II SA/Sz 674/04

II SA/Sz 674/04 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-07-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-07-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Henryk Dolecki /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 147 par. 1 art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki /spr./ Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2005 r. sprawy ze skargi Związku Stowarzyszeń na uchwałę Zarządu Województwa z dnia [...] r. , Nr [...] w przedmiocie powołania przedstawiciela organizacji ekologicznej w skład Rady Nadzorczej I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, III. z a s ą d z a od Zarządu Województwa na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Uchwałą nr [...] z dnia [...]. Zarząd Województwa, działając na podstawie art. 413 ust. 5 pkt. 7 oraz ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 ze zm.), powołał do składu Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] A. M., jako przedstawiciela organizacji ekologicznych.
Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył Związek Stowarzyszeń P. z siedzibą w [...].
Strona skarżąca zarzuciła przedmiotowej uchwale naruszenie art. 413 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska i wniosła o stwierdzenie nieważności.
W uzasadnieniu skargi podano, że pismem z dnia [...]. skarżący wezwał Zarząd Województwa do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając przedmiotowej uchwale naruszenie art. 413 ust. 5 pkt 7 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Zarząd Województwa uchwałą [...]z dnia [...]. odmówił uwzględnienia zarzutów strony skarżącej i stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały.
Zdaniem strony skarżącej przedmiotowa uchwała nr [...]o powołaniu przedstawiciela organizacji ekologicznych jest sprzeczna z art. 413 ust. 5 pkt. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że w skład rady nadzorczej wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej wchodzi "przedstawiciel organizacji ekologicznych wybrany spośród kandydatów zgłoszonych przez organizacje działające i posiadające struktury organizacyjne na terenie danego województwa i cieszących się poparciem największej ich liczby". Zaskarżona uchwała narusza powyższy przepis w części stanowiącej, iż przedstawiciel organizacji ekologicznych powinien być wybrany spośród kandydatów cieszących się poparciem największej ich liczby. Na A. M. oddano tylko jeden głos. Natomiast szesnaście głosów poparcia organizacji ekologicznych uzyskał J. S. Jednocześnie w uzasadnieniu przedmiotowej uchwały nie podano ilości głosów poparcia jakie uzyskał zwycięski kandydat i jego kontrkandydaci. Zdaniem strony skarżącej jest to fakt istotny w tej sprawie.
Zarząd Województwa nie ma swobody wyboru spośród wszystkich kandydatów zgłoszonych przez uprawnione organizacje. Musi wybrać spośród tych, kandydatów, którzy cieszą się poparciem największej liczby organizacji. Intencją tego przepisu jest wymuszenie pewnego zorganizowania się ruchu ekologicznego tak, aby wyłonić kandydata mogącego rzeczywiście reprezentować opinie organizacji ekologicznych. W wyborach tych liczba organizacji ekologicznych popierających danego kandydata jest kryterium najbardziej demokratycznym i odgrywa kluczową rolę. Zdaniem eksperta sejmowej Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, przy powoływaniu przedstawicieli organizacji ekologicznych w skład rad nadzorczych wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, liczba organizacji popierających danego kandydata przewyższająca znacząco liczbę organizacji popierających innego kandydata, stanowi w istocie jedyne kryterium.
Nie można więc przyjąć, że w przypadku, gdy jeden z kandydatów uzyskał szesnastokrotnie więcej poparć niż inny, to obaj należą do grona kandydatów legitymujących się największym poparciem organizacji. Zarząd Województwa, wybierając A. M. do Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zastosował wykładnię, według której każdy kandydat cieszący się przynajmniej jednym poparciem organizacji ekologicznej, należy do grona kandydatów cieszących się poparciem największej ich liczby, niezależnie od tego, jaka różnica głosów dzieliłaby go od kandydata, który uzyskał największą ilość wszystkich udzielonych poparć.
Ponadto strona skarżąca zwróciła uwagę, że Zarząd Województwa podejmując uchwałę nr [...]z dnia [...]. popełnił błędy formalne. Wybór spośród kandydatów opierał się na "Wykazie organizacji, które wypowiedziały się w sprawie reprezentacji w Radzie Nadzorczej WFOŚ i GW", przygotowanym przez Departament Rolnictwa, Rozwoju Wsi i Środowiska Urzędu Marszałkowskiego. Dokument ten w istocie nie zawierał informacji niezbędnych do przeprowadzenia prawidłowego wyboru spośród zgłoszonych kandydatów, zgodnie z art. 413 ust. 5 pkt. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska.
W dokumencie przekazanym Zarządowi Województwa brakowało danych o ilości głosów poparcia udzielonych przez organizacje ekologiczne każdemu z kandydatów. Na podstawie tego faktu oraz oświadczenia wydanego przez Marszałka Województwa z dnia [...]. zamieszczonego w serwisie internetowym Urzędu Marszałkowskiego o ilości głosów poparcia uzyskanych przez poszczególnych kandydatów, skarżący domniemywa, że udzielone poparcia nie zostały należycie sprawdzone pod względem formalnym przez Zarząd Województwa.
Informacje, którymi dysponuje strona skarżąca na temat ilości ważnych formalnie głosów, oddanych na każdego ze zgłoszonych kandydatów, uzyskane zostały na podstawie własnej analizy formalnej dokumentacji konkursowej udostępnionej przez Departament Rolnictwa, Rozwoju Wsi i Środowiska Urzędu Marszałkowskiego. Wynika z nich, że na J. S. głosowało [...] uprawnionych organizacji, a na A. M. [...]. Według obliczeń Marszałka, na J. S. oddano [...] głosów, a na A. M. [...] głosów.
Biorąc pod uwagę przedstawione fakty należało przyjąć, że Zarząd Województwa powołując przedstawiciela organizacji ekologicznych do Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...]nie mógł kierować się art. 413 ust. 5 pkt. 7 Prawa ochrony środowiska, z uwagi na brak wiedzy o ilości poparć udzielonych każdemu z kandydatów. Potwierdza to tezę, że wszyscy kandydaci uznani zostali za tych, którzy cieszą się poparciem największej liczby organizacji. Uchwała podjęta została zatem niezgodnie z art. 413 ust. 5 pkt. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Strona skarżąca pokreśliła, że jest organizacją ekologiczną, której statutową działalnością jest ochrona środowiska, co na podstawie art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnia ją do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
Sądowa kontrola zaskarżonej uchwały dała podstawę do stwierdzenia, że skarga jest zasadna.
Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie jest uchwała z dnia [...]. nr [...]Zarządu Województwa w sprawie powołania do składu Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...]przedstawiciela organizacji ekologicznych.
Strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia przez organ art. 413 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. przez powołanie do składu Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...], jako przedstawiciela organizacji ekologicznych, osobę, która nie uzyskała należytego poparcia tych organizacji, ponieważ oddano na nią tylko jeden głos. Natomiast inne osoby, typowane na to stanowisko uzyskały więcej głosów.
Odnosząc się do podniesionego zarzutu trzeba wskazać na treść art. 413 ust. 5 pkt 7 ustawy Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że w skład rady nadzorczej tego funduszu wchodzi przedstawiciel organizacji ekologicznych wybrany spośród kandydatów zgłoszonych przez organizacje działające i posiadające struktury organizacyjne na terenie danego województwa i cieszących się poparciem największej ich liczby.
W myśl obowiązujących przepisów wybór przedstawiciela organizacji ekologicznych poprzedza zatem kontrola organizacji zgłaszających kandydatów, czy organizacje te spełniają warunki przewidziane w obowiązujących przepisach, a następnie wyłonienie z grona osób wskazanych przez te organizacje, tych którzy uzyskali poparcie największej ich liczby.
W toku postępowania dokonano wspomnianej weryfikacji i ostatecznie przyjęto jak wskazał organ, że spośród liczby [...] ważnych zgłoszeń M. T. otrzymał [...] głosy, J. S. [...] głosów, A. M. – [...] głosy, J. C. [...] głosy.
W rzeczywistości dane dotyczące ilości ważnych głosów oddanych na A. M. winny być w świetle zebranych dokumentów zweryfikowane, ponieważ na jego rzecz można zaliczyć tylko głos Towarzystwa Ekologiczno – Społecznego "W." ze [...]. Natomiast nie można tego odnieść do innej organizacji, a mianowicie Towarzystwa na rzecz Zrównoważonego Rozwoju ze [...], które nie wywiązało się z obowiązku złożenia statutu organizacji, pomimo uprzedniego zobowiązania się do jego przedstawienia. Stan ten był znany organowi, który jednak pomimo ewidentnego braku dokumentacji przyjął, że zgłoszenie tej organizacji jest ważne, co stanowiło rażące naruszenie prawa.
W tej sytuacji za kandydaturą A. M. opowiedziała się tylko jedna organizacja. Nie można zatem uznać, że należy on do osób, które uzyskały poparcie największej ilości organizacji.
Na marginesie powyższych rozważań zasadne jest stwierdzenie, że rzetelność informacji zawartej na stronie internetowej organu, który podjął zaskarżoną uchwałę, okazała się wątpliwa. Taka sytuacja stanowi naruszenie standardów dobrej administracji.
W związku z tym, mając na uwadze powyższe rozważania należało stwierdzić, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa i dlatego Sąd na mocy art. 147 § 1 w zw. z art. 200 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.