i w jakiej dacie ów termin na wniesienie odwołania upłynął.
W realiach badanej sprawy, wobec twierdzeń Spółki, iż przesyłka w ogóle nie została prawidłowo doręczona, przed przystąpieniem do badania merytorycznych podstaw przywrócenia terminu na wniesienie odwołania należało ocenić, czy doszło do skutecznego doręczenia przesyłki zawierającej decyzję z [...] grudnia 2021 r. pełnomocnikowi Spółki.
Nie jest sporne, iż organ przesyłkę zawierającą decyzję kierował na adres wskazany przez pełnomocnika Spółki dwukrotnie. Przy czym doręczenie pierwszej przesyłki, wskutek wadliwego działania operatora pocztowego - w postaci jej zwrotu bez uprzedniego awizowania - nie było skuteczne. Organ uznał natomiast za skuteczne doręczenie drugiej przesyłki nadanej na adres pełnomocnika Spółki. Wskazano w tym zakresie w szczególności na adnotacje poczynione przez doręczyciela, z których wynika, iż zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki wraz z informacją o możliwości odebrania jej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczono na "drzwiach mieszkania adresata".
W tym miejscu należy zauważyć, iż adres, na który dokonywano doręczenia tj. "[...] ([...] piętro) 6. nie jest adresem zamieszkania pełnomocnika Spółki a z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, iż jest to adres budynku biurowego, w którym Spółka prowadzi swoją działalność.
Jak wynika z art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3).
Jak przekonująco wskazuje w swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny, określona w art. 44 § 2 k.p.a. kolejność miejsc umieszczania zawiadomienia o pozostawieniu pisma jest wiążąca dla podmiotu doręczającego pismo. Podstawowym miejscem umieszczenia takiego zawiadomienia jest oddawcza skrzynka pocztowa adresata. Zawiadomienie może być umieszczone w innym miejscu jedynie, gdy istnieją okoliczności uniemożliwiające umieszczenie zawiadomienia w tego rodzaju skrzynce pocztowej (tak wyrok z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 317/20). Okoliczności dotyczące sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą nasuwać wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, gdyż to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia (tak wyrok NSA z dnia 7 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 920/19). To na organie, a nie na odbiorcy przesyłek, spoczywa obowiązek wykazania przestrzegania wymogów określonych w art. 44 § 2 k.p.a., ponieważ skutkiem prawnym dochowania tych wymogów jest uznanie przez ustawodawcę spełnienia przez organ administracji obowiązku doręczenia decyzji stronie nawet w sposób zastępczy (tak wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 4174/18).
Wskazanie na druku potwierdzenia odbioru, iż zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki umieszczono "na drzwiach mieszkania adresata", w sytuacji, gdy doręczenie następowało w budynku biurowym, bez poczynienia dodatkowych ustaleń nie daje się zakwalifikować jako nie nasuwające wątpliwości. Nie jest w szczególności jasne czy w budynku biurowym faktycznie funkcjonowały - jak twierdzi pełnomocnik Spółki - odpowiednio uprawnione osoby zajmujące się zawodowo odbiorem korespondencji trafiającej do podmiotów działających w budynku. Przy czym nawet jeśli odpowiednio umocowanych osób w budynku nie było, dla należytej weryfikacji prawidłowości doręczenia konieczne było ustalenie w jakich drzwiach pozostawił awizo dręczyciel. Nie można przy tym nie dostrzegać, iż doręczyciel zaznaczając na druku zawiadomienia informację o pozostawieniu zawiadomienia "w drzwiach mieszkania adresata" mimo możliwości alternatywnego zaznaczenia, nie zakreślił informacji o pozostawieniu awizo w drzwiach biura, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
Warto też odnotować, iż ustalenie organu jakoby oświadczenie dołączone przez Spółkę do wniosku o przywrócenie terminu zostało sporządzone przez jej pracownika nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wręcz przeciwnie, z oświadczenia tego wnika, że zostało ono złożone przez pracownika innej spółki - E. Sp. z o.o. w której autorka piastuje stanowisko sekretarki zajmującej się przyjmowaniem poczty w budynku przy ul. [...] w P.. W tym zakresie organ nie poczynił też żadnych ustaleń co do uprawień tego pracownika do odbioru korespondencji w imieniu pełnomocnika Spółki. Przy czym nie można też nie dostrzegać, iż na zwrotnych potwierdzeniach odbioru pism np. z [...] listopada 2020 r. (k. 17 akt administracyjnych) oraz [...] grudnia 2020 r. (k. 18 akt administracyjnych), również kierowanych na adres wskazywany przez pełnomocnika tj. ul. [...] piętro [...]; [...] P. , w miejscu podmiotu odbierającego przesyłkę figuruje pieczęć Spółki E. oraz podpis podobny do podpisu pracownika tejże spółki, widocznego na oświadczeniu z [...] stycznia 2022 r. Powyższe może potwierdzać, iż jak wskazał pełnomocnik Spółki w skardze, Spółka ma profesjonalną obsługę biurową, w zakresie przyjmowania korespondencji - w budynku biurowym i dotychczas korespondencja była przez doręczyciela powierzana tejże obsłudze biurowej. Natomiast rolą organu było zweryfikowanie czy owa obsługa Spółki w dacie doręczenia przez operatora pocztowego decyzji z [...] grudnia 2022 r. była uprawniona do przyjmowania korespondencji w imieniu pełnomocnika Spółki. W takim bowiem przypadku brak byłoby podstaw do pozostawiania awizo w drzwiach.
Powyższe ma zatem istotne znacznie dla oceny czy doszło do prawidłowego doręczenia decyzji w trybie zastępczym. Poczynienie odpowiednio wnikliwych ustaleń w opisanym wyżej zakresie winno poprzedzić dalsze rozważania w przedmiocie istnienia podstaw przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, gdyż jak wskazano na wstępie, warunkiem przywrócenia terminu jest potwierdzenie, iż doszło do jego uchybienia. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż ocena innych zarzutów skargi byłaby przedwczesna.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji orzeczenia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.
Powołane wyżej orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.