II SA/Sz 712/24

II SA/Sz 712/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-01-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krzysztof Szydłowski
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący/
Wiesław Drabik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 61 ust. 1, ust. 6-7, art. 52 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 3 ust. 1-2, par. 9 ust. 1-4
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7-8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 8 lipca 2024 r. nr SKO.Ma.420/1838/24 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza N. z dnia 16 kwietnia 2024 r., znak BUA.6733.03.2024.KW, nr 03/2024, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz skarżącego A. B. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 kwietnia 2024 r. znak: BUA.6733.03/024.KW, nr 03/2024 Burmistrz N. W. ustalił na rzecz gminy N. W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie sieci wodociągowej Dz 90 PE w dz. nr [...] dr, [...] i [...] wraz z przyłączami wodociągowymi Dz 32 PE do dz. nr [...], [...], [...], [...], budowie sieci kanalizacji sanitarnej tłocznej Dz 90 PE w dz. nr [...] dr, [...], [...] i [...] oraz budowie sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej PCV 200 w dz. nr [...] dr [...] i [...] wraz z przyłączami kanalizacyjnymi PCV 160 do dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w B. , w Gminie N. W..
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. B. (dalej jako: "Strona", "Skarżący"), zarzucając organowi naruszenie przepisów proceduralnych oraz prawa materialnego, tj.:
art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 50 ust. 1 i w związku z art. 52 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie, ponieważ zaskarżona decyzja nie uwzględnia prawa własności Skarżącego do nieruchomości położonej w N. W. (miejscowość B. ) o numerze działki [...], gdyż planowana inwestycja całkowicie zmieni możliwość dotychczasowego zagospodarowania jego nieruchomości, mimo że istnieją inne możliwości usytuowania planowanej przepompowni ścieków, które zapewnią możliwie najmniejszy konflikt między interesem społecznym, a interesem jednostki;
art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 9 ust. 1 i 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera analizy stanu faktycznego i prawnego oraz załączników do decyzji, które stanowią jej integralną część, co powoduje, że decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i budzi uzasadnione wątpliwości co do jej zgodności ze stanem prawnym, a także
art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez uznanie, że planowana inwestycja nie należy do inwestycji, dla której powinien zostać sporządzony raport oddziaływania na środowisko oraz wydanie decyzji bez uzyskania uprzednio takiego raportu oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji;
art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i oceny charakteru stosowanych procedur pod kątem ewentualnej ingerencji w prawo własności nieruchomości, przez które ma przebiegać planowana inwestycja.
Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania lub orzeczenie co do istoty sprawy po prawidłowym przeprowadzeniu kompletnego postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania odwoławczego, w tym także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją z dnia 8 lipca 2024 r., nr SKO.Ma.420/1838/24, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 2 pkt 5, art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2023 r. poz.977 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg sprawy i stwierdziło, że jak wynika z akt postępowania w stosunku do przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta wymaga zatem dla uzyskania możliwości realizacji planowanej inwestycji ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Organ odwoławczy podał dalej, że ustawodawca w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalił katalog celów publicznych o charakterze konkretnym i zamkniętym, w tym sensie, że celem publicznym może być tylko cel expressis verbis wyrażony w przepisie art. 6 pkt 1 - 9, bądź też zgodnie z art. 6 pkt 10 cel określony jako publiczny w innej ustawie. Inwestycją celu publicznego jest zatem każda inwestycja, która mieści się w ww. katalogu celów oraz dodatkowo ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne.
Organ zauważył ponadto, że w myśl art. 3 ust 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zadania w tym zakresie stanowią zadania własne gminy, a wiec podstawowej jednostki samorządu terytorialnego realizującej właśnie zadania publiczne. Nie ulega zatem wątpliwości, że budowa sieci wodociągowej stanowi budowę urządzenia służącego do zaopatrzenia ludności w wodę w rozumieniu powołanych przepisów prawa, a planowany odcinek tej sieci jest elementem uzupełniającym istniejącą już sieć i służy jej rozbudowie. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej i miejskiej sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej w określonym rejonie ma znaczenie dla rejonu, ale pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości - służąc tym samym nie tylko interesom grupowym. W ocenie organu odwoławczego, wnioskowana inwestycja cele te wypełnia.
Kolegium powzięło jednak wątpliwość czy ww. zamierzeniem inwestycyjnym, w ramach inwestycji celu publicznego, powinna zostać objęta budowa przyłączy, albowiem co do zasady dla samodzielnej budowy przyłączy decyzji lokalizacyjnej nie wydaje się. Skoro jednak w tym przypadku budowa przyłączy stanowi element większej kompleksowej inwestycji rozbudowy istniejącej już sieci wodociągowej, organ odwoławczy taki zakres inwestycji uznał za dopuszczalny i zgodny z prawem.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że w tej sprawie organ I instancji nie naruszył żadnych przepisów prawa, w szczególności tych podniesionych w odwołaniu. Organ podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy nie uwzględnia prawa własności, skoro o warunki zabudowy może ubiegać się każdy bez jakiegokolwiek tytułu do gruntu. Przepis art. 1 ust 2 pkt 7 ustawy o planowaniu, zdaniem Kolegium, stanowi rodzaj postulatu, mającego na celu pogodzenie w miarę możliwości interesu prywatnego i publicznego, ale zasadniczo na etapie opracowania planów miejscowych w toku kształtowania przyszłej polityki przestrzennej gminy.
Okoliczność, że wnioskowana przepompownia ścieków oznaczona na mapie jako P-1 planowana jest w pobliżu granic nieruchomości Skarżącego w drodze wewnętrznej wcale nie oznacza, że może on się skutecznie takiej inwestycji przeciwstawiać. Ochrona prawa własności nie jest prawem bezwzględnym i podlega ono ograniczeniu także na podstawie decyzji inwestycji celu publicznego, niezalenie od górnolotnych zarzutów pełnomocnika o naruszeniu ustawy zasadniczej. Organ zauważył, że umiejscowienie przepompowni nastąpiło w drodze wewnętrznej, albowiem taki jest przebieg tej inwestycji i jej zlokalizowanie w tym miejscu wynikało właśnie z uwarunkowań technicznych. Niezależnie zatem od powyższego przepompownia ta i tak musiałaby się znaleźć w pobliżu gruntów osób trzecich, a wspomniana lokalizacja wydaje się także w tym aspekcie optymalna.
Organ odwoławczy podkreślił, że ostatecznie wybór przebiegu inwestycji w tym linowej zależy od wnioskodawcy (inwestora), nie zaś od zapatrywań podmiotów skarżących. Projekt przedmiotowej inwestycji został uzgodniony miedzy innymi z RDOŚ (uzgodnienie milczące), a sama inwestycja nie należy do przedsięwzięć oddziaływujących na środowisko lub mogących potencjalnie na nie oddziaływać. Nie istnieje zatem żaden wymóg sporządzania raportu oddziaływania na środowisko.
W zakresie analizy urbanistycznej organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnych wad prawnych skutkujących uznaniem jej za wadliwą. W postępowaniu inwestycji celu publicznego brak jest zasadniczo materialnych przepisów formułujących elementy analizy urbanistycznej, jak w postępowaniu o warunki zabudowy. Z piśmiennictwa i poglądów judykatury wynika jedynie wymóg sporządzenia takiej analizy i podkreślenia, że ma ona charakter uproszczony. Taka analiza może być mniej lub bardziej szczegółowa, a jej szczegółowość zależy od inwencji autora analizy. Wymóg sporządzonej analizy obejmuje wskazanie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz opisanie stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zakres zatem analizy zależy więc od rodzaju inwestycji i ewentualnych przepisów odrębnych warunkujących daną inwestycję celu publicznego. Wobec braku w tym przypadku przepisów odrębnych, których naruszenie czyniłoby przesłankę do odmowy ustalenia przedmiotowej inwestycji celu publicznego, opracowana analiza spełnia wymogi art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu.
W ocenie Kolegium zebrany materiał dowodowy okazał się także wystarczający dla procedowania w tej sprawie i nie zachodziła jakakolwiek konieczność jego uzupełnienia. Wprawdzie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest zbyt rozbudowane i nie wyjaśnia dlaczego organ I instancji przedmiotową inwestycję uznał za inwestycję celu publicznego, nie mniej mając na uwadze, że zaskarżona decyzja co do swej istoty okazała się prawidłowa, a w postępowaniu odwoławczym organ II instancji ponownie w całości rozpoznaje sprawę, wadliwość decyzji w tym zakresie organ odwoławczy konwalidował w treści własnego uzasadnienia.
A. B. (dalej jako: "Skarżący"), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 50 ust. 1 i w związku z art. 52 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie, ponieważ zaskarżona decyzja nie uwzględnia jego prawa własności do nieruchomości położonej w N. W. (miejscowość B. ), o numerze działki [...], gdyż planowana inwestycja całkowicie zmieni możliwość dotychczasowego zagospodarowania jego nieruchomości, mimo że istnieją inne możliwości usytuowania planowanej przepompowni ścieków, które zapewnią możliwie najmniejszy konflikt między interesem społecznym a interesem jednostki;
- art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 9 ust. 1 i 2 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera analizy stanu faktycznego i prawnego oraz załączników do decyzji, które stanowią jej integralną część, co powoduje że decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i budzi uzasadnione wątpliwości co do jej zgodności ze stanem prawnym;
- art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez uznanie, że planowana inwestycja nie należy do inwestycji, dla której powinien zostać sporządzony raport oddziaływania na środowisko oraz wydanie decyzji bez uzyskania uprzednio takiego raportu oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji;
2) przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i oceny charakteru stosowanych procedur pod kątem ewentualnej ingerencji w prawo własności nieruchomości, przez które ma przebiegać planowana inwestycja.
W uzasadnieniu Skarżący rozwinął zarzuty oraz wnioski skargi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 23 stycznia 2025 r. pełnomocnik Skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze. Dodał, że w jego ocenie mapa stanowiąca załącznik do decyzji jest nieczytelna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz.U. z 2024 r., poz.935, dalej: "p.p.s.a.").
Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) - zwanej dalej "u.p.z.p."
Narzędziem służącym do stwierdzenia czy w danym przypadku zachodzą przesłanki umożliwiające ustalenie warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie, bowiem z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1- 5 u.p.z.p.
Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.).
Kopia mapy powinna być sporządzona w czytelnej technice graficznej, zapewniającej możliwość wykonywania ich dalszych kopii dla celów danego postępowania. Część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.).
Zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną, zaś wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy, podobnie jak analiza urbanistyczna, składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się także, że z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 9 ust. 1-3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wynika obowiązek uwzględnienia w postępowaniu map spełniających wymogi przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj: Dz. U. z 2020 r., poz. 276 ze zm.), stanowiących dokumenty urzędowe. Takie dokumenty mają zaś służyć nie tylko odniesieniu do konkretnego terenu zamiaru inwestora, ale także odpowiedniemu przeprowadzeniu w sprawie analizy, a następnie wydaniu właściwej decyzji wiążącej na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Mapy takie winny uwzględniać aktualny stan w terenie (por. wyroki NSA: z 18 października 2011 r., sygn. akr II OSK 1455/10; z 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2222/10), a w przypadku dezaktualizacji dokumentów dołączonych do wniosku (w związku np. z długotrwałością postępowania), odpowiednie mapy dla celów przeprowadzenia analizy i sporządzenia załączników graficznych do decyzji winien z urzędu zgromadzić organ właściwy do jej wydania, w myśl ogólnych zasad postępowania dowodowego, wobec braku podstaw prawnych do ponownego nakładania takiego obowiązku na inwestora. Uchybienia w tym zakresie mogą mieć wpływ nie tylko na prawidłowość decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z punktu widzenia formalnego, lecz także budzić uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy w zakresie określonym w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2013 r., II OSK 2410/11).
Istotne jest przy tym to aby części graficzne decyzji i analizy pozwalały bez żadnych wątpliwości zidentyfikować lokalizację obszaru analizowanego oraz terenu inwestycji, dla którego ustalono warunki zabudowy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że część graficzna decyzji organu pierwszej instancji, mająca według informacji zawartej w tej decyzji stanowić mapę w skali 1:1000, przedstawiającą linie rozgraniczające teren inwestycji oraz część graficzną analizy, o której stanowi § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. stanowi w istocie kserokopię mapy. Co więcej, na tym załączniku widnieją dwie adnotacje o skali załącznika nr 1 do decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego "skala 1:1000" oraz adnotacja organu geodezyjno-kartograficznego "skala 1:500". Powyższe spowodowało uniemożliwienie kontroli wydanego aktu administracyjnego na podstawie kopii mapy dołączonej do decyzji, przedłożonej sądowi wraz z aktami sprawy.
Istnieje ścisłe powiązanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a załącznikiem stanowiącą mapą w odpowiedniej skali, ponieważ mapa jako załącznik planu powinna odzwierciedlać w formie graficznej ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów (§ 9 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.), a przy tym w sposób umożliwiający jednoznaczne powiązanie mapy z częścią tekstową decyzji. Mapa jako załącznik decyzji stanowi uszczegółowienie, uzupełnienie i wyjaśnienie części tekstowej oraz ma moc wiążącą, tym samym mapę należy odczytywać łącznie, uwzględniając zarówno część tekstową, jak i graficzną. W sytuacji braku możliwości dokonania kontroli decyzji części tekstowej z załącznikiem z uwagi na niemożność odczytu mapy z powodu jej zminiaturyzowanej wielkości, nie pozwala Sądowi na jej kontrolę.
Przeprowadzenie zatem analizy urbanistycznej w oparciu o mapę niespełniającą wymogów określonych w powołanych wyżej przepisach prawa poddaje w wątpliwość nie tylko jej prawidłowość, ale również prawidłowość ustalenia kręgu stron postępowania.
Dodatkowo należy zaznaczyć, że w aktach sprawy organu I instancji znajdują obwieszczenia o :
1. wszczęciu postępowania z dnia 19 lutego 2024 r.,
2. zebraniu materiałów z dnia 18 marca 2024 r.,
3. wydanej decyzji z dnia 16 kwietnia 2024 r.,
4. wniesieniu odwołania z dnia 14 maja 2024 r.,
które to nie zawierają adnotacji w zakresie terminu ich wywieszenia na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy w N. W..
Stwierdzone uchybienia stanowią nie tylko naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 k.p.a.), ale także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 61 ust.1, ust. 6 i ust. 7 w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Organ drugiej instancji dodatkowo naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji obarczoną wskazaną wyżej wadą.
Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu oraz wskazań z niej wynikających, a mianowicie usunie wadę załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy, tj. sporządzi go na kopii mapy, o której stanowi art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Wydaną decyzję natomiast uzasadni w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a.
Z tych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. sąd zasądził na rzecz skarżącego od organu administracji kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.